အခန်း (၃-၄)

အခန်း (၃) တောရိုင်းကမ္ဘာ

မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် ရောက်လာသောအခါ တိတ်ဆိတ်မှုများ ပျက်ပြားသွားပြီး အိမ်တိုင်းသည် မီးစမ်းရေသို့သွားကာ နေမင်းကျောက်တုံးများ ယူဆောင်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြလေသည်။

ချင်မင်သည် အချိန်မရွေး ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေ၏။ သူသည် အမဲလိုက်ခက်ရင်း ဓားမြှောင်နှင့် လေးမြှားများကို ကိုင်ဆောင်ကာ အပြည့်အစုံ ပြင်ဆင်ထားပေသည်။

သူသည် လုဇဲ့ ပေးပို့ထားသော မုန့်များကို စားပြီးဖြစ်သော်လည်း တားမြစ်ခံရမည် စိုးသောကြောင့် အပြင်ထွက်မည့်အကြောင်းကို တစ်ဖက်လူအား ပြောမပြခဲ့ချေ။

ချင်မင်သည် အန္တရာယ်ဇုန်ထဲသို့ တိုးဝင်ရန် မရည်ရွယ်ဘဲ အတော်အတန် ဘေးကင်းသည့် နေရာတစ်ခုတွင် ကံစမ်းရန်သာ ဆုံးဖြတ်ထားလေသည်။

သူသည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆောင်းဦးရာသီတွင် တောအုပ်ထဲ၌ တွေ့ခဲ့ရသော သတ္တဝါလေးတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်ကို သတိရမိ၏။ ထိုသတ္တဝါ၏ အလေ့အထအရ အနီးအနားတွင်သာ အသိုက်လုပ်နေပေလိမ့်မည်။

"သူရှိနေသေးရင်တော့ ငါ့အတွက် အံ့သြစရာတစ်ခု ဖြစ်လာမှာပဲ"

အပြင်ဘက်တွင် တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နေမင်းကျောက်တုံး သွားယူသူ မရှိတော့ချေ။

ချင်မင် စတင်ထွက်ခွာလာခဲ့၏။ လမ်းတွင် ရွာသားနှစ်ဦးနှင့် ဆုံသော်လည်း သူသည် ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်ကာ တစ်ဖက်လူများ သတိမပြုမိခင်မှာပင် လျင်မြန်စွာ ကျော်ဖြတ်သွားလေသည်။

သူသည် မီးစမ်းရေ တည်ရှိရာနေရာကို ကျော်လွန်ပြီး မှောင်မိုက်သော ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

ရွာပြင်ပ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန် ဆိုးရွားလှပေသည်။ ချင်မင်သည် နှင်းထုထဲတွင် တိုးဝှေ့လျှောက်လှမ်းနေရပြီး ရင်ဘတ်အထက်ပိုင်းသာ ပေါ်နေကာ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းမှာ နှင်းထဲတွင် မြုပ်နေလေသည်။

ရာသီဥတုက အလွန် အေးစက်လှသဖြင့် သူ ရှူထုတ်လိုက်သော အငွေ့များသည် မျက်ခုံးနှင့် ဆံပင်ဖျားများပေါ်တွင် ရေခဲစများအဖြစ် ကပ်ငြိနေပေသည်။

မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ မှောင်မိုက်နေဆဲဖြစ်ကာ ဝေးကွာသော ရှုခင်းများကို မမြင်ရချေ။

ချင်မင်သည် အမဲလိုက်ခက်ရင်းကို ကိုင်ကာ ခက်ခက်ခဲခဲ လျှောက်လှမ်းနေရ၏။

နောက်ဆုံးတွင် လေးမိုင်ခန့် လျှောက်ပြီးနောက် သူ ရည်မှန်းထားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသော အမည်းရောင် ပုံရိပ်ကြီးများမှာ ထူထပ်လှသော သစ်တောကြီးပင် ဖြစ်၏။ အကွာအဝေးတစ်ခု ရှိနေသေးသော်လည်း တောအုပ်၏ ပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်မင်၏ ရည်မှန်းချက်မှာ တောအုပ်၏ အစွန်အဖျား နယ်မြေဖြစ်ပြီး အလွန်အကျွံအတွင်းထဲသို့ တိုးဝင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် နှင်းထုထဲတွင် တစ်လှမ်းချင်း တိုးဝင်လာခဲ့၏။ သစ်ပင်အမျိုးအစား အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော သစ်ပင်များမှာ အရွက်မရှိတော့ဘဲ သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင် နှင်းများသာ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

ချင်မင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ယခင်က တွေ့ခဲ့ရသော ထိုသတ္တဝါ၏ လှုပ်ရှားမှု လမ်းကြောင်းကို သေချာစွာ ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိ၏။

ထိုနယ်မြေတွင် သစ်ခေါင်းတစ်ခု ရှိသည်ကို သူ သတိပြုမိခဲ့ဖူးသောကြောင့် ယင်းမှာ ထိုသတ္တဝါ၏ အသိုက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"သူ့ကိုယ်ထည်က တခြားမျိုးတူတွေထက် ကြီးတယ် မျိုးဗီဇပြောင်းသတ္တဝါ ဖြစ်ဖို့များတယ် အဓိကအသိုက်ကိုသာ ရှာတွေ့ရင်တော့ အကျိုးအမြတ် မနည်းလှဘူး"

ခေတ္တမျှ နားပြီးနောက် ချင်မင် ဆက်လက် ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

တောအုပ်ထဲတွင် မှောင်မိုက်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ထူးဆန်းသော ငှက်များ၏ အော်သံများက ထိုလူသူကင်းမဲ့သော နယ်မြေကို ပိုမို ခြောက်ခြားစေလေသည်။

ရုတ်တရက် ချင်မင်၏ ခန္ဓာကိုယ် တင်းမာသွား၏။ သူသည် ပုပ်စော်နံသောအနံ့ တစ်ခုကို ဝိုးတဝါး ရလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ယင်းမှာ ပုံမှန် မဟုတ်ပေ။

သူသည် အမဲလိုက်ခက်ရင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြဲမြံစွာ ကိုင်ထားပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ အသင့်ပြင်ထားလေသည်။

သူသည် လက်ထဲရှိ ထက်မြက်သော ခက်ရင်းကို ဦးခေါင်းအထက်သို့ ရုတ်တရက် ထိုးစိုက်လိုက်၏။

သူသည် ထူးဆန်းသော လေတိုးသံကို ကြားလိုက်ရပြီး အနံ့ထွက်ပေါ်လာရာ နေရာကိုလည်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏ ခေါင်းအထက်တွင် ရှိနေသောအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ဆယ်မီတာခန့် မြင့်သော သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် အမည်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု တွဲလောင်း ခိုနေလေသည်။ ၎င်းတွင် ဖြူဖျော့နေသော အဘိုးကြီး မျက်နှာ ရှိပြီး ချင်မင်၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးဆင်းလာခဲ့သည်။

ထိုကဲ့သို့ ခြောက်ကပ်နေသော တောအုပ်ထဲတွင် ထိုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းမှာ တကယ်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ချင်မင်သည် အာရုံခံစားမှု မြန်ဆန်သောကြောင့် အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သိရှိလိုက်ကာ လက်ထဲရှိ ခက်ရင်းဖြင့် လေထဲမှ သတ္တဝါကို အမြန် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်၏။

စူးရှသော အော်သံတစ်ခု တောအုပ်ထဲတွင် လွင့်ပျံသွားပြီး လူကို ကြက်သီးထစေလေသည်။ ထိုသတ္တဝါသည် အတင်းတိုးမဝင်တော့ဘဲ မီတာအနည်းငယ် အကွာတွင် ဘေးဘက်သို့ ရှောင်တိမ်းသွား၏။

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီးနောက် ၎င်းသည် အားကောင်းသော အတောင်ပံနှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ သစ်ပင်များကြားမှ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ဝဲပျံကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသော်လည်း ချင်မင်သည် ထိုသတ္တဝါမှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို အသေအချာ သိလိုက်ပေသည်။

လူမျက်နှာလင်းတ ဆိုသည်မှာ အပုပ်အစပ်များကို စားသော သားရဲငှက် တစ်မျိုးဖြစ်၏။ နက်ပြာရောင် လင်းတခန္ဓာကိုယ် ရှိသော်လည်း နှုတ်သီးမှလွဲ၍ မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာ အရေးအကြောင်းများဖြင့် ဖြူဖျော့နေသော အဘိုးကြီး မျက်နှာနှင့် တူပေသည်။ ၎င်း၏ အလေးချိန်မှာ ပေါင် ၄၀ ထက် မပိုတတ်ချေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် ၎င်းသည် အသက်ရှင်နေသော လူကြီးများကို အရင် တိုက်ခိုက်လေ့မရှိဘဲ အလောင်းများကိုသာ စားတတ်သည်။ ယခုအခါ အစာရှားပါးနေသောကြောင့် ပုံမှန် မဟုတ်သည့် လုပ်ရပ်ကို လုပ်ဆောင်ခြင်းလားဟု သူ တွေးမိလေသည်။

ချင်မင်သည် သတိထားကာ စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ထိုသတ္တဝါ ပြန်ပေါ်မလာတော့ချေ။

သူ ရည်မှန်းထားသော နေရာနှင့် မဝေးတော့သဖြင့် လက်လျှော့မည် မဟုတ်ပေ။ အနည်းငယ် အနားယူပြီးနောက် ခရီးဆက်လာခဲ့၏။

"ဒီနေရာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ထိုနယ်မြေတွင် ထင်းရှူးပင်များနှင့် သစ်ဖြူပင်များ ပေါများလှပေသည်။ ချင်မင်သည် နေရာမမှားကြောင်း အသေအချာ သိလိုက်ပြီး ယခင်က တွေ့ခဲ့ဖူးသော သစ်ခေါင်းကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့၏။

တောအုပ်ထဲတွင် မှောင်နေသော်လည်း မီတာအနည်းငယ် အကွာအဝေးမှနေ၍ သစ်ခေါင်း၏ အနားသတ်များမှာ အလွန် သန့်ရှင်းနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့နေရပေသည်။ ယင်းမှာ ကောင်းသော လက္ခဏာတော့ မဟုတ်ချေ။

အကယ်၍ ထိုသတ္တဝါသည် သစ်ခေါင်းထဲတွင် အောင်းနေပါက ယခုလို အအေးဒဏ်အောက်တွင် သူ ရှူထုတ်လိုက်သော အငွေ့များကြောင့် သစ်ခေါင်းဝတွင် ရေခဲစများ ရှိနေရမည် ဖြစ်၏။

ချင်မင် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း အနီးနားတွင် သေချာစွာ ထပ်မံ ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ညာဘက်လက်ဖြင့် ခက်ရင်းကို မြဲမြံစွာ ကိုင်ထားပြီး ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဓားမြှောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အမြဲတမ်း အသင့်ပြင်ထား၏။ တောရိုင်းထဲတွင် မည်သည့် အန္တရာယ်က ရောက်လာမည်ကို မခန့်မှန်းနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်မင်သည် မည်သည့် အသံမျှ မထွက်စေဘဲ တဖြည်းဖြည်း ရှာဖွေနေလေသည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူသည် နှင်းပြင်ပေါ်တွင် တိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်၏ ခြေရာအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မျှော်လင့်ချက် ပြန်ရှိလာ၏။

ရုတ်တရက် ရှေ့ဘက်ရှိ တောင်ကုန်းပေါ်တွင် အလင်းတန်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို ခဏချင်း လင်းထိန်သွားစေလေသည်။

ချင်မင် အံ့သြသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သတိထားကာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြန် ကြည့်ရှုလိုက်၏။ သားရဲကြီးများ ချောင်းမြောင်းနေခြင်း ရှိမရှိကို သူ စစ်ဆေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် အနီးနားတွင် သံသယဖြစ်ဖွယ် သစ်ခေါင်း ရှိမရှိကိုလည်း အမြန် ကြည့်ရှုလိုက်၏။

မကြာမီမှာပင် ထိုအလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရာအားလုံး မှောင်မိုက်သွားပြန်သည်။

ယင်းမှာ မြေအောက် နက်နဲသော နေရာရှိ မီးစမ်းရေမှ ထွက်ပေါ်လာသော မြေပြင်အလင်းတန်း ပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံမှသာ ထွက်ပေါ်လာတတ်သောအရာ ဖြစ်၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် ရာသီဥတု နွေးထွေးသော အချိန်မျိုးတွင် တွေ့ရလေ့ရှိပြီး အထူးသဖြင့် နွေရာသီတွင် တစ်ရက် နှစ်ရက်ခန့်အထိ ကြာမြင့်တတ်ကာ မိုးတိမ်များကိုပင် ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် မိုးစက်မိုးပေါက်များနှင့် အလင်းတန်းများ ရောယှက်ကာ ကမ္ဘာကြီးမှာ အလွန် လှပနေတတ်၏။

နေအလင်းရောင် မရှိသော ခေတ်တွင် ရှင်သန်နေသူများအတွက် ယင်းမှာ အလှပဆုံးသော ရှုခင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

တောအုပ်ကြီး ပြန်လည် မှောင်မိုက်သွားသော်လည်း ချင်မင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စစ်မှန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ရေခဲစများ ရှိနေသော နောက်ထပ် သစ်ခေါင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် နှင်းပြင်ပေါ်တွင် ခြေလှမ်းများကို ညင်သာစွာ ရွှေ့ကာ ရှေ့သို့ တိုးသွား၏။ အနည်းငယ် တိုက်ခတ်လာသော လေအေးများက သူ၏ ခြေသံကို ဖုံးလွှမ်းပေးထားလေသည်။

သူသည် လူတစ်ကိုယ်စာခန့် တုတ်ခိုင်သော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ မြေပြင်ထက် အနည်းငယ် မြင့်သော နေရာတွင် ရှိသည့် သစ်ခေါင်းကို ကြည့်ကာ သူ၏ ခက်ရင်းကို မြှောက်လိုက်၏။

ချင်မင်သည် ခက်ရင်းကို ပြန်ချလိုက်ပြီးနောက် နှင်းပြင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ခုန်တက်လိုက်သည်။ သူသည် သစ်ပင်ကို ဖက်ကာ လျင်မြန်စွာ တွယ်တက်လိုက်ပြီး သစ်ခေါင်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

သူ၏ ညာဘက်လက်ရှိ တိုမြှောင်ဖြင့် သစ်ခေါင်းဝကို ခုတ်လိုက်ရာ ထုံထုံအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အပြင်သို့ ထွက်လာတော့မည့် သတ္တဝါလေးတစ်ကောင်မှာ အမြန် ပြန်ဝင်သွားပြီး ဓားချက်နှင့် လွဲသွားလေသည်။

ချင်မင်သည် ထိုသတ္တဝါကို သစ်ခေါင်းထဲတွင် တကယ် ပိတ်မိသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သဖြင့် ယင်းမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ရရှိသော ဝမ်းမြောက်စရာ ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ အစီအစဉ်အရ ထိုသတ္တဝါ၏ အဓိကအသိုက်ကို ရှာတွေ့ပြီး သူ စုဆောင်းထားသော ရိက္ခာများကို ရယူနိုင်လျှင်ပင် အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်၏။

သစ်ခေါင်းထဲတွင် လှုပ်ရှားသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပြီး စူးရှသော အော်သံများကိုလည်း ကြားနေရလေသည်။

သစ်ခေါင်းဝမှာ သိပ်မကြီးသဖြင့် ချင်မင် လက်ထည့်ရန် ခက်ခဲနေ၏။ သူသည် ဓားဖြင့် ဆက်တိုက် ခုတ်လိုက်ရာ ခြောက်သွေ့နေသော သစ်ပင်မှာ ခဏချင်းပင် သစ်ခေါင်းဝ ကျယ်သွားလေသည်။

သူသည် သားရေအိတ်ကို လက်တွင် စွပ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုသတ္တဝါကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆီးရန် ပြင်လိုက်၏။

မှောင်မိုက်နေသော သစ်ခေါင်းထဲမှ ကြောက်လန့်တကြား အော်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ချင်မင် လက်တစ်ဖက်လုံး ထည့်လိုက်သောအခါ တစ်ခုခုနှင့် တိုက်မိသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သားရေအိတ်မှာ အတော်အတန် ထူသောကြောင့် တစ်ဖက်က ကိုက်လိုက်လျှင်ပင် ဘာမှ မဖြစ်ချေ။

သူသည် ထိုသတ္တဝါကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ နေမင်းကျောက်တုံးကို ထုတ်ယူကာ သစ်ခေါင်းထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ဝမ်းသာသွားမိ၏။ အတွင်းထဲတွင် တောဝါးသီးများ သစ်အယ်သီးများနှင့် ဆီးသီးခြောက်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ယင်းတို့မှာ သူ၏ အဓိက ရည်မှန်းချက်များ ပင် ဖြစ်သည်။

ဆာလောင်မှုဒဏ်မှာ အလွန် ဆိုးရွားလှသဖြင့် ထိုသစ်သီးခြောက်များသည် အသက်ကယ်ရိက္ခာများ ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ချင်မင်၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်များ ပိုမို တောက်ပလာခဲ့၏။

သူသည် လက်ထဲတွင် ဖမ်းထားသော သတ္တဝါလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ နီရဲနေသော အမွေးများသည် နေမင်းကျောက်တုံး၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ပိုးသားထက်ပင် ပိုမို ချောမွေ့နေပေသည်။

၎င်းမှာ တောရှဉ့်နီ တစ်ကောင် ဖြစ်၏။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ပေါင်ဝက်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း ယခုကောင်မှာမူ နှစ်ပေါင်ကျော်ခန့် ရှိနေသဖြင့် မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

၎င်းသည် ချင်မင်၏ လက်တွင် စွပ်ထားသော သားရေအိတ်ကို ကိုက်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း မအောင်မြင်ချေ။

တောက်ပြောင်နေသော ၎င်း၏ အမွေးများမှာ အဖိုးတန်လှပေသည်။

ချင်မင်သည် သံကြိုးတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ ၎င်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ ချည်နှောင်လိုက်ပြီးနောက် သစ်ပင်ပေါ်တွင် ချိတ်ထားလိုက်၏။

ထို့နောက်တွင် ရိက္ခာများကို သိမ်းဆည်းရသော ပျော်ရွှင်မှု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် သစ်ခေါင်းထဲမှ သစ်သီးခြောက်များကို တစ်ဆုပ်ပြီး တစ်ဆုပ် ထုတ်ယူလိုက်ရာ သားရေအိတ်ကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ဖောင်းကားလာလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ ချိန်တွယ်ကြည့်လိုက်ရာ ရှစ်ပေါင်ကျော်ခန့် လေးပေသည်။

ဘေးနားတွင် ဇောက်ထိုး ချိတ်ခံထားရသော တောရှဉ့်နီလေးမှာမူ မျက်လုံးဝိုင်းလေးများဖြင့် စူးစူးဝါးဝါး အော်နေလေသည်။ ၎င်းသည် အလွန် ဒေါသထွက်နေပုံ ရပေသည်။

ချင်မင်ကတော့ ၎င်းသည် သူ့ကို ဆဲဆိုနေခြင်းလားဟု တွေးမိလေသည်။

"မင်းက ဒီလောက်တောင် ကိုယ်အလေးချိန် ရှိတာ ရှစ်ပေါင်ကျော်လောက်ရှိတဲ့ ရိက္ခာတွေက မင်းအတွက် ဘယ်လောက်တောင် ခံမှာလဲ"

ချင်မင်သည် ၎င်းကို အမဲလိုက်ခက်ရင်းတွင် ချိတ်လိုက်ပြီးနောက် နေမင်းကျောက်တုံးကို ကိုင်ကာ အနီးနားတွင် ထပ်မံ ရှာဖွေပြန်သည်။

နှစ်စဉ် ဆောင်းရာသီတွင် နှင်းများ ထူထပ်လေ့ရှိသောကြောင့် ဤကဲ့သို့သော မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါများသည် ရိက္ခာများကို မြေကြီးထဲတွင် ဝှက်မထားတတ်ချေ။ သို့မဟုတ်ပါက ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် ပြန်ရှာတွေ့ရန် ခက်ခဲမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

ချင်မင်သည် အနီးနားတွင် ဒုတိယမြောက် သစ်ခေါင်းကို ထပ်မံ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး တတိယမြောက်ကိုပါ ထပ်မံ တွေ့ရှိခဲ့ပြန်သည်။ ယခင်က တွေ့ခဲ့သော ရေခဲစမရှိသည့် သစ်ခေါင်းနှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် စုစုပေါင်း လေးနေရာတွင် ရိက္ခာများ ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။

သူသည် တောဝါးသီးအချို့ကို ခွာစားလိုက်ပြီး သစ်အယ်သီးများကိုလည်း မြည်းစမ်းကြည့်ရာ အလွန်ပင် မွှေးကြိုင်လှပေသည်။ ထို့နောက်တွင် ဆီးသီးခြောက် ငါးလုံးခန့်ကိုလည်း စားလိုက်ရာ ပါးစပ်တစ်ခုလုံး ချိုမြိန်သွားလေတော့သည်။

ချင်မင် ဗိုက်မဆာတော့ချေ။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေ၏။ ထိုသစ်သီးခြောက်များမှာ အလွန် အရသာရှိပြီး လက်ရှိ အခြေအနေကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မည့် အရာများ ဖြစ်ပေသည်။

ယုန်တွင်လည်း အသိုက် သုံးခု ရှိတတ်သကဲ့သို့ ထိုတောရှဉ့်နီမှာလည်း အသိုက် လေးခု ရှိနေပြီး စုစုပေါင်း ရိက္ခာ ပေါင် ၃၀ ကျော်ခန့် စုဆောင်းထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ချင်မင်သည် သားရေအိတ်ကြီးထဲသို့ အပြည့်အသိပ် ထည့်လိုက်လေသည်။

တောရှဉ့်နီလေးမှာမူ အစပိုင်းတွင် အပြင်းအထန် ရုန်းကန်နေသော်လည်း အသိုက် လေးခုလုံးရှိ ရိက္ခာများ ကုန်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမှာ တောင့်တင်းသွားလေတော့သည်။

ချင်မင် အံ့သြသွားပြီး ၎င်းကို လှုပ်ခါကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ တကယ်ပင် အသက်မရှိတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ဤကဲ့သို့သော တောရိုင်းသားရဲများမှာ မျိုးတူများထက် သန်မာပြီး ဉာဏ်ကောင်းကြသော်လည်း ဒေါသအလွန်ကြီးတတ်ကြောင်း သူ ကြားဖူးခဲ့ပေသည်။ ယခုကဲ့သို့ ဒေါသကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။

"တော်သေးတာပေါ့ ဝမ်ရွေ့လေးက အသားစားချင်တယ် ပြောနေတာ အသားဟင်းချို တစ်အိုးတော့ ချက်ကျွေးလို့ ရပြီ"

သူသည် တစ်ကိုယ်တည်း ပြောလိုက်ရင်း ထိုကောင်လေး၏ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တော့မည်ကို ဝမ်းသာမိလေသည်။

သစ်နှစ်ပင်ရွာတွင် ရွာသားအချို့ စကားပြောနေကြ၏။

ချင်မင်တစ်ယောက် လက်နက်အပြည့်အစုံဖြင့် အပြင်ထွက်သွားကြောင်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောလိုက်ရာ သူ၏ ပုံစံမှာ သားရဲကြီးများကို သွားရောက် အမဲလိုက်မည့်ပုံမျိုး ဖြစ်နေသည်ဟု ဆိုကြလေသည်။

လုဇဲ့လည်း ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စိုးရိမ်သွားမိ၏။ ထိုကောင်လေး တစ်ယောက်တည်း အန္တရာယ်ရှိသော အပြင်ဘက်ကို ဘာကြောင့် သွားရသနည်း ဝက်ဝံကို သွားဖမ်းခြင်းလားဟု သူ တွေးမိလေသည်။

ချင်မင်သည် ကုန်းမြင့်တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေ၏။ တောင်ထိပ်နှင့် အလွန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။ ယင်းမှာ တောအုပ်၏ အစွန်ဆုံးတွင် ရှိသော တောင်ပုလေးပင် ဖြစ်၏။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း အခြားသော ရှဉ့်သိုက်များကို ထပ်မံ မတွေ့ရှိတော့ချေ။

သူသည် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်လာပြီး ရှေ့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တောအုပ်ကြီးမှာ မှောင်မိုက်နေပြီး မြင့်မားလှသော တောင်တန်းကြီးများကိုလည်း ဝိုးတဝါးသာ မြင်တွေ့နေရလေသည်။

တောင်နက်ထဲတွင် အလွန် လင်းလက်နေသော နေရာများ ရှိနေသော်လည်း မြူထုများကြောင့် အလင်းဖျော့ဖျော့ကိုသာ မြင်တွေ့နေရပေသည်။

ထိုနေရာများသည် အမည်မသိသော အရာများ ထူးဆန်းမှုများနှင့် အန္တရာယ်များ ပြည့်နှက်နေသော နေရာများ ဖြစ်ကြောင်း ချင်မင် သိလိုက်ပေသည်။ ယင်းမှာ သူ ခြေမချနိုင်သော နယ်မြေပင် ဖြစ်လေသည်။

(အခန်း ၃ ပြီး)

အခန်း (၄) ကြားဖြတ်လုယူခြင်း

ချင်မင်သည် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သားရေအိတ်ကို ပိုးကာ လာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း ပြန်လာခဲ့လေသည်။

ယနေ့ ရရှိသည့် ရလဒ်မှာ မနည်းလှသဖြင့် သူသည် ကျေနပ်နေပေသည်။ ထိုရိက္ခာအိတ်ကြီး ရှိနေသဖြင့် အချိန်တိုအတွင်း ဆာလောင်မှုဒဏ်ကို ခံစားရတော့မည် မဟုတ်ချေ။

နှင်းထုအောက်တွင် ချိုင့်ခွက်များနှင့် ကျောက်ဆောင်များ ရှိနေသောကြောင့် လမ်းခရီးမှာ ခက်ခဲလှသော်လည်း ချင်မင်၏ စိတ်အခြေအနေကတော့ အလွန် ကောင်းမွန်နေပေသည်။

လုံလောက်သော ရိက္ခာများ ရှိလာပြီဖြစ်သောကြောင့် သူသည် စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ချေ။ အကယ်၍ ထိုထူးခြားသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် အချိန်အကြာကြီး ဆက်လက် လေ့ကျင့်နိုင်ပါက တိုးတက်မှုအသစ်များ ရှိလာနိုင်ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုများ ရှိလာမည့် နွေဦးရာသီ ရောက်လာမည့်ကိုလည်း မျှော်လင့်နေမိ၏။

ယခုအချိန်တွင် အရာအားလုံး အေးခဲနေပြီး သစ်ပင်များမှာ ခြောက်ကပ်ကာ သက်ရှိများမှာလည်း ငြိမ်သက်နေကြပေသည်။ သို့သော် ခန်းခြောက်သော ရာသီ ကုန်ဆုံးသွားပြီး တောင်ပေါ်ရှိ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများမှ မီးစမ်းရေများ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာကာ မြေပြင်အလင်းတန်းများ မကြာခဏ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ အပင်များမှာ အစို့အညှောက်များ ထွက်လာပြီး အရာခပ်သိမ်း ပြန်လည် နိုးထလာပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်တွင် အခြားသော ရှုခင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။

တောအုပ်၏ အစွန်အဖျား နယ်မြေသို့ နီးကပ်လာသောအခါ ချင်မင်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်၏။ သူသည် သားရေအိတ်ကို ချလိုက်ပြီး အမဲလိုက်ခက်ရင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြဲမြံစွာ ကိုင်ကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် နီရဲနေသော မျက်လုံးတစ်စုံ ပေါ်လာ၏။ ၎င်းသည် အလွန် ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှပြီး သူ၏ ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်လာလေသည်။

သူသည် ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထသွား၏။ အကွာအဝေးတစ်ခု ရှိနေသေးသော်လည်း နောက်မှ လိုက်လာသော သတ္တဝါမှာ အတော်အတန် ကြီးမားပြီး အလွန် ကြမ်းကြုတ်မည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ လေပြင်းများနှင့်အတူ ပုပ်စော်နံသော အနံ့တစ်ခုလည်း ပါလာလေသည်။

သူသည် ခက်ရင်းကို နှင်းထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး လေးနှင့် မြှားကို အမြန် ထုတ်ယူလိုက်၏။ သူ၏ ခွန်အားမှာ အံ့မခန်းလှသဖြင့် သာမန်လူများ မသုံးနိုင်သော လေးအပြင်းစားကို ချက်ချင်းပင် အပြည့် ဆွဲလိုက်လေသည်။ ထက်မြက်သော သံမြှားမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး လေးကြိုး၏ တုန်ခါသံမှာပင် ကျယ်လောင်လှပေသည်။

ဝေးကွာသော နေရာမှ ပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် တိုးဝင်လာသော သတ္တဝါမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွား၏။ မြှားထိမှန်သွားပုံ ရပေသည်။

ချင်မင်သည် အာရုံကို အပြည့်အဝ စုစည်းထားပြီး လေးကို ဆက်တိုက် ဆွဲလိုက်လေသည်။ သူ၏ မြင့်မားလှသော မြှားပစ်ပညာကို ဖော်ထုတ်လိုက်ရာ သံမြှားများမှာ အမှောင်ထုထဲသို့ တစ်စင်းပြီး တစ်စင်း တိုးဝင်သွားတော့သည်။

တောအုပ်ထဲမှ တိုးညှင်းသော ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နီရဲနေသော မျက်လုံးများ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ သစ်ကိုင်းများ ကျိုးပဲ့သံနှင့်အတူ ထိုသတ္တဝါသည် သစ်ပင်များ နောက်ကွယ်သို့ ပုန်းကွယ်သွားလေသည်။

ချင်မင်သည် လျှော့မပေးရဲချေ။ အမည်မသိသော ထိုသတ္တဝါသည် ဒဏ်ရာရသွားသော်လည်း အသက်ဆုံးရှုံးသည်အထိ မပြင်းထန်လှပေ။ ၎င်းသည် တောအုပ်ထဲတွင် ချောင်းမြောင်းနေမည်ဆိုပါက ပို၍ပင် အန္တရာယ် များလှပေသည်။

သူသည် မဆိုင်းမတွဘဲ သားရေအိတ်နှင့် ခက်ရင်းကို ဆွဲကာ တောအုပ်ထဲမှ အမြန် ပြေးထွက်လိုက်ပြီး ကျယ်ပြောသော နှင်းပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

သူသည် မှောင်မိုက်သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဆက်မနေလိုတော့ချေ။ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခံရမည်ကို သူ စိုးရိမ်ပေသည်။ ထိုသတ္တဝါမှာ ရင်ဆိုင်ရ ခက်ခဲသော မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ယူဆထားလေသည်။

တောအုပ်ထဲမှ လှုပ်ရှားသံများ ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး နှင်းများကို တိုးဝှေ့လာသော အသံများကိုလည်း ကြားနေရ၏။ ထိုသတ္တဝါသည် သူ့နောက်သို့ အတင်း လိုက်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ချင်မင်သည် လေးကို မဆိုင်းမတွ ဆွဲလိုက်ပြန်၏။ အချို့သော သံမြှားများမှာ တုတ်ခိုင်သော သစ်ပင်ကြီးများကို ထိမှန်သွားပြီး သစ်ပင်ပေါ်ရှိ နှင်းများမှာ ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ပြိုကျလာလေသည်။

ထိုသတ္တဝါမှာ နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်သွားပြီး တောအုပ်ထဲတွင် အသံတိတ်သွားပြန်သည်။

သာမန် သားရဲတစ်ကောင်ဆိုလျှင် ကြောက်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားမည် သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာကြောင့် ပို၍ ကြမ်းကြုတ်ကာ အတင်း တိုးဝင်လာမည် ဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုမျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါမှာမူ အမှောင်ထဲတွင် လှည့်ပတ်နေပြီး အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

ချင်မင်သည် လေးကို ကိုင်ကာ တောအုပ်ဘက်သို့ ချိန်ထားရင်း ထိုအန္တရာယ်ရှိသော သတ္တဝါနှင့် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေ၏။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းများ လွင့်စင်သွားပြီး ကြီးမားသော အမည်းရောင် ပုံရိပ်မှာ တောအုပ်ထဲတွင် ခဏချင်း ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေသည်။ နီရဲနေသော မျက်လုံးများမှာ အေးစက်လှပြီး အမှောင်ထုထဲတွင် ဖိအားတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ထိုသတ္တဝါသည် ချင်မင်၏ အားကောင်းလှသော မြှားချက်များကြောင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားခဲ့ရ၏။ ၎င်းသည် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

ချင်မင်၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်နေ၏။ တောအုပ်ထဲတွင် မှောင်နေသော်လည်း ထိုသတ္တဝါမှာ မတ်တပ်ရပ်၍ ပြေးနိုင်သော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ မည်သည့် မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါ ဖြစ်သည်ကိုတော့ သူ မသိချေ။

သူသည် တဖြည်းဖြည်း နောက်သို့ ဆုတ်လာခဲ့၏။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လှုပ်ရှားမှု မရှိသော်လည်း သူသည် သတိကို အမြဲတမ်း ပြင်ထားလေသည်။

ရွာထိပ်ရှိ မီးစမ်းရေနှင့် တစ်မိုင်ခန့်အကွာအဝေးသို့ ရောက်သည်အထိ သူသည် သတိထားနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင်က သင်ခန်းစာများ ရှိခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ရွာသားအချို့သည် ရွာအနီးသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်၍ သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေစဉ်တွင် အမှောင်ထဲမှ လိုက်လာသော အမည်မသိ သတ္တဝါများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရပြီး အသံတိတ် ပါသွားခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သစ်နှစ်ပင်ရွာ ပြင်ပတွင် လူငယ် သုံးဦးမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ရီနေကြ၏။ ၎င်းတို့သည် ခြေထောက်များကို ဆောင့်လိုက် လက်များကို ပွတ်လိုက် လုပ်နေကြပြီး အသက်ရှူလိုက်တိုင်း မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်နေကာ မျက်ခုံးများပေါ်တွင်လည်း ရေခဲစများ ရှိနေပေသည်။

၎င်းတို့သည် ချင်မင် အပြင်ထွက်စဉ်က နင်းခဲ့သော နှင်းလမ်းပေါ်တွင် စောင့်နေကြပြီး တိုးတိုးလေး စကားပြောနေကြလေသည်။

"ဒီလောက် အေးတဲ့နေ့မှာ ဒီမှာ လာစောင့်နေရတာ တကယ် ဒုက္ခပဲ မရရင်လည်း ငါတို့ ပြန်ကြရအောင် သူကတော့ အပြင်မှာ သေနေလောက်ပြီ အမဲလိုက်လို့ ရလာမှာလည်း မဟုတ်ဘူး"

"ဘာလောနေတာလဲ အဘိုးကြီးလိုပဲ ကံကောင်းပြီး တောအုပ်အပြင်ဘက်မှာ အေးခဲသေနေတဲ့ သားရဲတွေကို ကောက်ရလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ထို သုံးဦးမှာ နေ့စဉ် လေလွင့်နေသူများ ဖြစ်ကြပြီး အလုပ်မလုပ်လိုကြချေ။ ၎င်းတို့သည် တောင်ပေါ်ရှိ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများသို့ မသွားရဲကြသော်လည်း ရွာထဲတွင်မူ လူမိုက်လုပ်ကာ အလကား စားသောက်ရန် ဝါသနာပါကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။

၎င်းတို့သည် ချင်မင် အမဲလိုက်ရန် အပြင်ထွက်သွားကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ စိတ်ဓာတ်ယုတ်ညံ့စွာဖြင့် ဤနေရာတွင် စောင့်ပြီး လုယူရန် ကြံစည်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။

"ချင်မင်က လှုပ်ရှားမှု မြန်ပြီး ခွန်အားလည်း အရမ်းကြီးတယ် ငါတို့ ဒီမှာ အမှားမလုပ်မိဖို့ လိုတယ် သူ့က ပြန်ပြီး အနိုင်ကျင့်ခံရရင် ဒုက္ခပဲ"

"ဘာကြောက်နေတာလဲ သူက ဖျားနာရာကနေ ပြန်ကောင်းခါစပဲ ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းနေမှာ သေချာတယ် ခဏနေရင် သားရေအိတ်နဲ့ သူ့ခေါင်းကို စွပ်လိုက်ပြီးမှ ဝိုင်းရိုက်ကြတာပေါ့ သေအောင်တော့ မလုပ်နဲ့ဦး"

၎င်းတို့သည် မကောင်းမှု လုပ်လိုကြသော်လည်း လူသတ်ရန်အထိတော့ သတ္တိမရှိကြချေ။ ချင်မင့်နောက်ကွယ်မှ တိုက်ခိုက်ပြီး သူ ရလာသော အရာများကို လုယူရန်သာ ရည်ရွယ်ထားကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ချင်မင်သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် သတိထားနေခဲ့သဖြင့် သူ၏ အာရုံများမှာ နိုးကြားနေပေသည်။ သူသည် အဝေးမှနေ၍ အမည်းရောင် ပုံရိပ် သုံးခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ကို နှိမ့်လိုက်လေသည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းများမှာ သူ၏ ပခုံးလောက်အထိ မြင့်နေသောကြောင့် သူသည် နှင်းထဲတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူသည် ယခင်က နင်းခဲ့သော နှင်းလမ်းအတိုင်း အသံတိတ် ချဉ်းကပ်လာခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့မှ ပုံရိပ်များမှာ ရွာထဲမှ လူမိုက် သုံးဦး ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့လေသည်။

ချင်မင်သည် သင့်တော်သော နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်တန့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့ သုံးဦး၏ စကားပြောသံကို ကြားနေရပေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွား၏။ ထို သုံးဦးမှာ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ပြီး ရိက္ခာများကို လုယူရန် စောင့်နေကြခြင်းလော။

သူသည် ဝက်ဝံကို သွားရောက် အမဲလိုက်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရှဉ့်သိုက်ကိုသာ သွားဖောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အသက်အန္တရာယ် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပေသည်။ လူမျက်နှာလင်းတနှင့် အမည်မသိ မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး အနည်းငယ် အမှားအယွင်း ရှိပါက အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်ပေသည်။ သူသည် အသက်နှင့် ရင်း၍ ရယူလာသော ရိက္ခာများကို လုယူရန် ကြိုးစားခြင်းကိုတော့ သူ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ချေ။

ဟူယုံ၊ မာယန် နှင့် ဝမ်ယိုဖျင် တို့ သုံးဦးမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ရီနေကြပြီး လေကာရန်အတွက် နှင်းတွင်းတစ်ခုကို အတူတူ တူးနေကြလေသည်။ ၎င်းတို့သည် ထိုတွင်းထဲတွင် ပုန်းပြီး စောင့်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။

၎င်းတို့သည် ချင်မင်က တောနက်ထဲသို့ သွားသည်ဟု ထင်မှတ်ထားသောကြောင့် သူ ပြန်လာမည့်အချိန်ကို မှားယွင်းစွာ ခန့်မှန်းထားကြသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း စိုးရိမ်စရာ မရှိဟု ထင်ကာ စကားများကို လွတ်လပ်စွာ ပြောနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"သတိထားကြဦး ခဏနေရင်တော့ အသံမထွက်ကြနဲ့တော့"

မာယန်က ပြောလိုက်သည်။

ဟူယုံက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလေသည်။

"သူ့နောက်ကျောကို တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ မြန်မြန်နဲ့ တိတိကျကျ လုပ်ကြရမယ်"

ဝမ်ယိုဖျင်ကလည်း ညည်းညည်းညူညူ ပြောလိုက်၏။

"သူ ရိက္ခာတွေနဲ့ အသက်ရှင်ပြီး ပြန်လာပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမယ် မြန်မြန်ပေါ်လာပါတော့ ငါတော့ အေးခဲတော့မယ် သံတုတ်နဲ့သာ မြန်မြန် ရိုက်ချင်တော့တယ်"

ရုတ်တရက် ၎င်းတို့ ပုန်းနေသော နှင်းတွင်းကြီးမှာ ပြိုကျသွားပြီး သုံးဦးစလုံးကို နှင်းများအောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။ ၎င်းတို့မှာ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိသဖြင့် ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းထဲတွင် နှင်းများ ပြည့်နှက်သွားလေတော့သည်။

ဟူယုံမှာ တုံ့ပြန်မှု အမြန်ဆုံးဖြစ်ပြီး ပထမဆုံး ထွက်လာခဲ့၏။ သို့သော် သူသည် ကိုယ်ကို မတည်ငြိမ်သေးခင်မှာပင် ခြေထောက်တစ်ဖက်က သူ၏ မျက်နှာရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ပြင်းထန်စွာ ကန်လိုက်သဖြင့် ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ လဲကျသွားလေသည်။

ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ ပုံပျက်သွား၏။ ထို့နောက်တွင် အမဲလိုက်ခက်ရင်းနှင့် သူ၏ ပခုံးကို အပြင်းအထန် အထုခံလိုက်ရသဖြင့် အရိုးများ ကျိုးတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသွားလေတော့သည်။

မာယန်မှာလည်း အလားတူပင် ဖြစ်၏။ သူသည် နှင်းထဲမှ ခေါင်းပြူလာသည်နှင့် ချင်မင့်၏ ကန်ချက်က သူ၏ နှာခေါင်းကို တည့်တည့် ထိမှန်သွားလေသည်။ ထိုပြင်းထန်သော နာကျင်မှုဒဏ်ကို သူ မခံစားနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်ကာ မျက်ရည်များ ကျလာပြီး နှင်းပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေတော့သည်။

ဝမ်ယိုဖျင်မှာမူ အခြေအနေ မကောင်းမှန်း သိလိုက်သဖြင့် နှင်းထဲသို့ ဆက်လက် တိုးဝင်နေပြီး အပြင်သို့ မထွက်ရဲတော့ချေ။ သို့သော် သူ၏ ကျောဘက်တွင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ထက်မြက်သော ခက်ရင်းက သူ၏ အင်္ကျီကို ဖောက်ကာ သွေးထွက်စေခဲ့လေသည်။

"မလုပ်ပါနဲ့... ငါ့ကိုမသတ်ပါနဲ့"

သူ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေပြီး နှုတ်ခမ်းများလည်း တုန်နေလေသည်။ သူ ပို၍ အရှက်ရစေသည်မှာ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ဆီးထွက်ကျသွားခြင်း ပင် ဖြစ်၏။ သူသည် ခက်ရင်းနှင့် အထိုးခံရမည်ကို အလွန် ကြောက်နေမိပေသည်။

ချင်မင်သည် သူ၏ အသက်ကို ရယူရန် မရည်ရွယ်ချေ။ သူသည် ခံစားချက်အရ ဝမ်ယိုဖျင်၏ အရေပြားကိုသာ အနည်းငယ် ထိခိုက်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သူသည် ဝမ်ယိုဖျင်ကို နှင်းထဲမှ ထိုးထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်ရာ သုံးမီတာခန့် အကွာသို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး နှင်းပုံထဲသို့ ပြန်လည် ကျဆင်းသွားလေသည်။

"ချင်... မင်"

"မင်အစ်ကို ငါတို့က ရွာတူသားချင်းတွေပဲလေ လက်သနားပါဦး ငါတို့မှားသွားပါပြီ"

၎င်းတို့ သုံးဦးမှာ မည်သူနည်းဆိုသည်ကို သိလိုက်ရပြီး ချင်မင့်လက်ထဲရှိ တောက်ပနေသော ခက်ရင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် လက်လျှော့လိုက်ကြလေတော့သည်။

အမှန်စင်စစ် ၎င်းတို့တွင် ဓားနှင့် တုတ်များ ပါဝင်သော်လည်း ပြင်းထန်သော လူသတ်ငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသည့် ချင်မင့်ကို မြင်ရသောအခါ စိတ်ထဲမှ ကြောက်လန့်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ဒဏ်ရာရထားကြသဖြင့် ပြန်လည် မခုခံရဲကြချေ။

၎င်းတို့မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်တတ်ကြသော်လည်း တကယ့် လူမာနှင့် တွေ့သောအခါတွင်မူ မလှုပ်ရဲကြတော့ချေ။

၎င်းတို့၏ လုပ်ရပ်မှာ ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှသော်လည်း ချင်မင်မှာ ထိုအကြောင်းကြောင့် လူသတ်ရန်အထိတော့ မစဉ်းစားချေ။ သို့သော် ပြင်းထန်သော ဆုံးမမှုကတော့ လိုအပ်ပေသည်။ သူသည် ခက်ရင်းဖြင့် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ကို ထောက်ထားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေစေ၏။

ထို့နောက်တွင် သူသည် ၎င်းတို့ သုံးဦးကို အပြင်းအထန် ထိုးနှက်လိုက်ပြီး ကိုယ်လက် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်လိုက်လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့ သုံးဦးမှာ မျက်နှာများ ဖူးရောင်နေပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် သွေးများ ပြည့်နှက်ကာ အော်ဟစ်နေကြလေသည်။ ပြင်းထန်သော သတိပေးမှုများ ပြုလုပ်ပြီးမှသာ ၎င်းတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။

ချင်မင်သည် ထိုကဲ့သို့သော လူစားမျိုးမှာ အပေါ်ယံသာ လူမိုက်လုပ်လိုကြသူများ ဖြစ်ပြီး တကယ့် လူမိုက်ကြီးများ ဖြစ်ရန် သတ္တိရော ခွန်အားပါ မရှိကြသူများဟု ယူဆပေသည်။ တစ်ကြိမ်လောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆုံးမလိုက်လျှင်ပင် သင်ခန်းစာ ရသွားကြပေလိမ့်မည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်မင်နှင့် မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါတို့ ရင်ဆိုင်ခဲ့သည့် တောအုပ်၏ ပြင်ပတွင် မြည်းတစ်ကောင်သည် ဝေးကွာသော အရပ်မှ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လာနေ၏။ ၎င်းသည် လမ်းကို အလွန် ကျွမ်းကျင်ပုံရပြီး တောင်ပေါ်သို့ ဝင်ရောက်တော့မည့်အလား ရှိနေပေသည်။

မြည်း၏ ကျောပေါ်တွင် မြွေပါတစ်ကောင် ရှိနေ၏။ ၎င်းသည် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး အမွေးတစ်ပင်မျှပင် အခြားအရောင် မပါချေ။ နေမင်းကြီး ဝင်သွားပြီးနောက် မည်သည့်အခါမျှ ပြန်ထွက်မလာတော့သော ခေတ်ကာလတွင် အဖြူရောင် သက်ရှိများမှာ အလွန် ရှားပါးလှပေသည်။

၎င်းသည် သာမန် သတ္တဝါလေးများကဲ့သို့ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား မနေချေ။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် ၎င်းသည် အလွန် တည်ငြိမ်နေပြီး ရင့်ကျက်သူတစ်ဦးနှင့် တူပေသည်။ ၎င်းသည် မြည်းကျောပေါ်တွင် နောက်ပြန် စီးလာခြင်း ဖြစ်၏။

၎င်းသည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်နှင့် မတူဘဲ တည်ငြိမ်သော လူသားတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်မျိုး ရှိနေလေသည်။ မျက်ဝန်းများမှာ နက်ရှိုင်းလှပြီး အေးအေးလူလူပင် မြည်းစီး၍ ခရီးသွားနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချင်မင့်ကြောင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားခဲ့သော မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါသည် မြည်း ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အတင်း တိုးဝင်ရန် ပြင်လိုက်၏။ သို့သော် မြည်းကျောပေါ်ရှိ ဖြူဖွေးသော မြွေပါကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏတွင် ၎င်းသည် ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် တောအုပ်ထဲသို့ အမြန် ပြန်ဝင်သွားကာ နှင်းထုအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေလေသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေပေသည်။

မြည်းမှာမူ ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိဘဲ ထိုသတ္တဝါကို တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်၏။ ၎င်းသည် လမ်းဟောင်းအတိုင်းပင် မြွေပါဖြူကို တင်ဆောင်ကာ တောင်ပေါ်သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။

မီးစမ်းရေကို မြင်တွေ့နေရပြီဖြစ်ပြီး အဖြူအမည်း သစ်ပင်နှစ်ပင်မှာလည်း လှုပ်ခါနေ၏။

ချင်မင်သည် ခြေလှမ်းများကို မြှင့်လိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် ရွာထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ စိတ်ကို လုံးဝ လျှော့ချလိုက်လေသည်။

"ချင်မင် ပြန်လာပြီ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ထင်းခွဲနေရင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ကို တွေ့သွားခြင်း ဖြစ်၏။

မကြာမီမှာပင် လမ်းမပေါ်ရှိ အိမ်တံခါးများ ပွင့်လာကြလေသည်။

ချင်မင် တစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်သွားသည့် သတင်းမှာ ရွာထဲတွင် ပြန့်နှံ့နေပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူ အသက်ရှင်ပြီး ပြန်လာနိုင်မည်လား တစ်ခုခု ရလာမည်လားဆိုသည်ကို လူများစွာက ခန့်မှန်းနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် ရောက်တာနဲ့ သူက လက်နက်တွေနဲ့ အပြင်ထွက်သွားတာလေ"

သစ်နှစ်ပင်ရွာမှာ သိပ်မကြီးသဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ရွာသားများ အားလုံး ထွက်လာကြ၏။

အိမ်တိုင်းတွင် နေမင်းကျောက်တုံးများ ရှိကြသဖြင့် အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး လမ်းမပေါ်တွင်လည်း အလင်းဖျော့ဖျော့ ရှိနေလေသည်။

ချင်မင်၏ ခက်ရင်းတွင် ချိတ်လာသော တောရှဉ့်နီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြလေတော့သည်။

ယင်းမှာ ၎င်းတို့ ထင်မှတ်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေပေသည်။

လုဇဲ့သည် အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ချင်မင် ဘေးကင်းသည်ကို မြင်ရသောအခါမှ စိတ်အေးသွားလေသည်။

သူသည် ရိုးသားသူတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲကာ ပြောလိုက်၏။

"မင်း တောင်ပေါ်ကို ဝက်ဝံသွားဖမ်းတာလို့ အားလုံးက ပြောနေကြတာ အခုတော့... ရှဉ့်တစ်ကောင်ပဲ ရလာတာလား"

"သူ့အိမ်ကိုပါ ငါ သိမ်းလာခဲ့တာ"

ချင်မင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

သူ ပိုးလာသော သားရေအိတ်ကြီးကို လူတိုင်း သတိပြုမိလိုက်ကြပြီး အတွင်း၌ ဘာတွေ ပါဝင်သည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ အားလုံးက အားကျနေကြလေသည်။

ထို့နောက်တွင် ထိုရှဉ့်၏ နီရဲနေသော အမွေးများမှာ တောက်ပနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ယင်းမှာ မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရရာ တန်ဖိုးမှာ မနည်းလှပေ။

"မင်းရဲ့ အပြင်ထွက်ခြင်းက ဘေးကင်းရုံတင်မကဘူး အကျိုးအမြတ်လည်း မနည်းလှပါလား"

ရွာထိပ်တွင် နေထိုင်သောအဘိုးကြီးက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

ရွာသားအချို့ကလည်း အပြင်ဘက်တွင် ဘေးကင်းပြီလားဟု မေးမြန်းကြလေသည်။

ချင်မင်သည် လမ်းတစ်လျှောက် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်၏။ သူသည် အိမ်နီးချင်းများကို လမ်းမှား မပြရဲချေ။ သို့မဟုတ်ပါက အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

တောအုပ်အပြင်ဘက်တွင် အန္တရာယ်ရှိသော မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါများ ရှိနေကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားကြ၏။ အချိန်တိုအတွင်းတွင် တစ်ယောက်တည်း အပြင်မထွက်ရဲကြတော့ချေ။

ထို့နောက်တွင် ချင်မင်သည် မာယန်၊ ဟူယုံ နှင့် ဝမ်ယိုဖျင် တို့ သုံးဦး၏ လုပ်ရပ်ကိုလည်း ထုတ်ဖော် ပြောပြလိုက်ရာ ရွာသားများ အားလုံးက ဒေါသထွက်သွားကြလေတော့သည်။

"တကယ်ကို အရှက်မရှိတဲ့လူတွေပဲ ကိုယ်တိုင်ကျတော့ မသွားရဲဘဲနဲ့ ရွာသားချင်းကိုမှ နောက်ကွယ်ကနေ တိုက်ခိုက်ချင်ကြတာလား ဒါက ရိက္ခာလုတာတင် မကဘူး လူသတ်ဖို့အထိ ကြံစည်တာပဲ မဟုတ်လား"

မာယန်၊ ဟူယုံ နှင့် ဝမ်ယိုဖျင် တို့ သုံးဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွဲလျက် ရွာထိပ်သို့ ရောက်လာကြရာ လုဇဲ့နှင့် လူအချို့က ၎င်းတို့ကို ထပ်မံ ထိုးနှက်လိုက်ကြပြန်သည်။

"လုအစ်ကို ဦးလေးယန် အဘိုးကြီး မလုပ်ကြပါနဲ့တော့ ကယ်ကြပါဦး"

၎င်းတို့ သုံးဦးမှာ နှာခေါင်းသွေးများဖြင့် မျက်နှာပေါ်တွင် အေးခဲနေပြီး အော်ဟစ်နေကြလေသည်။ ၎င်းတို့မှာ လူအများ၏ ဒေါသကို ဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်မင်သည် လမ်းပေါ်ရှိ ကလေးငယ်များကို သစ်သီးခြောက်များ တစ်ဆုပ်စီ ပေးလိုက်ရာ ကောင်လေးများမှာ ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်နေကြလေသည်။

ထို့နောက်တွင် သူသည် အဘွားကျိုးကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမသည် ဖြူရော်နေသော မျက်နှာဖြင့် ခြံတံခါးဝတွင် မှီနေလေသည်။ သူသည် အမြန် သွားရောက်ကာ သူမ ဘာမှ မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ရိက္ခာအချို့ ပေးခဲ့လေသည်။

"ဦးလေးချင် ဦးလေးက အရမ်းတော်တာပဲ တောဝါးသီးတွေက အရမ်းအရသာရှိတာပဲ သစ်စေ့တွေကလည်း မွှေးနေတာပဲ"

ချင်မင်၏ အိမ်တွင် ဝမ်ရွေ့လေးက ချီးကျူးစကားများ ဆိုကာ အလွန် ပျော်ရွှင်နေလေသည်။ သူသည် သစ်သီးခြောက် အမျိုးမျိုးကို မြည်းစမ်းကြည့်နေပြီး ပါးစပ်မှာလည်း မနားတမ်း စားနေပေသည်။

"ဆီးသီးခြောက်... စားလို့ကောင်းတယ်... ချိုတယ်"

နှစ်နှစ်အရွယ် ဝမ်ဟွေလေးကလည်း အသံမပီမသဖြင့် ပြောကာ ဆီးသီးခြောက် အနှစ်များကို စားနေပြီး ချင်မင်၏ ပါးကို တစ်ချက် နမ်းလိုက်လေသည်။

ဘေးနားရှိ ခက်ရင်းတွင် ချိတ်ထားသော တောရှဉ့်နီလေးမှာမူ မေ့မြောနေရာမှ နိုးလာပြီး လူအချို့က ၎င်း၏ ရိက္ခာများကို စားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ပျက်သွားလေတော့သည်။

"မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါ ဖြစ်ရုံတင်မကဘူး အလုပ်လည်း အရမ်းကြိုးစားတာပဲ ရိက္ခာ ပေါင် ၃၀ ကျော်တောင် စုထားနိုင်တာကိုး"

လျန်ဝမ်ချင်းက ချီးကျူးလိုက်သည်။

တောရှဉ့်နီလေး၏ မျက်လုံးများမှာ ဝိုင်းစက်နေပြီး ဒေါသများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လုဇဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ချင်လေး မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပြန်ကောင်းလာပြီဆိုတော့ ဘဝသစ် အတွက် အလေးအနက် စဉ်းစားရတော့မယ်"

(အခန်း ၄ ပြီး)