အခန်း (၂၀၂၁-၂၀၂၃)

အခန်း (၂၀၂၁) ထိုက်ရှီပေါ်ထွက်လာခြင်း

ဝုန်း…

ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက် လှုပ်ခတ်လိုက်ကာ 'ကြယ်စင်ရှောင်တိမ်းခြင်း' အတတ်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ သူ၏အရှိန်အဟုန်မှာ အစွန်းကုန် မြန်ဆန်သွားပြီး နောက်ဘက်သို့ လျှပ်စီးအလား ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေကြသော အခြားလူများသာမက အန်းယာနှင့် လုရှန်းတို့အဖွဲ့ပါ မှင်သက်အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။ ဝမ်ချောင်က ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းမျိုးဖြင့် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားကို ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။

မင်း လွတ်အောင် ပြေးနိုင်မယ် ထင်နေတာလား။

ဝမ်ချောင်သည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။ သူသည် အန်းယာလုရှန်းကို သေချာပေါက် အပြတ်ရှင်းပစ်လိုသော်လည်း ထျန်းဖူနတ်ဘုရား ရှိနေသရွေ့ သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို အမြဲနှောင့်ယှက်နေမည်ဖြစ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် အစီအစဉ်များ ပျက်စီးပြီး အန်းယာလုရှန်းကို သတ်ဖြတ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ တွေးတောလိုက်မိသည်။ အန်းယာလုရှန်းကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ ဦးစွာပထမ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားကို ရှင်းလင်းရန် လိုအပ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။

ဝမ်ချောင်၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး 'စစ်မှန်သော ကမ္ဘာ' ၏ စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ ပုံရိပ်မှာ ဝမ်ချောင်၏ မျက်စိရှေ့မှောက်၌ လုံးဝဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့ဘဲ ထင်ရှားပေါ်လွင်လာတော့သည်။

“အား…”

လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့သော ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လေထုထဲ၌ မိုးကြိုးသံများ ဟိန်းထွက်သွားပြီး နာကျင်လှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ သွေးစများမှာ လေထဲတွင် လွင့်စင်သွားခဲ့လေသည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် 'ကြယ်စင်ရှောင်တိမ်းခြင်း' အတတ်ကို အသုံးပြုနေသော်လည်း ဝမ်ချောင်မှာ 'အရိပ်မိစ္ဆာအတတ်' ဖြင့် နောက်မှ အမီလိုက်ကာ သူ၏ကျောပြင်ကို ဓားဖြင့် တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေတော့သည်။

ထက်ရှလှသော ဓားစွမ်းအားများက သူ၏ဂန်ချီအကာအကွယ်ကို ဆုတ်ဖြဲသွားပြီး ကျောပြင်တွင် အရိုးအထိ မြင်ရလောက်အောင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားစေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် အရေးကြီးသော အချိန်၌ သူ၏ ဂန်ချီများကို ဖောက်ခွဲကာ တိုက်ခိုက်မှုအရှိန်ကို မလျှော့ချနိုင်ခဲ့လျှင် သူသည် ဝမ်ချောင်၏ ဓားချက်ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်ကျွင်း

ထျန်းဖူနတ်ဘုရား ဒဏ်ရာရရှိသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အခြားသော အမည်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူများမှာလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။ ဤတိုက်ပွဲတွင် သူတို့သည် အပြတ်အသတ် အသာစီး ရရှိနေခဲ့သော်လည်း ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား အပါအဝင် အားလုံးမှာ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားမှာမူ ဝမ်ချောင်၏ ဓားချက်ကြောင့် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာကို ရရှိသွားခဲ့သည့်အပြင် စိတ်ထဲ၌လည်း အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်နေရလေသည်။

အတိတ်ကာလက ဝမ်ချောင်ကို သူသည် လက်ဖဝါးပေါ်တင်၍ ကစားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်သည့်အခါ၌ပင် ဝမ်ချောင်က သူ့ကို ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိအောင် ပြုလုပ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားမှာ ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဘဝတွင် ပထမဦးဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်သွားရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်၏ကြီးထွားနှုန်းမှာ အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင်ပင် လျင်မြန်လွန်းနေသည်ဟု သူ ခံစားနေရလေသည်။

အကယ်၍သာ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေမည်ဆိုလျှင် သူ သေဆုံးရမည်မှာ သေချာနေကြောင်း သူ၏အာရုံထဲ၌ သိရှိနေလေသည်။ ဝမ်ချောင် ကိုယ်တိုင်မှာ သိမ်မွေ့နက်နဲမှု နယ်ပယ်၏အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည့်အပြင် လက်ထဲတွင်လည်း မဟာလော့ဝ်နတ်ဓား ရှိနေခြင်းကြောင့် အရှိန်အဟုန်ပိုင်း၌ အသာစီး မရရှိတော့သော သူသည် ဝမ်ချောင် ဟူသော ဤလူသား၏ ရှေ့မှောက်၌ မည်သည့် အားသာချက်မျှ မရှိတော့ပေ။

ဖူး

ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် 'ကြယ်စင်ရှောင်တိမ်းခြင်း' အတတ်ကို 'သွေးရှောင်တိမ်းခြင်း' အတတ်နှင့် ပေါင်းစပ်အသုံးပြုလိုက်သောအခါ သူ၏ အရှိန်အဟုန်မှာ အဆမတန် မြန်ဆန်သွားပြီး ဝမ်ချောင်နှင့် အကွာအဝေးကို လျင်မြန်စွာ ချဲ့လိုက်ကာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားလေတော့သည်။ 'ကမ္ဘာမြေ၏ သားတော်' ဖြစ်သော အန်းယာလုရှန်း၏ အသက်မှာ အရေးကြီးသည်မှာ မှန်သော်လည်း နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်သော မိမိ၏အသက်ထက်မူ ပို၍အရေးမကြီးနိုင်ဟု သူ တွေးတောလိုက်ဟန် တူပေသည်။

အခြားတစ်ဖက်၌မူ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားမှာ သွေးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လွတ်မြောက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော ဝမ်ချောင်သည် လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်း မပြုဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ကာ အန်းယာလုရှန်းရှိရာသို့ ဦးတည်ပြေးဝင်လိုက်လေသည်။ အန်းယာလုရှန်းမှာ သူ၏ ပထမဦးဆုံးသော ပစ်မှတ်ဖြစ်သည်ကို ဝမ်ချောင်က မေ့လျော့ထားခြင်း မရှိပေ။

ဘုတ်

နောက်တစ်ခဏ၌ မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားသော ကိစ္စတစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ရုံမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း ဝေးကွာသော နေရာမှ အန်းယာလုရှန်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လျက် လူအများ၏ ရှေ့မှောက်၌ ဝမ်ချောင်၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ချလိုက်လေသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... နယ်စားကြီးမင်းကြီး... ကျွန်တော် ဒီမှာ မှားသွားပါပြီ၊ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး။ ကျွန်တော် ဒီကနေ ပြန်ရောက်တာနဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဆီမှာ ရာထူးကနေ နုတ်ထွက်ပြီး ကျန်းရှို့ကွေး လူကြီးမင်းကိုပဲ အန်းတုံနယ်စားကြီး ရာထူး ပြန်ပေးပါ့မယ်။ ကျွန်တော် လူမှားပြီး စော်ကားမိသွားတယ်ဆိုတာ ဒီမှာ သိပါပြီ။ ကျွန်တော့်ကို အမှုန်အမွှားလေး တစ်ခုလိုပဲ သဘောထားပြီး ဒီမှာပဲ လွှတ်ပေးလိုက်ပါဦး”

အန်းယာလုရှန်းမှာ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော ပုံစံဖြင့် လူပြက်တစ်ယောက်သဖွယ် လူအများ၏ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်တောင်းပန်နေတော့သည်။

ဟူး...

ဝမ်ချောင်သည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။ အန်းယာလုရှန်းသည် အတိတ်ကာလက ကျန်းရှို့ကွေး၏ရှေ့မှောက်၌ အသုံးပြုခဲ့သော နည်းလမ်းဟောင်းများကို မိမိအပေါ်၌ ပြန်လည်အသုံးချရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အန်းတုံနယ်စားကြီးဟူသော ရာထူး၊ မဟာထန်၏နယ်ခြားစောင့် အရာရှိကြီးနှင့် အင်ပါယာ၏ အရာရှိကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သိက္ခာတရားကို အနည်းနှင့်အများ ငဲ့ကွက်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း အန်းယာလုရှန်းမှာမူ ယခုကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ဒူးထောက်တောင်းပန်ရန်အတွက် မည်သည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမျှ ရှိဟန်မတူပေ။

ဝမ်ချောင်၏စိတ်ထဲ၌မူ ၎င်းမှာ ထိုသူ၏ လှည့်ကွက်တစ်ခုမျှသာဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုသူ့ထံ၌ ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဟု ထင်မှတ်ကာ အမှန်တကယ်ပင် နောင်တရနေပြီဟု ယုံကြည်လိုက်မည်ဆိုလျှင် ထိုသူသည် မိမိကိုယ်တိုင် သေလမ်းကို ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“မင်းက ဒီလောက်အထိ အလေးအနက် နောင်တရနေပြီဆိုမှတော့... ငါကပဲ မင်းကို သေဒဏ် ပေးသနားလိုက်ပါ့မယ်”

ဝမ်ချောင်၏ အေးစက်လှသော ရယ်မောသံသည် မြို့ပြင် အရှေ့မြောက်ဘက်ရှိ ဝေဟင်တစ်ခုလုံး၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။ ဝမ်ချောင်သည် နှုတ်မှသာ ထိုသို့ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူ၏လှုပ်ရှားမှုများမှာမူ လျင်မြန်ပြတ်သားလှပြီး မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မျှ စိတ်ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။

အန်းယာလုရှန်း၏ ဒူးထောက်တောင်းပန်နေသော ပုံစံကြောင့် သူ၏တိုက်ခိုက်မှုများကို လျှော့ချလိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် အနည်းငယ်မျှ သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားခြင်းမျိုးမရှိဘဲ မိမိ၏ စွမ်းအားအားလုံးကို စုစည်းကာ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်လိုက်လေတော့သည်။

ထို့မျှမကသေးဘဲ ဝမ်ချောင်သည် အန်းယာလုရှန်းကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် သူ၏ အင်အားကိုလည်း အဆပေါင်းများစွာ မြှင့်တင်လိုက်ပြန်သည်။

“ဆရာ၊ ရွာသူကြီး... တခြားလူတွေကို ဒီမှာ ဂရုမစိုက်ပါနဲ့တော့။ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပြီး ဒီလူကို အမြန်ဆုံး သတ်ပစ်ဖို့ပဲ ဒီမှာ အာရုံစိုက်ပေးကြပါ”

ဝမ်ချောင်၏ အေးစက်လှသော အမိန့်သံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အန်းယာလုရှန်း၏ စိတ်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်ခွံများမှာလည်း သိသိသာသာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်၏ စွမ်းအားတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် သူနှင့် တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်ပါက အပြတ်အသတ် နှိမ်နှင်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ အခြားသော အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးကိုပါ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ထပ်မံခေါ်ယူလိုက်ပြန်လေပြီ။

ဒီလူယုတ်မာ

အန်းယာလုရှန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ သွေးရောင်များ ပြည့်နှက်လာတော့သည်။ ဝမ်ချောင်သည် သူ့ကို အမြစ်ပြတ် သတ်ဖြတ်လိုနေခြင်းဖြစ်သကဲ့သို့ မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့်မျှလည်း ဖျောင်းဖျ၍ မရနိုင်တော့ပေ။

“ဝမ်ချောင်က ဒီမှာ တကယ်ကို ယုတ်မာလွန်းလှတယ်။ သူ့ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှလည်း ဖျောင်းဖျလို့ မရတော့ဘူး။ အခုတော့ လူအင်အားနဲ့ပါ အနိုင်ကျင့်ပြီး ဒီမှာ ဝိုင်းတိုက်ခိုင်းနေတာပဲ” ဟု သူ တွေးတောနေမိလေသည်။

သို့သော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် အန်းယာလုရှန်း၏ စကားများကို အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်ပေ။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားဟူသော အနှောင့်အယှက် မရှိတော့သည့်အခါ ဝမ်ချောင်သည် ထိုသူကိုသာ အာရုံစိုက်၍ ဖြေရှင်းနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုမျှနှင့်ပင် မလုံလောက်သေးပေ။ ကမ္ဘာမြေ၏ အလိုတော်မှာ နေရာတိုင်း၌ ရှိနေပြီး ခုနကပင် ကျိုးပဲ့နေသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်မှာ သူ၏ ဂန်ချီများ ရိုက်ခတ်မှု မရှိဘဲနှင့် ဝမ်ချောင်၏ဆီသို့ ဦးတည်ကာ ကျရောက်လာခဲ့လေသည်။

လက်ရှိ လေတိုက်နှုန်းဖြင့်ဆိုလျှင် ဤမျှ လေးလံသော သစ်ပင်ကြီးအား လွင့်စင်သွားအောင် မပြုလုပ်နိုင်ပေ။ ထို့ပြင် ကမ္ဘာမြေ၏ စွမ်းအားကြောင့် မိမိ၏ အင်အား လေးပုံတစ်ပုံခန့် လျော့နည်းနေသည့် အာနိသင်မှာလည်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် အန်းယာလုရှန်းကို အမှန်တကယ် မသတ်ဖြတ်နိုင်သေးမီအထိ ဝမ်ချောင်သည် သတိလက်လွတ် မဖြစ်ဝံ့ချေ။

ဝမ်ချောင် တစ်ဦးတည်း၏ စွမ်းအားဖြင့်ဆိုလျှင် အန်းယာလုရှန်းကို သတ်ဖြတ်နိုင်ရန် သေချာပေါက် အာမခံချက် မရှိနိုင်ပေ။ အတိတ်ကာလက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အန်းယာလုရှန်းကို မသတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်းကို သူ သိရှိထားသည်။ ထို့ပြင် ကြက်တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် နွားသတ်ဓားကို အသုံးပြုရသည်ဖြစ်စေ... ထိုကြက်ကို အမှန်တကယ် သေအောင် သတ်ဖြတ်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ပို၍ လေးလံသော ဓားကို အသုံးပြုရစေကာမူ ဝမ်ချောင်မှာမူ ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်ပေ။

"...ဆရာ၊ ရွာသူကြီး၊ သူတို့တွေက ငါနဲ့မတူဘူး။ သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေက ကမ္ဘာမြေရဲ့ စွမ်းအားကြောင့် အင်အားလျော့နည်းသွားတာမျိုး မရှိဘဲ အန်းယာလော့ရှန်းကို ငါ့ထက် ပိုပြီးပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်ကြလိမ့်မယ်။ ငါတို့ သုံးယောက် ပူးပေါင်းလိုက်ရင်တောင် သူ့ကို မသတ်နိုင်ဘူးလားဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

ဝေဟင်ထက်၌ လေပြင်းများ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေပြီး ဝမ်ချောင်၏ အကြည့်များမှာ ဓားသွားများအလား ထက်ရှနေကာ ရှေ့တည့်တည့်ရှိ အန်းယာလော့ရှန်းကို သေချာစွာ ပစ်မှတ်ထားလိုက်တော့သည်။ သူသည် တစ်ကြိမ် ကျရှုံးခဲ့ဖူးသဖြင့် ယခု နေရာမှာ အန်းယာလော့ရှန်းကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် အကောင်းဆုံးနေရာဖြစ်ကြောင်း တွက်ချက်ထားပြီး ဖြစ်ရာ၊ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးမှာမဆို ထိုသူကို အသက်ရှင်လျက် လွှတ်မပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"နတ်ဘုရားနဲ့ မိစ္ဆာတို့ကို ကွပ်မျက်ခြင်း"

"ကောင်းကင်ဘုံ၃၃ထပ်"

"မဟာပျက်သုဉ်းခြင်း အတတ်"

“နဂါးဖြူနတ်ဘုရားကျင့်စဉ်"

“ချီပင်လယ်တစ်သောင်း ကျင့်စဉ်"

...

ကျယ်လောင်လှသော ဟိန်းဟောက်သံများမှာ ကမ္ဘာနှင့် မြေကြီးအကြား ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မိစ္ဆာဧကရာဇ် အဘိုးအိုနှင့် ဝူရှန်းရွာသူကြီးတို့မှာ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ထိုဟူလူမျိုး ဝတုတ်ကြီးအပေါ် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ မုန်းတီးနေရသနည်း ဆိုသည်ကို မသိရှိကြသော်လည်း၊ ဝမ်ချောင်၏ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထိုအဘိုးအို နှစ်ဦးစလုံးမှာ မည်သို့မျှ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ မိမိတို့၏ ပြိုင်ဘက်များကို စွန့်ခွာကာ ဝမ်ချောင်နှင့် ပူးပေါင်း၍ အန်းယာလော့ရှန်းဆီသို့ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြတော့သည်။ သူတို့ သုံးဦး ပူးပေါင်းလိုက်သည့်အခါ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားလှိုင်းများသည် လေပြင်းမုန်တိုင်းအလား ပွင့်ထွက်လာပြီး အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရာ၊ ထိုခဏ၌ ကမ္ဘာနှင့် မြေကြီးပင်လျှင် အရောင်အသွေး ကင်းမဲ့သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အန်းယာလော့ရှန်း၊ ချွေချန်းယုံ နှင့် ထျန်းချန်းစီ တို့မှာမူ မျက်နှာများမှာ စက္ကူအလား ဖြူလျော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လောက၏ စွမ်းအားများသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်လာပြီး ယခင်ကထက် ပိုမို၍ ရူးသွပ်စွာ အားဖြည့်ပေးနေသော်လည်း၊ ဝမ်ချောင်၊ မိစ္ဆာဧကရာဇ် အဘိုးအိုနှင့် ဝူရှန်းရွာသူကြီး ဆိုသည့် သိမ်မွေ့နက်နဲမှု နယ်ပယ်၏ ထိပ်သီး ပုဂ္ဂိုလ် သုံးဦးရှေ့တွင်မူ အရာအားလုံးမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်နေပေသည်။ ထိုမျှပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုများမှာ သူတို့ သုံးဦး၏ မည်သည့် ခုခံမှုကိုမဆို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေမွပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်၊ ထိုမျှအထိ အစွမ်းထက်လှသော အင်အားစုမှာ လူကို စိတ်ပျက်အားငယ်သွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

ဝုန်း… ထိုအခိုက်အတန့်တွင် "ကမ္ဘာမြေ၏ အလိုတော်" မှာလည်း ဒေါသထွက်နေပုံရပြီး၊ လူတိုင်း၏ ဦးခေါင်းထက်ရှိ ကြီးမားလှသော မိုးတိမ်ဝဲဂယက်ကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်လာကာ၊ ၎င်းအတွင်းရှိ လျှပ်စစ်စွမ်းအားများမှာလည်း ပို၍အားကောင်းလာတော့သည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် စူးရှလှသော မိုးကြိုးလျှပ်စီးများသည် နဂါးနှင့် မြွေများအလား၊ သို့မဟုတ် စီးဆင်းနေသော စမ်းချောင်းနှင့် မြစ်ရေများအလား၊ ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်လှသော အရှိန်ဖြင့် ဝေဟင်ထက်မှ ကျရောက်လာတော့သည်။ သို့သော်လည်း ထိုအရာအားလုံးမှာ အန်းယာလော့ရှန်းကို သတ်ဖြတ်မည့် သူတို့ သုံးဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

"ရပ်စမ်း"

စကားမဆုံးမီမှာပင် အန်းယာလော့ရှန်း သေဆုံးတော့မည့်ဆဲဆဲအချိန်၌ မြေကမ္ဘာကြီးမှာ တုန်ခါသွားပြီး ဝမ်ချောင်၊ ဝူရှန်းရွာသူကြီးနှင့် မိစ္ဆာဧကရာဇ်တို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာလည်း တစ်စုံတစ်ခုသော အရှိန်အဝါကြောင့် လမ်းကြောင်းလွဲချော်သွားခဲ့ရသည်။ လူတိုင်း သတိမဝင်နိုင်သေးမီမှာပင် ဝေဟင်ထက်၌ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ ပေါ်လာပြီးနောက် တိုက်ကွက်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ဝမ်ချောင်၏ ကောင်းကင်ဘုံ၃၃ထပ်၊ လောကသား နတ်ဘုရားနှင့် မိစ္ဆာတို့အား ကွပ်မျက်ခြင်း၊ မဟာယင်ယန် မြေကမ္ဘာ ဖန်တီးခြင်း အတတ်နှင့် ဝူရှန်းရွာသူကြီး၏ နဂါးဖြူနတ်ဘုရားကျင့်စဉ်၊ မိစ္ဆာဧကရာဇ်၏ ချီပင်လယ်တစ်သောင်း ကျင့်စဉ်များ အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ချေမှုန်းပစ်လိုက်တော့သည်။

ထိုစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် အင်အားကြီးမားလှရာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းမှာ သူတို့သုံးဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက်တွင်လည်း အရှိန်မသေသေးဘဲ ရွှေရောင် ကြယ်တံခွန်တစ်ခုအလား မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ ဝုန်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြေကမ္ဘာကြီးမှာ တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး ကျောက်စအစများ၊ သစ်ပင်များနှင့် မြေစိုင်မြေခဲ အမြောက်အမြားမှာ ရွှေရောင် ဂန်ချီများနှင့်အတူ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့ကာ၊ ထို အားကောင်းလှသော စွမ်းအားလှိုင်းများမှာ ဝမ်ချောင်၊ ဝူရှန်းရွာသူကြီးနှင့် မိစ္ဆာဧကရာဇ် တို့ကိုပါ တစ်ပါတည်း နောက်သို့ လွင့်စင်သွားအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်တော့သည်။

တားဆီး၍ မရနိုင်သော၊ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသော၊ ၎င်းမှာ ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းက ဝမ်ချောင်တို့အဖွဲ့ကို ပေးစွမ်းလိုက်သည့် ခံစားချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရား တို့မှာ ဝမ်ချောင် မြင်တွေ့ဖူးသမျှသော သိမ်မွေ့နက်နဲမှု နယ်ပယ်၏ ထိပ်သီး ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ ယခု သူတို့ ရှေ့မှောက်ရှိ စွမ်းအားနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါကမူ လပြည့်ဝန်းရှေ့မှ ပိုးစုန်းကြူးလေးများအလား အလွန်ပင် သေးငယ်သိမ်ဖျင်းသွားခဲ့ရသည်။ ဝမ်ချောင်ကို ပို၍ထိတ်လန့်သွားစေသည်မှာ သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်ပေးနေသော အရှိန်အဝါမှာ လွန်ခဲ့သော အချိန်က အနောက်မြောက်ဘက် မြေအောက်ဂူအတွင်း၌ မဟာလော့ဝ်နတ်ဘုရားကို အနိုင်ယူခဲ့သော အဝါရောင်နဂါးမင်းထက်ပင် များစွာ ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါ ဘယ်သူလဲ"

ဝမ်ချောင်၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူလျော်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏စိတ်ထဲ၌လည်း မကြုံစဖူးသော ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများနှင့်အတူ ကြီးမားလှသော ခြိမ်းခြောက်မှုများကိုပါ ခံစားလိုက်ရသည်။ "ထိုက်ရှီ" ထိုအချိန်မှာပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေသော အသံတစ်ခု သူ၏နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ယခု အခိုက်အတန့်တွင် အပျော်ဆုံးလူမှာ အန်းယာလော့ရှန်းပင် ဖြစ်တော့သည်။ ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်း ကောင်းကင်မှ ကျရောက်လာသည့် ခဏ၌ပင် အန်းယာလော့ရှန်းသည် ထိုက်ရှီ၏ အရှိန်အဝါကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထျန်းဖူနတ်ဘုရားနှင့် မတူညီဘဲ ထိုက်ရှီမှာမူ အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုအစွမ်းထက်လှပေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ် မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်လာရာတွင် အန်းယာလော့ရှန်းအနေဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ ဝမ်ချောင်က မိမိကို သတ်ဖြတ်ချင်နေသည်ကို သိလျက်နှင့်ပင် ရဲတင်းနေရခြင်းမှာ၊ သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းရှိ ဖာပေါင်များကြောင့် မဟုတ်သလို၊ မြို့တံတိုင်းအောက်မှ လမ်းကြောင်းကြောင့်လည်း မဟုတ်ပေ၊ ၎င်းမှာ ထိုက်ရှီ ရှိနေခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုက်ရှီမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။ သူ မိမိ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိလာပြီး မိမိကိုယ်မိမိ နတ်ဘုရားဟု ခေါ်ဆိုခဲ့စဉ်က အန်းယာလော့ရှန်းမှာ ရယ်မောလိုက်ချင်သော်လည်း၊ ထိုက်ရှီက ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်နေသော တောင်ထိပ်တစ်ခုကို လက်တစ်ချက်ဖြင့် မြေလှန်ပစ်လိုက်သည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အခါတွင်မူ၊ သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ ထိုက်ရှီမှာ နတ်ဘုရား မဟုတ်လျှင်ပင် နတ်ဘုရားအလား အစွမ်းထက်သူဖြစ်ကြောင်း သူ နောက်ဆုံးတွင် ယုံကြည်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် အန်းယာလော့ရှန်းသည် မိုင်ပေါင်း ခုနစ်မိုင်ခန့် ဝေးကွာသော နေရာသို့ အမြန် သွားရောက်၍ ဤ ထိုက်ရှီ နှင့် ဆုံတွေ့ရန် ကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်တော့သည်။

******

အခန်း (၂၀၂၂) သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ အရှိန်အဝါ၊ ထိုက်ရှီကို ခြောက်လှန့်ခြင်း

"ဟားဟားဟား... ထိုက်ရှီ၊ မင်း ငါ့ကို လာကယ်မယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ"

အန်းယာလုရှန်းသည် မြေပြင်မှ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ အစွမ်းကုန် ဖြန့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်လိုက်တော့သည်။ သူသည် နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်အထိ အောင့်အီးသည်းခံ၍ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးမှာ ယခုအခါ အချည်းနှီး မဖြစ်တော့ပေ၊ ထိုက်ရှီ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ မိမိသာလျှင် စစ်မှန်သော အောင်နိုင်သူ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အန်းယာလုရှန်း၏ စိတ်အာရုံမှာ လုံးဝကို ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုက်ရှီကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ကိုယ်တိုင် ကြွမြန်းလာပြီ ဖြစ်ရာ မည်သူကမျှ မိမိ၏ အသက်ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ၊ ယခုအခါတွင်မူ ဝမ်ချောင်တို့အလှည့် လိုက်လံ အသတ်ခံရရန် အချိန်တန်ပြီဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

"ထိုက်ရှီ၊ ဟိုဝမ်ချောင်ကို အခုချက်ချင်း သတ်ပစ်စမ်း။ သူ့ကို ရှင်းပြီးတာနဲ့ ငါ မင်းတို့ကို အလယ်ပိုင်းဒေသ တစ်ခုလုံးကို အပြတ်ရှင်းပြီး တစ်လောကလုံးကို အုပ်စိုးနိုင်အောင် ကူညီပေးပါ့မယ်"

အန်းယာလုရှန်း၏အကြည့်များမှာ မောက်မာလွန်းလှပြီး အထက်စီးမှနေ၍ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဝမ်ချောင်ကို လက်ညှိုးငေါ့ကာ ရက်စက်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။ ဝေဟင်ထက်၌ ထိုက်ရှီမှာ မျက်နှာတွင် အဖြူရောင် မျက်နှာဖုံးကို ဆင်ယင်ထားပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း ပေါ်ထွက်နေပေသည်။ ကမ္ဘာနှင့် မြေကြီးအလား ကျယ်ပြောလှသော ဖိအားများမှာလည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှတစ်ဆင့် လွင့်ပျံထွက်ပေါ်နေသည်။

ဝမ်ချောင်၊ ဝူရှန်းရွာသူကြီးနှင့် မိစ္ဆာဧကရာဇ် အဘိုးအို သုံးဦးစလုံးမှာ လောက၌ တွေ့ရခဲသော ထိပ်သီး ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ထိုက်ရှီ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါများနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါကမူ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သေးငယ်သိမ်ဖျင်းသွားခဲ့ရသည်။

"ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ သားတော်လား"

ဝေဟင်ထက်၌ ထိုက်ရှီ၏ ဝတ်ရုံစများမှာ လေတိုးသံများနှင့်အတူ လွင့်ပျံနေပြီး သူ၏အဖြူရောင်မျက်နှာဖုံးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ပတ်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ချောင်၏အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်တို့ သုံးဦးစလုံးမှာ အင်အားကြီးမားလှသော ရန်သူကို ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ စိတ်ကို အစွမ်းကုန် တင်းကြပ်ထားကြပြီး မျက်နှာများမှာလည်း အလွန်ပင် တည်ငြိမ်လေးနက်နေတော့သည်။

အစွမ်းထက်တယ်။

အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လွန်းသည်။

ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ယခုကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းရှိသည့်ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးနှင့် မဆုံတွေ့ရသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မိမိတို့ သုံးဦးစလုံး အသက်ကို ရင်း၍ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်မည် ဆိုပါကလည်း ဤ ထိုက်ရှီ ဆိုသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကို အနိုင်ရရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ ခံစားမိနေသည်။

"လီထိုက်ယီနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ မင်းက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဆုံတုန်းဆုံခိုက် မင်းကိုပါ တစ်ပါတည်း သတ်ပစ်လိုက်ရတာပေါ့"

ထိုက်ရှီ၏ အေးစက်လှသောအသံမှာ ထိုအဖြူရောင် မျက်နှာဖုံးအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအသံမှာ အေးစက်လွန်းလှပြီး မည်သည့် လူသားဆန်သော ခံစားချက်မျှ ပါဝင်ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် လက်မောင်းကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းငါးဖက်ကို ဖြန့်ကာ ဝေးကွာလှသော နေရာရှိ ဝမ်ချောင်တို့ သုံးဦးဆီသို့ ဦးတည် လှမ်းလိုက်သည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ထိုသူတို့ သုံးဦးစလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားခဲ့ပြီး စိတ်ထဲ၌လည်း သေမင်း၏ ခေါ်သံအလား ပြင်းထန်လှသော အငွေ့အသက်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့၏နောက်ကွယ်တွင်မူ မြင့်မားလှသော မြို့တံတိုင်းကြီး ရှိနေသလို မဟာဗျူဟာကြီးကလည်း ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် မည်သည့်နေရာသို့မျှ ထွက်ပြေးရန် လမ်းစ မရှိပေ။ ထို့အပြင် ဝမ်ချောင်၌ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ အကယ်၍ မိမိတို့ ထွက်ပြေးမည် ဆိုပါကလည်း ဤထိုက်ရှီဆိုသည့်လူ၏ အရှိန်အဟုန်ကို မည်သို့မျှ မီနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"သတိထားကြစမ်း"

လက်ရှိ အခြေအနေမှာ သူ တွက်ချက်ထားသည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ သုံးဦးအတွက်မူ နောက်ဆုတ်ရန် လမ်းမရှိတော့ပေ။ အသက်ကို ရင်း၍ အသေခံ တိုက်ခိုက်ရန်သာ ရှိတော့သည်။

"ဟားဟား... သတ်ပစ်ကြစမ်း၊ သူတို့ကို အခုချက်ချင်း သတ်ပစ်ကြစမ်း"

အန်းယာလုရှန်းကတော့ အောင်နိုင်သူတစ်ဦးအလား ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေပြီး ဝမ်ချောင်တို့ကို ကြည့်နေသည့် သူ၏အကြည့်များမှာ သေလူ သုံးယောက်ကို ကြည့်နေသည့် အကြည့်များသာ ဖြစ်သည်။ အခြေအနေတွေက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ နောက်ဆုံးတွင် မိမိ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားရမည့်အချိန် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဟု သူ တွေးလိုက်သည်။ ဝေဟင်ထက်၌ ထိုက်ရှီသည် တည်ငြိမ်အေးစက်စွာဖြင့် သူ၏လက်ဖဝါးအတွင်း၌ နေမင်းကြီးထက်ပင် အဆပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ တောက်ပလှသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းလေးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ၎င်းအတွင်း၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ပျက်စီးခြင်း စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေပြီး ချက်ချင်းပင် ပွင့်ထွက်လာတော့မည့် အနေအထား ရှိနေသည်။ ဝမ်ချောင်တို့ အသက်ပျောက်တော့မည့်ဆဲဆဲ အချိန်မှာပင်

ဝုန်း

မြေကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး မြို့တော်အတွင်းမှ အားကောင်းလှသော တုန်ခါမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝေဟင်ထက်ရှိ ထိုက်ရှီ၏မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ညမှောင်ထုအတွင်း၌ မည်သည့်အရာမျှ မရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ထိုက်ရှီမှာမူ အခြားသူများ မမြင်နိုင်သော အလင်းတန်းများ မြို့တော်၏ဝေဟင်ထက်၌ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအလင်းတန်းများမှာ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အဖြူရောင် ပိုက်ကွန်ကြီး တစ်ခုအလား မြို့တော် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ကာ ထိုက်ရှီတို့ ရှိရာဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖြန့်ကြက်လာတော့သည်။ ထိုက်ရှီကို ပို၍ထိတ်လန့်သွားစေသည်မှာ မြို့တော်အတွင်းရှိ နန်းတော်အနက်ပိုင်း၊ ဟွာအယ်ရှန်းဟွေး နန်းဆောင်ရှိရာ နေရာမှနေ၍ ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး ယခင်က ချိတ်ပိတ်ခံထားရသင့်သော အရှိန်အဝါ တစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် နိုးထလာသကဲ့သို့ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်လှသောအရှိန်ဖြင့် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အချိန်မရွေး လုံးဝ နိုးထလာတော့မည့် ပုံစံမျိုး ရှိနေပေသည်။

"…."

ထိုက်ရှီသည် ဝမ်ချောင်တို့ သုံးဦးကို တိုက်ခိုက်တော့မည့် သူ၏လက်ချောင်းများကို ဟင်းလင်းပြင်၌ပင် ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျောက်ရုပ်တစ်ခုအလား အေးခဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မကောင်းတော့ဘူး။ အဲဒီလူက တကယ်ပဲ နိုးထတော့မှာပဲ"

ထိုက်ရှီ၏စိတ်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပြီး ဝမ်ချောင်တို့ကို ဆက်တိုက်ခိုက်ရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ သူသည် သူ၏ဝတ်ရုံစကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး အန်းယာလုရှန်းမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသလဲဆိုသည်ကို မသိရှိနိုင်သေးမီမှာပင်၊ ထိုသူနှင့်အတူ ဘေးနားရှိ ချွေချန်းယုံ၊ ထျန်းချန်းစီတို့ကိုပါ တစ်ပါတည်း လေလှိုင်းများဖြင့် ပတ်ချာလည်အောင် သိမ်းယူလိုက်ကာ အဖြူရောင် ပိုက်ကွန်ကြီး မိမိတို့ကို မဖမ်းမိမီမှာပင် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်၍ ထိုနယ်ပယ်အတွင်းမှ ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။

"မပြေးနဲ့စမ်း"

ထိုက်ရှီက မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိဘဲ ရုတ်တရက် ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခါ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ချက်ချင်း သိရှိလိုက်သည်။

ဝုန်း

နောက်တစ်ခဏတွင် ဝမ်ချောင်၏ နောက်ကွယ်၌ အလင်းတန်းများ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ကိုယ်အတွင်းမှ ဂန်ချီများမှာ ဟိန်းဟောက်လာကာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများအောက်တွင် ကောင်းကင်ဘုံ ၃၃ထပ် ပုံရိပ်များ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်ဘုံ ၃၃ထပ်မှာ နှစ်တောင်ခန့် ရှည်လျားသော ရွှေရောင်လှံရှည်ကြီး တစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ၎င်းအတွင်း၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေကာ ဝေဟင်ထက်ရှိ ချွေချန်းယုံကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်တော့သည်။ ထိုက်ရှီသည် ယခုအခါတွင် တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်မပါတော့ဘဲ ထွက်ပြေးရန်သာ အာရုံရောက်နေသဖြင့် ၎င်းမှာ ထိုသူတို့ကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် အကောင်းဆုံးသော အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏ၌ သူ၏ အကြည့်မှာ ဝေးကွာလှသော နေရာဆီသို့ မထင်မှတ်ဘဲ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရာ၊ တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်ချောင်၏ နှလုံးခုန်သံမှာ မြန်ဆန်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ ရွှေရောင် လှံရှည်ကြီးမှာလည်း လမ်းကြောင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကာ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် ဝေးကွာလှသော ချုံပုတ်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်၍ ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

"ဝုန်း"

လှံရှည်ကြီးမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့ပြီး ဝေးကွာလှသော ချုံပုတ်များကြားသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နာကျင်လှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သွေးများမှာ ပန်းထွက်လာတော့သည်။ ၎င်းနောက်တွင်မူ ချုံပုတ်များကြားမှ ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ပက်လက်လန်လျက် လဲကျသွားခဲ့ပြီး မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိတော့ပေ။

"ကောင်းရှန်း"

ဝေဟင်ထက်မှ အန်းယာလုရှန်းသည် ထိုအော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ နီရဲလာပြီး ဒေါသများမှာ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ ဝမ်ချောင်၏ကောင်းကင်ဘုံ ၃၃ထပ် လှံချက် ထိမှန်သွားခဲ့ပြီး ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရကာ အသက်ပျောက်သွားသူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ အန်းယာလုရှန်း၏ လက်အောက်မှ နံပါတ်တစ် စစ်ဗျူဟာမှူး ဖြစ်သော ကောင်းရှန်း ပင် ဖြစ်တော့သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ သေသွားပြီပေါ့"

မြေပြင်ပေါ်၌ ဝမ်ချောင်၏အကြည့်များမှာ အေးစက်နေပေသည်။ ဟွာအယ်ရှန်းဟွေး နန်းဆောင်ရှိ ပွဲတော်ကြီးတွင် အန်းယာလုရှန်းမှလွဲ၍ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် သေချာစွာ မှတ်သားထားသော အခြားမျက်နှာတစ်ခုမှာ ဤကောင်းရှန်းဆိုသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ပင် ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်မှာ ချွေချန်းယုံ သို့မဟုတ် ထျန်းချန်းစီတို့ကို သတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုက်ရှီ၏ တားဆီးမှုကြောင့် အန်းယာလုရှန်းကို မသတ်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ထိုသူ၏ လက်အောက်ခံ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းရှန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် ခဏ၌ သူ၏အကြံကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ချွေချန်းယုံနှင့် ထျန်းချန်းစီတို့မှာ သိုင်းပညာ မည်မျှပင် မြင့်မားစေကာမူ သူတို့မှာ စစ်သည်တော်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ မဟာထန်အင်ပါယာအတွင်း၌လည်း သူတို့ကို သတ်ဖြတ်နိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ ရှိနေသည်။ သို့သော်လည်း ကောင်းရှန်းမှာမူ မတူညီပေ။ ယခု ပွဲတော်အတွင်း၌ နဂါးစွမ်းအားကို ခိုးယူမည့် အစီအစဉ်မှာ အန်းယာလုရှန်းတစ်ဦးတည်း၏ ဦးနှောက်ဖြင့် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဝမ်ချောင် သေချာပေါက် သိရှိထားသည်။ ဤကိစ္စမှာ ကောင်းရှန်းနှင့်သာ လုံးဝ ပတ်သက်နေပေလိမ့်မည်။ ချွေချန်းယုံ၊ ထျန်းချန်းစီတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက နောက်ကွယ်မှ အရာရာကို ကြိုးကိုင်နေပြီး အန်းယာလုရှန်း၏ ဦးနှောက်အဖြစ် လုပ်ဆောင်ပေးနေသော ဤစစ်ဗျူဟာမှူးမှာ ပို၍ခြိမ်းခြောက်မှုကြီးမားလှပေသည်။

"တကယ်ပဲ သူ ဖြစ်နေတာပဲ"

ဝမ်ချောင်သည် ကောင်းရှန်းကို တစ်ကွက်တည်းနှင့် သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် လက်ကို ချက်ချင်း ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ တစ်ဖန် ဝင်းခနဲ ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ဘုံ ၃၃ထပ်မှာ နောက်ထပ် ရွှေရောင် လှံရှည်ကြီး တစ်စင်းအဖြစ် သူ၏ လက်ထဲ၌ ပြန်လည် စုစည်းသွားခဲ့ပြန်သည်။ ကောင်းရှန်း သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ကျန်ရှိနေသူမှာ ယန်ကျွမ်း သာ ဖြစ်တော့သည်။ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ အန်းယာလုရှန်း၏ ဘေးနားရှိ အကြီးမားဆုံးသော အကြံပေး နှစ်ဦးဖြစ်ရာ ထိုသူနှစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်နိုင်မည် ဆိုပါက အန်းယာလုရှန်းအသက်ရှင်လျက် ပြန်သွားနိုင်လျှင်ပင် သူ၏ခြိမ်းခြောက်မှုမှာ များစွာလျော့နည်းသွားမည် ဖြစ်သည်။

"ကောင်လေး၊ မင်း အရမ်း လွန်မလာနဲ့ဦး"

ထိုအချိန်တွင် ထိုက်ရှီ၏ရက်စက်လှသော အသံမှာ ဝေဟင်ထက်မှ ဟိန်းထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ထိုအသံနှင့်အတူ ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုမှာ မြေကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားကာ ကြယ်တံခွန်တစ်ခုအလား ဝမ်ချောင်တို့ဆီသို့ ကျရောက်လာတော့သည်။

"သတိထားကြ"

ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ကျရောက်လာသည့်အခါ ဝမ်ချောင်တို့အဖွဲ့မှာ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသဖြင့် သူတို့၏ သိုင်းပညာများကို အသုံးပြု၍ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုက်ရှီမှာ တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်မပါဘဲ ဝမ်ချောင်တို့ကို ဖယ်ထုတ်ရန်သာ ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဝတ်ရုံစကို တစ်ချက် ခါယမ်း၍ ဝေးကွာလှသော နေရာရှိ ယန်ကျွမ်းကိုပါ သိမ်းယူလိုက်ပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်း ကံကောင်းသွားတယ်လို့ မှတ်လိုက်ပါ၊ နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ မင်းကို ကာကွယ်ပေးမယ့်သူ ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ထိုက်ရှီ၏အသံမှာ ဝေးလွင့်သွားခဲ့ပြီး သူတို့အားလုံးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မြင်းခွာသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်၊ ထိုက်ရှီတို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အချိန်မှာပင် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားမှ ဝူရှန်း သံချပ်ကာ မြင်းစီးစစ်သည်များ၊ မြို့တော်ကာကွယ်ရေးတပ်များ၊ မြို့စောင့်တပ်များနှင့် များပြားလှသော ထိပ်သီး ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ ဒီရေများအလား စုပြုံ ရောက်ရှိလာကြတော့သည်၊ လူတိုင်းမှာ ယခု အချိန်မှသာ ရောက်ရှိလာနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လူအုပ်ကြီး၏ အရှေ့ဆုံးတွင်မူ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးနှင့်စုန့်ဘုရင်တို့၏ပုံရိပ်မှာ အထင်ရှားဆုံး ဖြစ်နေပေသည်။

"သွားကြစို့၊ ဘာကိစ္စပဲရှိရှိ ပြန်ရောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့"

ဝမ်ချောင်က တည်ငြိမ်လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ စုန့်ဘုရင်နှင့် ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးတို့သည် နောက်သို့ တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ သံသယများနှင့် ဝေခွဲမရဖြစ်မှုများ ရှိနေပေသော်လည်း ဝမ်ချောင်ကိုသာ ယုံကြည်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် မြင်းခွာသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက်၊ လူအုပ်ကြီးသည် ပစ်မှတ်ကို စွန့်ခွာကာ မြို့တော်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။ မြို့တော်၏ အရုဏ်ဦး အလင်းတန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာနေပြီး ညမှောင်ထုအတွင်းမှ တိုက်ပွဲမှာလည်း ယခုအခါ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝေးကွာလှသော နေရာ၊ မြို့တော်နှင့် မိုင်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ဝေးကွာသော နေရာ၌မူ၊ ဝုန်း ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ လေပြင်းများနှင့် မိုးကြိုးသံများ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။ ဟင်းလင်းပြင် အနက်ပိုင်းမှနေ၍ အလင်းတန်းများ ထွက်နေသော လက်ဖဝါးခန့် ကြီးမားသည့် ကြေးမှန်တစ်ချပ် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို ကြေးမှန်၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့နိုင်သော ဟင်းလင်းပြင် လှိုင်းဂယက်များမှာ ရေပြင်ပေါ်မှ လှိုင်းများအလား ပြန့်လွင့်နေပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထို ကြေးမှန်မှာ တစ်ဟုန်ထိုး ခုန်တက်သွားကာ နောက်ထပ် မိုင်ပေါင်း ရာနှင့်ချီသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။ ဝေဟင်ထက်၌ ထိုကြေးမှန်မှာ တစ်ချက် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ပြီးနောက် အိတ်ကြီးတစ်လုံးကို ခါချလိုက်သကဲ့သို့ ပုံရိပ်များစွာကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချပေးလိုက်တော့သည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည့် ခဏ၌ အန်းယာလော့ရှန်းသည် အတင်းအဓမ္မ ရုန်းကန်ရင်း ထိုက်ရှီကို ကြည့်ကာ ရူးသွပ်စွာ ဟောက်လိုက်တော့သည်။ "ငါ့ကို လွှတ်စမ်း။ အခုချက်ချင်း လွှတ်ပေးစမ်း။ ဘာလို့ သူ့ကို မသတ်ခဲ့တာလဲ၊ ဘာလို့ အဲဒီကောင်ကို မသတ်ပစ်ခဲ့တာလဲ”

ကောင်းရှန်း သေသွားပြီ။ ကောင်းရှန်း တကယ်ပဲ သေသွားခဲ့ပြီ။ ဤအချက်ကို တွေးမိတိုင်း အန်းယာလော့ရှန်းသည် သွားများကို ကြိတ်ကာ မျက်ဝန်းများမှာလည်း နီရဲလျက် မျက်တောင်များပင် ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်နေတော့သည်။ အကယ်၍သာ ထိုက်ရှီက သူပြောတာကို နားထောင်ခဲ့လျှင်၊ အကယ်၍ ဝမ်ချောင်ကို စောစောစီးစီး သတ်ပစ်ခဲ့မည် ဆိုပါက ဤကဲ့သို့သော ဆုံးရှုံးမှုကြီးမျိုး ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ အန်းယာလော့ရှန်း၏ စိတ်ထဲ၌ အတိုင်းအဆမရှိသော ဒေါသများနှင့် နောင်တတရားများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"မင်း တကယ်ပဲ သေချင်နေတာလား။ ဒါဆိုရင် အခုချက်ချင်း မင်းကို မြို့တော်ထဲ ပြန်ပို့ပေးလိုက်မယ်။ အဆိုးဆုံး ဖြစ်သွားရင်လည်း ငါတို့တွေ နောက်ထပ် 'ကမ္ဘာမြေ၏ သားတော်' တစ်ယောက်ကိုပဲ အသစ် ရှာလိုက်ရုံပဲ။ မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သူနဲ့မှ အစားထိုးလို့ မရဘူးလို့ ထင်နေတာလား"

ထိုက်ရှီ၏ အေးစက်လှသော အသံမှာ ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။ ချွေချန်းယုံနှင့် ထျန်းချန်းစီတို့၏ စိတ်ထဲမှာ အေးစက်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း တုန်ခါသွားရသည်။ ရူးသွပ်နေသော အန်းယာလော့ရှန်းပင်လျှင် ထိုစကားကြောင့် ခဏချင်းအတွင်း သတိပြန်ဝင်လာကာ တည်ငြိမ်သွားခဲ့ရသည်။

"နတ်ဘုရားရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ စကားပြောရင် မင်းရဲ့လေသံကို ဆင်ခြင်စမ်း၊ အန်းယာလော့ရှန်း " ထိုက်ရှီက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်ပေမဲ့ အဲဒီ အသံထဲမှာတော့ ခံစားချက် ကင်းမဲ့တဲ့ အေးစက်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။ အန်းယာလော့ရှန်းသည်လည်း သူ၏ဒေါသများကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ကာ အမှားကို ဝန်ခံလိုက်ရတော့သည်။ အခုအချိန်မှာ ယိုကျိုးဒေသက မဟာထန်ကို ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိသေးကြောင်းနှင့် ဤအမည်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူများ၏ အကူအညီသာ မပါလျှင် သူ ဘာမှလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

******

အခန်း (၂၀၂၃) အစားထိုး လှည့်စားခြင်း

ထိုက်ရှီသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ၊ အန်းယာလုရှန်းထျန်းချန်းစီနှင့်ချွေချန်းယုံတို့ ခေါင်းငုံ့၍ နာခံနေကြသည့် ပုံစံကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီးနောက်၊ မထင်မရှားသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းကို တစ်ချက် ညိတ်လိုက်သည်။

"ငါက သူ့ကို မသတ်ချင်ဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား။ အကယ်၍ ခုနက ငါတို့တွေသာ ခဏထပ်ပြီး နှောင့်နှေးနေခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ အခုလိုမျိုး မတ်တပ်ရပ်ပြီး စကားပြောနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မြို့တော်ထဲမှာ သူတော်စင်ဧကရာဇ် ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာကို မင်းတို့ မေ့သွားကြပြီလား" ထိုက်ရှီက ဟင်းလင်းပြင်၌ ပျံဝဲနေရင်း၊ သူ၏ ဝတ်ရုံစများကို ခါယမ်းကာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ ပို့လျက် အထက်စီးမှ စီးကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဘာပြောတယ်။ မင်းတို့ အရင်က ပြောခဲ့တာက အဲဒီ ညအလင်းရောင် ပုလဲကို သူ့လက်ထဲ ရောက်အောင် ပို့နိုင်ရင်ပဲ၊ သူ့ကိုယ်ထဲက စွမ်းအားတွေကို လုံးဝ နှိမ်နှင်းနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား" ထိုက်ရှီ၏စကားမှာ အန်းယာလုရှန်း၏ခေါင်းပေါ်သို့ ရေအေးဖြင့် လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေပြီး သူ၏စိတ်ထဲ၌ အေးစက်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝသတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

"အဲဒီလောက်အထိ အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းလို့ ရမယ်ဆိုရင်တော့ သူဟာ လီထိုက်ယီဖြစ်လာမှာ မဟုတ်သလို၊ ငါတို့ကိုလည်း ဒီလောက်အထိ ခေါင်းခဲအောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ထိုက်ရှီက အေးစက်စွာ တုန့်ပြန်လိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် မြို့အပြင်ဘက် မိုင်ပေါင်းတစ်ဆယ်ကျော်လောက် ဝေးတဲ့နေရာမှာ ငါတို့နဲ့ လာတွေ့ဖို့ ငါ အရင်ကတည်းက သတိပေးထားခဲ့တယ်။ မင်းတို့က အဲဒီစကားတွေကို လေထဲမှာပဲ လွှင့်ပစ်လိုက်ကြတာလား။ အခုလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားရတာရော၊ ဟို ဝမ်ချောင်ကို မသတ်နိုင်ခဲ့တာရော၊ အားလုံးဟာ မင်းတို့ရဲ့အရည်အချင်း မရှိမှုတွေကြောင့်ပဲ" စကားအဆုံးတွင် ထိုက်ရှီသည် အန်းယာလုရှန်းတို့အဖွဲ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်များမှာ အလွန်ပင် အေးစက်လှပေသည်။

အန်းယာလုရှန်းနှင့် ဝမ်ချောင်တို့ ပဋိပက္ခ ဖြစ်ပွားခဲ့သည့်နေရာမှာ မြို့တော်နှင့် အလွန်ပင် နီးကပ်လွန်းလှသည်။ မြို့တော်၏ အပြင်ဘက်ဆုံးတံတိုင်းနှင့် ခြေလှမ်း တစ်ဆယ်ကျော်မျှသာ ဝေးကွာသဖြင့် ထိုအကွာအဝေးမှာ မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည့် ကြီးမားလှသော မဟာအစီအရင်၏သက်ရောက်မှု နယ်ပယ်အတွင်း၌ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသည် လီထိုက်ယီ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို နိုးထစေရန် အလွန်လွယ်ကူစေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ထိုက်ရှီသည် အစပိုင်း၌ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားတို့ကိုသာ စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထျန်းဖူနတ်ဘုရား တို့ကဲ့သို့သော အင်အားကြီးသူများစွာ စုပေါင်းနေလျှင်ပင် ဝမ်ချောင် တစ်ဦးတည်းကို မယှဉ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့သဖြင့်၊ နောက်ဆုံးတွင် ထိုက်ရှီ ကိုယ်တိုင် ထွက်လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် လီထိုက်ယီထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါကို ပြန်လည်တွေးတောမိသည့်အခါ၊ ထိုက်ရှီကဲ့သို့သော အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်ပင်လျှင် စိတ်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် နာမကျန်း ဖြစ်နေသလို "ဟေးဟွမ်ပုလဲ" ဖြင့် ချုပ်ကိုင်ထားခြင်း ခံနေရသည့်တိုင်အောင် သူ ထုတ်ဖော်လိုက်သော စွမ်းအားများမှာ ဤမျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေဆဲပင်။ ထျန်းက ထိုသူ့ကို အမြဲတမ်း ဘာကြောင့် ဤမျှအထိ စိုးရိမ်နေရသလဲ၊ ဘာကြောင့် ယခုကဲ့သို့သော သွယ်ဝိုက်သည့် နည်းလမ်းများကို အသုံးပြု၍ သူ့ကို ဖြေရှင်းနေရသလဲ ဆိုသည်မှာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ပေ။

အန်းယာလုရှန်းမှာမူ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုနိုင်ဘဲ ဆွံ့အသွားတော့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ် ဆုတ်ခွာမည့်အစီအစဉ်မှာ သူတို့ ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသကဲ့သို့ပင် အားလုံး အဆင်ပြေနေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်က ထို "ကိုးဆင့် ကျောက်စိမ်းအနှစ် ဆေးလုံး" အတွင်း၌ လှည့်ကွက်တစ်ခု လုပ်ဆောင်ထားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။ သို့သော်လည်း ယခု အချိန်တွင်မူ ဤအကြောင်းများကို ငြင်းခုံနေခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ပေ။

"အန်းယာလုရှန်း မင်းက ဟိုဝမ်ချောင်ကို ဖြေရှင်းချင်နေတာကို ငါ နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ကြိမ်အထိ စောင့်ရုံပဲ ရှိတော့တာပေါ့ နောက်ပြီး..." ထိုက်ရှီက စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏လေသံမှာ အနည်းငယ် ပိုနူးညံ့သွားခဲ့သည်။ "ဒီတစ်ကြိမ် တာဝန်ကိုတော့ မင်း အတော်လေး ကောင်းကောင်း လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်၊ ဟေးဟွမ်ပုလဲ ရောက်သွားပြီဆိုတော့၊ မကြာခင်မှာပဲ အဲဒီလူက တကယ်ပဲ သေဆုံးသွားတော့မှာပါ။ ရှန်ကျိုးမှာ နဂါးအပြောင်းအလဲ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အခါကျရင်၊ မင်းက တစ်လောကလုံးကို တကယ်ပဲ အုပ်စိုးနိုင်မှာ ဖြစ်လို့၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဝမ်ချောင် ဆိုတဲ့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို မင်းက ဘာလို့ ကြောက်နေဦးမှာလဲ"

"ဒီကိစ္စတွေကို ထပ်ပြီး စိတ်ပူမနေပါနဲ့တော့၊ ယိုကျိုးကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ မင်းရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို တကယ်ပဲ စတင်လို့ ရပါပြီ ဒုတိယအသုတ် 'ရွဲလော့ဟယ်' တွေကိုလည်း ငါ မင်းအတွက် ဖန်တီးပေးပြီးပြီဖြစ်လို့ မကြာခင်မှာပဲ ယိုကျိုးကို ပို့ပေးပါ့မယ်၊ ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်တဲ့ စစ်သည်တွေ ရှိနေပြီဆိုမှတော့၊ လူသားတွေရဲ့ စစ်တပ်က မင်းကို ဘယ်လိုမျိုး ပြန်ပြီး ယှဉ်နိုင်ဦးမှာလဲ"

"ကမ္ဘာမြေရဲ့သားတော် တစ်ယောက်အနေနဲ့၊ မင်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်က တစ်လောကလုံးကို သိမ်းပိုက်ဖို့ပဲ ဖြစ်သင့်တယ်၊ လူတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အမြဲတမ်း စူးစိုက်မကြည့်နေနဲ့တော့" ထိုက်ရှီက ဟင်းလင်းပြင်၌ ပျံဝဲနေရင်း အေးဆေးစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ ဒုတိယအသုတ် "ရွဲလော့ဟယ်" များ ရောက်ရှိလာမည် ဆိုသည့် စကားကြောင့် အန်းယာလုရှန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး စိတ်ထဲ၌လည်း များစွာ တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကဲ... ငါ သွားတော့မယ်၊ မင်းတို့လည်း ယိုကျိုးကို ပြန်ဖို့ ပြင်ကြတော့" ထိုက်ရှီသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ခဏလောက် စောင့်ပါဦး" ထိုအချိန်တွင် အန်းယာလုရှန်း၏ နောက်ကွယ်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အစကတည်းက စကားသိပ်မပြောဘဲ ငြိမ်သက်နေသော ယန်ကျွမ်းက စကားစလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အင်.. မင်းလား" ထိုက်ရှီသည် ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အသံထဲတွင် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။ အထက်စီးမှ စံပယ်နေသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးအနေဖြင့်၊ အန်းယာလုရှန်းကဲ့သို့သော ကောင်းကင်ဘုံက ရွေးချယ်ထားသည့် သားတော်မှာမူ တစ်ခါတစ်ရံ မိမိ၏ ရှေ့၌ ဒေါသထွက်ခြင်း၊ စိတ်ဆိုးခြင်းများကို ပြုလုပ်နိုင်သော်လည်း၊ သူ၏လက်အောက်ငယ်သားဖြစ်သော ပုရွက်ဆိတ်အဆင့်မျှသာရှိသည့် လူသားတစ်ဦးက မိမိကို ယခုကဲ့သို့သော လေသံဖြင့် စကားပြောခြင်းမှာ အလွန်ပင် ရိုင်းစိုင်းလွန်းလှပေသည်။

"လေးစားအပ်ပါသော ထိုက်ရှီလူကြီးမင်း၊ ကျွန်တော်မျိုးမှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး၊ စော်ကားချင်တဲ့ စိတ်လည်း မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လူကြီးမင်း မြင်တွေ့ခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီတစ်ကြိမ် တိုက်ပွဲမှာ လူကြီးမင်းသာ အချိန်မီ ရောက်မလာဘူးဆိုရင်၊ ကျွန်တော်တို့ သခင်ဟာ ဟိုပျက်သုဉ်းခြင်း၏ သားတော်ရဲ့ လက်ထဲမှာ အသက်ပျောက်သွားလောက်ပါပြီ၊ နောင်အနာဂတ်ရဲ့ ရှန်ကျိုးအရှင်သခင် တစ်ယောက်အနေနဲ့၊ ဒီလောက် အင်အားကတော့ အနည်းငယ် အားနည်းလွန်းနေသလို၊ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ရာ အမှားအယွင်း ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် လူကြီးမင်းတို့ရဲ့အစီအစဉ်တွေကိုပါ ထိခိုက်စေနိုင်တာကြောင့်၊ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးကို လူကြီးမင်းတို့လည်း မြင်တွေ့ချင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်"

"ဒါကြောင့်မို့လို့၊ ထိုက်ရှီလူကြီးမင်းအနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့သခင်ရဲ့အင်အားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်း တစ်ခုခု ရှိမလားလို့ မေးမြန်းချင်တာပါ၊ ဒီတောင်းဆိုချက်ဟာ တခြားလူတွေအတွက် ခက်ခဲနိုင်ပေမဲ့၊ ထိုက်ရှီ လူကြီးမင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင်တော့ လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး ယုံကြည်ပါတယ်" မထင်မှတ်ဘဲ ယန်ကျွမ်းသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလာကာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း အနည်းငယ်မျှပင် မရှိဘဲ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်း ပြောတာလည်း အဓိပ္ပာယ် မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး" ထိုက်ရှီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "လက်ရှိ မင်းရဲ့အင်အားကတော့၊ တကယ်ပဲ အနည်းငယ် အားနည်းနေသေးတာပဲ၊ ကောင်းပြီလေ... မူလကတော့ အချိန်အတန်ကြာ စောင့်ကြည့်ပြီးမှ ပေးဖို့ ပြင်ထားတာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ အခုတော့ 'တျန်း' ကိုယ်တိုင် သွန်းလုပ်ထားတဲ့ အဲဒီ ပစ္စည်းတွေကိုပဲ မင်းကို ပေးလိုက်တော့မယ်"

ထိုက်ရှီသည် ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် လက်ဖဝါးကို လှန်လိုက်ရာ၊ သူ၏လက်ဖဝါးအတွင်းမှ အလင်းတန်းများ ပွင့်ထွက်လာပြီးနောက်၊ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အမည်းရောင်ရှိသော အရာနှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်၊ သေချာ ကြည့်လိုက်ပါက ၎င်းတို့မှာ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ လက်မောင်းခန့်သာ ရှိသော သေးငယ်သည့် စစ်ဝတ်စုံနှင့် လက်အိတ်တစ်စုံတို့ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုက်ရှီက လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထို စစ်ဝတ်စုံနှင့် လက်အိတ်တို့မှာ လက်မှ လွတ်သွားသည်နှင့် လေထုအတွင်း၌ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကြီးမားလာပြီး ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လူကြီးတစ်ဦး ဝတ်ဆင်နိုင်သည့် အရွယ်အစားသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ထိုစစ်ဝတ်စုံမှာ ပြောင်လက်တောက်ပနေပြီး ပုံသဏ္ဌာန်မှာလည်း လှပခန့်ညားလှသလို အလွန်ပင် အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှပေသည်၊ ဝတ်စုံ၏မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပိုးချည်မျှင်များအလား အလင်းတန်းများ လှုပ်ရှားနေပြီး ဝတ်စုံ၏အတွင်းပိုင်း၌ ထူးခြားသော ရှေးဟောင်း စာသားများနှင့် အစီအရင်ကို တည်ဆောက်ထားပေသည်၊ ထို့အပြင် ဦးထုပ်၏ အလယ်ဗဟို နေရာ၌ ရှေးဟောင်း စာလုံးပုံစံဖြင့် "ဧကရာဇ်" ဆိုသည့် စာလုံးတစ်လုံးမှာ ထွင်းထုထားပြီး အလွန်ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားလှသော အငွေ့အသက်များကို ပေးစွမ်းနေပေသည်။

စစ်ဝတ်စုံကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်၌ မတ်မတ်ရပ်နေပြီး ဝတ်စုံ၏ အက်ကြောင်းများကြားမှ အမည်းရောင် မြူခိုးများမှာ လိပ်တက်နေသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အန်းယာလုရှန်းနှင့် ချွေချန်းယုံတို့၏ မျက်ခွံများမှာ သိသိသာသာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။ ထို ဝတ်စုံ၏အကြောင်းအရာကို သူတို့ မသိရှိကြသေးစေကာမူ ၎င်း၏အတွင်း၌ မုန်တိုင်းတစ်ခုအလား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသည်ကို လူတိုင်း ခံစားမိနေကြသည်။

"ဒါဟာ 'ကမ္ဘာမြေစစ်ဝတ်စုံ' နဲ့ 'စစ်မက်လက်အိတ်' တွေပဲ၊ ဒီဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပြီး လက်အိတ်ကိုပါ အသုံးပြုမယ်ဆိုရင်၊ မင်းရဲ့ အင်အားကို အဆင့်တစ်ခု မြှင့်တင်ပေးနိုင်မှာ ဖြစ်လို့ သိမ်မွေ့နက်နဲမှု နယ်ပယ်ကို တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားမှာပါ၊ ဒါ့အပြင် ကမ္ဘာမြေရဲ့ စွမ်းအားတွေကိုလည်း ပိုပြီးမြန်ဆန်စွာ ဝါးမျိုနိုင်စေမှာဖြစ်သလို ကိုယ်အတွင်းက စွမ်းအားတွေကိုလည်း ပိုပြီးကျွမ်းကျင်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်စေလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအပြင် ဒီဝတ်စုံကို လွန်ခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာဦးခေတ်က အမာကျောဆုံးသော နတ်သတ္တုတွေနဲ့ သွန်းလုပ်ထားတာ ဖြစ်လို့၊ ဘယ်လို လက်နက်မျိုးကမှ ဒါကို ထိုးဖောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အခုဆိုရင်တော့ မင်းကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မယ့်သူ တကယ်ပဲ မရှိတော့ဘူး" ထိုက်ရှီ၏အသံမှာ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော်လည်း ထိုအသံမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် တိမ်ဝင်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းမှာ အံ့သြနေကြရင်း ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည့် အခါတွင်မူ၊ သူတို့၏ ရှေ့မှောက်၌ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ထိုက်ရှီမှာ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ "...နောက်ထပ်ကတော့ မင်းတို့ ဘာသာပဲ ဆက်လုပ်ကြတော့" ထိုက်ရှီ၏အသံမှာ ဝေးကွာလှသော နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူသည် လုံးဝကို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ဝတ်စုံရှိတာကို ဘာလို့ အစောကြီးကတည်းက ထုတ်မပေးတာလဲ၊ အကယ်၍ ဒီဝတ်စုံသာ အစောကြီးကတည်းက ရှိနေမယ်ဆိုရင်၊ ငါ ဘယ်လိုမျိုး အဲဒီဝမ်ချောင်ရဲ့ဖိနှိပ်တာကို ခံရပါ့မလဲ" အန်းယာလုရှန်းသည် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ကမ္ဘာမြေစစ်ဝတ်စုံကို ပွတ်သပ်ရင်း နာကျည်းစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း အန်းယာလုရှန်းစကားမဆုံးမီမှာပင် "အား" ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ တစ်စုံတစ်ခုက သူ၏လက်ချောင်းကို ထိုးဖောက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင်မူ သူတို့၏ ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်များအောက်၌ ထိုကမ္ဘာမြေစစ်ဝတ်စုံနှင့် စစ်မက်လက်အိတ်တို့မှာ ချက်ချင်းပင် သေးငယ်သွားခဲ့ပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အန်းယာလုရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။

"ဒါ... ဒါက..." လူတိုင်းမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး မည်သည့် စကားမျှ မပြောနိုင်တော့ပေ၊ နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ အန်းယာလုရှန်းဆီသို့သာ စုပြုံရောက်ရှိသွားတော့သည်။ ထိုဝတ်စုံမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အန်းယာလုရှန်းသာလျှင် လက်ရှိအပြောင်းအလဲကို အသိဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ငါ အဲဒီ ဝတ်စုံကို သန့်စင်ပြီး ဝါးမျိုလိုက်နိုင်ပြီ ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တိုအတွင်းမှာတော့ အဲဒီစွမ်းအားတွေကို ကျွမ်းကျင်အောင် မသုံးနိုင်သေးဘူး" အန်းယာလုရှန်းသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ကိုယ်အတွင်းမှ အခြေအနေများကို အာရုံခံကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စကတော့ အခုချက်ချင်း စိတ်လောနေဖို့ မလိုပါဘူး၊ ပြန်ရောက်သွားရင် အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဆီကနေ ဒီကမ္ဘာမြေစစ်ဝတ်စုံနဲ့ စစ်မက်လက်အိတ်တွေကို ရရှိလိုက်တာဟာ၊ ငါတို့အတွက်တော့ အရှုံးမရှိပါဘူး" ယန်ကျွမ်းက ပြောလိုက်သည်။ ယန်ကျွမ်း ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက်တွင်မူ၊ လူတိုင်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြတော့သည်။

"ကောင်း... ကောင်းရှန်း..." ချွေချန်းယုံသည် ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် အက်ရှရှလှသော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ လူတိုင်းမှာ စကားမပြောကြသော်လည်း မျက်နှာများတွင်မူ ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေပေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်မှာ အောင်မြင်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် မထင်မှတ်ဘဲ ကျရှုံးခဲ့ရသည့်အပြင် ကောင်းရှန်းပါ အသတ်ခံလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကောင်းရှန်း ဆိုသည်မှာ ယိုကျိုးရှိ လူအားလုံးအတွက် စစ်ဗျူဟာမှူး ဖြစ်သလို၊ စစ်တပ်အတွင်း၌လည်း အလွန်အရေးပါသူ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်က သူ့ကို နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းမှာ ယိုကျိုးရှိ လူအားလုံးအတွက် ကြီးမားလှသော ထိုးနှက်ချက်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

"ဝမ်ချောင် ငါ မင်းကို လုံးဝ လွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" အန်းယာလုရှန်းသည် သူ၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရင်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါနေကာ မျက်ဝန်းများမှာလည်း နီရဲနေတော့သည်။ ဒေါသတရားများ၊ နောင်တရမှုများနှင့် အပြစ်မကင်းသည့် စိတ်များ... စသည့် ခံစားချက်များစွာမှာ အန်းယာလုရှန်း၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အန်းယာလုရှန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် နောင်တရနေမိသည်။ အကယ်၍ မိမိသာ ပိုဂရုစိုက်ခဲ့မည် ဆိုပါက၊ ထိုက်ရှီနှင့် ချိန်းဆိုထားသော နေရာသို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သလို ယခုကဲ့သို့သော ရလဒ်မျိုးလည်း ထွက်ပေါ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

ကောင်းရှန်း အသတ်ခံလိုက်ရခြင်းမှာ အန်းယာလုရှန်းအတွက်တော့ အပြင်းထန်ဆုံးသော နာကျင်မှုပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ နဂါးစွမ်းအားများ ဆုံးရှုံးသွားရခြင်းထက်ပင် ပိုခံစားရစေသည်။ ကောင်းရှန်းမှာ စာပေပညာရှင် တစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ အန်းယာလုရှန်းအတွက်မူ သူ၏စိတ်ထဲ၌ ကောင်းရှန်း၏ အဆင့်အတန်းမှာ မည်သူနှင့်မျှ အစားထိုး၍ မရနိုင်သော အရာပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ သူ မရှိခဲ့ပါက ယိုကျိုးရှိ လူအားလုံးမှာ ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် မဟုတ်သလို၊ သူသည်လည်း အန်းတုံနယ်စားကြီး ရာထူးကို အောင်မြင်စွာ ရရှိနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ "ကောင်းရှန်း ငါ အန်းယာလုရှန်းအနေနဲ့ မင်းအပေါ်မှာ အမှားတွေ လုပ်မိသွားပြီ၊ စိတ်ချပါ... ငါ မင်းအတွက် သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေပေးပါ့မယ်" အန်းယာလုရှန်းက ဆိုလိုက်သည်။

"သခင် တကယ်တော့... ကျွန်တော်က ယန်ကျွမ်း မဟုတ်ပါဘူး" ထိုအချိန်တွင် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်၊ "ယန်ကျွမ်း"က ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လူတိုင်း၏ အံ့သြနေသော အကြည့်များအောက်၌ သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ ပါးလွှာလှသော မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို ခွာချလိုက်ရာ၊ ထိုမျက်နှာဖုံးအောက်မှ လုံးဝခြားနားလှသော အခြားမျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ယန်ကျွမ်း.. မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ ကောင်းရှန်း ပင် ဖြစ်တော့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အန်းယာလုရှန်းတို့အဖွဲ့မှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်၊ ဤအပြောင်းအလဲကို သူတို့ အစကတည်းက လုံးဝ မသိရှိခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ" အန်းယာလုရှန်းက မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဟွာအယ်ရှန်းဟွေး နန်းဆောင်၊ တိုင်းနိုင်ငံပေါင်းစုံ ပွဲတော်၌ "ယန်ကျွမ်း"မှာ သူ၏ဘေးနားတွင် ထိုင်နေခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ ကောင်းရှန်း ဖြစ်နေသည်ကို သူ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

"ဒါက ယန်ကျွမ်းရဲ့အကြံပါ" ကောင်းရှန်းက ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏မျက်ဝန်းထဲ၌ ခံစားချက်များစွာ ထင်ဟပ်နေပေသည်။ ခေတ္တမျှတွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက်၊ ကောင်းရှန်းသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်တော့သည်။ အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ယိုကျိုးဒေသမှာ ရှိနေကတည်းက ယန်ကျွမ်းသည် ယခု မြို့တော် ခရီးစဉ်မှာ အလွန် အန္တရာယ်များလှသည်ကို ကြိုတင်တွက်ချက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကောင်းရှန်းမှာ နံပါတ်တစ် စစ်သေနင်္ဂဗျူဟာမှူး ဖြစ်သည့်အတွက် ရန်သူ၏ ပထမဦးဆုံးသော ပစ်မှတ် ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာလှသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ယန်ကျွမ်း၏ အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ကောင်းရှန်းသည် သူနှင့်အဆင့်အတန်းများကို အပြန်အလှန် လဲလှယ်ခဲ့ကြခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

******