အခန်း (၁-၂)

အခန်း (၁) အဆုံးအစမဲ့ည

ထိုနေ့၌ နေမင်းကြီး ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် တစ်ဖန် ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိတော့ချေ...

ထာဝရညဉ့်ယံ၌ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် မှောင်မိုက်နေပြီး အရာခပ်သိမ်းကို ဝါးမျိုပစ်မည့် အဆုံးအစမဲ့ တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူလေသည်။

နေ့လယ်ခင်းဆိုသည်မှာ အတိတ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုအလား ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

ကျယ်ပြောလှသော ရေခဲပြင်ထက်၌ အေးစက်လှသော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေ၏။ နှင်းမုန်တိုင်းများ ကျဆင်းနေပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းထုသည် လူတစ်ဝက်ခန့်အထိ မြင့်မားနေပေသည်။

သစ်နှစ်ပင်ရွာလေးသည် နှင်းထုထဲတွင် တစ်ဝက်ခန့် နစ်မြုပ်နေလေသည်။

ထိုရွာလေးတွင် အိမ်ခြေ လေးငါးဆယ်ခန့်သာ ရှိပြီး အချိန်ကာလ၏ မေ့လျော့ခြင်းကို ခံထားရသည့် ရွာလေးတစ်ရွာနှင့် တူပေသည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် အိမ်အမိုးများကို ဝိုးတဝါးသာ မြင်တွေ့ရလေသည်။

ဝူးဝူးမြည်နေသော လေပြင်းများအကြားတွင် အိမ်ခေါင်မိုးများစွာသည် အနည်းငယ် လှုပ်ခါနေပြီး လွင့်ထွက်သွားတော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရ၏။

ချင်မင်သည် အလွန် အားနည်းနေပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဆာလောင်မှုကြောင့် နိုးလာခဲ့ပြီး ဗိုက်ထဲမှ တဂွီဂွီမြည်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေ၏။ အေးစက်သော ညဉ့်ယံထဲတွင် မည်သည့် အစားအစာကိုမဆို စဉ်းစားမိတိုင်း တံတွေးမြိုချရလောက်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော အသားဟင်းများ လတ်ဆတ်သော သစ်သီးများကို မဆိုထားနှင့်။ အေးစက်ပြီး မာကျောနေသော ပေါင်မုန့်ကြမ်း တစ်လုံးကို တွေးမိလျှင်ပင် သူ၏ ပါးစပ်ထဲ၌ ချိုမြိန်သော အရသာများ ယိုဖိတ်လာပြီး တံတွေးများ ထွက်ကျလာလေသည်။

ရာသီဥတုက အလွန်အေးခဲနေပြီး အိမ်တွင်းအိမ်ပြင် နှစ်နေရာစလုံး၌ အသက်ရှူကြပ်လောက်အောင် မှောင်မိုက်နေပေသည်။

ချင်မင်သည် ဟောင်းနွမ်းနေသော စောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ခြုံထားလိုက်၏။ မီးဖို၏ အပူရှိန်ကလည်း ပြင်ပမှ အအေးဒဏ်ကို မကာကွယ်နိုင်ပေ။ အေးစက်သော လေကို ရှူရှိုက်လိုက်တိုင်း အဆုတ်ထဲသို့ ရေခဲစများ ဖြတ်ပြေးသွားသကဲ့သို့ စူးရှရှ နာကျင်မှုကို ခံစားရလေသည်။

သူသည် အစားအစာများအကြောင်း ထပ်မတွေးမိစေရန် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက အစာအိမ်နှင့် ပါးစပ်ထဲမှ အချဉ်ရည်များ အပြင်သို့ ထွက်ကျလာတော့မည် ဖြစ်၏။

စိတ်ခံစားချက်များကို အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားစေပြီးနောက် သူ၏ ဦးနှောက်က ယခုအခါ အလွန် ကြည်လင်နေကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။ အရင်ကလို မူးဝေမနေတော့ချေ။ ထူးဆန်းတဲ့ရောဂါကြီး ပျောက်ကင်းသွားတော့မည်လောဟု သူ တွေးမိလိုက်၏။

ဆာလောင်မှုနှင့် အအေးဒဏ်ကို ခံစားနေရသော်လည်း ကာလရှည်ကြာ မပျောက်ကင်းနိုင်သော ရောဂါကြီးတွင် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသောကြောင့် သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အလင်းရောင်များ တောက်ပလာကာ မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် ရောက်လာမည့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားသည်နှင့်အမျှ လေတိုက်ခတ်သံများ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွား၏။ လွင့်စင်နေသော နှင်းပွင့်ကြီးများသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သော နှင်းပွင့်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ဘေးအိမ်ဝင်းထဲမှ လှုပ်ရှားသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး စကားပြောသံများကိုပါ ကြားလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ လူငယ်ဇနီးမောင်နှံ ဖြစ်ကြသော လုဇဲ့နှင့် လျန်ဝမ်ချင်းတို့ ပင်ဖြစ်လေသည်။

"ရှင် ဘယ်သွားမလို့လဲ ချင်မင်ဆီ အစားအစာ သွားပို့ဦးမလို့လား"

လျန်ဝမ်ချင်း၏ အသံက တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လောင်လာ၏။

"သူက အဖျားကြီးနေတာ အသက်ကလည်း ဆယ့်ခြောက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်လောက်ပဲ ရှိသေးတယ် တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေရတာ သနားစရာကောင်းတယ်"

လုဇဲ့က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်မှာ စားစရာ သိပ်မကျန်တော့တာကို ရှင်မသိဘူးလား ဒီလိုသာ ဆက်သွားနေရင် ကလေးနှစ်ယောက်ပါ ငတ်တော့မယ်"

လျန်ဝမ်ချင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလေသည်။

"နှင်းမုန်တိုင်း တိတ်သွားပြီပဲ ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ ရှိလာမှာ"

လုဇဲ့က မှောင်မိုက်နေသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

ချင်မင်သည် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး၏ ငြင်းခုံသံများကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အလွန် အားနာသွားမိသည်။ ယခုလို အခြေအနေမျိုးတွင် မိသားစုတိုင်း အခက်အခဲ ရှိနေကြရာ လုဇဲ့၏ စေတနာကို သူ လက်မခံလိုတော့ချေ။

သူသည် မီးဖိုပေါ်မှ ထလိုက်ပြီး ဂွမ်းတိုက်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်လိုက်သော်လည်း အအေးဒဏ်ကို ခံစားနေရဆဲပင်။ ထို့ကြောင့် ဗီရိုထဲမှ ဟောင်းနွမ်းနေသော သားရေအင်္ကျီရှည်တစ်ထည်ကို ထုတ်ယူကာ ကိုယ်ပေါ်တွင် လွှမ်းခြုံလိုက်ပြီး မှောင်မိုက်နေသော အခန်းထဲ၌ အဆက်မပြတ် လမ်းလျှောက်ရင်း လက်များကို ပွတ်သပ်နေလေသည်။

ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာပြီးနောက် သူ၏ အရပ်ရှည်ရှည် ခန္ဓာကိုယ်သည် ယခုအခါ အနည်းငယ် ပိန်ချုံးနေ၏။ ပခုံးပေါ် ကျနေသော ဆံပင်မည်းများသည်လည်း တောက်ပမှု လျော့ကျနေပြီး ကြည့်ကောင်းသော မျက်နှာလေးသည် အနည်းငယ် ဖြူရော်နေလေသည်။

သို့ရာတွင် ကြည်လင်သော မျက်လုံးအစုံကတော့ အလွန် တောက်ပပြီး အသက်ဝင်နေပေသည်။ သူသည် ဖျားနာနေသည့် ရုပ်သွင်ရှိသော်လည်း ခိုင်မာပြတ်သားသည့် အငွေ့အသက်မျိုး ရှိနေလေသည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်က သူသည် တောင်ပေါ်မှ ခက်ခက်ခဲခဲ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သူ၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များမှာ အနည်းငယ် မည်းနက်နေခဲ့ပြီး ယခုအချိန်အထိ ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သူနှင့်အတူ သွားခဲ့ကြသော အဖော်အချို့မှာမူ ပြန်ရောက်လာသည့် နေ့တွင်ပင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြပေသည်။ ချင်မင်တစ်ယောက် ထူးဆန်းတဲ့ရောဂါကြီး စွဲကပ်နေသောကြောင့် လူများစွာက သူ့ကို အသက်ရှင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သူသည် ယခုအချိန်အထိ တောင့်ခံနိုင်ခဲ့ပြီး သိသိသာသာကို သက်သာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ တောင်ပေါ်ရှိ အမည်မသိ အန္တရာယ်ရှိသော အရာများကို တွေးမိလိုက်တိုင်း ယနေ့တိုင်အောင် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်နေဆဲပင်။

အိမ်အပြင်ဘက်ရှိ အမှောင်ထုသည် အပြောင်းအလဲ အချို့ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ရေကြည်အနည်းငယ်ထဲသို့ မင်ရည်များ ကျဆင်းသွားပြီး အရောင်ဖျော့သွားသကဲ့သို့ မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။ အတိအကျဆိုရသော် နေ့လယ်ခင်း ရောက်ရှိလာခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ယင်းမှာ သန်းခေါင်ယံ ထက် အနည်းငယ်သာ ပိုကောင်းသည့် အနေအထားဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား တစ်ခုလုံးသည် ညအမှောင်အောက်တွင်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ ဝေးကွာလွန်းသော ရှုခင်းများကိုတော့ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရချေ။

ခြံတံခါး ပွင့်သွားပြီး လုဇဲ့ ရောက်လာ၏။ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် သူသည် ဂေါ်ပြားကို အသုံးပြုကာ နှင်းများကို ဘေးဘက်သို့ တူးထုတ်လိုက်ပြီး အိမ်တံခါးပေါက်ဆီသို့ သွားရာလမ်းတစ်လမ်းကို အမြန် ရှင်းလင်းပေးလိုက်သည်။

ချင်မင်သည် နှင်းများ ပိတ်ဆို့နေသော အိမ်တံခါးကို ဖွင့်ကာ အစ်ကိုလု ဟုခေါ်လိုက်လေသည်။

လုဇဲ့သည် တောက်ပနေသော အဝတ်အိတ်တစ်အိတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး နှင်းတောထဲရှိ ကျောက်စည်ပိုင်းတစ်ခုထဲသို့ လောင်းချလိုက်၏။ အနီရောင် တောက်ပနေသော ကျောက်တုံးများ ကျဆင်းသွားပြီး ကြည်လင်သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာကာ အလင်းရောင်များက ညဉ့်ယံကို ဖောက်ထွင်းသွားလေသည်။

၎င်းတို့မှာ နေမင်းကျောက်တုံး များပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအမည်သည် ယခုခေတ်ကာလရှိ လူတို့၏ လှပသော မျှော်လင့်ချက်အချို့ကို ကိုယ်စားပြုနေပြီး ယခုအခါ ခြံဝင်းကို လင်းထိန်စေခဲ့လေပြီ။

"ချင်လေး မင်း ကြည့်ရတာ အတော်လေး သက်သာလာသလိုပဲ"

လုဇဲ့က အံ့သြစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ချင်မင်သည် သူ့ကို အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီး သူ၏ အခြေအနေများကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်၏။ သူ မူးဝေမနေတော့ဘဲ တကယ်ပင် သက်သာလာပြီဟု ခန့်မှန်းရကြောင်း ပြောလိုက်လေသည်။

လုဇဲ့က ချင်မင်ကို အသက်ပြင်းကြောင်း တောင်ပေါ်မှ ထူးဆန်းတဲ့ရောဂါကြီး ရလာတာတောင် အသက်ရှင်နေနိုင်တာ တကယ်ကို မလွယ်ကူကြောင်း ပြောလေသည်။ သူသည် အဝတ်အိတ်ထဲတွင် ကျန်နေသော တောက်ပသည့် ကျောက်တုံးများကို အခန်းထဲရှိ ကြေးဇလုံထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် အခန်းတစ်ခန်းလုံး လင်းထိန်သွားတော့သည်။

နေမင်းကျောက်တုံးများကို မီးစမ်းရေ မှ ရယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း လူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ အပူချိန်ထက် များစွာ နိမ့်ကျနေပေသည်။ နာရီအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် အလိုအလျောက် ငြိမ်းသွားမည်ဖြစ်ပြီး မီးစမ်းရေ သို့ ပြန်ပို့ကာ အပူရှိန် ပြန်လည်မွေးမြူရမည် ဖြစ်သည်။

"ရော့"

လုဇဲ့က ထမင်းဘူးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ချင်မင်သည် ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာနေခဲ့သည်မှာ တစ်လရှိပြီဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော ရက်အတော်ကြာကတည်းက စားနပ်ရိက္ခာများ ကုန်ခန်းနေခဲ့သည်။ လုဇဲ့၏ ကူညီထောက်ပံ့မှုကိုသာ မှီခိုနေရ၏။

မကြာမီက ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး၏ ငြင်းခုံသံများကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ အခြေအနေမှာလည်း သိပ်မကောင်းကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် အပြစ်မကင်းသလို ခံစားရလေသည်။

"ပူတုန်းလေး မြန်မြန်စားလိုက်ဦး"

လုဇဲ့သည် ရိုးသားသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျေးဇူးသိတတ်သူလည်း ဖြစ်သည်။ ယခင်က သူသည် အဆုံးအစမဲ့ မှောင်မိုက်နေသော တောနက်ထဲတွင် လမ်းပျောက်နေခဲ့စဉ်က ချင်မင်က သူ၏ နာမည်ကို အခါခါ အော်ခေါ်ပြီး ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ပေါင်မုန့်ကြမ်းမည်းမည်းကို ကြည့်ရင်း ပြင်းထန်သော ဆာလောင်မှုကြောင့် ချင်မင်သည် တံတွေးများ မြိုချလိုက်မိသည်။

"ဘာလို့ ရပ်နေတာလဲ မင်း နေမကောင်းသေးဘူးလေ ဗိုက်ဆာခံနေရင် ပြန်ကောင်းလာမှာ မဟုတ်ဘူး အားနာနေတာလား"

လုဇဲ့က ထမင်းဘူးကို သူ၏ လက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလု"

နောက်ဆုံးတွင် ချင်မင်သည် ဟန်ဆောင်မနေတော့ဘဲ ပေါင်မုန့်တစ်ပိုင်းကို ဆွဲဖြဲလိုက်၏။ အထိအတွေ့က အလွန် ကြမ်းတမ်းနေသော်လည်း သူသည် အငမ်းမရ စားသောက်လိုက်ရာ ပါးစပ်တစ်ခုလုံး ချိုမြိန်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"တစ်ခုခုရှိရင် ငါ့ကိုခေါ်လိုက်"

လုဇဲ့က လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဆာလောင်မှု ပြေပျောက်သွားပြီးနောက် ချင်မင်သည် ပိုမို လန်းဆန်းလာ၏။ ခန္ဓာကိုယ်၏ မသက်မသာ ဖြစ်မှုများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နာတာရှည်ရောဂါကြီး ပျောက်ကင်းသွားတော့မည်ကို သူ သေချာသွားလေသည်။

သူသည် အပြင်ထွက်၍ လေညင်းခံကာ လမ်းလျှောက်ရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။ ခြံတံခါးကို ဖွင့်ကာ လမ်းပေါ်သို့ ရောက်လာ၏။ ရာသီဥတုက အလွန် အေးခဲနေပြီး အသက်ရှူလိုက်တိုင်း နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကြားတွင် အဖြူရောင် မြူခိုးများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် ဆိုသည်မှာ ယခုခေတ်ကာလ၏ နေ့လယ်ခင်း ပင် ဖြစ်သည်။ အိမ်တိုင်းတွင် နေမင်းကျောက်တုံး၏ အလင်းရောင်များ စီးဆင်းနေပြီး လမ်းမများပေါ်တွင်လည်း ခပ်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်များ ရှိနေလေသည်။

"ချင်မင် မင်း နေကောင်းသွားပြီလား"

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို တွေ့သွား၏။

"ချင်လေး အဘွားကို ပြစမ်းပါဦး"

မြောက်ဘက်လမ်းမှ အဘွားကျိုးက သူ့ကို ဆွဲထားပြီး ဘယ်ညာ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ယခင်အကြိမ်ကထက် အသားအရည် ပိုကောင်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်မင်သည် ပြုံးရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တကယ်ပင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ၎င်းတို့ကို ပြောပြလိုက်လေသည်။

လမ်းဆုံတွင် လူသိပ်မရှိလှပေ။ အားလုံးက မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများကို ပြသနေကြ၏။ ထူးဆန်းတဲ့ရောဂါကြီး စွဲကပ်နေတာတောင် ပျောက်ကင်းနိုင်သေးတာလား။

"ချင်လေး နေကောင်းလာရင်တောင် အပြင်ကို ထွက်ဖို့ မလောနဲ့ဦး အခု အပြင်ဘက်က အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်"

အဘွားကျိုးက သတိပေးလိုက်ပြီး ရွာပြင်ဘက်ရှိ မင်ရည်များ ပက်ဖျန်းထားသကဲ့သို့ မှောင်မိုက်နေသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

အခြား အိမ်နီးချင်းများမှာလည်း စိုးရိမ်သောက မျက်နှာထားများ ရှိနေကြသည်။ ရာသီဥတု အခြေအနေ မကောင်းသဖြင့် ယခုအခါ အစားအစာ ပြတ်လပ်မှုက ပြဿနာကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး ယခုအတိုင်း ဆက်သွားပါက လူတွေ ငတ်သေကုန်ကြပေလိမ့်မည်။

ယခင်က သဘောကောင်းပြီး ဖော်ရွေသော အဘွားကျိုး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယခုအခါ သွေးဆင်းရောင် မရှိတော့သည်ကို ချင်မင် သတိပြုမိလိုက်၏။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန် ပိန်လှီနေပြီး လေတိုက်လိုက်လျှင်ပင် လဲကျသွားတော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရလေသည်။

အခြားသူများ ထွက်သွားပြီးနောက် အဘွားကျိုးသည် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ကန်စွန်းဥခြောက် အနည်းငယ်ကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူကာ ချင်မင်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ချင်မင်သည် အမြန်ပင် ပြန်တွန်းပေးလိုက်၏။ အဘွားအိုသည် ယခုမျှ အသက်အရွယ် ကြီးရင့်နေပြီး သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဆာလောင်နေသည့် ရုပ်သွင် ရှိနေရာ တစ်ဖက်လူ၏ နေ့စဉ်စားနပ်ရိက္ခာကို သူ မည်သို့ ယူရက်မည်နည်း။

အိမ်တိုင်းသည် မိမိတို့အိမ်အနီးရှိ လမ်းများကို ရှင်းလင်းထားကြသော်လည်း လုံးဝ စင်ကြယ်ခြင်း မရှိပေ။ နှင်းများ ကျန်ရှိနေသေးပြီး အပေါ်မှ နင်းလိုက်လျှင် ဂျွတ်ဂျွတ်မည်သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ချင်မင်သည် အဖြူရောင် လေများကို ရှူထုတ်ရင်း ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလေသည်။

ရွာထိပ်သို့ နီးကပ်လာသောအခါ သူ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ အတော်အတန် ကြီးမားသော ခြံဝင်းတစ်ခုရှေ့တွင် ကောက်နယ်တလင်း အသေးစားလေးတစ်ခု ရှိနေ၏။

အရွယ်ရောက်ပြီးသူ တစ်ဦး၏ ပခုံးလောက်အထိ မြင့်မားသော တောင်ဆိတ်မည်းကြီး တစ်ကောင်သည် ကျောက်ကြိတ်ဆုံကို ဆွဲကာ ငွေရောင်အစေ့အဆန်များနှင့် တူသော မျိုးဗီဇပြောင်း ဂျုံများကို ကြိတ်ခွဲနေလေသည်။

လူတိုင်း အစားအစာ ပြတ်လပ်နေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ ရွာထိပ်ရှိ ထိုအိမ်၏ အခြေအနေကတော့ မဆိုးလှကြောင်း ထင်ရှားနေ၏။

ချင်မင်သည် တောင်ဆိတ်မည်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများက တောက်ပနေလေသည်။ ယခုအခါ ဝမ်းဝဖို့ပင် ပြဿနာ ဖြစ်နေရာ သူသည် အသားမစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး တကယ်ကို အလွန် စားချင်နေမိပေသည်။

တောင်ဆိတ်မည်းကြီးသည် အတော်အတန် အရပ်မြင့်ပြီး ဦးချိုနှစ်ချောင်းမှာလည်း တုတ်ခိုင်နေ၏။ ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ကြမ်းကြုတ်မည့်ပုံ ပေါ်သော်လည်း ချင်မင်၏ အကြည့်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ထိတ်လန့်သွားသကဲ့သို့ ထောင်နေသော အမြီးကြီးမှာ ချက်ချင်း ကျသွားလေတော့သည်။

"ချင်လေး နေကောင်းသွားပြီလား ဘေးအန္တရာယ်ကနေ မသေဘဲ လွတ်လာရင် နောင်မှာ ကံကောင်းတတ်တယ်"

တုတ်ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများရှိသည့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ခြံတံခါးဝတွင် ရပ်နေ၏။ ချင်မင်က ကြိတ်ဆုံအောက်ရှိ မျိုးဗီဇပြောင်း ကောက်ပဲသီးနှံဖြစ်သော ငွေဂျုံများကို ကြည့်နေသည်ဟု သူ ထင်မှတ်သွားပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်မှာ လူများတော့ စားတာသောက်တာ မြန်တယ် ဒါလည်း ငါ့အိမ်မှာ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ရိက္ခာတွေပဲ"

ချင်မင်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဦးလေးယန်က တော်ပါတယ် ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာတောင် မိသားစုကြီး တစ်ခုလုံးကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်နိုင်တယ်"

တစ်ဖက်လူတွင် ငွေဂျုံ တစ်အိတ်သာ ကျန်တော့သည်ဆိုသည်ကို သူ လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။

သူသည် ယန်ယုံချင်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ရွာထိပ်သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။ မီးစမ်းရေ သည် ရှေ့တွင် ရှိနေပြီး အနီးတစ်ဝိုက်ကို လင်းထိန်စေလေသည်။

ထိုနေရာတွင် ကျောက်တုံးများဖြင့် စီရီကာ ဝန်းရံထားပြီး ခြောက်ပေပတ်လည်ရှိသော ရေကန်တစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးထား၏။ ကျောက်တုံးတံတိုင်းသည် ဒူးခေါင်းအမြင့်ထက် မပိုဘဲ အတွင်းဘက်တွင် အနီရဲရဲ အလင်းရောင်များ ရှိနေလေသည်။

ယခုလို နှင်းမုန်တိုင်းရာသီတွင် အတွင်းဘက်ရှိ မီးစမ်းရေသည် ခန်းခြောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး တဝေါဝေါ စီးဆင်းမနေတော့သော်လည်း အလင်းတန်းများက ရစ်ပတ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ကန်ထဲတွင် သစ်ပင်နှစ်ပင် ရှိနေပြီး ယင်းမှာ သစ်ပင်နှစ်ပင်ရွာဟူသော အမည်၏ မူလအစပင် ဖြစ်သည်။ သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အရွက်များသည် မည်းနက်နေပြီး အခြားတစ်ပင်၏ အရွက်များမှာမူ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေကာ ဆောင်းရာသီတွင်ပင် ကြွေကျခြင်း မရှိပေ။

(အခန်း ၁ ပြီး)

အခန်း (၂) မီးစမ်းရေ

မီးစမ်းရေကို ကျောက်တုံးများဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး အလင်းတန်းများ ဝေဖြာနေလေသည်။ ညဉ့်ယံသာ အမြဲစိုးမိုးထားသည့် ထိုကမ္ဘာတွင် ၎င်းသည် ထူးခြားစွာ လင်းလက်နေပေသည်။

ချင်မင်သည် ကိုယ်ကိုနှိမ့်ကာ ကန်ထဲမှ တောက်ပနေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ဆယ်ယူလိုက်၏။ ၎င်းသည် ပင်လယ်သန္တာထက်ပင် ပို၍ ဝင်းလက်ကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ အလင်းရောင်များ ပေးစွမ်းနေလေသည်။

အိမ်တိုင်းတွင် အသုံးပြုသော နေမင်းကျောက်တုံးများသည် မီးစမ်းရေမှ ထွက်ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျောက်တုံးများ အလင်းမှိန်သွားသောအခါ ၎င်းတို့ကို မီးစမ်းရေထဲသို့ ပြန်လည် ထည့်ထားနိုင်ပြီး အချိန်အတန်ကြာလျှင် ယခင်အတိုင်း ပြန်လည် တောက်ပလာမည် ဖြစ်ပေသည်။

ကန်တစ်ခုလုံးတွင် အနီရောင် အလင်းတန်းများ ပြည့်နှက်နေ၏။ ချော်ရည်များကဲ့သို့ နီရဲတောက်ပနေသော်လည်း ၎င်း၏ အပူချိန်သည် လူ့ခန္ဓာကိုယ် အပူချိန်လောက်ပင် မရှိချေ။

ကန်ထဲ၌ အလင်းလှိုင်းများ လှုပ်ရှားနေပြီး မီးလျှံများ ခုန်ပေါက်နေသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။ ၎င်းသည် တကယ့်မီးလည်း မဟုတ်သလို စမ်းရေလည်း မဟုတ်ဘဲ အလွန် ထူးခြားသည့် ဒြပ်ဝတ္ထုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ နေ့လယ်ခင်းဆိုသည်မှာ မရှိတော့ဘဲ ထာဝရ အမှောင်ယံကသာ စိုးမိုးထား၏။ မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် နှင့် သန်းခေါင်ယံ ဟူ၍သာ ခွဲခြားနိုင်တော့သည်။

ထိုကဲ့သို့သော ခေတ်ကာလတွင် မီးစမ်းရေသည် အလွန် အရေးပါပေသည်။

မျိုးဗီဇပြောင်း ငွေဂျုံများ ဖြစ်စေ သာမန် ကောက်ပဲသီးနှံများ ဖြစ်စေ အပင်အားလုံးသည် မီးစမ်းရေဖြင့် လောင်းရိပ်မိမှသာ ရှင်သန်နိုင်ကြပေသည်။

ထို့ပြင် လူသားများသည်လည်း မီးစမ်းရေနှင့် အချိန်အကြာကြီး ဝေးကွာနေပါက ကျန်းမာရေး ထိခိုက်နိုင်လေသည်။ ၎င်းသည် လူသားများ ရှင်သန်ရပ်တည်ရန်အတွက် အခြေခံအကျဆုံး အရာဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

နေ့အလင်းရောင် မရှိသော ကမ္ဘာတွင်လည်း ရာသီဥတု လေးမျိုးကို ခွဲခြားနိုင်ဆဲပင် ဖြစ်၏။

နွေဦးနှင့် နွေရာသီသည် မီးစမ်းရေ အားကောင်းသော အချိန်ဖြစ်ပြီး စိုက်ပျိုးရေးအတွက် လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပေသည်။

ဆောင်းရာသီသည် မီးစမ်းရေ ခန်းခြောက်သော အချိန်ဖြစ်၏။ သစ်ပင်နှစ်ပင်ရွာရှိ မီးစမ်းရေကန်ထဲတွင် အလင်းရောင်များ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း နေမင်းကျောက်တုံးများကို အလင်းပြန်သွင်းရန်နှင့် အလင်းရောင် ရရှိရန်အတွက်သာ အသုံးပြုနိုင်တော့သည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် နေအလင်းရောင် မရှိသော ခေတ်တွင် လူသားများသည် မီးကို ရှာဖွေရင်း ရှင်သန်နေကြရပေသည်။

မီးစမ်းရေသည် အမှောင်ထဲတွင် အလွန် ထင်ရှားသောကြောင့် တောရိုင်းသတ္တဝါများ၏ ချောင်းမြောင်းခြင်းကို ခံရလေ့ရှိသည်။ သို့သော် သတ္တဝါတိုင်းတွင် မိမိတို့ နယ်မြေအသီးသီး ရှိကြသောကြောင့် အချိန်အတော်များများတွင် ဟန်ချက်ညီညီ ရှိနေတတ်ကြ၏။

သစ်ပင်နှစ်ပင်ရွာတွင် စားနပ်ရိက္ခာ ပြတ်လပ်နေရခြင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် ရိတ်သိမ်းချိန်တွင် ထူးဆန်းသော ငှက်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုငှက်များ၏ နှုတ်သီးများသည် ဂျုံနှံများကို ထိမိလိုက်သည်နှင့် လွှဖြင့် တိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ပြောင်သလင်းခါသွားတတ်ပေသည်။

ထို့ပြင် ပုရွက်ဆိတ်ဘေးနှင့် အခြားသော လူသားဆိုင်ရာ အကြောင်းရင်းများကြောင့် ဆောင်းရာသီတွင် လူအချို့ ငတ်မွတ်သေဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေကြရသည်။

ယခုသည် မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် ဖြစ်သောကြောင့် အမှောင်ထုက အနည်းငယ် ပါးလျနေ၏။ ဝေးကွာသော အရပ်မှ မြေပြင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့် တောအုပ်၏ ပုံရိပ်ကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရပေသည်။

သန်းခေါင်ယံ အချိန်ရောက်လျှင်မူ မည်သည့်အရာကိုမျှ မြင်တွေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။ အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အမှောင်ထုက ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ချင်မင်သည် စားနပ်ရိက္ခာ ပြတ်လပ်မှု ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် မည်သည့်အချိန်တွင် အပြင်ထွက်ရမည်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။

သူသည် ရွာပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ အလွန် မှောင်မိုက်နေပြီး ဝေးကွာသော ရှုခင်းများကို မမြင်ရချေ။ နှင်းထုက လူ၏ ရင်ဘတ်လောက်အထိ မြင့်နေသောကြောင့် ရှင်သန်ရန် အခြေအနေမှာ အလွန် ဆိုးရွားလှပေသည်။

ရွာထိပ်တွင်မူ မီးစမ်းရေ၏ အလင်းရောင်ကြောင့် ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး လင်းထိန်နေ၏။

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသောအခါ မီးစမ်းရေကန်ထဲတွင် အလင်းလှိုင်းများ လှုပ်ခါသွားသည်။ ကန်ထဲရှိ အဖြူအမည်း သစ်ပင်နှစ်ပင်ပေါ်မှ နှင်းများ ကြွေကျလာသောအခါ မီးစမ်းရေ၏ အလင်းတန်းများအကြားတွင် တောက်ပနေလေသည်။

ထိုသစ်ပင်နှစ်ပင်၏ အရွက်များသည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ အထိအတွေ့မျိုး ရှိပြီး အအေးဒဏ်ကို အလွန် ခံနိုင်ရည် ရှိကြပေသည်။ သို့သော် နွေရာသီတွင် ခြင်နှင့် ပိုးမွှားများကို နှိမ်နင်းနိုင်သည်မှအပ အခြား အသုံးဝင်ပုံတော့ မရှိချေ။

ချင်မင်သည် သစ်ပင်ပေါ်မှ လည်ပင်းထဲသို့ ကျလာသော နှင်းပွင့်များ၏ အအေးဒဏ်ကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရင်ဆုံး ပြန်လည် ကျန်းမာအောင် လုပ်ရပေမည်။ အပြင်ဘက်က အလွန် အန္တရာယ် များလှသည်။

သူသည် လာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း ပြန်လျှောက်လာခဲ့၏။ အိမ်တိုင်းတွင် မီးရောင်များ လင်းနေသော်လည်း သူ၏ နောက်ဘက်ရှိ တောအုပ်ကြီးမှာမူ အလွန် မှောင်မိုက်နေလေသည်။ အရာအားလုံး ညှိုးနွမ်းနေပြီး သားရဲကြီး တစ်ကောင်က အရာခပ်သိမ်းကို ဝါးမျိုတော့မည့်အလား ရှိနေပေသည်။

ချင်မင်သည် ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်ကာ သတ်မှတ်ထားသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေလေသည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ထိုလှုပ်ရှားမှုများသည် ဗီဇတစ်ခုကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်၏။

အချိန်အတန်ကြာသောအခါ သူ၏ နဖူးတွင် ချွေးများ ထွက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး နွေးထွေးလာမှသာ လေ့ကျင့်ခန်းကို ရပ်လိုက်တော့သည်။

သူသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ လက်မအရွယ်ခန့်ရှိသော ဖန်ပုလင်းလေး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ ၎င်းသည် အလွန် သေသပ်လှပပြီး အတွင်း၌ ရေခဲစများ ပါဝင်သည့် အပြာရောင် အရည်များ ရှိနေလေသည်။

သူသည် နေမင်းကျောက်တုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်ဖြင့် ထိုပုလင်းလေးကို ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်၏။

ပုလင်းငယ်လေးပေါ်တွင် ဓာတ်သတ္တုအဆီအနှစ် ဟု စာသားနှစ်လုံး ရေးထွင်းထားပေသည်။

အတွင်းရှိ အရည်များသည် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြာလွင်နေပြီး အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းလိုက်သောအခါ အပြာရောင် မြူခိုးများက ပုလင်းထဲတွင် စီးဆင်းသွားကာ အိပ်မက်တစ်ခုအလား ထင်မှတ်ရလေသည်။

ချင်မင်သည် စိတ်ဆန္ဒကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ပုလင်းကို မဖွင့်လိုက်ချေ။ သူသည် ဖျားနာရာမှ ပြန်လည် သက်သာကာစ ဖြစ်သောကြောင့် ထိုအရည်ကို အသုံးပြုပါက အကျိုးထက် အပြစ်က ပိုများနိုင်ပေသည်။

ယင်းသည် သူ တောင်ပေါ်ရှိ အန္တရာယ်ဇုန်ထဲတွင် မတော်တဆ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင်က ဓာတ်သတ္တုအဆီအနှစ် အကြောင်း ကြားဖူးရုံသာ ရှိပြီး လက်တွေ့တွင် ထိုကဲ့သို့ အဖိုးတန်သော အရာနှင့် မထိတွေ့ဖူးချေ။

ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေ အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေချိန်တွင် အသုံးပြုပါက ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဓာတ်ကို ပိုမို ကြံ့ခိုင်စေနိုင်ပေသည်။

တောင်ပေါ်မှ ထွက်ပြေးလာပြီးနောက် သူသည် ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာခဲ့သောကြောင့် ယနေ့တိုင် စမ်းသပ်ရန် အခွင့်အရေး မရသေးချေ။

ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် အသုံးပြုလို့ ရနိုင်လိမ့်မည်။

ချင်မင်သည် ထိုဖန်ပုလင်းလေးကို ပြန်သိမ်းလိုက်၏။

လေအေးများ တိုက်ခတ်လာပြီး နှင်းပွင့်လေးများ ကျဆင်းလာသည်။

ချင်မင်သည် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်သူ ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ ခြံဝင်းလေးသည် အလွန် တိတ်ဆိတ်ပြီး ခြောက်ကပ်နေပေသည်။ သူသည် ထိုအခြေအနေကို နေသားကျနေပြီ ဖြစ်၏။

အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ အမှောင်ထုက ပိုမို ထူထပ်လာပြီး မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် ကုန်ဆုံးတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

လုဇဲ့ ရောက်လာပြန်၏။ သူ၏ ဘေးတွင် ငါးနှစ်အရွယ်ခန့်ရှိသော ကောင်လေး တစ်ယောက် ပါလာသည်။ ကောင်လေးသည် အဝတ်အစားများ အထပ်ထပ် ဝတ်ထားသော်လည်း ပါးပြင်လေးများမှာမူ အအေးဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေပေသည်။

"ဝမ်ရွေ့လေးက အရပ် နည်းနည်း ပိုရှည်လာတာပဲ"

ချင်မင်က ကောင်လေး၏ အရပ်ကို တိုင်းတာရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးချင် နေကောင်းသွားပြီလား"

ဝမ်ရွေ့လေးက ခေါင်းလေးမော့ကာ မေးလိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများက ကြည်လင်နေပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော အရွယ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ချင်မင်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး ခဏနေရင် ဦးလေးက မင်းအရမ်းလိုချင်နေတဲ့ စကားပြောငှက်လေး သွားဖမ်းပေးမယ်"

"လူတွေလို စကားပြောနိုင်တဲ့ ငှက်လေးလား တကယ်လား အဲဒါဆို အရမ်းကောင်းမှာပဲ"

ဝမ်ရွေ့လေးသည် ထိုစကားကို ကြားလျှင်ပင် အလွန် ပျော်ရွှင်သွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ တောက်ပသွားလေတော့သည်။

"အခုတလော အပြင်မှာ အခြေအနေတွေက မကောင်းဘူး"

လုဇဲ့က စကားပြောလာရင်း ချင်မင့်ကို ထမင်းဘူး ကမ်းပေးလိုက်ကာ အပြင်ကို အလောတကြီး မထွက်ရန် သတိပေးလေသည်။

ကျောက်ဆန်သည် အတော်အတန် ကြမ်းတမ်းပြီး စားရသည်မှာ မာသော်လည်း ချင်မင်သည် တံတွေးများ မြိုချလိုက်မိ၏။ တစ်နေ့လျှင် ထမင်း နှစ်နပ်သာ စားရသောကြောင့် သူ တကယ်ပင် ဆာလောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျောက်ဆန်ထမင်းထဲတွင် ဆီးသီးခြောက် အနည်းငယ်ပင် ပါဝင်နေပြီး အလွန် နူးညံ့ကာ ချိုမြိန်လှပေသည်။

ဝမ်ရွေ့လေးက ထိုထမင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး တံတွေးမြိုချလိုက်သည်ကို ချင်မင် သတိပြုမိလိုက်၏။

သူ၏ ရင်ထဲတွင် အားနာစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကိုယ်ကိုနှိမ့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဝမ်ရွေ့လေး ဦးလေးကိုပြောပါဦး မင်းဗိုက်မဝသေးဘူးလား"

လုဇဲ့က ခေါင်းခါပြကာ ပြောလေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး သူက ဆီးသီးခြောက်တွေကို မြင်လို့ နေမှာပါ"

ချင်မင်သည် ချက်ချင်းပင် ဆီးသီးခြောက်များကို ရွေးထုတ်ကာ ကောင်လေးကို ကျွေးရန် ပြင်လိုက်၏။

လုဇဲ့က သူ့ကို တားလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ဒါက မင်းရဲ့မရီးက မင်းသွေးအားကောင်းအောင်လို့ တကူးတက ထည့်ပေးလိုက်တာပါ သူ့ကို မကျွေးပါနဲ့"

ထိုအချိန်တွင် လျန်ဝမ်ချင်းလည်း ရောက်လာပြီး ဝမ်ရွေ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ဦးလေးချင်က အားနည်းနေတာ အခုက အသားတွေ ဆေးဝါးတွေလည်း မရှိဘူးလေ မင်းက အစားမမက်ပါနဲ့"

သူမသည် စိတ်ထားမဆိုးလှပေ။ ယခင်က ချင်မင်တစ်ယောက် အခြားရွာသား သုံးယောက်ကဲ့သို့ပင် အသက်ရှင်တော့မည် မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သောကြောင့် သူ့ကို ကူညီနေခြင်းမှာ အပိုဟု ထင်ကာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် ငြင်းခုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ယခုအခါ သူ ပြန်လည် သက်သာလာသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမ၏ အိမ်တွင် ရိက္ခာ သိပ်မကျန်တော့သော်လည်း ကူညီလိုစိတ် ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရွေ့လေးက လိမ္မာပါးနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မျက်လုံးလေးများ မှိတ်လျက် ပြောလိုက်၏။

"ဦးလေးချင် မြန်မြန်စားပါ မြန်မြန်နေကောင်းလာအောင်လို့လေ ကျွန်တော် ဗိုက်မဆာတော့ပါဘူး"

ချင်မင်သည် မည်သို့ စားရက်ပါမည်နည်း။ သူသည် ဆီးသီးခြောက်များကို ဝမ်ရွေ့လေးအား အတင်း ကျွေးလိုက်ရင်း စိတ်ထဲတွင် မကောင်းဖြစ်မိလေသည်။ မကြာမီတွင် တောအုပ်ထဲသို့ တစ်ခေါက် သွားရပေလိမ့်မည်။

သူသည် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးကို အလွန် ကျေးဇူးတင်မိသော်လည်း အားနာစကားများစွာ မပြောတော့ဘဲ လက်ရှိ အပြင်ဘက် အခြေအနေကိုသာ မေးမြန်းလိုက်၏။

လျန်ဝမ်ချင်းသည် ခဏမျှ စကားပြောပြီးနောက် အိမ်တွင် ကျန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးကို ကြည့်ရှုရန် ပြန်သွားလေသည်။

"အခုတလော တောအုပ်ထဲမှာ သတ္တဝါကြီးတွေ ထွက်နေတယ် လူအချို့လည်း ထိခိုက်သေဆုံးတာတွေ ရှိနေတယ်"

လုဇဲ့က သူ့ကို ပြောပြရင်း တစ်ယောက်တည်း အပြင်မထွက်ရန် သတိပေးလေသည်။

ချင်မင်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ သေချာ နားထောင်နေ၏။

နှင်းမုန်တိုင်း ပြင်းထန်လွန်းသောကြောင့် သားရဲများ အစာရှာရခက်ခဲနေ၍လား သို့မဟုတ် အခြား အကြောင်းရင်းများကြောင့်လား မသိဘဲ ရွာပြင်ဘက်တွင် လှုပ်ရှားမှုများက များပြားနေပေသည်။

အထူးသဖြင့် ချင်မင်ကို ထူးဆန်းတဲ့ရောဂါကြီး စွဲကပ်စေခဲ့သည့် ထိုနယ်မြေတွင် နေမင်းကျောက်တုံးထက် ပိုမို တောက်ပသော မျက်လုံးများက တောအုပ်၏ အမှောင်ထုကို ဖောက်ထွင်းနေခဲ့ဖူးသောကြောင့် တောအုပ်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်မင်သည် လွန်ခဲ့သော တစ်လက အန္တရာယ်ရှိသော အတွေ့အကြုံကို မလွဲမသွေ ပြန်လည် သတိရမိလေသည်။

ထိုနေ့က မှောင်မိုက်နေသော တောအုပ်ကြီးထဲတွင် သူနှင့် အဖော် သုံးဦးတို့သည် မြေပြင်ကို နင်းမိရာ၌ ကျွံကျသွားပြီး မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းကြီးတစ်ခုထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ကြသည်။

မြေအောက်သည် အလွန် ထူးဆန်းလှပေသည်။ အလွန် မှောင်မိုက်နေပြီးနောက်တွင် စူးရှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ မျက်လုံးများကို နာကျင်စေပြီး မျက်ရည်များ ကျလာစေခဲ့သည်။

သူ့ကို အဆိုးရွားဆုံး ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်မှာ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာခြင်း ဖြစ်၏။ စည်တီးနေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော နှလုံးခုန်သံများက ရင်ဘတ်ထဲမှ အပြင်သို့ပင် လွင့်ထွက်လာတော့မည့်အလား ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ထိုအကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားမိလျှင်ပင် ယခုအချိန်အထိ သူ ထိတ်လန့်နေဆဲ ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် လှုပ်မရတော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ သွေးများမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းနေကာ ရေတံခွန် ကျဆင်းသံကဲ့သို့ပင် ကြားနေရလေသည်။

ချင်မင်သည် မိမိကိုယ်မိမိ သေတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ပြီး နှလုံးကြီး ပေါက်ကွဲသွားတော့မည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

မကြာမီတွင် မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းထဲမှ အလင်းရောင်များက မှိန်သွား၏။ သူသည် ငွေရောင် အလင်းတန်းများစွာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် ပိုးချည်မျှင်များကဲ့သို့ သော်လည်းကောင်း ပင့်ကူအိမ်များကဲ့သို့ သော်လည်းကောင်း ရောယှက်နေပြီး လူ၏ စိတ်အာရုံကို ထွေပြားစေကာ နေရာဒေသ အာရုံကို ပျောက်ဆုံးစေလေသည်။

ထိုစဉ်က ချင်မင်သည် ခေါင်းထဲတွင် မူးဝေနေပြီး ကျန်ရှိသော အဖော်များမှာမူ မေ့မြောသွားခဲ့ကြသည်။

ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ကွယ်ပျောက်သွားပြီး လုံးဝ မှောင်မိုက်သွားမှသာ ချင်မင့်၏ နှလုံးခုန်သံက ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်လာကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားနိုင်လာတော့သည်။ သူသည် အဖော် သုံးဦးကို လှိုဏ်ခေါင်းထဲမှ အပြင်သို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဆွဲထုတ်လာခဲ့ပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ ၎င်းတို့ နိုးလာခဲ့ကြပေသည်။

ထိုစဉ်အတွင်း ချင်မင်သည် လှိုဏ်ခေါင်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် အလောင်းအချို့ကို တွေ့ရှိခဲ့၏။ ၎င်းတို့သည် အဝတ်အစား ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သေဆုံးသည်မှာ မကြာသေးပုံ ရပေသည်။

ပစ္စည်းများကို မဖြုန်းတီးလိုသော စိတ်ဖြင့် သူသည် အလောင်းများကို အမြန် စစ်ဆေးလိုက်ရာ အပြာရောင် အရည်များ ပါဝင်သော ဖန်ပုလင်းလေးကို ထိုအချိန်တွင် တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်မင်သည် ထိုပုလင်းအကြောင်းကို လုဇဲ့ကို မပြောပြခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သေဆုံးသူများမှာ ရိုးရှင်းသူများ မဟုတ်ပုံရသောကြောင့် ပြဿနာများ ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

တောင်ပေါ်တွင် သားရဲများ ပေါများသောကြောင့် ထိုနေရာတွင် ဘာမှ ကျန်ရစ်တော့မည် မဟုတ်ဘဲ သဲလွန်စများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဟု သူ ယူဆထားပေသည်။

ချင်မင်တို့ အဖွဲ့သည် ရွာသို့ အပြန်လမ်းတွင် ခန္ဓာကိုယ် မသက်မသာ ဖြစ်လာကြပြီး လမ်းလျှောက်ရာ၌ ယိုင်တိယိုင်တိုင် ဖြစ်လာကာ သတိများလည်း ဝေဝါးလာခဲ့ကြသည်။

အဖော် သုံးဦးစလုံးမှာ ရွာသို့ ပြန်ရောက်သည့် နေ့တွင်ပင် ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး မည်းနက်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီး ချင်မင် တစ်ယောက်သာ တစ်လကြာအောင် တောင့်ခံပြီးမှ ပြန်လည် သက်သာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဆန်ထမင်း စားပြီးနောက် ချင်မင်နှင့် လုဇဲ့တို့သည် အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောဖြစ်ကြ၏။

ဝမ်ရွေ့လေးကတော့ ဘေးနားတွင် လိမ္မာစွာ ထိုင်နားထောင်နေလေသည်။

ထို့နောက်တွင် အခြေအနေက ပြန်လည် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလာသောကြောင့် ချင်မင်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသော ကောင်လေးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဝမ်ရွေ့လေး ဦးလေးရောဂါ ပျောက်သွားရင် ဆီးသီးတွေရော သစ်စေ့တွေရော မင်းကို အဝကျွေးမယ်"

"အသားတွေရော ပါသလား ကျွန်တော် မစားရတာ ကြာပြီ"

ဝမ်ရွေ့လေးက တိုးညှင်းစွာ ပြောရင်း တံတွေးပြန်မြိုချလိုက်ပြန်၏။ နီရဲနေသော ပါးပြင်လေးများပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ပါတာပေါ့"

ချင်မင်က ကောင်လေး၏ ခေါင်းကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။

အမှောင်ထုက ပိုမို ထူထပ်လာသောကြောင့် လုဇဲ့သည် ဝမ်ရွေ့ကို ခေါ်ကာ ပြန်သွားလေသည်။

အခန်းထဲရှိ ကြေးဇလုံထဲမှ နေမင်းကျောက်တုံး ထွက်ပေါ်နေသော အလင်းတန်းများက မှိန်သွားပြီ ဖြစ်၏။

ချင်မင်သည် မျက်လုံးမှိတ်ကာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေရင်း စိတ်ထဲတွင် မိမိ၏ ပုံရိပ်ကို ဖော်ဆောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သတ်မှတ်ထားသော လှုပ်ရှားမှုများကို လေ့ကျင့်ကာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို စုစည်းနေလေသည်။

သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့် ခဏတွင် ငွေရောင်အလင်းဖျော့ဖျော့လေး တစ်ချက် လက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

မျက်စိမှားတာလား

ချင်မင် အံ့သြသွားသည်။

ခဏမျှသာ မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ မျက်စိမမှားကြောင်း ယုံကြည်ပေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ငွေရောင်လှိုင်းဖျော့ဖျော့လေးများ လွင့်ပျယ်သွားသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုထူးခြားသော လေ့ကျင့်ခန်းကို သူ လုပ်ဆောင်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခင်က မည်သည့် ထူးခြားမှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။ ယနေ့တွင်မူ ထူးခြားချက် တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်မင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ချွေးစလေးများ ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ပြင်းထန်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း စိတ်အာရုံကတော့ အလွန် လန်းဆန်းနေပေသည်။

သူသည် ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်လာခဲ့၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အလင်းရောင်များ တောက်ပနေပြီး ထိုလှုပ်ရှားမှုများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြန်လည် လုပ်ဆောင်နေလေသည်။

သူသည် အလွန် အာရုံစူးစိုက်ထားသောကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်က ချက်ချင်း ပူနွေးလာပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသည့် ရှင်သန်မှု အငွေ့အသက်များက ခြောက်သွေ့နေသော သဲကန္တာရထဲသို့ မိုးရွာချလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ချင်မင့်တွင် ချွေးများ ရွှဲနစ်နေပြီး ဦးခေါင်းမှ အဖြူရောင် မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်နေ၏။ တစ်ကိုယ်လုံး သက်တောင့်သက်သာ ရှိသွားပြီး ကျန်ရှိနေသော ရောဂါဝေဒနာများမှာလည်း ချွေးများနှင့်အတူ ပါသွားပုံရပေသည်။

သူ လေ့ကျင့်ခန်းကို ရပ်လိုက်သည့် အခါတွင်မူ ငွေရောင်အလင်းဖျော့ဖျော့လေးများ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို အသေအချာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။

တကယ်ကို ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။

ချင်မင်သည် အလွန် လန်းဆန်းမှုကို ခံစားရပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် နွေးထွေးသော အရှိန်အဟုန်တစ်ခု စီးဆင်းနေကာ တစ်ကိုယ်လုံးကို ပြုပြင်ပေးနေသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမို ကြံ့ခိုင်လာပေသည်။

ခဏမျှ အနားယူပြီးနောက် သူ ထပ်မံ လေ့ကျင့်ချင်သော်လည်း ဗိုက်ထဲမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။ ညစာ စားပြီးဖြစ်သော်လည်း ပြင်းထန်သော ဆာလောင်မှုက ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်မင်သည် လေ့ကျင့်ခန်းကို ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ရ၏။ ခန္ဓာကိုယ် အားအင်များကို ဆက်လက် မဖြုန်းတီးရဲတော့ချေ။ လုဇဲ့ထံသို့ သွားပြီး အစားအစာ ထပ်တောင်းရန်လည်း သူ မျက်နှာမပြရဲတော့ပေ။

တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသောကြောင့် သူသည် ရေနွေးအိုး တည်ကာ ကိုယ်လက် သန့်စင်လိုက်၏။

ချင်မင်သည် ရေဇလုံထဲတွင် ပေါ်နေသော သူ၏ မျက်နှာလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဖြူရော်မနေတော့ဘဲ သွေးရောင် လွှမ်းနေပြီ ဖြစ်၏။

တော်တော်လေး ပြန်ကောင်းလာပြီပဲ မနက်ဖြန် မနက်ဆိုရင် စတင် လှုပ်ရှားလို့ ရပြီ

သူသည် အခြားသူများကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေလိုချေ။ လှုပ်ရှားနိုင်သည့် အခြေအနေ ရှိလာသည်နှင့် စားနပ်ရိက္ခာ ပြဿနာကို အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းလိုပေသည်။

ချင်မင်သည် အလင်းမှိန်သွားသော နေမင်းကျောက်တုံးကို မီးစမ်းရေသို့ ပြန်ပို့လိုက်ပြီး အပြန်တွင် လမ်းပြရန်အတွက် ကျောက်တုံးအသေးလေး တစ်တုံးသာ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

အိမ်တိုင်းမှ မီးရောင်များက တဖြည်းဖြည်း မှိန်သွားပြီး ကျေးရွာတစ်ခုလုံးသည် အမှောင်ထုထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားလေတော့သည်။

အေးစက်သော ဆောင်းညတွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေ၏။ ရွာပြင်ဘက်မှ နှင်းထုများ လွင့်စင်လာပြီး ရွာထဲရှိ ခြံဝင်းများစွာကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

ဗိုက်ဆာလိုက်တာ

အိပ်ချိန် မရောက်သေးသော်လည်း ချင်မင်သည် ဆာလောင်မှုကို မခံစားနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ အစာအိမ်ထဲတွင် မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး မည်သည့် အစားအစာမျိုး ဖြစ်စေ စားချင်နေမိသည်။

သို့သော် ယခုလို အခြေအနေမျိုးတွင် ရွာထဲ၌ ကြွက်တွင်းများပင် ဟောင်းလင်းနေပြီ ဖြစ်၏။

ချင်မင်သည် မိမိကိုယ်မိမိ အမြန် အိပ်ပျော်သွားအောင် ကြိုးစားသော်လည်း ဆာလောင်လွန်းသောကြောင့် အိပ်ရသည်မှာ ခက်ခဲလှပေသည်။

သူသည် အာရုံလွှဲရန်အတွက် လှပသော အရာများကို တွေးတောနေမိ၏။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝိုးတဝါး ပေါ်နေသော မျက်နှာအချို့ကို တွေးတောနေမိလေသည်။

ထို့နောက် သူ၏ ထူးခြားသော လေ့ကျင့်ခန်း အကြောင်းကို စဉ်းစားမိပြန်သည်။ တကယ်ပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ငွေရောင်လှိုင်းလေးများ ထွက်ပေါ်လာခြင်းက သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်များ ပေးစွမ်းနေပြီး နောက်ထပ် မည်သို့ ပြောင်းလဲလာဦးမည်ကို သူ စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။

သူ၏ အတွေးများက ပြန့်လွင့်သွားပြီး တောအုပ်ထဲရှိ နှင်းများအောက်တွင် ရှိနေမည့် ချိုမြိန်သော အသီးလေးများနှင့် မီးပုံပေါ်တွင် ကင်ထားသော ဝါဝင်းနေသည့် ဆိတ်ခြေထောက်ကင် အကြောင်းကို ရောက်သွားပြန်၏။

စည်းကျော်သွားပြီ ဘာလို့ ဒါတွေ တွေးနေရတာလဲ

သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ဆိတ်လိုက်မိသည်။

မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် ရောက်သည်နှင့် သူ ထွက်ခွာတော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ အရာအားလုံးသည် ဝမ်ရွေ့လေး၏ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ ချင်မင်သည် တံတွေး တစ်ချက် မြိုချလိုက်မိပြန်၏။

အစားအစာများအပေါ် တောင့်တမှု၊ မျှော်လင့်ချက်များနှင့်အတူ ချင်မင်သည် နောက်ဆုံးတွင် တဖြည်းဖြည်း အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။