အခန်း (၂၃၃-၂၃၄)
Vol. 12 Ch. 233-234
အခန်း (၂၃၃) - နေရာတိုင်းမှာ အတားအဆီးများ
“ဘယ်သူကများ ငါ့ကို အသေရမှ ကျေနပ်မှာလဲ”
လင်းကျင်းသည် မိမိကို သတ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည့် လုပ်ကြံမှုအပေါ် စဉ်းစား၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။ သူသည် မြို့တော်တွင် မည်သည့် ရန်သူမှ ရှိမနေသင့်ပေ။ ထို့ပြင် လင်းကျင်းသည် အမြဲတမ်း စေ့စပ်ညှိနှိုင်းမှုကိုသာ ဦးစားပေးသူ ဖြစ်ရာ၊ သူ့ကို မနှစ်သက်သူများ ရှိလျှင်ပင် ဤမျှအထိ သတ်ဖြတ်ရန်အထိတော့ ကြိုးစားကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
“ဒီလို အချိန်မျိုးမှာတော့ အာဏာပိုင်တွေကိုပဲ ယုံကြည်ရတော့မှာပေါ့”
လင်းကျင်း ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။
သူ့တွင် အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ဤအလောင်းကို ဖျောက်ဖျက်ရန် နည်းလမ်းများစွာ ရှိသော်လည်း၊ သူ ဘာကြောင့် ထိုသို့ လုပ်ရမည်နည်း။
မှန်ကန်သည့်အရာကိုသာ သူ လုပ်ဆောင်သင့်သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို သတ်ရန် ကြိုးစားနေကြောင်း အာဏာပိုင်များကို အသိပေးရန် လိုအပ်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းသည် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ကို နှိုးကာ၊ သူ့ကိုယ်စား အာဏာပိုင်များထံ သွားရောက် တိုင်ကြားခိုင်းလိုက်တော့သည်။
မိုးမလင်းမီမှာပင် အရာရှိများ ရောက်ရှိလာကြ၏။
မြို့စောင့်စစ်သည်တော်များနှင့် စစ်ဆေးရေးမှူး အချို့သည် အလောင်းကို လာရောက် သိမ်းဆည်းသွားကြသည်။
အစပိုင်းတွင် စစ်သည်တော်များက ခပ်တင်းတင်း ပြောဆိုကာ လင်းကျင်းကို စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် ခေါ်ဆောင်သွားမည်ဟု အတင်းအကျပ် ပြောဆိုကြ၏။ ဒါဟာ ပုံမှန် လုပ်ထုံးလုပ်နည်း ဖြစ်သော်လည်း လင်းကျင်းအနေဖြင့် လုဘင်၏ အမည်ကို ထုတ်ပြောရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။
စစ်သည်တော်တစ်ဦးမှာ လုဘင်၏ အမည်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့် သိသိသာသာပင် အမူအရာ ပြောင်းလဲသွား၏။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လင်းကျင်းကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ခေတ္တမျှ ကြာသောအခါ လင်းကျင်းမှာ လိမ်ညာနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူ ကျေနပ်သွားပုံရ၏။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ လင်းကျင်းမှာ တရားဝင် အသိအမှတ်ပြု အဆင့် (၂) သားရဲအကဲဖြတ်မှူး တစ်ဦး မဟုတ်ပါလား။
“အကဲဖြတ်မှူးမင်း... ခင်ဗျားမှာ ဘယ်လို ကျောထောက်နောက်ခံပဲ ရှိရှိ၊ ဒါဟာ လူသေမှု ဖြစ်နေတဲ့အတွက် စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ ခေါ်သွားရမှာပါ... တချို့ အချက်အလက်တွေကိုလည်း မှတ်တမ်းတင်ရပါမယ်... မစိုးရိမ်ပါနဲ့... အားလုံး အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် မေးမြန်းပြီးတာနဲ့ ခင်ဗျားကို ချက်ချင်း ပြန်လွှတ်ပေးမှာပါ”
စစ်သည်၏ လေသံမှာ သိသိသာသာ ပျော့ပြောင်းသွားတော့သည်။
ဤနေရာတွင် လင်းကျင်း ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်မှန်း သိလိုက်သဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့၏။
သူ့ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းမည့် နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ထွက်ဆိုချက်များကို မှတ်တမ်းတင်ကြသည်။ လင်းကျင်းသည် ဖုံးကွယ်ထားရန် အကြောင်းမရှိသဖြင့် အမှန်အတိုင်းသာ ပြောပြလိုက်၏။
ထို့ပြင် တည်းခိုခန်း နံရံတွင် စိုက်ဝင်နေသည့် အဆိပ်မြားနှင့် လေးမှာလည်း သူသည် တိုက်ခိုက်ခံရသူ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။
ဤပစ္စည်းအားလုံးကို သက်သေအဖြစ် သိမ်းဆည်းသွားကြ၏။
စစ်ဆေးမေးမြန်းနေစဉ် အတောအတွင်းမှာပင် စစ်သည်တစ်ဦး အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသည်။
ဤလူသစ်မှာ ရာထူးကြီးမြင့်သူ ဖြစ်ရပေမည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြားအရာရှိများမှာ ချက်ချင်းပင် ထရပ်ကာ သူ့ကို ‘မြို့ဝန်မင်း’ ဟု ခေါ်ဆို၍ အရိုအသေ ပေးကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ၏ အရာရှိများအကြားတွင် ဤလူမှာ အဆင့်မြင့် ရာထူးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်ကြောင်း လင်းကျင်း သိလိုက်၏။ သူ့ထက် မြင့်သည်မှာ နိုင်ငံတော် အဆင့် အရာရှိကြီးများသာ ရှိတော့သည်။
“အကဲဖြတ်မှူးလင်း... အခုလို အနှောင့်အယှက် ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်... ကျုပ်ကတော့ မြို့တော်ဝန် ‘ကျန်းမုန့်လျန်’ ပါ”
အရာရှိကြီးက ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် အခြားအရာရှိများဘက် လှည့်ကာ မေးလိုက်၏။
“မှတ်တမ်းတင်တာ ပြီးပြီလား”
“ပြီးပါပြီ... ပြီးပါပြီ ခင်ဗျာ”
စာရေးမှာ စုတ်တံကို ချက်ချင်း ချလိုက်တော့သည်။
သူတို့မှာ မျက်စိမကန်းကြပေ။ မြို့ဝန်မင်း၏ အမူအရာကို ကြည့်ရုံဖြင့် လင်းကျင်းမှာ ဩဇာအာဏာရှိသူ တစ်ဦး သို့မဟုတ် အာဏာရှိသူတစ်ဦး၏ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိသူဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။
မြို့တော်တွင် အလုပ်လုပ်မည်ဆိုလျှင် အစစအရာရာ သတိထားရမည်ဟူသော ဆိုရိုးစကား ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။ မည်သည့်အချိန်တွင် မထိပါးသင့်သောသူကို သွားရောက် ထိပါးမိမည်မှန်း မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့သည် လင်းကျင်းအပေါ် ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံခဲ့ကြသဖြင့် ပြဿနာရှိမည် မဟုတ်ပေ။
မြို့ဝန်ကျန်းသည် လင်းကျင်းကို အပြင်ဘက်အထိ လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ရာ၊ ထိုနေရာတွင် လုဘင် ရပ်စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
မြို့ဝန်ကိုပင် အလျှော့ပေးအောင် လုပ်နိုင်သူမှာ လုဘင်မှတစ်ပါး အခြားမရှိနိုင်ကြောင်း လင်းကျင်း သိလိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းနဂါးမြို့တော်တွင် လုဘင်၏ အဆင့်အတန်းမှာ မည်မျှအထိ ထူးခြားသည်ကိုလည်း သူ သိထား၏။ လုမိသားစုမှာ နိုင်ငံတော်၏ အတော်ဆုံး ပညာရှင်များကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့သည့် မိသားစုဖြစ်ပြီး၊ ဤဂုဏ်ဒြပ်ကို နိုင်ငံတည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကိုယ်တိုင် အပ်နှင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်ရှိ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ပင်လျှင် သူ့ကို အလွယ်တကူ အမျက်မထွက်ဝံ့ပေ။
ထို့ကြောင့် မြို့ဝန်ကျန်းမှာ လုဘင်အနားတွင် ဤမျှ ယဉ်ကျေးနေခြင်းမှာ မဆန်းတော့ပေ။
လုဘင်မှာတော့ လင်းကျင်းကို မြို့စောင့်စစ်သည်တပ်ဖွဲ့က ခေါ်ဆောင်သွားသည့်အတွက် စိတ်တိုနေပုံရပြီး မျက်နှာမှာ တင်းမာနေ၏။ မြို့ဝန်ကျန်းအပေါ်တွင်လည်း ချိုချိုသာသာ မရှိလှပေ။ လင်းကျင်းကသာ မြို့ဝန်မင်း၏ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားရင်း အခြေအနေကို ပြေလည်အောင် လုပ်ပေးလိုက်ရသည်။
“မြို့ဝန်ကျန်း... မင်းက ဒီမြို့ရဲ့ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးအတွက် တာဝန်ရှိသူ မဟုတ်လား... ဒါဆို ပြောစမ်းပါဦး... ဘာကြောင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုတွေ ဖြစ်နေရတာလဲ”
လုဘင်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။
ကျန်းမုန့်လျန်မှာ စိတ်ထဲတွင်တော့ ငိုချင်နေချေပြီ။
‘ကျွန်တော်လည်း ဘယ်သိပါ့မလဲ၊ စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့တောင် အချိန်မရသေးဘူးလေ'
သို့သော်လည်း သူ ထုတ်မပြောဝံ့ပေ။ သူသည် အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း ဖြေလိုက်၏။
“ဆရာကြီး... ကျွန်တော် လူတွေကို စုံစမ်းဖို့ လွှတ်ထားပြီးပါပြီ၊ မကြာခင် အဖြေရမှာပါ... ဒါက မြို့တော်တံတိုင်းအတွင်းမှာ ဖြစ်ခဲ့တာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ အသေအချာ စုံစမ်းရပါမယ်”
သူသည် လုဘင် ကျေနပ်အောင် ပြောလိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သူတို့၏ မျက်စိအောက်တွင် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းအပေါ် အရှက်ရမိကြောင်းလည်း ဖော်ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီ... မင်းကို ငါ သုံးရက် အချိန်ပေးမယ်... အကယ်၍ ဒီယုတ်မာတဲ့ လုပ်ရပ်နောက်ကွယ်က လူကို ရှာမတွေ့ဘူးဆိုရင်တော့၊ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းမရှိမှုကို ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဆီ တိုင်တန်းဖို့ ငါ ဝန်လေးမှာ မဟုတ်ဘူး”
လုဘင်၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ကြားပြီးနောက် မြို့ဝန်ကျန်းမှာ အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
လုဘင်သည် လင်းကျင်းအတွက် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်မနေပေ။ လင်းကျင်းမှာ မည်မျှအထိ အရည်အချင်းရှိပြီး၊ သူ၏ သားရဲမှာ အဆင့် (၄) သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်းကျင်းမှာ ယမန်နေ့ညက အဖြစ်အပျက်ကို သူ့အား အကုန်အစင် မပြောပြခဲ့ပေ။
ထိုလုပ်ကြံသူမှာ လင်းကျင်းနှင့် အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ရန် လုံးဝ မစဉ်းစားခဲ့ဘဲ၊ လေးနှင့်မြားကိုသာ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လင်းကျင်း၏ ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှုနှင့် လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်မှုသာ မရှိခဲ့လျှင် အဆင့် (၄) သားရဲရှိနေသော်လည်း သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
လင်းကျင်း ထပ်မံ စဉ်းစားကြည့်၏။ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ မည်သူမျှ လူမသတ်ပေ။ ထိုလုပ်ကြံသူတွင် သူ့ကို သတ်ရန် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ရှိရပေမည်။ သို့သော် လင်းကျင်းမှာ မြို့တော်သို့ မနေ့ကမှ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သူ့ကိုမျှ အပြစ်ပြုရန် အချိန်ပင် မရခဲ့ပေ။
ယမန်နေ့က သူ သွားခဲ့သည့် နေရာမှာ နှစ်နေရာသာ ရှိသည်။ တစ်ခုမှာ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်ဖြစ်ပြီး အားလုံးမှာ ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးခဲ့သည်။ အခြားတစ်ခုမှာ နန်းတော်ဖြစ်ပြီး ဆဌမမြောက်မင်းသမီး ဟယ်ယုကို ကုသပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ရွေးချယ်ရမည်ဆိုပါက လင်းကျင်းတွင် အဖြေတစ်ခု ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
မနေ့က ဟယ်ချန်းက နန်းတွင်း ကျိန်စာအကြောင်း လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပြောပြခဲ့သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမည်ဆိုလျှင်၊ ငတုံးတစ်ယောက်ပင်လျှင် အစက်အပြောက်များကို ဆက်စပ်ကြည့်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
“အကဲဖြတ်မှူးလင်း... ဒီကိစ္စကို မြို့ဝန်ကျန်းဆီမှာပဲ လွှဲထားလိုက်ပါ... ကျုပ်စောစောက သူ့ကို ပြောခဲ့ပေမဲ့ သူက တကယ်တော့ တရားမျှတပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့သူပါ”
လုဘင်က ဆိုသည်။
လင်းကျင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ လုဘင်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးနေခြင်းမှန်း သူ သိသည်။
ထို့နောက် လုဘင်က လင်းကျင်းကို နေရာအသစ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးမည်ဟု ပြောကြားလိုက်၏။
ထိုနေရာမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အိမ်ဂေဟာပင်။
“ဒါဟာ နောက်ထပ် ပြဿနာတွေ မတက်အောင် ကြိုတင်ကာကွယ်တဲ့ အနေနဲ့ပါ၊ အကဲဖြတ်မှူးလင်း... အကယ်၍ ကျုပ်နဲ့ အိမ်တစ်လုံးတည်းမှာ အတူနေရတာကို မင်း မကန့်ကွက်ဘူးဆိုရင်ပေါ့လေ”
လုဘင်က ကမ်းလှမ်းလိုက်ရာ၊ လင်းကျင်းက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“ဘယ်လိုလုပ် ကန့်ကွက်ရမှာလဲ... လုအိမ်တော်မှာ နေရတာ ကျုပ်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ”
ထို့ကြောင့် ကိစ္စအားလုံးမှာ ပြေလည်သွားတော့သည်။
လုဘင်မှာတော့ အဖြစ်အပျက်၏ အသေးစိတ်ကို မသိရှိသဖြင့် ဘာပြောရမှန်း မသိဘဲ တိတ်ဆိတ်နေမိ၏။
သို့သော် အခြေအနေများမှာ ဤအတိုင်း ဖြစ်နေလေလေ၊ လင်းကျင်း တိုက်ခိုက်ခံရခြင်းမှာ မင်းသမီးကို ကုသရန် ကြိုးစားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ရမည်ဟု လုဘင် ပိုမို သံသယဝင်လာလေလေ ဖြစ်သည်။
“ငါတို့ အရှိန်မြှင့်ရမယ်... ဒီကိစ္စ ပြီးသွားတာနဲ့ အရာအားလုံး ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
လမ်းခရီးတွင် လုဘင်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။
လင်းကျင်းသည် သူ၏ စကားအဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လိုက်သည်။
“ကျုပ် ဒီနေ့ သုံးနာရီပဲ အချိန်လိုပါတယ်"
လင်းကျင်းက ကြေညာလိုက်၏။
လုဘင်မှာ သိသိသာသာပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ အခြားလူတစ်ယောက်ကသာ ဤသို့ပြောလျှင် လုဘင် ဘယ်တော့မှ ယုံမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လင်းကျင်းမှာတော့ မတူပေ။ သူက ဒီနေ့ အပြီးသတ်ပေးမည်ဟု ပြောလျှင် ဒါဟာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ရပေမည်။
“ကောင်းပြီ... ဒီကိစ္စ ပြေလည်သွားတာနဲ့ အကဲဖြတ်မှူးလင်း ကျုပ်ဆီက ဘာပဲတောင်းဆိုတောင်းဆို၊ ကျုပ် ကျိန်းသေပေါက် ဖြည့်ဆည်းပေးပါ့မယ်”
ဒါဟာ ယောင်္ကျားတစ်ယောက်၏ ကတိစကား ဖြစ်သလို၊ လင်းကျင်းအနေဖြင့်လည်း လုဘင်၏ ကတိကို ဘယ်တော့မှ သံသယမဝင်ပေ။
အမည်မသိ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုက ဟယ်ယုကို ကုသပေးမည့်အစီအစဉ်ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားနေသဖြင့်၊ လင်းကျင်းသည် မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ယနေ့မှာတင် ဤကျိန်စာကို အပြီးအပိုင် ဖယ်ရှားပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။
နန်းတော်တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ယမန်နေ့နှင့် မတူဘဲ အစောင့်များ ပိုမိုများပြားနေသည်ကို တွေ့ရ၏။ သူတို့သည် လင်းကျင်းကို တားဆီးကာ အထဲသို့ ဝင်ခွင့်မပြုတော့ပေ။
လုဘင်က ဒေါသတကြီး ပြောဆိုသော်လည်း ဘာမှ ထူးမလာခဲ့ပေ။
“အကဲဖြတ်မှူးလင်း... ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ”
လုဘင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လူသတ်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေ၏။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့၏ အစီအစဉ်ကို ဖျက်စီးရန် ကြိုးစားနေသည်ကို ငတုံးတစ်ယောက်ပင် သိနိုင်ပေသည်။
လင်းကျင်းလည်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှတစ်ပါး အခြားမည်သူမျှ ဤကဲ့သို့သော အမိန့်မျိုးကို နန်းတော်အတွင်း ထုတ်ပြန်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ အခြားလူတစ်ယောက် ဖြစ်လျှင်ပင် ဧကရာဇ်၏ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ လုပ်ဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
လုဘင်မှာတော့ အခြေအနေကို ပိုမိုဆိုးရွားအောင် လုပ်ရန် ပြင်နေ၏။ အခြေအနေမှာ ပို၍ ဆိုးလာတော့မည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် လင်းကျင်းက သူ့ကို အမြန်ပင် တားဆီးလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်သင့်ပေ။ ရန်သူမှာ လုဘင် ပြဿနာရှာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
“ဦးလေးလု... သူတို့ တားနေတာက ကျုပ်ကိုပါ... ဦးလေးကတော့ အဝင်အထွက် လုပ်လို့ ရတယ်မဟုတ်လား... ကျုပ်ဆီမှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ်... ဦးလေး အထဲကို သွားပြီးတော့...”
လင်းကျင်းသည် လုဘင်၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ ညွှန်ကြားချက်အချို့ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါတော့သည်။
အခန်း (၂၃၄) - အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရခြင်း
လုဘင်သည် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ လင်းကျင်းက သူ့အား ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ လင်းလက်နေသည့် အပ်တစ်ချောင်း ကမ်းပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ဤအပ်မှာ သာမန်မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။ လုဘင်ထိုအပ်ကို လှမ်းယူလိုက်သောအခါ အဖိုးတန်ဓားတစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဦးလေးလု... အကုန်မှတ်မိပြီလား”
လင်းကျင်းက စိုးရိမ်တကြီး တိုက်တွန်းလိုက်၏။
လုဘင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒီအပ်နဲ့ ဆဌမမြောက်မင်းသမီးရဲ့ ညာဘက်လက်သန်းကို ထိုးပြီး သွေးပုပ်တွေ ထွက်အောင် လုပ်ရမယ်... အကယ်၍ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင်လည်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအပ်ကို မင်းသမီးရဲ့ အနားမှာ ထားခဲ့ရမယ်... ဟုတ်တယ်မလား... ကျုပ်အကုန်မှတ်မိပါပြီ”
“ကောင်းပြီ... ဒါဆို သွားတော့”
လင်းကျင်းက လက်ဝေ့ယမ်း လွှတ်လိုက်၏။ လုဘင်သည် အပ်ကို အင်္ကျီလက်ထဲတွင် ဝှက်ကာ နန်းတော်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်သွားတော့သည်။ လင်းကျင်းကတော့ အပြင်ဘက်တွင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။
လုဘင်သည် ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ ဒီမနက်ကတည်းက အခြေအနေများမှာ ထူးဆန်းနေခဲ့ပြီး၊ နန်းတော်တဝိုက်တွင် လုံခြုံရေးများ တိုးမြှင့်ထားခြင်းမှာ ဧကရာဇ်၏ အမိန့်ကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း သူ သေချာပေါက် သိနေသည်။
ဒါဟာ တကယ်ပဲ ဆဌမမြောက်မင်းသမီးရဲ့ ကျိန်စာကြောင့်လား။
ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် လင်းကျင်းကို ကုသခွင့်မရအောင် အစွမ်းကုန် တားဆီးနေခြင်းပင်။ နိုင်ငံတော် သာယာဝပြောရေးအတွက် အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် အယူသီးမှုတွေကို ယုံကြည်ပြီး မိမိသမီးအရင်းရဲ့ အသက်ကို စတေးဖို့အထိ ကြံရွယ်နေရသလား။
လုဘင်သည် ရင်ထဲမှ ဒေါသကို အံကြိတ်ကာ ထိန်းထားလိုက်၏။
ဤအကြောင်းအရာမှာ မည်မျှပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိပါစေ၊ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ၏ ကံကြမ္မာမှာ ဆဌမမြောက်မင်းသမီးအပေါ် တကယ်ပဲ တည်မှီနေသည်ဆိုလျှင်ပင် ဘာဖြစ်သနည်း။ လုဘင်သာ ရွေးချယ်ရမည်ဆိုလျှင် နိုင်ငံအတွက် ကောင်းချီးအနည်းငယ် ရရှိရန် မင်းသမီးကို စတေးမည့် အစီအစဉ်ကို ဘယ်တော့မှ လက်ခံမည် မဟုတ်ပေ။
“ဟယ်ရွှမ်း... ဂုသခင်မလေးက မင်းအပေါ် ဘယ်လောက်အထိ သစ္စာရှိခဲ့လဲဆိုတာ ငါ မှတ်မိသေးတယ်နော်... သူ ရောဂါနဲ့ ဆုံးသွားတာ မကြာသေးခင်မှာပဲ သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေးကို မင်း ဒီလို ဆက်ဆံရက်တယ်ပေါ့... ငါ လုဘင်က သူ့ရဲ့ ကျေးဇူးတွေကို အများကြီး ခံထားရတာ၊ မင်းသမီးလေးကို ဒီကျိန်စာနဲ့ အသေမခံနိုင်ဘူး... ဒီနိုင်ငံတစ်ခုလုံး ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ရမယ်ဆိုရင်တောင် မင်းရဲ့ ဒီလို ရက်စက်တဲ့ လုပ်ရပ်ကို ငါ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး”
လုဘင်သည် သွားများကို ကြိတ်ကာ အရှိန်မြှင့်ပြေးလိုက်ရာ၊ မကြာမီ ဟယ်ယု၏ အဆောင်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ သို့သော် ဝင်းတံခါးသို့ ရောက်သည်နှင့် ခြံဝင်းအတွင်း၌ အစောင့်များစွာ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီကို သိလိုက်သဖြင့် သူသည် အဆောင်အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
တကယ်ပင်... လက်ရှိ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ‘ဟယ်ရွှမ်’ မှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော မျက်နှာထားဖြင့် ခန်းမထဲတွင် ရှိနေပြီး၊ နန်းတွင်း သမားတော်များမှာလည်း သူ့ဘေးတွင် ဒူးထောက်နေကြ၏။
လုဘင်အထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်သော်လည်း အစောင့်များက တားဆီးလိုက်ကြသည်။
“ရတယ်... သူ့ကို ပေးဝင်လိုက်ပါ”
ဧကရာဇ်က လက်ဝေ့ယမ်း လွှတ်လိုက်သဖြင့် လုဘင် အထဲသို့ ဝင်ခွင့်ရသွား၏။
လုဘင်၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာနေသော်လည်း၊ သူသည် အမတ်တစ်ဦး ဖြစ်နေသေးသဖြင့် အရိုအသေ ပေးလိုက်ရသည်။
လုဘင် စကားမစရသေးမီမှာပင် ဧကရာဇ် ဟယ်ရွှမ်က ဆို၏။
“စစ်သေနာပတိလု... မင်းနဲ့ ယုအာက အရမ်းရင်းနှီးတာ ငါ သိပါတယ်... သူ့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ မဟုတ်ရင် မင်း တစ်သက်လုံး နောင်တရနေလိမ့်မယ်”
“ဘာ"
လုဘင်မှာ ထိတ်လန့်သွားရ၏။ သူသည် အခန်းထဲသို့ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားရာ၊ ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည့် ဟယ်ယုကို အလုပ်အကျွေးပြုနေသည့် အပျိုတော်အချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဟယ်ယုမှာ မနေ့က မြင်ခဲ့ရသည့် လူနှင့် လုံးဝ မတူတော့ဘဲ၊ အလွန်ပင် အားအင်ချည့်နဲ့ကာ ဖြူဖျော့နေချေပြီ။ သူမမှာ မည်သည့်အချိန်တွင် အသက်ပျောက်သွားမည်မှန်း မသိရလောက်အောင်ပင် နွမ်းလျနေ၏။
“ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ”
လုဘင် အမြန်ပင် အနားသို့ သွားလိုက်သည်။ ဟယ်ယုမှာ သတိမေ့မြောနေပြီး အသက်ရှူသံမှာလည်း အလွန်ပင် ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေ၏။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝါးမြိုနေသည့် သေမင်း၏ အငွေ့အသက်များကိုပင် လုဘင် ခံစားနေရသည်။
သူ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ၊ စောင်ကို အမြန်ဆွဲဖယ်ပြီး ဟယ်ယု၏ ညာဘက်လက်ကို ကြည့်လိုက်၏။
တကယ်ပင်... ဟယ်ယု၏ လက်သန်းတွင် ရှိနေသည့် ‘ရွှေရောင်လက်စွပ်’ မှာ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်နေချေပြီ။ သူမ၏ မည်းနက်နေသည့် လက်သန်းလေးမှာတော့ အခုမှ ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်နေသည်။
ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို လုဘင် ခန့်မှန်းမိလိုက်ပြီ။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများမှာ ပွက်ပွက်ဆူလာတော့သည်။
သူသည် ဒေါသကြီးသူ တစ်ဦး ဖြစ်ရာ၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဥပဒေနှင့် စည်းကမ်းများကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူသည် ဟယ်ယု၏ ခုတင်ဘေးမှ အပျိုတော်များကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့၏။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ဧကရာဇ် ဟယ်ရွှမ်ကို မြင်သောအခါ သူ အရိုအသေ မပေးတော့ပေ။
ထိုအစား နာမည်ကိုပင် တိုက်ရိုက် ခေါ်လိုက်တော့သည်။
“ဟယ်ရွှမ်... ကျားဆိုးတောင် သူ့ရဲ့သားသမီးကို ပြန်မစားဘူးကွ... ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်း ဘယ်လောက်တောင် နှလုံးသား မရှိတာလဲ”
လုဘင်သည် မျက်လုံးများ ပြူးထွက်မတတ် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပါတော့သည်။
“မင်း... ဘယ်လို စော်ကားလိုက်တာလဲ!”
“မိုက်ရူးရဲဆန်လှချေလား"
အစောင့်အချို့က ၎င်းတို့၏ လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်ကာ ဧကရာဇ်ကို ကာကွယ်ရန် ပြင်ကြ၏။ သို့သော် ဟယ်ရွှမ်မှာတော့ တည်ငြိမ်စွာပင် လက်ဝေ့ယမ်းကာ စစ်သားများကို ဆုတ်ခွာခိုင်းလိုက်သည်။
“အရှင်မင်းကြီး... ဒါက...”
“စိတ်မပူပါနဲ့... စစ်သေနာပတိလုက ငါ့ကို အန္တရာယ် မပေးပါဘူး... ငါတို့ကို အပြင်မှာ စောင့်နေကြ”
အစောင့်များမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လက်နက်များကို ပြန်သိမ်းကာ ဆုတ်ခွာသွားကြ၏။
“မင်းတို့လည်း ထွက်သွားကြ”
ဟယ်ရွှမ်က သမားတော်များကို မိန့်လိုက်သည်။
အခုဆိုလျှင် အခန်းထဲ၌ ဟယ်ရွှမ်နှင့် လုဘင် နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
“စစ်သေနာပတိလု... မင်းနဲ့ငါက အရင်တုန်းက ညီအစ်ကိုတွေလိုပါပဲ... မင်းရဲ့ဖခင် ‘လုယောင်ကုန်း’ က ငါတို့နိုင်ငံရဲ့ တိုင်လုံးကြီးတစ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သလို၊ ငါ့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကလည်း မင်းတို့ လုမိသားစုကို သုံးဆက်တိုင်တိုင် ဂုဏ်ပြုဖို့ ကတိပေးခဲ့ကြတယ်... ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ဒီလို မလေးမစား လုပ်ရပ်ကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်”
ဟယ်ရွှမ်မှာ လုဘင်နှင့် အသက်အရွယ် တူပုံရသော်လည်း၊ သူ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရွှေရောင်ဝတ်ရုံကြောင့် ပို၍ ဩဇာညောင်းပုံရ၏။
လုဘင်မှာတော့ အခုမှ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။
“ဟယ်ရွှမ်... ဆဌမမြောက်မင်းသမီးက မနေ့က သိသိသာသာကို ကျန်းမာလာခဲ့တာ... သူက သာမန် ကျန်းမာတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်လိုတောင် ဖြစ်နေခဲ့တာလေ... ဒါပေမဲ့ တစ်ရက်အတွင်းမှာပဲ သူ ဘာလို့ ဒီလို အခြေအနေ ဖြစ်သွားရတာလဲ... မင်းကို ငါ မေးမယ်... မင်းသမီးရဲ့ လက်သန်းမှာရှိတဲ့ လက်စွပ်က ဘယ်ရောက်သွားလဲ”
ထိုလက်စွပ်မှာ အလွန်အရေးကြီးသည့် ပစ္စည်းဖြစ်ကြောင်း လုဘင် သိထားသည်။ လင်းကျင်းက သူ့ကို ပြောပြခဲ့သည်မှာ ထိုလက်စွပ်တွင် ကျိန်စာကို ချုပ်နှောင်ထားနိုင်သည့် ထူးခြားသော ‘မီးစွမ်းအင်’ ပါဝင်သည် ဟူ၍ပင်။
အခု ထိုလက်စွပ် မရှိတော့သဖြင့် ကျိန်စာမှာ ပြန်လည် လွတ်မြောက်လာပြီး ဟယ်ယုမှာ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဧကရာဇ် ဟယ်ရွှမ်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားသော်လည်း၊ သူသည် ရွှေရောင်လက်စွပ်ကို ထုတ်ပြလိုက်၏။
“ဒါဆို တကယ်ပဲ မင်း လက်ချက်ပေါ့”
လုဘင်က ၎င်းကို လှမ်းလုရန် ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်။ ဟယ်ရွှမ်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို မြှောက်ကာ စွမ်းအင်တစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။ လုဘင်က ပြန်လည် တိုက်ခိုက်သော်လည်း နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားရသည်။
စွမ်းအင်များ ထိတွေ့သွားပြီး သူတို့ကြားမှ ခွန်အားကွာခြားချက်မှာ သိသာလှပေသည်။
“စစ်သေနာပတိလု... စိတ်အေးအေးထားပါ"
ဟယ်ရွှမ်မှာ ဒေါသမထွက်ပေ။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ သိသိသာသာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလှပြီး မိမိ၏ သားရဲထံမှ ခွန်အားကို ချေးယူကာ လုဘင်ကို အလွယ်တကူပင် ဖိနှိပ်လိုက်နိုင်သည်။
လုဘင်မှာ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း မိမိအနေဖြင့် ဧကရာဇ်ကို မယှဉ်နိုင်မှန်း သိလိုက်၏။
ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်မှာ အားနည်းသူ မဟုတ်ပေ။ ထီးနန်းကို ဆက်ခံရန်အတွက် ပညာရေးနှင့် စစ်ရေးစစ်ရာများတွင် ကျွမ်းကျင်ရမည် ဖြစ်သလို၊ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် သားရဲအဆင့်မှာလည်း ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိရမည် ဖြစ်သည်။
ဟယ်ရွှမ်မှာ သူ၏ စွမ်းရည်ကြောင့်သာ ထီးနန်းကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“မှန်တယ်... ယုအာရဲ့ ကိစ္စမှာ ငါ ဝင်စွက်ဖက်ခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ လက်စွပ်ကို ဖယ်ရှားဖို့ ငါ အတင်းအကျပ် မခိုင်းခဲ့ဘူး... ယုအာက သူ့ဘာသူအလိုအလျောက် ဖယ်ရှားခဲ့တာပါ”
ဟယ်ရွှမ်က သက်ပြင်းချရင်း အိပ်ခန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ခါးသီးစွာ ပြောလိုက်၏။
လုဘင်မှာတော့ ဧကရာဇ် ပြောသည်မှာ အမှန်ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခံစားမိလိုက်သည်။
ဟယ်ယု၏ စရိုက်ကို သိထားသဖြင့် သူမသည် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို လုပ်မည့်သူ ဖြစ်သည်။
“စစ်သေနာပတိလု... ငါက ဒါကို လုပ်ချင်လို့ လုပ်နေတာလို့ မင်း ထင်နေတာလား... ယုအာက ငါ့ရဲ့ သမီးအရင်း၊ ငါ့ရဲ့ သွေးသားလေ... ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့ မိခင်က သူ့ကို မွေးဖွားရင်းနဲ့ ဆုံးပါးသွားခဲ့တာ.. သူ မဆုံးခင်မှာ ယုအာကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ ငါ့ကို မှာခဲ့တယ်... ငါ ဒီကတိကို တစ်ခါမှ မမေ့ခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီကျိန်စာက ယုအာဆီကို ဘယ်လို ရောက်လာမှန်း ဘယ်သူ သိမှာလဲ... ဒါကို ငါ ပထမဆုံး သိလိုက်ရတုန်းက ငါ ဘယ်လောက်တောင် ရူးမတတ် ခံစားခဲ့ရလဲဆိုတာ မင်း မသိပါဘူး”
ပြောနေရင်းနှင့် ဟယ်ရွှမ်၏ မျက်နှာမှာ ခက်ထန်သွားပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါများမှာ လျှံထွက်လာတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင်မှ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ ဧကရာဇ်၏ စစ်မှန်သော ဩဇာကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ၏ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် အားကိုးရာမဲ့မှုများမှာလည်း သိသာလှပေသည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါ ဘယ်လောက်ပဲ မလုပ်ချင်ပါစေ၊ ဘာမှ ထူးမလာတော့ဘူး... ငါ့အသက်နဲ့သာ လဲလို့ရမယ်ဆိုရင် သူ့အစား ငါပဲ အလဲခံလိုက်ချင်တယ်”
ဟယ်ရွှမ်က ညည်းတွားလိုက်၏။
လုဘင် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှုသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်။
“ဟယ်ရွှမ်... နန်းတွင်းလျှို့ဝှက်ချက်အကြောင်း ငါ ကြားဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မယုံဘူး... ဒါက လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး... နိုင်ငံရဲ့ ကံကြမ္မာဆိုတာက တကယ့်ကို ဝေဝါးလွန်းတဲ့ အရာပဲ... ဒါက ကျိန်စာတစ်ခုနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် သက်ဆိုင်နေမှာလဲ... နန်းတွင်းက မင်းသမီးလေးတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် နာကျင်စွာ သေဆုံးနေတာကို ငါတို့က ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေရမှာလား”
ဟယ်ရွှမ် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။
“မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်... ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတာက အရင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ မုသားစကားတစ်ခုပါပဲ... ငါ့ရဲ့ ညီမလေးအပါအဝင် နန်းတွင်းက အမျိုးသမီး လေးယောက်တောင် သေဆုံးခဲ့ရပြီးပြီ... နန်းတွင်းတစ်ခုလုံး ထိတ်လန့်နေခဲ့ကြလို့ အရင် ဧကရာဇ်က သူတို့ကို စိတ်အေးသွားအောင် ဒီအကြောင်းပြချက်ကို သုံးခဲ့တာပါ”
“ဒါဆို အဲဒီအတိုင်းပေါ့... ငါ သိသားပဲ"
လုဘင်မှာ ဟယ်ရွှမ် တစ်ခုခု ဆက်ပြောဖို့ ရှိဦးမည်ကို သိသဖြင့် စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေ၏။
သို့သော် သူ မျှော်လင့်သကဲ့သို့ ဖြစ်မလာဘဲ၊ ဟယ်ရွှမ်၏ နောက်ထပ် စကားလုံးမှာ ခါးသီးလှသော အကြံပေးချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
“ငါ ဒါကို မလုပ်ချင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ နှုတ်ကိုလည်း ပိတ်ထားရမယ်... ငါ့ရဲ့ အခြေအနေတွေကို မင်းကို ငါ မပြောပြနိုင်ဘူး... စစ်သေနာပတိလု... ခြုံငုံသုံးသပ်ရမယ့် ကိစ္စရပ်တွေအတွက် ဒီရူးသွပ်တဲ့ လုပ်ရပ်ကို ရပ်တန့်ပေးဖို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်”
လုဘင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ဒါဆို ဟယ်ရွှမ်က သူ့ကို လက်လျှော့ခိုင်းနေတာလား။
ပြီးတော့ ဟယ်ယု သေတာကို ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေခိုင်းတာလား။
“ဒီလောက် စကားတွေ အများကြီး ပြောနေပေမဲ့၊ နောက်ဆုံးတော့ မင်းက နိုင်ငံရဲ့ အရှင်သခင်ဆိုတဲ့ မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ခိုင်မြဲစေဖို့ ကိုယ့်သမီးကိုယ် စတေးဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ မဟုတ်လား”
လုဘင်က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။