အခန်း (၇-၈)

အခန်း (၇) ရင်ဆိုင်တွေ့ခြင်း

ရွာပြင်ပမှာတော့ မှောင်မိုက်နေပြီး ရှုခင်းများကို ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ ထိုအချိန်မျိုးတွင် အပြင်သို့ ထွက်သူ အလွန် ရှားပါးလှ၏။

"ဦးလေးယန်"

ရွာနှင့် မဝေးသော နေရာတွင် ချင်မင်သည် တုတ်ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယန်ယုံချင်က အံ့သြသွားပြီး ပြောလေသည်။

"ချင်လေး မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန်တောင် မရောက်သေးဘူး မင်းက အစောကြီး ထွက်လာတာလား"

"တောထဲမှာ အေးခဲသေနေတဲ့ သားရဲတွေရှိမလားလို့ ကံစမ်းမလို့ပါ"

ချင်မင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ယန်ယုံချင်က ရယ်မောရင်း ပြောလေသည်။

"ငါတို့ စိတ်ကူးချင်း တူနေတာပဲ ငါလည်း ခုနကပဲ ရွာပြင်တစ်ပတ် သွားကြည့်သေးတယ် ဒါပေမဲ့ ဘာမှ မရခဲ့ဘူး"

ချင်မင် အံ့သြသွားမိ၏။ မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့် ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ အပြင်မှ ပြန်လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အလွန် စောလှပေသည်။

"ဦးလေးယန်က ကျုပ်နဲ့ ဘယ်တူပါ့မလဲ ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ အဖိုးတန် သားရဲတွေကို ရှာနေတာ မဟုတ်လား"

ယန်ယုံချင်မှာ အလွန် တော်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သစ်နှစ်ပင်ရွာရှိ ဘဝသစ် ရရှိသူ အနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သူ သိပေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အဝေးမှ အမည်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု လှုပ်ရှားလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ကင်းလှည့်သူပဲ"

ယန်ယုံချင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

နေမင်းကြီး မရှိသော ခေတ်တွင် တောရိုင်းထဲ၌ အလွန် အန္တရာယ် များလှသဖြင့် ပညာရှင်များက ကင်းလှည့်ကာ သတိပေးချက်များ ထုတ်ပြန်ရလေသည်။

သားရေချပ်ဝတ် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်လာ၏။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး လေးနှင့် မြှားကို လွယ်ထားကာ လက်ထဲတွင် သံလှံကို ကိုင်ထားလေသည်။ ဆံပင်အရှည်များကို ဖြန့်ချထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် တောရိုင်းသားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အားမာန်များ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"ရှောက်အစ်ကို"

ယန်ယုံချင်က အစောတလျင် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

ရှောက်ချန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။ သူသည် အသက် လေးဆယ်ခန့် ရှိပြီး မျက်ဝန်းများမှာ အလွန် စူးရှလှပေသည်။ သူသည် အနားတွင် ရပ်တန့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ မင်းနဲ့အတူ အပြင်ထွက်တာဆိုတော့ ဟို ဒုတိယရောဂါသည်လေးလား"

"အဲဒီကောင်လေးက ဘေးရွာကပါ"

ယန်ယုံချင်က ရှင်းပြလိုက်၏။

"မင်းတို့ သစ်နှစ်ပင်ရွာကတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အတော်ကြာထဲက ရွှေရောင်အချိန်ကာလမှာ ဘဝသစ်ရတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိသေးဘူး"

ရှောက်ချန်ဖုန်းက အားမနာတမ်း ပြောလိုက်လေသည်။

ယန်ယုံချင်ကတော့ ယင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်ဟု ယူဆပေသည်။ ထိုနယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် အသက် တစ်ဆယ့်ငါး တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်နှင့် ဘဝသစ် ရရှိသူမှာ အလွန် ရှားပါးလှသောကြောင့် ပါရမီကို အတင်းအကျပ် တောင်းဆို၍ မရနိုင်ချေ။

"အစောပိုင်းကတော့ အဲဒီရောဂါသည်လေးက ဒီလောက် တော်လာမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး အခု ကြားတာတော့ သူက ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းတာတွေကို ပြန်ဖြည့်ပြီးတဲ့နောက် အရည်အချင်းတွေက အများကြီး ပိုတိုးလာတယ်တဲ့"

ရှောက်ချန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလေသည်။

"တကယ်ကို မလွယ်တဲ့ကောင်လေးပဲ ဒါပေမဲ့ အဝေးက လင်းထိန်နေတဲ့ မြို့ကြီးက ပါရမီရှင်တွေနဲ့တော့ ယှဉ်နိုင်မလား မသိဘူး"

"ခက်လိမ့်မယ် နေရာဒေသချင်းက မတူဘူးလေ"

ယန်ယုံချင်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူသည် မြို့ကြီး၏ စည်ကားမှုကို မြင်ဖူးခဲ့သလို အဆင့်မြင့် ကျင့်စဉ်များက ပေးစွမ်းနိုင်သော အကျိုးကျေးဇူးများကိုလည်း သိရှိထားပေသည်။

"ဟုတ်တယ်"

ရှောက်ချန်ဖုန်းကလည်း ထိုအခြေအနေကို လက်ခံပေသည်။

"ကြားတာတော့ အဲဒီမှာ အလွန် ထူးခြားတဲ့ လူငယ် နှစ်ယောက် ပေါ်နေတယ်တဲ့ ရွှေရောင်အချိန်ကာလမှာ ဘဝသစ်ရတဲ့သူတွေထဲမှာ အတော်ဆုံးပဲတဲ့ ယောက်ျားလေး တစ်ယောက် မိန်းကလေး တစ်ယောက်တဲ့ တစ်နယ်လုံးက သူတို့ကို အံ့သြနေကြတာ"

ယန်ယုံချင်မှာ အားကျစိတ်သာ ရှိပြီး မနာလိုခြင်း မရှိချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာများနှင့် ၎င်းတို့မှာ အလွန် ကွာခြားလွန်းလှသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်မင်သည် တစ်လျှောက်လုံး အလေးအနက် နားထောင်နေပြီး စကားမဖြတ်ခဲ့ချေ။

ရှောက်ချန်ဖုန်းသည် ခေတ္တမျှ ရပ်နားပြီးနောက် အမှောင်ထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

မှောင်မိုက်နေသော တောင်တန်းကြီးထဲတွင် မည်သည့် အဆင့်ရှိသော သတ္တဝါများ ရှိနေမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။ ကင်းလှည့်သူများသည် အပြင်ဘက် နယ်မြေများမှနေ၍ စောင့်ကြည့်ကာ သတိပေးချက်များ ပေးရန် လိုအပ်ပေသည်။

"ကင်းလှည့်သူတွေက တကယ် တော်တဲ့သူတွေပဲ သူတို့ နေ့တိုင်း တောင်ပေါ် တက်ရတာလား"

ချင်မင်က မေးလိုက်၏။

"တချို့ကတော့ တာဝန်ကျေကြပါတယ်"

ယန်ယုံချင်က ပြန်ဖြေလေသည်။

ချင်မင် အံ့သြသွားမိ၏။ ယင်းမှာ တာဝန်မကျေသူများလည်း ရှိသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလော။ ထိုမုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် အမျိုးသားမှာ စကားကို အတော်လေး ထိန်းပြောတတ်သည်ဟု သူ တွေးမိလေသည်။

"အခု တောင်ပေါ်က အခြေအနေက မကောင်းဘူး အရမ်း အန္တရာယ် များတယ် မကြာခင်မှာ အထက်ကနေ တောင်ရှင်းလင်းရေး လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းရတယ် အဲဒီမှာ သူဌေးသားတွေလည်း ပါလာလိမ့်မယ် ချင်လေး မင်းလည်း ကြိုးစားဦး ရွှေရောင်အချိန်ကာလမှာ ဘဝသစ် ရအောင်လုပ်"

ယန်ယုံချင်က ချင်မင်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ကံကောင်းလို့ အထက်က လာတဲ့ သူဌေးသမီးတစ်ယောက်လောက်က မင်းကို သဘောကျသွားရင်တော့ မင်းရဲ့ ဘဝက ပြောင်းသွားနိုင်တယ်"

၎င်းတို့နှစ်ဦး လမ်းခွဲလိုက်ကြပြီး ယန်ယုံချင်မှာ ရွာထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

ချင်မင်သည် ထိုသတင်းများကို ပြန်လည် စဉ်းစားရင်း တောရိုင်းထဲသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့၏။

သူ၏ အရှိန်မှာ အလွန် မြန်ဆန်လှပြီး ရင်ဘတ်အထိ မြင့်သော နှင်းထုထဲတွင် လှိုင်းများကို ဖြတ်ကျော်နေသကဲ့သို့ ပြေးလွှားနေလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အမှောင်ထုမှာ အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားပြီး မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် ရောက်ရှိလာသဖြင့် တောအုပ်၏ ပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်၏။

ချင်မင်သည် တောအုပ်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ သတိကို အပြည့်အဝ ထားလိုက်ပေသည်။ မမြင်ရသော နေရာများတွင် မည်သည့် အန္တရာယ် ရှိနေမည်ကို မသိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

ဗိုက်ထဲမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်က ဆာလောင်မှု သတိပေးချက်ကို ထပ်မံ ထုတ်ပြန်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး လမ်းတွင် လူသိများနှင့် တွေ့စဉ်က သူ အတင်းအကျပ် ထိန်းထားခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ မရတော့ချေ။

သူ၏ အစာအိမ်ထဲမှ အချဉ်ရည်များ ထွက်ပေါ်လာနေသဖြင့် မှောင်မိုက်နေသော တောအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ခက်ရင်းကို မြဲမြံစွာ ကိုင်လျက် အထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။

သူသည် တောရှဉ့်နီများ နေထိုင်ရာ နေရာကို ကျော်လွန်ပြီး ထိုတောင်ပုလေးကိုလည်း ဖြတ်ကျော်ကာ ယခင်ကထက် ပိုမို ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

တောထဲသို့ အနည်းငယ် ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူသည် သဲလွန်စများစွာကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ သားရဲအရိုးများ သားရဲခြေရာများ စသည်ဖြင့် တွေ့ရှိရသဖြင့် နှင်းထုထဲတွင် လမ်းလျှောက်ရ ခက်ခဲမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ချေ။ သတ္တဝါများစွာ နင်းထားသော လမ်းလေးများ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

အဝေးမှနေ၍ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ငိုနေသကဲ့သို့ အသံမျိုး ကြားလိုက်ရသဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော တောနက်ထဲတွင် အလွန် ထူးဆန်းလှပေသည်။

ချင်မင်သည် အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်ပြီး အသံထွက်ပေါ်ရာ နေရာသို့ အမြန် သွားရောက်လိုက်၏။

မှောင်မိုက်နေသော တောအုပ်ထဲတွင် စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်လုံးများစွာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုနေရာတွင် ပုံရိပ်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော် ရှိနေပေသည်။

အဖြစ်မှန်ကို မသိသူများမှာ ထိုငိုသံကြောင့် ကြောက်လန့်သွားနိုင်သော်လည်း တောထဲတွင် အမြဲ လှည့်လည်နေသူများအတွက်မူ ယင်းမှာ အခွင့်အရေးတစ်ခု ပင်ဖြစ်၏။

ချင်မင်သည် ခက်ရင်းကို ကိုင်ကာ ထိုနေရာသို့ အတင်း တိုးဝင်သွားရာ ငှက်များ ပျံတက်သွားသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သတ္တဝါများစွာမှာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကုန်ကြလေသည်။

၎င်းတို့မှာ အသားစား ညဉ့်ငှက်များ ဖြစ်ကြ၏။ ကိုယ်ထည်မှာ နှစ်ပေခန့် ရှိပြီး အုပ်စုလိုက် နေထိုင်တတ်ကြကာ ငိုသံကဲ့သို့ အော်တတ်ကြပေသည်။ သတ္တဝါအသေးလေးများကို ဖမ်းယူ စားသောက်တတ်ကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူသားများကိုပါ တိုက်ခိုက်တတ်ကြလေသည်။

ချင်မင် အနားသို့ ရောက်သွားသောအခါ နှမြောသွားမိ၏။ မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးများ စိုရွှဲနေသော အရိုးများနှင့် သားရေအချို့သာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။ သမင်တစ်ကောင်ကို ထိုငှက်များက အကုန် စားလိုက်ကြပြီ ဖြစ်၏။

အစာလုယူခြင်းမှာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သဖြင့် သူသည် ထိုညဉ့်ငှက်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မခံရစေရန် နောက်သို့ ချက်ချင်း ပြန်လှည့်လိုက်လေသည်။

အခြားသော လွင်ပြင်တစ်ခုတွင် သစ်ပင်များ ကျဲပါးနေပြီး သွေးကွက်များစွာ ရှိနေလေသည်။ ထိုနေရာတွင် ပန်းကန်လုံးကြီးလောက်ရှိသော ခြေရာကြီးများကို တွေ့ရှိရသဖြင့် သားရဲကြီးများ အစာစားခဲ့သည့် နေရာဖြစ်ပုံ ရပေသည်။

ကျန်ရှိနေသော အသားစများကိုလည်း အခြား သတ္တဝါများက ယူဆောင်သွားကြပြီ ဖြစ်၏။

လုဇဲ့ ပြောသည့်အတိုင်း ယခုအခါ တောအုပ်အပြင်ဘက် နယ်မြေများပင် အလွန် အန္တရာယ် များလာနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် တောင်နက်ထဲတွင် မည်မျှအထိ ဆိုးရွားမည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။

ချင်မင်သည် သတိထားကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

ခဏအကြာတွင် သူသည် နှင်းပြင်ပေါ်၌ ခြေရာများစွာကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ဓာတ် တက်ကြွလာကာ ထိုခြေရာများနောက်သို့ လိုက်ပါသွားလေတော့သည်။

အမှောင်ယံထဲတွင် ကြီးမားသော ပုံရိပ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

"ဓားဂျိုသမင်တွေပဲ"

ချင်မင်သည် ဝမ်းသာသွားမိ၏။

ယခင်က ထိုနယ်မြေတွင် သမင်အုပ်များကို တွေ့ရခဲလှပေသည်။

သူသည် လေးနှင့် မြှားကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သမင်အုပ်ထဲမှ အကြီးဆုံး သမင်ဖိုကြီးကို ချိန်လိုက်လေသည်။

ဤသမင်များမှာ သဘောကောင်းသည့် သတ္တဝါများ မဟုတ်ကြချေ။ အရွယ်ရောက်ပြီးသော သမင်ဖိုများတွင် ဂျို ခြောက်ချောင်းစီ ရှိကြပြီး ဦးခေါင်း၏ ဘေးဘက်နှင့် ရှေ့ဘက်တွင် ရှိကြကာ ပြားချပ်ပြီး ထက်မြက်လှပေသည်။ သံဓား ခြောက်စင်းနှင့် တူလှသဖြင့် ၎င်းတို့နှင့် တိုက်မိပါက အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်ပေသည်။

သားရဲအချို့ပင်လျှင် ၎င်းတို့ကို ရှေ့မှနေ၍ မတိုက်ခိုက်ရဲကြဘဲ နောက်ကွယ်မှသာ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်တတ်ကြ၏။ ထိုသမင်အုပ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပါက အခြေအနေမှာ အလွန် ဆိုးရွားနိုင်ပေသည်။

ချင်မင်သည် လေးကို အပြည့် ဆွဲလိုက်ပြီးနောက် မြှားတစ်စင်း လွှတ်လိုက်ရာ သံမြှားမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှပြီး သမင်ဖိုကြီး၏ အဆုတ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားလေသည်။

ဓားဂျိုသမင်များမှာ အလွန် ကြမ်းကြုတ်ကြသဖြင့် ရန်သူကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်တတ်ကြပေသည်။ ထိုသမင်ဖိုကြီးမှာ မြှားထိမှန်သွားသော်လည်း ထွက်ပြေးခြင်း မရှိဘဲ ချင်မင်ရှိရာသို့ အတင်း ပြေးဝင်လာလေတော့သည်။

သမင်အုပ်ကြီးမှာလည်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ၎င်းနောက်မှနေ၍ လိုက်ပါလာကြရာ နှင်းများ လွင့်စင်ကုန်ပြီး ခြေသံများကြောင့် တောအုပ်ကြီးမှာ တုန်ခါနေလေသည်။

ချင်မင်မှာ ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိဘဲ လေးကို ထပ်မံ ဆွဲလိုက်ပြန်၏။ သူ၏ မြှားချက်မှာ တိကျလှသဖြင့် သမင်ဖိုကြီး၏ ကိုယ်ထဲသို့ သံမြှားမှာ မြုပ်ဝင်သွားပြီး သမင်ဖိုကြီးမှာ ယိုင်တိယိုင်တိုင် ဖြစ်သွားလေသည်။

သူသည် လေးနှင့် မြှားကို သိမ်းလိုက်ပြီး တုတ်ခိုင်သော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တွယ်တက်လိုက်ကာ မီတာအနည်းငယ် အမြင့်တွင် ပုန်းနေလိုက်၏။

တောထဲတွင် သစ်ပင်ပေါ် ရောက်သွားပါက သစ်ကိုင်းများကြောင့် ပစ်မှတ်ကို ချိန်ရသည်မှာ ခက်ခဲလှပေသည်။

သမင်ဖိုကြီးမှာ ခဏမျှ ဆက်လက် ပြေးလွှားပြီးနောက် မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ နှင်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသွားလေတော့သည်။

သမင်အုပ်ကြီးမှာလည်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ရပ်တန့်သွားကြ၏။ ထို့နောက်တွင် ဆူညံသော အသံများနှင့်အတူ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားကြလေတော့သည်။

ချင်မင်သည် ခဏမျှ စောင့်ကြည့်နေပြီး အန္တရာယ်ရှိသော သားရဲများ မရှိမှသာ သစ်ပင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့၏။ သူသည် ခက်ရင်းကို ကိုင်ကာ သမင်အုပ်ဆီသို့ သွားလိုက်လေသည်။

ထိုအညိုရောင် ဓားဂျိုသမင်ကြီးမှာ အလွန် သန်မာထွားကြိုင်လှပြီး အလေးချိန်မှာ ပေါင် ခုနစ်ရာခန့် ရှိပေသည်။ ဆောင်းရာသီ ဖြစ်သော်လည်း ပိန်လှီခြင်း မရှိချေ။

ဤကဲ့သို့သော ရလဒ်မျိုး ရရှိသဖြင့် သူသည် အလွန် ကျေနပ်နေမိ၏။

တောထဲတွင် အန္တရာယ် များသဖြင့် အချိန်အကြာကြီး မနေရဲချေ။ သူသည် သမင်ကြီးကို ဆွဲကာ လာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း အမြန် ပြန်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် ဘဝသစ် ၏ အကျိုးကျေးဇူးကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ခွန်အားများ တိုးပွားလာသောကြောင့် ထိုမျှ လေးလံသော သမင်ကြီးကို ဆွဲကာ နှင်းပြင်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်းနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပြီး မောပန်းခြင်းလည်း မရှိချေ။

တောထဲတွင် သစ်ပင်အမျိုးအစားများစွာ ရှိကြပြီး မီတာပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော် မြင့်မားလှကာ အမှောင်ယံထဲတွင် တည်ရှိနေကြပေသည်။

လေပြင်းများမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး နှင်းစများမှာ မျက်နှာပေါ်သို့ လွင့်စင်လာသဖြင့် နာကျင်လှပေသည်။

ဝူးဝူးမြည်နေသော လေအေးများအကြားတွင် ချင်မင်သည် ကြက်သီးများ ထသွား၏။ အမွေးအမှင်များ ပြည့်နှက်နေသော ခြေသည်းကြီး နှစ်ခုမှာ သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ နောက်ကွယ်မှနေ၍ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ကျောဘက်တွင် နွေးထွေးသော အရှိန်အဟုန်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး လည်ပင်းမှ အမွေးအမှင်များကို ထိတွေ့သွားသဖြင့် ယင်းမှာ သားရဲတစ်ကောင်၏ ပါးစပ်ကြီး ဖြစ်ရမည်ဟု သူ သိလိုက်ပေသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ လည်ပင်းကို ကိုက်ဖြတ်ရန် ပြင်နေခြင်း ဖြစ်၏။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ပခုံးကို တွန့်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကို နှိမ့်ကာ ဘေးဘက်သို့ လှိမ့်ချလိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ပခုံးမှာ သွေးထွက်သွားခဲ့၏။ ထိုခြေသည်းကြီးများ၏ ခွန်အားမှာ အလွန် ကြီးမားလှပြီး သံချိတ်ကြီးများကဲ့သို့ပင် သူ၏ အင်္ကျီကို ဖောက်ကာ ပခုံးကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နှင်းထုကြီးမှာ ပြိုကျသွားပြီး အမည်းရောင် ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုမှာ နှင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကာ သူ့ထံသို့ အတင်း တိုးဝင်လာလေသည်။

ချင်မင်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ မြန်ဆန်လှပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားကာ အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်အောင် ကြိုးစားလိုက်၏။

ထိုအမည်းရောင် ပုံရိပ်ကြီးမှာ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လာပြန်သည်။ ထက်မြက်လှသော ခြေသည်းကြီးများမှာ လူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို ဆွဲခွာနိုင်သကဲ့သို့ ရှိနေပြီး ဟောင်းလောင်းပွင့်နေသော ပါးစပ်ကြီးထဲတွင်လည်း သွားများမှာ တောက်ပနေလေသည်။

ချင်မင်မှာ မတ်တပ်ရပ်ရန် အချိန်မရတော့သော်လည်း ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ ထိုသတ္တဝါ၏ ရှေ့ခြေထောက် နှစ်ဖက်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်၏။

ထိုခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသော ခြေသည်းကြီးများမှာ သူ၏ မျက်နှာနှင့် အလွန် နီးကပ်နေသော်လည်း အောက်သို့ ဖိချရန် မစွမ်းသာချေ။

ရှေ့ချင်းဆိုင် တွေ့လိုက်ရသောအခါမှ ချင်မင်သည် ထိုသတ္တဝါ၏ ရုပ်သွင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

၎င်းတွင် ကြီးမားလှသော မြည်းခေါင်း တစ်ခု ရှိပြီး ပါးစပ်မှာ ဟောင်းလောင်းပွင့်နေကာ လည်ပင်းတွင် အမည်းရောင် အမွေးအရှည်များ ရှိနေလေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဝံပုလွေနှင့် တူပြီး အလွန် ကြမ်းကြုတ်လှသဖြင့် ချင်မင်၏ လည်ချောင်းကို ကိုက်ရန် ကြိုးစားနေလေသည်။

အခြေအနေမှာ အလွန် အန္တရာယ် များလှပြီး ထိုပါးစပ်ကြီးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသက်ရှူသံများနှင့် ပုပ်စော်နံသော အနံ့များမှာ ချင်မင်၏ မျက်နှာသို့ ရောက်ရှိနေပေသည်။

သူသည် ဘေးဒုက္ခကြားတွင် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ထိုရှေ့ခြေထောက်များကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် ခြေသည်းများဖြင့်ပင် ၎င်း၏ ပါးစပ်ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နေစေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျုံ့လိုက်ပြီး ခြေထောက်များကို အားစိုက်ကာ ထိုသတ္တဝါ၏ ဗိုက်ကို ပြင်းထန်စွာ ကန်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ချင်မင်မှာ ဘဝသစ် ရရှိနေသူ ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ ခွန်အားမှာ အံ့မခန်းလှသဖြင့် ပေါင်ရာချီလေးသော ထိုသားရဲကြီးမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေတော့သည်။

"မြည်းခေါင်းဝံပုလွေပဲ"

သူသည် ရှေ့မှ အမည်းရောင် သားရဲကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

၎င်းကို မြည်းခေါင်းဝံပုလွေ သို့မဟုတ် တောမိုက်ကြီးဟုလည်း ခေါ်ကြပြီး သာမန် ဝံပုလွေများထက် အများကြီး ပိုတော်ပေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ပေါင် တစ်ရာရှစ်ဆယ်ခန့် ရှိသော်လည်း ယခုကောင်မှာမူ မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါ ဖြစ်သဖြင့် ပေါင် လေးရာခန့် ရှိပေသည်။

သာမန်လူဆိုလျှင် ထိုသတ္တဝါနှင့် တွေ့ပါက ကျိန်းသေပေါက် သေဆုံးမည် ဖြစ်၏။

၎င်း၏ ခြေထောက်များမှာ ရှည်လျားလှသဖြင့် မတ်တပ်ရပ်၍ လမ်းလျှောက်နိုင်ပေသည်။ ရှေးလူကြီးအချို့မှာ ထိုသတ္တဝါကြီးများက သားကောင်များကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ လမ်းလျှောက်သွားသည့် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးလေသည်။

ရှေ့မှ မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါမှာ ကြမ်းကြုတ်ပြီး ပါးနပ်လှပေသည်။ ၎င်းသည် ထလိုက်သည့် ခဏတွင် အနားရှိ ခက်ရင်းကို နှင်းထဲသို့ အမြန် ထိုးစိုက်လိုက်၏။

ချင်မင်မှာ အံ့သြသွားမိသည်။ ၎င်းမှာ တကယ်ပင် ဉာဏ်ကောင်းလှပြီး သူ့ကို လက်နက်နှင့် ဝေးကွာအောင် လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မြည်းခေါင်းဝံပုလွေ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြမ်းကြုတ်လှပြီး အမွေးများမှာလည်း ထောင်ထနေလေသည်။ ၎င်းသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သောအခါ အတော်လေး မြင့်မားသွားပြီး ဟိန်းဟောက်သံများမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ချင်မင်မှာ ကြောက်လန့်ခြင်း မရှိဘဲ ကျောဘက်မှ ဓားမြှောင်ကို ထုတ်ယူကာ ရှေ့သို့ တိုးသွားလေသည်။ သူသည် ဘဝသစ် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေသူ ဖြစ်သဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ရမည်ဆိုပါက လက်ဗလာဖြင့်ပင် ထိုသတ္တဝါကို သတ်နိုင်သည်ဟု သူ ယုံကြည်ပေသည်။

မြည်းခေါင်းဝံပုလွေ လှုပ်ရှားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ လေပြင်းများနှင့်အတူ နှင်းများကို လွင့်စင်သွားစေကာ ၎င်း၏ ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် သစ်ကိုင်းပေါ်မှ နှင်းများမှာလည်း ပြိုကျလာလေသည်။

ချင်မင်၏ ဓားမြှောင်နှင့် ထိုသတ္တဝါ၏ ခြေသည်းကြီးများ ထိမိသွားရာ ကျယ်လောင်သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

မြည်းခေါင်းဝံပုလွေမှာ မတ်တပ်ရပ်လျက် မျက်လုံးအစုံ နီရဲနေပြီး သူ့ကို ဖက်၍ ကိုက်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေလေသည်။

ချင်မင့်၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှပြီး ဓားအလင်းတန်း တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုသတ္တဝါ၏ ပါးစပ်မှာ သွေးများ ထွက်လာပြီး သွားများလည်း ကျိုးသွားလေတော့သည်။

သူသည် အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်ပြီး ညာဘက်ခြေထောက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ကန်လိုက်ရာ အရိုးကျိုးသံနှင့်အတူ ထိုသတ္တဝါမှာ စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ချင်မင်သည် အပေါ်မှနေ၍ အုပ်မိုးကာ ပေါင် လေးရာလေးသော မြည်းခေါင်းဝံပုလွေကို နှင်းပြင်ပေါ်တွင် ဖိထားပြီး လက်သီးဖြင့် ဆက်တိုက် ထိုးနှက်လိုက်လေသည်။

ဂျွတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ မြည်းခေါင်းဝံပုလွေ၏ လည်ပင်းမှာ ကျိုးသွားပြီး မလှုပ်မယှက် ရှိနေတော့သည်။

၎င်းမှာ မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါ ဖြစ်သောကြောင့် အမည်းရောင် အမွေးများမှာ အလွန် တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။

အကယ်၍ အပြင်လူ တစ်ယောက်သာ မြင်တွေ့မည်ဆိုပါက အလွန် ကြမ်းကြုတ်လှသော မြည်းခေါင်းဝံပုလွေကြီးကို ချင်မင်က လက်သီးဖြင့် အသေသတ်လိုက်သည်ကို မြင်ရလျှင် အံ့သြသွားပေလိမ့်မည်။

မကြာမီမှာပင် ချင်မင်သည် ထိုသတ္တဝါ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သံမြှားခေါင်း တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်၏။

ယင်းမှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က တောရှဉ့်နီသိုက်ကို သွားဖောက်စဉ်က သူ့ကို လမ်းမှာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော သတ္တဝါ ဖြစ်ကြောင်း သူ သေချာသွားလေသည်။

ထိုစဉ်က အကွာအဝေးမှာ ဝေးကွာလှသဖြင့် သူ သေချာ မမြင်ခဲ့ရသော်လည်း ထိုသတ္တဝါကို သူ မြှားဖြင့် ထိမှန်စေခဲ့ဖူးလေသည်။

ချင်မင်သည် သူ၏ ပခုံးကို ပြန်လည် စမ်းသပ်ကြည့်ရာ ဒဏ်ရာမှာ မနက်လှဘဲ သွေးများလည်း တိတ်သွားပြီ ဖြစ်၏။ အခြေအနေမှာ အလွန် အန္တရာယ် များလှပေသည်။ အကယ်၍ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုသာ အနည်းငယ် နှေးကွေးခဲ့ပါက သူ၏ ပခုံးမှာ ပျက်စီးသွားရုံတင်မကဘဲ လည်ပင်းပါ အကိုက်ခံရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် အားအင် အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားသဖြင့် ဗိုက်ထဲမှ အသံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ဆာလောင်လွန်းသဖြင့် သူသည် သမင်ခြေထောက် တစ်ဖက်ကို ထိုနေရာတွင်ပင် ကင်စားချင်စိတ် ပေါ်လာမိသည်။

သို့သော်လည်း အမှောင်ယံထဲတွင် မီးမွှေးခြင်းမှာ တောထဲရှိ သတ္တဝါများ အားလုံးကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သဖြင့် အလွန် အန္တရာယ် များလှပေသည်။

ချင်မင်သည် မြည်းခေါင်းဝံပုလွေနှင့် ဓားချိုသမင်ကြီးတို့ကို ကြည့်ကာ ထိုအကောင်ကြီး နှစ်ကောင်ကို သယ်ဆောင်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲမည်ကို သိလိုက်၏။

သူသည် မိမိကိုယ်ကို ပေါ့ပါးစေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဓားချိုသမင်နှင့် မြည်းခေါင်းဝံပုလွေမှာ သေဆုံးသည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ နွေးထွေးနေဆဲပင် ဖြစ်၏။ သူသည် ဓားမြှောင်ဖြင့် အရေခွံကို ခွဲလိုက်သောအခါ သွေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နှင်းပြင်ကို နီရဲသွားစေလေသည်။

သူသည် ကြည့်ကောင်းသော လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း တောထဲတွင် ရှင်သန်နိုင်စွမ်းကတော့ အလွန် မြင့်မားလှပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မိမိကိုယ်တိုင်သာ အားကိုးပြီး ရှင်သန်လာခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သူသည် ဓားကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုပြီး သားကောင် နှစ်ကောင်စလုံး၏ အတွင်းကလီစာများကို အမြန် ရှင်းလင်းလိုက်ကာ နှင်းထဲတွင် မြှုပ်နှံလိုက်ပြီး အနံ့အသက်များကို ဖုံးကွယ်လိုက်လေသည်။

"အနီးအနားမှာ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ သတ္တဝါတွေ မရှိပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ"

ချင်မင်မှာ ဤနေရာသည် တောအုပ်၏ အစွန်အဖျား ဖြစ်သဖြင့် ပြဿနာ မရှိနိုင်ဟု ယူဆထား၏။

သို့သော်လည်း သူသည် တောင်ကုန်း၏ ထက်ဝက်ခန့်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် အဝေးမှနေ၍ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

ယင်းမှာ သာမန် အသံမျိုး မဟုတ်ဘဲ တောထဲရှိ ငှက်များ အားလုံး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကြပြီး သတ္တဝါများစွာလည်း အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးကုန်ကြလေသည်။

"သွေးနံ့က သားရဲကြီးတွေကို ခေါ်လိုက်တာလား"

ချင်မင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တောနက်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာပြီး ဟိန်းဟောက်သံများနှင့်အတူ နှင်းများ လွင့်စင်လာကာ သစ်ကိုင်းများ ကျိုးပဲ့သံများကိုလည်း ကြားနေရလေသည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် ကြီးမားလှသော သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သံချပ်ကာ ကားကြီးတစ်စီးကဲ့သို့ ကြီးမားထွားကြိုင်လှပြီး လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အရာအားလုံးကို တိုက်ဖြတ်လာခဲ့၏။

၎င်းသည် ဒဏ်ရာ ရထားပုံရပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးများ ရှိနေလေသည်။ ယင်းမှာ ရှုံးနိမ့်သွားသော သားရဲကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုနယ်မြေသို့ ထွက်ပြေးလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ချင်မင်နောက်သို့ လိုက်လာခြင်းတော့ မဟုတ်ချေ။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိ၏။ ယင်းမှာ တောဝက်ကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး အလေးချိန်မှာ အနည်းဆုံး ပေါင် တစ်ထောင်ငါးရာကျော်ခန့် ရှိပေသည်။

ပေါင် ခြောက်ရာခန့်ရှိသော တောဝက်ကြီးပင်လျှင် အုပ်စုထဲတွင် ဘုရင်လုပ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်ရာ ထိုအကောင်မှာမူ မျိုးတူများထက် အများကြီး သာလွန်လှပေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သံအပ်များကဲ့သို့ မာကျောသော အမွေးများ ရှိပြီး ဖြူဖွေးနေသော အစွယ်ကြီးများမှာ လူ၏ လက်မောင်းလောက်အထိ ရှည်လျားလှသဖြင့် အလွန် ကြမ်းကြုတ်မည့်ပုံ ပေါ်ပေသည်။

ချင်မင်၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေမိ၏။ ဤမျှ သန်မာလှသော တောဝက်ဘုရင်ကြီးတောင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်ဆိုလျှင် ၎င်းကို လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေသော သတ္တဝါမှာ မည်မျှအထိ တော်မည်နည်း။

သူသည် ထိုသားရဲကြီးမှာ တောင်ခြေမှနေ၍ ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးသွားမည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း ထိုသားရဲကြီးမှာ နှာခေါင်းကို တရှုံ့ရှုံ့ လုပ်ပြီးနောက် သူရှိရာ တောင်ပုလေးပေါ်သို့ အတင်း တိုးဝင်လာလေတော့သည်။

၎င်းသည် ဒဏ်ရာရထားသဖြင့် အလွန် အာရုံခံစားမှု မြန်ဆန်နေပြီး တောထဲရှိ သွေးနံ့က ၎င်းကို လှုံ့ဆော်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချင်မင်မှာ ပြဿနာကြီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်၏။ ထိုသားရဲကြီးမှာ အလွန် အန္တရာယ် များလှရုံတင်မကဘဲ ၎င်းနောက်မှ လိုက်လာသည့် အမည်မသိ သတ္တဝါမှာလည်း ရောက်ရှိလာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

အဝေးမှနေ၍ လှုပ်ရှားသံများကို သူ ဝိုးတဝါး ကြားနေရပြီ ဖြစ်၏။

လေတိုက်သံများမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တောင်ကုန်းငယ်လေးနှင့် တူလှသော တောဝက်ဘုရင်ကြီးမှာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ကြမ်းကြုတ်လှသော ထိုသားရဲကြီးမှာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ သစ်ပင်များကို တိုက်ဖြတ်လာခဲ့ပြီး အချို့သော သစ်ပင်များမှာ အရင်းမှ ကျိုးသွားကြလေသည်။

ချင်မင်၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး လူအများအပြား ဖက်ရသည့် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်သို့ အမြန် တွယ်တက်လိုက်ကာ အပေါ်မှနေ၍ ထိုသားရဲကြီး ရောက်ရှိလာပါက မြှားဖြင့် မျက်လုံး သို့မဟုတ် နှလုံးကဲ့သို့သော အရေးကြီးသည့် နေရာများကို ပစ်ရန် အသင့်ပြင်ထားလေသည်။

ကြီးမားလှသော တောဝက်ဘုရင်ကြီး ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ မည်းနက်သော အမွေးကြမ်းများမှာ ထောင်ထနေပြီး ၎င်း ခေါင်းမော့လိုက်သောအခါ မျက်နှာပေါ်တွင် အမည်းရောင် အကြေးခွံများ ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သတ္တုကဲ့သို့ အလင်းပြန်နေပြီး ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ချင်မင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ ထိုသားရဲကြီးမှာ သူ့ကို လုံးဝ အာရုံစိုက်ထားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် သံမြှားကို လေးကြိုးတွင် တပ်လိုက်ပြီး အောက်သို့ ချိန်ထားလိုက်လေသည်။

ရုတ်တရက် သူသည် ထူးဆန်းမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ တောအုပ်ကြီးမှာ ခဏချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသော ငှက်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထွက်ပြေးနေသော သားရဲများမှာလည်း မရှိတော့ချေ။ ကျယ်ပြောလှသော တောအုပ်ကြီးမှာ အသံတစ်သံမျှ မထွက်တော့ဘဲ အလွန် ထူးဆန်းလှပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် အဝေးမှ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် အလင်းလုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ အစပိုင်းတွင် ညင်သာသော်လည်း မကြာမီမှာပင် အလွန် တောက်ပလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကြမ်းကြုတ်လှသော တောဝက်ဘုရင်ကြီးမှာ အသံတစ်သံမျှ မထွက်ရဲတော့ချေ။ ၎င်းသည် သစ်ကိုင်းများကို မထိမိစေရန် သတိထားကာ နောက်သို့ အသံတိတ် ပြန်ဆုတ်သွားလေတော့သည်။ ၎င်းသည် ကြောင်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သတိထားကာ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုထဲတွင် ပုန်းအောင်းလိုက်ပြီး နှင်းများဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ထားလိုက်လေသည်။

ထာဝရ အမှောင်ယံ ခေတ်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ ဘာမှ ရှိမနေသင့်ဘဲ အမြဲတမ်း မှောင်မိုက်နေရမည် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ယခုအခါ ကောင်းကင်ယံတွင် ထိုအလင်းလုံးမှာ ပိုမို တောက်ပလာပြီး လပြည့်ဝန်းကြီး တစ်ခုအလား ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။

ချင်မင်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားမိ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယင်းမှာ အမှန်တကယ်တွင် ပိုးကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

အခန်း (၈) လမင်းအလင်းနှင့် အပြန်လမ်း

ထိုခေတ်ကာလတွင် အမှောင်ယံသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းထားလေသည်။

အလင်းထုတ်လွှတ်သော သက်ရှိများမှာ ရှားပါးလှပြီး ပေါ်ပေါက်လာပါက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကာ အသက်အန္တရာယ်ရှိကြောင်း ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့ရှိရာ နယ်မြေနှင့် အမြန်ဆုံး ဝေးကွာအောင် နေရမည် ဖြစ်၏။

ကျယ်ပြောလှသော တောရိုင်းထဲတွင် မည်မျှလောက်သော အန္တရာယ်ရှိသည့် သတ္တဝါများ ပုန်းအောင်းနေမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။

ဘေးအန္တရာယ်များလှသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထုတ်ဖော်ပြသပြီး အလင်းရောင်များ အတားအဆီးမဲ့ ထုတ်လွှတ်ရဲခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိခြင်း၏ ပြယုဂ်ဖြစ်ပြီး ခွန်အားမှာလည်း အံ့မခန်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ချင်မင်သည် သစ်ပင်အောက်သို့ အသံတိတ် ဆင်းသက်လိုက်ပြီး တောအုပ်၏ အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေရင်း ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားနေမိ၏။

ယင်းမှာ သာမန် အလင်းထုတ်သည့် သက်ရှိတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ညကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နေ၊ လ၊ ကြယ်များ မရှိသော ခေတ်ကာလတွင် မှောင်မိုက်နေသော ကမ္ဘာ၌ ထိုကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် မြင်ကွင်းမျိုး ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်၏။

လမင်းပိုးကောင် ဟု သူ ကြားဖူးခဲ့ပေသည်။

ရှေးလူကြီးများက နောက်လူများကို ပြောပြလေ့ရှိသည်မှာ အလွန်ဝေးကွာလှသော ရှေးခေတ်ကာလတွင် နေမင်းနှင့် လမင်းတို့ ရှိခဲ့ဖူးကြောင်း ဖြစ်၏။ ကလေးငယ်များ၏ ဝေခွဲမရသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ လူကြီးများက လမင်းပိုးကောင်ကို ဥပမာပေးလေ့ရှိကြသည်။

"တစ်နေ့နေ့မှာ မင်းတို့ လမင်းပိုးကောင်ကို မတော်တဆ တွေ့ခဲ့မယ်ဆိုရင် လမင်းက ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ သိရလိမ့်မယ်"

လမင်းပိုးကောင် ပေါ်လာပါက မည်သူမျှ ပြောပြနေရန် မလိုဘဲ သိနိုင်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် ညကောင်းကင်ယံတွင် တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင် ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

အစပိုင်းတွင် ထိုအလင်းလုံးလေး ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လာစဉ်က အလွန် ညင်သာလှပေသည်။ ချင်မင်သည် ကြိုတင်ကြားဖူးထားသောကြောင့်လား မသိဘဲ ဝိုးတဝါး ပိုးကောင်ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

ယခုအခါတွင်မူ အလွန် တောက်ပလွန်းလှသဖြင့် ပိုးကောင်ပုံစံ လုံးဝ မရှိတော့ချေ။ အလင်းတန်းများ ရောယှက်နေပြီး တောက်ပလှသော အဝိုင်းပြားကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေကာ ညကောင်းကင်ယံကို လင်းထိန်စေခဲ့လေသည်။

နွေရာသီတွင်သာ ရှင်သန်သော ပိုးကောင်များမှာ ဆောင်းရာသီကို ဖြတ်ကျော်၍ နောက်တစ်နှစ်အထိ အသက်ရှင်ရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။

လူကြီးများ ပြောပြချက်အရ လမင်းပိုးကောင်သည် ထိုနယ်မြေသို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း ၅၀ ကျော်ပြီ ဖြစ်ပြီး မြင့်မားလှသော တောင်တန်းကြီးများထဲတွင် နေထိုင်ကာ အပြင်ဘက် နယ်မြေများသို့ ပေါ်လာခဲလှသည်ဟု ဆိုသည်။

ဒေသန္တရ အစဉ်အလာအရ ၎င်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး တောင်နက်ထဲတွင် နှစ်ပေါင်း ၅၀ တိုင်အောင် ရပ်တည်နေသော နာမည်ကျော်ပိုးကောင် အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြပေသည်။

၎င်း၏ အခြေခံ ခွန်အားမှာ ရှေးကျလှသော သားရဲကြီးများ သို့မဟုတ် တောင်ပိုင်ရှင်ကြီးများထက် မနိမ့်ကျနိုင်ကြောင်း လူတို့က ယုံကြည်ကြ၏။

ချင်မင် ငေးမှိုင်သွားမိ၏။ အလွန်ဝေးကွာလှသော ရှေးခေတ်ကာလတွင် လမင်းမှာ ထိုကဲ့သို့သော ပုံစံမျိုးလော။

ကောင်းကင်ယံတွင် ကောင်းကင်နန်းတော်မှ မီးအိမ်ကြီးတစ်ခု ဆွဲထားသကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး ကြည်လင်သော အလင်းရောင်များ ကျဆင်းလာကာ မှောင်မိုက်နေသော တောအုပ်နှင့် တောင်ကုန်းများကို ငွေရောင်အဆင်း သန်းသွားစေလေသည်။

ယင်းမှာ သူ ယခင်က မြင်တွေ့နေကျ ရှုခင်းနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေ၏။ တောင်ပေါ်ရှိ နက်မှောင်လှသော အမှောင်ထုမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ ချင်မင်သည် ထိုကဲ့သို့သော လှပသည့် ရှုခင်းကို ကြည့်ကာ နေလရှိခဲ့သော ရှေးခေတ်ကာလကို တောင့်တမိလေသည်။ ထိုစဉ်က ကမ္ဘာကြီးမှာ မည်သို့ရှိမည်နည်း။

လမင်းပိုးကောင်သည် အနီးနားရှိ တောင်ပုလေး နှစ်လုံးကိုသာ လင်းထိန်စေနိုင်ပြီး စစ်မှန်သော လမင်းကိုတော့ မမှီနိုင်ကြောင်း သူ သိပေသည်။ ကြားဖူးသည်မှာ စစ်မှန်သော လမင်းအလင်းသည် မိုင်ပေါင်း သောင်းချီအထိ တောက်ပနိုင်ပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်စေသော စစ်မှန်သည့် အလင်းကြီး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။ တောဝက်ဘုရင်ကြီး ဖြစ်စေ ၎င်းကို လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေသော အမည်မသိ သတ္တဝါ ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် အခြားသော သားရဲများ ဖြစ်စေ အားလုံးမှာ ငြိမ်သက်စွာ ပုန်းအောင်းနေကြလေသည်။

ရုတ်တရက် အလင်းတန်း တစ်ခု ကောင်းကင်ကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး လမင်းပိုးကောင်မှာ ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ အနီးနားရှိ နယ်မြေမှာ ချက်ချင်းပင် အလင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တောအုပ်ကြီးမှာ အဆုံးအစမဲ့ အမှောင်ထုထဲသို့ ပြန်လည် နစ်မြုပ်သွားပြန်၏။

ချင်မင်၏ ရင်ထဲတွင် ဟာတာတာ ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် သူသည် ပြင်းပြသော ဆန္ဒတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည်လည်း တစ်နေ့တွင် လမင်းပိုးကောင်ကဲ့သို့ အေးအေးလူလူ သွားလာနိုင်ပြီး အမှောင်ယံက သူ၏ ရှေ့ဆက်လမ်းကို မပိတ်ဆို့နိုင်သည့် နေ့မှာ မည်သည့်အချိန် ဖြစ်နိုင်မလဲ။

သူ အများကြီး တွေးတောနေရန် အချိန်မရှိချေ။ သားရဲများမှာ ထိတ်လန့်နေကြသဖြင့် အပြင်မထွက်ရဲကြသေးခင်မှာပင် သူ လှုပ်ရှားလိုက်တော့သည်။ သူသည် ဓားဂျိုသမင်နှင့် မြည်းခေါင်းဝံပုလွေကို ဆွဲကာ တောင်ပုလေးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

တောင်နက်ထဲတွင် စူးရှသော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ လမင်းပိုးကောင် ဆင်းသက်သွားသည့် နေရာတွင် သန်မာလှသော သက်ရှိတစ်ကောင်မှာ အသတ်ခံလိုက်ရပုံ ရပေသည်။

တောအုပ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်နေ၏။ ထူးခြားသော ပါရမီရှိသည့် သားရဲများ ဖြစ်စေ မျိုးဗီဇအကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲထားသော နာမည်ကျော်ငှက်များ ဖြစ်စေ အသံတစ်သံမျှ မထွက်ရဲကြချေ။

သစ်နှစ်ပင်ရွာကို မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်ပြီး ချင်မင်သည် ရိက္ခာများဖြင့် ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

ရွာထိပ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကျယ်ပြောလှပြီး မှောင်မိုက်နေပေသည်။

မကြာမီက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော လှပသည့် မြင်ကွင်းများမှာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။ သူသည် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေမိသည်။ ရှေးခေတ်ကာလ၏ လမင်းအလင်းသည် အပြန်လမ်းကို လင်းထိန်စေခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဘယ်မှာ ရှိနေမည်နည်း။

ဗိုက်ထဲမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ပြင်းထန်သော ဆာလောင်မှုက သူ့ကို လက်ရှိဘဝသို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။ သူသည် ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ဝေးကွာလှသည့် အရာများကို စဉ်းစားနေ၍ ဘာထူးမည်နည်း။ ယခု သူ လုပ်ဆောင်ရမည်မှာ ဝမ်းဝရန် ဖြစ်ပေသည်။

အလွန် အေးစက်သော နေ့ဖြစ်သောကြောင့် ရွာထိပ်တွင် ကလေးငယ် အနည်းငယ်သာ ပြေးလွှား ဆော့ကစားနေကြပြီး အိမ်ထဲတွင် မနေလိုကြချေ။

"မင်အစ်ကို ဦးလေးက တစ်ယောက်တည်း တောထဲသွားပြီး ဓားဂျိုသမင်ကို ဖမ်းလာတာလား"

ပိန်လှီသော ကောင်လေးတစ်ယောက်က အံ့သြစွာဖြင့် မျက်လုံးဝိုင်းလေးများဖြင့် မေးလိုက်၏။

ကလေးငယ်များ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေပြီး အနားသို့ တိုးလာကြကာ ပေါင်ရာချီလေးသော မြည်းခေါင်းဝံပုလွေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိတ်လန့်သွားကြလေသည်။

၎င်းတို့သည် ထိုသားကောင် နှစ်ကောင်ကို ကြည့်ကာ တံတွေး တစ်ချက် မြိုချလိုက်ကြ၏။

"ခဏနေရင် အားလုံး ငါ့အိမ်ကို အသားလာစားကြ"

ချင်မင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လေပြင်းတစ်ခုကဲ့သို့ သားကောင် နှစ်ကောင်ကို ဆွဲကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့၏။

တစ်လမ်းလုံး သူ အောင့်ထားခဲ့ရသဖြင့် ယခုအခါ သွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့် အသားစိမ်းများကိုပင် စားချင်စိတ် ပေါ်လာမိသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ရေနွေးအိုး တည်လိုက်ပြီး လုဇဲ့နှင့် လျန်ဝမ်ချင်းတို့ကို အကူအညီ ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ချင်လေး မင်း ဒဏ်ရာရလာတာလား"

လျန်ဝမ်ချင်းက အကဲခတ် မြန်လှသဖြင့် သူ၏ ပခုံးပေါ်မှ သွေးစများကို မြင်တွေ့လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

"ဒဏ်ရာ အနည်းငယ်ပါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

ချင်မင်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

လုဇဲ့က သူ၏ ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးပေးရာ မနက်လှဘဲ သွေးများလည်း ခြောက်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် စိတ်အေးသွားလေသည်။

မကြာမီမှာပင် ထိုခြံဝင်းလေးထဲတွင် မွှေးကြိုင်လှသော အနံ့များ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ သံအိုးကြီးထဲတွင် အသားတုံးကြီးများကို ပြုတ်ထားပြီး မီးပုံပေါ်တွင်လည်း ဆီများ တစက်စက် ကျနေသော သမင်ခြေထောက်များကို ကင်ထားလေသည်။

ချင်မင်၏ ဗိုက်ထဲမှ အသံများမှာ ကျယ်လောင်လှသဖြင့် သူ မစောင့်နိုင်တော့ချေ။ သူသည် ဓားမြှောင်ဖြင့် သမင်ခြေထောက်မှ အသားစ တစ်ခုကို လှီးယူလိုက်ပြီး ပူနေသော်လည်း ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်လိုက်လေသည်။

"နူးသွားပြီ အရသာက တကယ် ကောင်းတာပဲ ဝမ်ရွေ့လေး ဒီနေ့ ဦးလေးက မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ပြီနော်"

ဝမ်ရွေ့လေးက မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ရာ အလွန်ပင် အရသာရှိလှသဖြင့် မျက်လုံးလေးများ မှိတ်လျက် ခေါင်းကို တရစပ် ညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်၏။

"အရမ်းမွှေးတာပဲ ကျွန်တော် အသားမစားရတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲဆိုတာ မေ့တောင်မေ့နေပြီ ဦးလေးချင်က တကယ် တော်တာပဲ"

ချင်မင်သည် လုဇဲ့နှင့် လျန်ဝမ်ချင်းတို့ကို အရင် စားရန် ပြောလိုက်ပြီး ကျန်ရှိသော အသားများကို နောက်မှ သိမ်းဆည်းရန် ပြောလေသည်။

နှစ်နှစ်အရွယ် ဝမ်ဟွေလေးမှာမူ ကင်ထားသော သမင်သားကို မဝါးနိုင်သေးသဖြင့် ပြုတ်ပြီး ထောင်းထားသော အသားအနှစ်များကိုသာ စားနေရရာ မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ နှုတ်ခမ်းလေး စူလျက် ကြည့်နေသဖြင့် အားလုံးက ရယ်မောလိုက်ကြ၏။

ချင်မင်မှာ ဘဝသစ် အောင်မြင်မည့် အချိန်နှင့် နီးကပ်နေသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်က အသားကို အလွန် တောင့်တနေပြီး ယခုအခါ သူသည် အငမ်းမရ စားသောက်နေသဖြင့် ကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ခြံတံခါးဝ၌ ကောင်လေး အနည်းငယ်က ခေါင်းပြူ၍ ကြည့်နေကြ၏။ မျက်နှာလေးများမှာ ပေရေနေပြီး အသားကင်နံ့ကြောင့် မျှော်လင့်ချက်များ ရှိနေကြသော်လည်း အထဲသို့ မဝင်ရဲကြချေ။

ချင်မင်က ချက်ချင်းပင် လက်လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

"ရွာထိပ်မှာ ငါ မင်းတို့ကို ခေါ်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား အကုန်ဝင်လာကြ အတူတူ စားကြတာပေါ့"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်အစ်ကို"

"ဦးလေးက တကယ် သဘောကောင်းတာပဲ"

ကလေးငယ်များမှာ အမျိုးမျိုး အော်ဟစ်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာကြပြီး ခဏချင်းပင် ပါးစပ်ထဲတွင် အသားများ ပြည့်နှက်နေကာ အလွန် အရသာရှိကြောင်း ပြောနေကြလေသည်။

"ဖြည်းဖြည်းစားကြပါဦး အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်"

လျန်ဝမ်ချင်းက ကလေးများ သီးမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဟင်းချိုများ ခပ်ပေးလိုက်လေသည်။

ချင်မင်သည် သူ၏ သွေးသားများမှာ ပျော်ရွှင်နေကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။ ခြောက်သွေ့နေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ မိုးရွာချလိုက်သကဲ့သို့ အရာအားလုံးမှာ အသစ်တစ်ဖန် နိုးထလာပြီး ရှင်သန်မှု အငွေ့အသက်များမှာ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူ၏ ကြွက်သားများမှာ ကြီးထွားလာပြီး အရိုးများမှာလည်း အသံများ ထွက်ပေါ်နေကာ အာရုံများမှာလည်း ပိုမို နိုးကြားလာခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာလည်း အလွန် တက်ကြွနေပေသည်။

ဘဝသစ် ဆိုသည်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲပေးနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လုဇဲ့နှင့် လျန်ဝမ်ချင်းတို့မှာ အသားစားခြင်းကို ရပ်နားလိုက်ကြသော်လည်း ချင်မင်မှာမူ အသားများကို ဆက်လက် စားသုံးနေဆဲပင် ဖြစ်၏။ သူ၏ အစာအိမ်မှာ အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှ ချွေးများ ထွက်ပေါ်ကာ မြူခိုးများ ထွက်နေလေသည်။

"ခန္ဓာကိုယ်က ဘဝသစ် ရဖို့အတွက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောင်းလဲနေတာပဲ"

လုဇဲ့ အလွန် အံ့သြသွားမိ၏။ ချင်မင်၏ အပြောင်းအလဲများမှာ မနေ့ကတည်းက စတင်ခဲ့ပြီး ယခုအချိန်အထိ မပြီးဆုံးသေးဘဲ ပိုမို မြန်ဆန်လာသည်ကို သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။ နောက်ဆုံးတွင် မည်သည့် အဆင့်အထိ ရောက်ရှိသွားမည်နည်း။

ကလေးငယ်များမှာလည်း ဗိုက်များ ပူလာသည်အထိ စားသောက်ပြီးနောက် ကျေနပ်သော အမူအရာများကို ပြသနေကြလေသည်။

ချင်မင်သည် ၎င်းတို့မှာ အားနာနေကြသည်ကို သိသဖြင့် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"အားလုံး ဗိုက်ဝသွားကြပြီလား ဒါဆိုရင်တော့ သွားဆော့ကြတော့လေ"

မကြာမီမှာပင် သူသည် ဓားဂျိုသမင်နှင့် မြည်းခေါင်းဝံပုလွေကို အမဲလိုက်ခဲ့သည့် သတင်းမှာ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။

ရွာသားများမှာ အလွန် အံ့သြသွားကြ၏။ ယခုလို အချိန်မျိုးတွင် အပြင်၌ အလွန် အန္တရာယ် များလှသဖြင့် မည်သူမျှ မထွက်ရဲကြသော်လည်း သူကတော့ ဤကဲ့သို့သော ရလဒ်များ ရရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

အထူးသဖြင့် မျိုးဗီဇပြောင်း မြည်းခေါင်းဝံပုလွေမှာ အလွန် ကြမ်းကြုတ်လှသဖြင့် သာမန်လူဆိုလျှင် အသက်ရှင်ရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။

ချင်မင်မှာ အသက် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ကျော်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော သားရဲကြီးများကို မည်သို့ နှိမ်နင်းခဲ့သနည်း။

"သူက ရွှေရောင်အချိန်ကာလမှာ ဘဝသစ် ရသွားတာလား"

ခဏချင်းပင် ချင်မင်၏ ခြံဝင်းထဲသို့ လူများစွာ ရောက်ရှိလာကြပြီး တောင်ပေါ် အခြေအနေကို မေးမြန်းကြလေသည်။

အကယ်၍ ဘေးကင်းမည်ဆိုပါက ၎င်းတို့လည်း အမဲလိုက်ရန် ထွက်ကြမည် ဖြစ်၏။

"အမေ သမီး ဗိုက်ဆာတယ်"

အင်္ကျီတွင် အဖာအထေးများ ပါသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

ရိက္ခာ ပြတ်လပ်နေသော ဤဆောင်းရာသီတွင် အသားကင်နံ့မှာ အလွန် မွှေးကြိုင်လှသဖြင့် ကလေးငယ်များမှာ လူကြီးများ၏ နောက်ကွယ်မှနေ၍ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေကြလေသည်။

ချင်မင်သည် ဆာလောင်မှုဒဏ်ကို သိရှိသဖြင့် ထိုကလေးငယ်များကို လက်လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

"အားလုံးလာကြ အတူတူ စားကြမယ်"

ထိုကလေးငယ်များမှာ ချက်ချင်း မထိုင်ကြဘဲ သူတို့၏ မိဘများကို အရင် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ချင်မင်က ဆက်လက် ပြောလိုက်၏။

"ဦးလေးတို့ အစ်ကိုတို့ ကျုပ်ကတော့ ဒီမှာပဲ အားလုံးကို ဧည့်မခံတော့ပါဘူး တစ်အိမ်ကို အသား ငါးပေါင်စီ လာယူကြပါ"

"ချင်လေး ဒါက ဘယ်ဖြစ်မလဲ..."

"ဒီလိုပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါပြီ"

ချင်မင်က ပြောလိုက်၏။ ရွာထဲတွင် အိမ်ခြေ လေးငါးဆယ်သာ ရှိသဖြင့် အသားများကို ခွဲဝေပေးရန် လုံလောက်ပေသည်။

"ချင်လေးက တကယ်ကို စိတ်ထားကောင်းတာပဲ နောင်ကျရင် ငါတို့ အားလုံး ဝိုင်းပြီး သူ့အတွက် ချောမောတဲ့ ဇနီးလောင်းတစ်ယောက်လောက် ရှာပေးကြရမယ် သူကလည်း အရွယ်ရောက်နေပြီပဲ"

"ဒီကောင်လေးအတွက်တော့ မလောပါနဲ့ဦး"

ချင်မင်က အလျင်အမြန် လက်ကာပြလိုက်လေသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် ရယ်မောသံများ ပြည့်နှက်နေပြီး ကလေးငယ်များမှာ အပျော်ဆုံး ဖြစ်ကြကာ အတူတူ ထိုင်၍ စားသောက်နေကြသဖြင့် မျက်နှာလေးများတွင် ဆီများ ပေကျံနေသော်လည်း ပျော်ရွှင်နေကြပေသည်။

"ချင်လေး မင်း ဦးလေးကို အမှန်အတိုင်းပြောပါဦး မင်း ဘဝသစ် ရသွားတာလား"

ယန်ယုံချင် ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် မတိုင်မီက သူသည် ချင်မင်နှင့် တွေ့ခဲ့သေးသော်လည်း ခဏချင်းမှာပင် ချင်မင်က မျိုးဗီဇပြောင်း မြည်းခေါင်းဝံပုလွေကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်ဆိုသဖြင့် သူ အလွန် အံ့သြသွားခဲ့ရသည်။

ချင်မင်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်၏။

"ဦးလေးယန် ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ အထက်က လူကြီးတွေ လာမယ်ဆိုတော့ ကျုပ်လည်း ကြိုးစားချင်စိတ်တွေ ပေါ်လာတယ် နောက်ပြီး တောထဲမှာ အန္တရာယ်တွေနဲ့ တွေ့တော့ ခန္ဓာကိုယ်က ပူနွေးလာပြီး ဘဝသစ် ရသွားတာပဲ"

"မင်းကတော့ တကယ်ကို မရိုးသားတဲ့ကောင်လေးပဲ"

ယန်ယုံချင်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

ချင်မင်မှာ ကိုယ်ပိုင် အရည်အချင်း ကောင်းမွန်လှသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အောင်မြင်ရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း အားလုံးက သိကြပေသည်။

"ရွှေရောင်အချိန်ကာလမှာ ဘဝသစ် ရတာဆိုတော့ ဆယ်စုနှစ်များစွာအတွင်း ကျုပ်တို့ သစ်ပင်နှစ်ပင်ရွာမှာ ပထမဆုံးပဲဟေ့"

ရွာထိပ်တွင် နေထိုင်သော အဘိုးကြီးက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်လေသည်။

ယင်းမှာ မည်မျှ အရေးပါသည်ကို အားလုံး သိကြပေသည်။ ထိုနယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသူတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ပြီး အနာဂတ်မှာလည်း အကန့်အသတ်မရှိ တိုးတက်လာနိုင်ပေသည်။

အေးစက်လှသော ဤရာသီတွင် ချင်မင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးဖိုတစ်ခုကဲ့သို့ ပူနွေးနေပြီး ချွေးများ အများကြီး ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် သူသည် မြူခိုးများအကြားတွင် နစ်မြုပ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။

"သွေးသားတွေက ဒီလောက်တောင် အားကောင်းတာလား ငါ့တုန်းကထက် အများကြီး ပိုပြီး ပြင်းထန်တယ်"

ယန်ယုံချင်မှာ အလွန် အံ့သြသွားမိ၏။

ချင်မင်သည် တစ်ကိုယ်လုံး အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည် မွေးဖွားနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ပေသည်။ အိုဟောင်းနေသော အရာများကို ဖယ်ရှားပြီး အသစ်များကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တည်ဆောက်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ချင်မင့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အညစ်အကြေးများ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမှာ အိုဟောင်းသော အရာများကို ဖယ်ရှားခြင်း ဖြစ်ပြီး အတွင်းပိုင်းတွင်မူ ရှင်သန်မှု အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေကာ သွေးများမှာလည်း တောက်ပနေလေသည်။ သူသည် မိခင်ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသစ်တစ်ဖန် ပြုပြင်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ချင်မင်သည် အိပ်ငိုက်လာခဲ့သည်။ ဝမ်းဝသွားပြီးနောက် သူသည် ထူးခြားသော ဆောင်းခိုခြင်း တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်တော့မည့်အလား ရှိနေပြီး မျက်လုံးကိုပင် မဖွင့်နိုင်တော့ချေ။

သူသည် လုဇဲ့ကို အသားများ ခွဲဝေပေးရန် အကူအညီ တောင်းလိုက်ပြီး သူကတော့ အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ အိပ်စက်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

"အဘွားကျိုးကို ဒီနေ့ သင်္ဂြိုဟ်မှာဆိုတော့ ကျုပ်ကိုယ်စား သွားပေးပါဦး ကျိုးမိသားစုကိုလည်း အသားတွေ အများကြီး ပေးလိုက်ပါ"

ချင်မင်သည် အိပ်ငိုက်မှုကို အတင်းအကျပ် ထိန်းကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရေအေးဖြင့် ဆေးကြောလိုက်ပြီးနောက် ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလိုက်လေတော့သည်။

အခြားသူများမှာ အံ့သြနေကြသော်လည်း ချင်မင်ကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးတော့ မရှိကြချေ။

ယန်ယုံချင်မှာမူ အတွေ့အကြုံ ရှိသူဖြစ်သဖြင့် ချင်မင်မှာ အဖြူရောင် မြူခိုးများအကြားတွင် ရှိနေပြီး ပြင်းထန်သော နှလုံးခုန်သံမှာလည်း စည်တီးနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရရာ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားမိလေသည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ချင်မင်မှာ ဘဝသစ် ရရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး မပြီးဆုံးသေးခြင်း ပင်ဖြစ်၏။

ချင်မင်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အဝေးမှ လင်းထိန်နေသော မြို့ကြီးရှိ ပါရမီရှင် လူငယ်များနှင့် ယှဉ်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးများ ရှိလာနိုင်မလားဟု သူ တွေးမိလေသည်။

သို့သော်လည်း ယန်ယုံချင်မှာ ခေါင်းခါလိုက်ပြန်၏။ ပါရမီ မည်မျှပင် ကောင်းပါစေ အခြားသူများ၏ မျိုးဆက် သုံးဆက်စာ စုဆောင်းထားမှုများကို မည်သို့ ယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း။ ထို့ပြင် ထိုသူများမှာလည်း ကိုယ်တိုင် ပါရမီ ရှိသူများ ဖြစ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

အထူးသဖြင့် မကြာသေးမီက ထိုမြို့ကြီးတွင် ထင်ရှားနေသော လူငယ် နှစ်ဦးမှာ ရွှေရောင်အချိန်ကာလ၏ ဘဝသစ် ရရှိသူများထဲတွင် အတော်ဆုံး ဖြစ်ကြသဖြင့် ၎င်းတို့နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ဟု သူ ယူဆထားလေသည်။