အခန်း (၉-၁၀)

အခန်း (၉) ရွှေချည်ထိုး ကျောက်စိမ်းဝတ်စုံ

မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် ကုန်ဆုံးလုနီးပါးတွင် ချင်မင် နိုးလာခဲ့၏။ ကြေးဇလုံထဲရှိ နေမင်းကျောက်တုံးမှာ ညင်သာသော အလင်းရောင်များ ထုတ်လွှတ်နေပြီး အိမ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။

သူသည် အလွန် ရေငတ်နေသဖြင့် ရေအေး အိုးအချို့ကို အဝသောက်လိုက်ပြီးမှ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် ထူးခြားမှုတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်၏။ သူ၏ အတွင်းခံအင်္ကျီမှာ ကျပ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မတော်တော့ချေ။

သူသည် အခြေအနေကို သိရှိသွားပြီး တံခါးဘောင်တွင် အရပ်သွားတိုင်းကြည့်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိသိသာသာ ရှည်ထွက်လာကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ပေသည်။

ချင်မင် ငေးမှိုင်သွားမိ၏။ သူသည် တစ်ရေးနိုးရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း ထိုအချိန်အတိုအတွင်းမှာပင် ဘဝသစ် အတွက် လိုအပ်သော ခွန်အားများမှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စုစည်းနေပြီး မူလပါရမီမှာလည်း ပြန်လည် ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ခွန်အားများ ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် ခြံထဲတွင် ကျောက်ကြိတ်ဆုံ နှစ်ခုကို အလွယ်တကူပင် မကြည့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် မကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ လေးလံသော်လည်း ခဏမျှ တောင့်ခံနိုင်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ချင်မင် ကိုယ်တိုင်ပင် အံ့သြသွားမိသည်။ ယခုအခါ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ပေါင်လေးရာခန့်လေးသော အရာကို မနိုင်နေပြီဖြစ်ရာ အဝေးက မြို့ကြီးရှိ ပါရမီရှင် လူငယ်များနှင့် ယှဉ်နိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလား။

သူသည် မတော်တော့သော အင်္ကျီများကို ချွတ်လိုက်ရာ ပခုံးပေါ်မှ သွေးခဲများမှာလည်း ကွာကျနေပြီး အမာရွတ်ပင် မကျန်တော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ယင်းမှာ ဘဝသစ် ၏ ပြယုဂ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက်တွင် သူသည် ညစာ ပြင်ဆင်တော့သည်။

ချင်မင်သည် အသားဟင်းချို တစ်အိုးကို ချက်လိုက်ပြီး ဝံပုလွေနံရိုးများကိုလည်း မွှေးကြိုင်နေအောင် ကင်လိုက်၏။ မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါများမှာ ဘဝသစ် အတွက် လိုအပ်သော အားအင်များကို ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။

သူသည် အသားများကို အငမ်းမရ စားသောက်လိုက်ပြီး ဟင်းချိုများကိုလည်း အဝသောက်လိုက်၏။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပူနွေးနေပြီး ချွေးများလည်း ထွက်ပေါ်လာကာ နွေးထွေးသော အရှိန်အဟုန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

ဘဝသစ် အပြောင်းအလဲမှာ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း မပြီးဆုံးသေးသဖြင့် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်၏ ရှင်သန်မှုကို ဆက်လက် လှုံ့ဆော်နေလိုက်၏။

သူ၏ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာပြီး ခက်ခဲသော လှုပ်ရှားမှုများကိုလည်း လွယ်ကူစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်လာခဲ့သည်။

ချင်မင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် မီးလျှံတစ်ခု လောင်ကျွမ်းနေသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး အရေပြားကို ဖောက်ထွက်ကာ အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာတော့မည့်အလား ရှိနေပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်၌ ရွှေရောင် အစက်အပြောက်များ ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင် အမျှင်တန်းလေးများ ထွက်ပေါ်လာကာ အလွန် သေးငယ်သော်လည်း ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရလေသည်။

ယင်းမှာ အလွန် ထူးခြားလှပေသည်။ ယခင်က ထိုကဲ့သို့ မဖြစ်ဖူးချေ။

ရွှေရောင် အမျှင်တန်းလေးများမှာ သွေးသားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးစအနည်းငယ် ပါဝင်နေသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်မှု မရှိချေ။

ချင်မင်သည် တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါးသွားပြီး ရှင်သန်မှု အငွေ့အသက်များ ပိုမို ပြည့်နှက်လာသဖြင့် ယင်းမှာ အညစ်အကြေးများကို ဖယ်ရှားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ပေသည်။

ချွေးပေါက်များမှတစ်ဆင့် ရွှေရောင် အမျှင်တန်းလေးများမှာ တစ်သီတစ်တန်းကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး အညစ်အကြေးများကိုပါ တစ်ပါတည်း ဖယ်ရှားပေးနေခြင်း ဖြစ်၏။

ရွှေရောင် အလင်းတန်းလေးများမှာ ရွှေအပ်လေးများကဲ့သို့ ရွေ့လျားနေပြီး ချင်မင်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အဝတ်တစ်ထည် ချုပ်လုပ်နေသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပမှ အဖြူရောင် မြူခိုးများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူသည် နတ်သားတစ်ပါးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

သူသည် မောပန်းခြင်း မရှိဘဲ ခွန်အားများကို ဆက်လက် လှုံ့ဆော်နေ၏။ ဗိုက်ဆာလျှင် အသားကင်များကို စားကာ အနားယူပြီးမှ ပြန်လည် လေ့ကျင့်လေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် လုဇဲ့ ပေးထားသော ညအမှောင် တရားရှုမှတ်ခြင်းအတတ် ကိုလည်း လေ့လာကြည့်သေး၏။

ညဉ့်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ချင်မင်သည် ချွေးများ အများကြီး ထွက်ပေါ်ခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုမှာ အလွန် ပြင်းထန်လှပေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယားယံနေပြီး အရာအားလုံး အသစ်တစ်ဖန် နိုးထလာသည့် အငွေ့အသက်မျိုး ရှိနေလေသည်။

ပြင်းထန်သော အိပ်ငိုက်မှု ရောက်ရှိလာသောအခါမှ သူသည် လေ့ကျင့်မှုကို ရပ်လိုက်တော့သည်။

သူသည် နောက်ဆုံးအဆင့် ဆောင်းခိုခြင်း ထဲသို့ ဝင်ရောက်တော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်၏။

သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြန် ဆေးကြောလိုက်ပြီးနောက် ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလိုက်ရာ မျက်လုံးကိုပင် မဖွင့်နိုင်တော့ချေ။

ဝိုးတဝါး မြင်ကွင်းထဲတွင် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်၌ ငွေရောင်အလင်းဖျော့ဖျော့လေးများ ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင် အမျှင်တန်းလေးများက ထိုအလင်းများကြားတွင် ရက်လုပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

သူသည် အလွန် ပင်ပန်းနေသော်လည်း ထိုရွှေရောင် လိုင်းများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရွှေချည်ထိုး ကျောက်စိမ်းဝတ်စုံ တစ်ထည်ကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်ကို အံ့သြစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူသည် အတွေးများ ပြန့်လွင့်သွားမိ၏။

ရှေးခေတ် ဧကရာဇ်များကို သင်္ဂြိုဟ်သောအခါ ထာဝရ ရှင်သန်မှုကို တောင့်တသောအားဖြင့် ရွှေချည်ထိုး ကျောက်စိမ်းဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ပေးလေ့ရှိကြပေသည်။

သူ ငယ်စဉ်က လေ့ကျင့်ခဲ့သော နည်းလမ်းများမှာ ထိုမျှအထိ ထူးခြားနေခြင်းလား။ ဘဝသစ် ပြောင်းလဲချိန်တွင် အဖြူရောင် မြူခိုးများနှင့် ရွှေရောင် လိုင်းများက ရွှေချည်ထိုး ကျောက်စိမ်းဝတ်စုံနှင့် တူနေခြင်းမှာ အံ့သြစရာ ပင်ဖြစ်၏။

ရှေးခေတ် ဧကရာဇ်များသည် ထိုကဲ့သို့သော သတင်းစကားများကို ကြားသိခဲ့ဖူးသောကြောင့် ရွှေချည်ထိုး ကျောက်စိမ်းဝတ်စုံများကို ပြုလုပ်ခိုင်းခဲ့ခြင်းလားဟု သူ တွေးမိလေသည်။

သူသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အများကြီး တွေးမနေတော့ဘဲ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် ရောက်သောအခါ ချင်မင် နိုးလာခဲ့၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရာ ညဘက်တွင် ထွက်ပေါ်ခဲ့သော ချွေးများနှင့် အညစ်အကြေးများမှာ ကိုယ်ပေါ်တွင် ခြောက်ကပ်ပြီး အလွှာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ရေနွေးဖြင့် ကိုယ်လက် သန့်စင်လိုက်ပြီးနောက် အင်္ကျီအသစ်များကို ဝတ်ဆင်လိုက်ရာ အလွန်ပင် လန်းဆန်းသွားတော့သည်။

သူ၏ ကိုယ်အပူချိန်မှာ ကျဆင်းသွားပြီဖြစ်သဖြင့် ဘဝသစ် အပြောင်းအလဲမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ချင်မင် ခြံထဲသို့ ဆင်းလာပြီး ကျောက်ကြိတ်ဆုံ နှစ်ခုကို ထပ်မံ မကြည့်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အလွန် လွယ်ကူနေပြီ ဖြစ်၏။ သူသည် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် အချိန်အကြာကြီး မထားနိုင်ပေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ပေါင်ရာချီလေးသော ကျောက်တုံးကြီးကိုပါ ထပ်တင်လိုက်ပြန်၏။

"အရမ်း လေးတာပဲ"

သူသည် အားစိုက်လိုက်ရသော်လည်း ထို ပေါင်ငါးရာကျော်လေးသော အရာများကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် မနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လုဇဲ့ ပြောဖူးသည်မှာ မြို့ကြီးတွင် ပေါင်ခြောက်ရာခန့် မနိုင်သော လူငယ်များ ရှိသည်ဟု ဆိုလေသည်။

ချင်မင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြည်လင်နေပြီး ပြုံးရွှင်နေ၏။ သူ၏ လက်မောင်း နှစ်ဖက်လုံးတွင် ပေါင်ထောင်ချီသော ခွန်အားများ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝေးကွာလှသော အခြားသော မြို့ကြီးများတွင် ရွှေရောင်အချိန်ကာလ၏ ဘဝသစ် ရရှိသူများမှာ မည်မျှအထိ တော်မည်ကိုတော့ သူ မသိချေ။

ချင်မင်သည် သမင်သား တစ်ဝက်နှင့် မြည်းခေါင်းဝံပုလွေ၏ အသားအချို့ကို ယူဆောင်ကာ ဘေးအိမ်သို့ သွားလိုက်လေသည်။

"ချင်လေး ဒါက... အများကြီးပဲ မဟုတ်လား"

"အစ်ကိုလု မရီး ကျုပ်တစ်ယောက်တည်း စားလို့မကုန်ပါဘူး နောက်လည်း တောထဲသွားဦးမှာဆိုတော့ အခု အသားတွေ အကုန်စားလိုက်ကြပါ"

ချင်မင်က ပြောလိုက်၏။

လွန်ခဲ့သော ရက်အတော်ကြာက လုဇဲ့တို့၏ ကူညီမှုသာ မရှိပါက သူသည် ငတ်သေသွားနိုင်ပေသည်။

"ဦးလေးချင်က တကယ်တော်တာပဲ မဟုတ်ရင် နောက်ရက်တွေဆို ကျွန်တော်တို့လည်း ငတ်တော့မှာ"

ဝမ်ရွေ့လေးမှာ အလွန် ပျော်ရွှင်နေ၏။ သူ၏ မိဘများက ရိက္ခာ ပြတ်လပ်တော့မည့်အကြောင်း ပြောသည်ကို သူ ကြားခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်မင်က ကောင်လေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။

"ဦးလေး ရှိနေတာပဲ မင်းကို ဘယ်ငတ်ခိုင်းပါ့မလဲ"

လှောင်အိမ်ထဲရှိ ရှဉ့်နီလေးမှာမူ အငြိုးအတေးကြီးစွာဖြင့် ချင်မင့်ကို အော်ဟစ်နေလေသည်။

"ချင်လေး..."

ကျေးရွာအုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူသည် အသက် လေးဆယ်ကျော် ရှိပြီး ကိုယ်ဟန်မှာ တောင့်တင်းခိုင်မာလှပေသည်။

"ဦးလေး"

ချင်မင်က နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"မင်း တော်တာ ငါ သိပြီးသားပါ ဒီအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တာကတော့ တကယ်ကို မလွယ်ဘူး"

သူသည် ချင်မင်၏ ခွန်အား မည်မျှ ရှိသည်ကို သိလိုနေမိသည်။

"ချင်လေး မင်း အရပ်ရှည်လာတာပဲ ဘဝသစ် အပြောင်းအလဲတွေ ပြီးသွားပြီလား"

လုဇဲ့က မေးလိုက်၏။

ချင်မင် ပြန်ဖြေရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လေပြင်းတစ်ခု တိုးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ မရှိဘဲ ချင်မင်၏ လည်ပင်းကို ဓားဖြင့် ခုတ်လိုက်သကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ယင်းမှာ အလွန် ရုတ်တရက် ဆန်လှပေသည်။

သို့သော် ချင်မင်မှာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ တစ်ဖက်လူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကိုပါ မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခဲ့လေသည်။

"မင်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက တခြားသူတွေထက် အများကြီး ပိုမြန်တာပဲ"

ရွှီယွဲ့ဖျင် အံ့သြသွားမိ၏။ ထိုမျှ နီးကပ်သော အကွာအဝေးမှ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို သားရဲများပင် ရှောင်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ လျန်ဝမ်ချင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း နောက်မှသာ သူသည် ချင်မင်၏ ခွန်အားကို စမ်းသပ်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ရွှီယွဲ့ဖျင်၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ခံထားရသဖြင့် သူသည် လုံးဝ မလှုပ်နိုင်တော့ချေ။

"မင်းရဲ့ ခွန်အားက..."

သူသည် အံ့အားသင့်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

လုဇဲ့နှင့် လျန်ဝမ်ချင်းတို့ကတော့ ချင်မင်၏ ခွန်အားများ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ပျော်ရွှင်နေကြလေသည်။

ယင်းမှာ ဘဝကို ပြောင်းလဲစေနိုင်သော အခွင့်အရေး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်မင် လက်လွှတ်လိုက်၏။

ရွှီယွဲ့ဖျင်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်နေမိသည်။ သူသည် သစ်နှစ်ပင်ရွာ၌ အတော်ဆုံး ဖြစ်သော်လည်း ရှေ့မှ လူငယ်လေးမှာ ခွန်အားများကို အကုန် မထုတ်ရသေးကြောင်း သူ သိလိုက်ပေသည်။

"ငါ့အထင်တော့ မင်းရဲ့ ခွန်အားက ပေါင်ခြောက်ရာနီးပါး ရှိနေပြီထင်တယ်"

လျန်ဝမ်ချင်းမှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွား၏။ ထိုနယ်မြေတွင် ပေါင်ငါးရာခန့် မနိုင်လျှင်ပင် အမြင့်ဆုံး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့... မြို့ကြီးက လူတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တောင် မနိမ့်တော့ဘူးပေါ့"

လုဇဲ့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးချင်က အတော်ဆုံးပဲ"

ဝမ်ရွေ့လေးကလည်း အော်ဟစ်ကာ အားပေးနေလေသည်။

" ကင်းလှည့်အဖွဲ့က လူတွေ ရောက်နေပြီ"

ယန်ယုံချင် ရောက်လာပြီး ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူလည်း အံ့သြသွားမိ၏။

ချင်မင်သည် ထိုနယ်မြေ၏ အမြင့်ဆုံး အဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ပေသည်။

ကင်းလှည့်သူများ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း တစ်ခုခု ရှိရပေမည်။ ရွှီယွဲ့ဖျင်နှင့် ယန်ယုံချင်တို့ အမြန် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

ခဏအကြာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ချင်မင့်ကို ခေါ်ရန် ရောက်လာသဖြင့် သူသည် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအိမ်သို့ သွားလိုက်၏။

သူ့ကို ဘာကြောင့် ခေါ်ရသနည်းဟု သူ သံသယ ဖြစ်နေမိသည်။

"ဘဝသစ် ရရှိသူအားလုံး ပါဝင်ရမယ် တောင်ပေါ် အခြေအနေကို ကင်းလှည့်အဖွဲ့က ပြောပြလိမ့်မယ်"

သတင်းလာပို့သူက ပြောပြလေသည်။

ရွှီယွဲ့ဖျင်၏ အိမ်တွင် လူများစွာ ရောက်ရှိနေကြပြီး ချင်မင်အပါအဝင် ရွာထဲမှ ဘဝသစ် ရရှိသူ ခုနစ်ဦးစလုံး ရောက်နေကြလေသည်။ အသက် ခုနစ်ဆယ်ကျော် အဘိုးကြီးပင်လျှင် ပါဝင်ပေသည်။

နေမင်းကျောက်တုံး၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် အားလုံးမှာ စကားပြောနေကြပြီး ကင်းလှည့်အဖွဲ့မှ ဖုန်းယီအန်းဆိုသူက တောင်ပေါ် အခြေအနေကို ရှင်းပြနေလေသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်တွေက တောင်ပေါ်မှာ သံလိုက်စက်ကွင်းတွေ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေလို့ လမ်းပျောက်တာတွေ ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ ရှိနေတယ် တချို့သော မီးစမ်းရေတွေက ခန်းခြောက်သွားပြီး တချို့နေရာတွေမှာတော့ အဆင့်မြင့် မီးစမ်းရေတွေ ပေါ်လာတယ်"

ဖုန်းယီအန်းက မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့်ဖြစ်ပြီး ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ပြောဆိုနေလေသည်။

ချင်မင်မှာ တောထဲမှ သားရဲကြီးများ အပြင်သို့ ဘာကြောင့် ထွက်လာကြသည်ကို ယခုမှ သိလိုက်ရတော့သည်။

တောင်ပေါ်ရှိ သတ္တဝါများ၏ အသိုက်များတွင် ပြဿနာ ရှိနေသဖြင့် ၎င်းတို့မှာ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးလာကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"အခြေအနေက ပိုဆိုးလာနိုင်သလား အဆင့်မြင့် သတ္တဝါတွေ အပြင်ထွက်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလိုက်၏။

"အားလုံး စိတ်အေးအေးထားကြပါ အထက်က လူကြီးတွေက အဲဒီ သတ္တဝါတွေနဲ့ သွားရောက် ဆွေးနွေးမှာပါ အခြေအနေကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပေးပါလိမ့်မယ်"

ဖုန်းယီအန်းက ပြောပြလေသည်။ ဆွေးနွေးမှု မအောင်မြင်ပါကလည်း အဆင့်မြင့် ပညာရှင်များက ထိုသတ္တဝါများကို တားဆီးပေးလိမ့်မည်ဟု ဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကြိုတင် ကာကွယ်တဲ့ အနေနဲ့ ကင်းလှည့်အဖွဲ့တွေက အမြဲတမ်း အသင့်ရှိနေမယ် ရွာတွေက ဘဝသစ် ရရှိသူတွေကလည်း အသင့်ပြင်ထားကြပါ"

ဖုန်းယီအန်းက ရှင်းပြလေသည်။ အဆင့်မြင့် သတ္တဝါများကို တားဆီးထားသော်လည်း အချို့သော သတ္တဝါငယ်များမှာ လွတ်ထွက်လာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

အားလုံးမှာ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားများ ရှိနေကြပြီး လိုအပ်ပါက တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြ၏။

ဖုန်းယီအန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"သိပ်ပြီး စိုးရိမ်မနေကြပါနဲ့ အဲဒီလောက်အထိ မဆိုးပါဘူး နောက်ပြီးတော့ တိုက်ပွဲတွေ ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် မြို့ကြီးက လူငယ်တွေလည်း လာပြီး ကူညီပေးကြလိမ့်မယ်"

အားလုံး စိတ်အေးသွားကြလေသည်။

"အစ်ကိုဖုန်းက ညဘက် ကင်းလှည့်ပြီးတာနဲ့ ကျုပ်တို့ဆီ သတင်းလာပေးတာ တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ရွှီယွဲ့ဖျင်က ပြောလိုက်၏။

ဖုန်းယီအန်းက လက်ကာပြကာ ပြောလေသည်။

"အစ်ကိုရွှီ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ဒါက ကျုပ်ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ စိတ်ချပါ သားရဲတွေက ကျုပ်တို့ ကင်းလှည့်အဖွဲ့တွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ရွာသားတွေကို ဒုက္ခမပေးစေရပါဘူး"

ရွှီယွဲ့ဖျင်သည် သမင်သားကင်များကို ယူဆောင်လာပြီး ဖုန်းယီအန်းကို ဧည့်ခံလေသည်။

သူသည် ပြန်ရန် ပြင်နေသော ချင်မင်တို့ကို တားမြစ်လိုက်ပြီး အတူတူ သောက်စားရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။

အခန်းထဲတွင် အငွေ့အသက်များ ပြန်လည် သက်ဝင်လာခဲ့သည်။

"ကျုပ်ပြောပြမယ် စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး မြို့စားမင်း ကိုယ်တိုင်လည်း လာလိမ့်မယ် နောက်ပြီး အဆင့်မြင့် ပညာရှင်တွေလည်း ပါလာမှာဆိုတော့ လမင်းပိုးကောင် ဒါမှမဟုတ် တောင်ပိုင်ရှင်တွေ ထွက်လာရင်တောင် တားဆီးနိုင်ပါတယ်"

ဖုန်းယီအန်းက အရက်သောက်ရင်း သတင်းအချို့ကို ပြောပြလေသည်။

ချင်မင်မှာ အံ့သြစွာဖြင့် နားထောင်နေမိ၏။

သူသည် အရက်ကို မကြိုက်သဖြင့် လက်ဖက်ရည်ကိုသာ သောက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အတွင်း၌ ပုရွက်ဆိတ်ခြောက်များ ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပြန်ချထားလိုက်၏။

ရွှီယွဲ့ဖျင်က ရယ်မောရင်း ပြောလေသည်။

"ချင်လေး ယောက်ျားဆိုတာ အရက်သောက်တတ်ရတယ် နောက်ပြီး ဒီပုရွက်ဆိတ်မည်းတွေက တကယ်ကို အားရှိတဲ့ အရာတွေပဲ"

ဖုန်းယီအန်းက ချင်မင့်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

အခန်း ၁၀ မမြင်ရသော နယ်မြေများ

လယ်တောများက စီရီနေပြီး ကောက်ပဲသီးနှံများမှာ အမြစ်မှ အရွက်အထိ ထို့နောက် နှံစားစေ့များအထိ ရွှေရောင် အလှဆင်ပစ္စည်းများကဲ့သို့ တောက်ပနေပေသည်။ မှောင်မိုက်နေသော တောင်နက်ထဲတွင် အလွန်ထင်ရှားလှပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

ရောက်ရှိနေသူအားလုံးမှာ ဖုန်းယီအန်း၏ စကားများထဲတွင် စိတ်ဝင်စားသွားကြ၏။ မှောင်မိုက်နေသော တောင်တန်းကြီးထဲတွင် ထိုကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် မြင်ကွင်းမျိုး ရှိနေခြင်းပေလော။

"ဘယ်သူက စိုက်ပျိုးတာလဲ"

ရွှီယွဲ့ဖျင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဖုန်းယီအန်းက ခေါင်းခါပြလေသည်။ ထိုစဉ်က လမ်းပျောက်ခဲ့သော ကင်းလှည့်သူမှာ အမှတ်မထင် ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အနားသို့ မကပ်ရဲခဲ့ချေ။

နောက်ပိုင်းတွင် ၎င်းတို့က အထက်သို့ ချက်ချင်း သတင်းပို့ခဲ့သဖြင့် အဆင့်မြင့် ပညာရှင်များ ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း မည်သို့မျှ ရှာမတွေ့တော့ချေ။

အသက် ခုနစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်ရှိသော အဘိုးလျှိုက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်၏။

"အမှောင်ယံက အဆုံးမရှိဘူး တောင်နက်တွေထဲမှာ ကျုပ်တို့မသိတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာပဲ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နယ်မြေတွေက အလွန်အန္တရာယ်များတယ် ဝေးကွာလှတဲ့ မြို့စားမင်းကိုယ်တိုင် လာရင်တောင် အတွင်းထဲအထိ ဝင်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်"

"ဦးလေးလျှို ဦးလေးရော ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေနဲ့ ကြုံဖူးသလား"

ချင်မင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

အဘိုးလျှိုက ခေါင်းညိတ်ပြကာ အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေပုံဖြင့် ပြောလေသည်။

"တောရိုင်းထဲမှာတင် မဟုတ်ဘူး ကျုပ်တို့ နေထိုင်တဲ့ နေရာနားမှာတင် ထူးဆန်းတာတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်"

ထိုစဉ်က သူသည် လူငယ်လေးတစ်ဦးသာ ရှိသေးပြီး သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ ရွာထိပ်တွင် စွန်လွှတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ နောက်ဆုံးတွင် စွန်ကြိုးကို ပြန်သိမ်းလိုက်သောအခါ ကြိုးမှာ စေးကပ်နေပြီး စွန်ပေါ်တွင် သွေးများ ပေကျံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ကျုပ်တို့ ရွာထိပ်မှာတင်လား"

ယန်ယုံချင်က အံ့သြသွားပြီး ပြတင်းပေါက်ပြင်ပမှ ညကောင်းကင်ယံကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ချင်မင်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ငှက်တစ်ကောင်ကောင် ဒဏ်ရာရပြီး စွန်နဲ့ တိုက်မိတာများလား"

"ဖြစ်နိုင်တာပဲ အဲဒီတုန်းက ငါ့အဘိုးက သွေးတွေပေနေတဲ့ စွန်ကြိုးကို မြင်တော့ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ဒီအကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘဲ ဗိုက်ထဲမှာပဲ ထည့်ထားဖို့ မှာခဲ့တယ် အခုတော့ ဆယ်စုနှစ်တွေတောင် ကြာသွားပြီပေါ့"

အဘိုးလျှိုက ပြောလိုက်၏။

ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်များက မိမိတို့အိမ်နီးနားချင်းတွင် ဖြစ်ပျက်နေခြင်းမှာ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားရစေပေသည်။

ရွှီယွဲ့ဖျင်က ပြောလိုက်၏။

"ဖုန်းအစ်ကို ပြောတဲ့ တောင်ပေါ်က အကြောင်းတွေကိုပဲ ဆက်နားထောင်ကြရအောင်"

"မင်းတို့ တောရိုင်းသားရဲတွေ သင်္ချိုင်းမှာ ငိုနေတာကို ကြားဖူးကြသလား"

ဖုန်းယီအန်းက ထိုအကြောင်းကို ပြောရာတွင် သတိထားနေပြီး ခံစားချက်များမှာ ရှုပ်ထွေးနေပုံ ရလေသည်။

"ဘယ်လို သင်္ချိုင်းမှာ ငိုတာလဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလိုက်၏။ ၎င်းတို့မှာ တောင်ပေါ်တွင် အမြဲသွားလာနေကြသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော အဖြစ်မျိုးနှင့် မကြုံဖူးကြချေ။

ဖုန်းယီအန်းက ပြောလေသည်။

"သားရဲသင်္ချိုင်းပဲ"

"သားရဲတွေက မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်တာတွေကို သိကြလို့လား"

ရွှီယွဲ့ဖျင်က အံ့သြသွားမိ၏။

ဖုန်းယီအန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"မှောင်မိုက်နေတဲ့ နယ်မြေတွေက လူကို ကြောက်ရွံ့စေတယ် ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်မျိုးမဆို ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ"

ထိုနေ့က ကင်းလှည့်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဟောင်းမှာ တောင်ပေါ်တွင် ထူးခြားမှုကို သတိပြုမိခဲ့သဖြင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော သတ္တဝါများ အဆင့်တက်ပြီး ဘေးဒုက္ခများ ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အသံတိတ် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"ခေါင်းဆောင်ဟောင်းက အခြေအနေမှန်ကို သိချင်နေခဲ့တာ ဘယ်လို ပိုးကောင် ဒါမှမဟုတ် သားရဲတွေက အဆင့်တက်နေတာလဲဆိုတာ သိမှ ကျုပ်တို့ဘက်က ကြိုတင်ကာကွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်လား"

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အကြိမ်ကြိမ် မျိုးဗီဇပြောင်းထားသော သက်ရှိများတွင် ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းများ ရှိကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ခေါင်းဆောင်ဟောင်းသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ထိုထူးဆန်းသော အသံမှာ ငိုသံဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားခဲ့သော်လည်း သူသည် မရပ်တန့်ခဲ့ချေ။ ထို့နောက်တွင် သူသည် အဖြူရောင်အမွေးများရှိသော သားရဲအိုကြီးတစ်ကောင်က ညဘက်တွင် သင်္ချိုင်းတစ်ခုရှေ့၌ ငိုကြွေးနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဖုန်းယီအန်းက ဆက်ပြော၏။

"အဲဒီ မြေပုံဟောင်းကြီးက အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ ရှိနေပြီလို့ ထင်ရတယ် ဘာလို့လဲဆိုတော့ သင်္ချိုင်းပေါ်က ထင်းရှူးပင်အိုကြီးက အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ သက်တမ်းရှိနေပြီလေ"

ခေါင်းဆောင်ဟောင်းသည် အဖြူရောင် သားရဲကြီးက လူကဲ့သို့ပင် ဦးတိုက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး သင်္ချိုင်းအနီးတွင် အလင်းစက်များ ကျဆင်းလာကာ မှောင်မိုက်နေသော တောအုပ်ကို လင်းထိန်သွားစေခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ သားရဲငှက်ကြီးများ ဆင်းသက်လာကြသလို ရွှံ့နွံထဲမှ သတ္တဝါဆိုးကြီးများလည်း ကုန်းပေါ်သို့ တက်လာကြကာ အတူတူ ဝိုင်းဝန်း ရှိခိုးနေကြလေသည်။

ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ဖုန်းယီအန်းက စကားရပ်သွား၏။

"အဲဒီနောက် ဘာဖြစ်လဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က လောဆော်လိုက်သည်။

ဖုန်းယီအန်းက ပြောပြလေသည်။

"ခေါင်းဆောင်ဟောင်းက အနားကို အတင်းတိုးပြီး အဖြူရောင် သားရဲကြီးရဲ့ ရုပ်သွင်ကို သေချာမြင်အောင် ကြည့်ခဲ့တယ် ပြန်ရောက်ရင် မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ ရှာဖွေပြီး ကြိုတင်ကာကွယ်ဖို့အတွက်ပေါ့"

အဖြူရောင် သားရဲအိုကြီးမှာ ဦးတိုက်ကာ ငိုကြွေးနေရင်းမှ ထူးဆန်းစွာပင် မျိုးဗီဇများ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ ထိုသို့ သင်္ချိုင်းတွင် ငိုကြွေးခြင်းမှာ သူ၏ အဆင့်ကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်သည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အခမ်းအနားတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

ခေါင်းဆောင်ဟောင်းမှာ အသံတိတ် ပြန်ဆုတ်လာခဲ့သော်လည်း လမ်းတွင် သွေးများ အန်လာကာ တစ်ကိုယ်လုံး ယားယံလာခဲ့သည်။ သူသည် အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာပြီး သတင်းပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ သွေးသားများ ပုပ်ပွကာ သေဆုံးသွားခဲ့ရလေသည်။

"အဲဒီနောက်မှာတော့ အထက်က လူအများကြီး လွှတ်ပြီး တောင်ပေါ်မှာ တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ခဲ့တယ် သတင်းက အချိန်မီ ရောက်သွားလို့သာ တော်တော့တယ် မဟုတ်ရင် အဲဒီ သားရဲအိုကြီးသာ အောင်မြင်သွားမယ်ဆိုရင် ဘေးဒုက္ခကြီး ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်"

အားလုံး၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားကြ၏။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရွာပြင်ပမှာ အေးချမ်းနေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း မမြင်ရသော နေရာများတွင်မူ လူအချို့က တိတ်တဆိတ် တောင်ကို စောင့်ရှောက်ရင်း တိုက်ပွဲဝင်နေကြရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အဘိုးလျှိုမှာ ဆံပင်များ ဖြူဖွေးလျက် မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်းများဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ခေါင်းဆောင်ဟောင်းလို လူမျိုးတွေက တစ်ယောက် နှစ်ယောက်တင် မဟုတ်ပါဘူး ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက ခင်ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ဆိုရင်လည်း တောင်ပေါ်မှာ အမြဲတမ်း စောင့်ရင်း သတ္တဝါဆိုးတွေကို တားဆီးပေးခဲ့တာ နောက်ဆုံး သူ အသက်ကြီးသွားတော့ တောင်ထဲမှာပဲ သေသွားတာလား မသိပါဘူး ပြန်ပေါ်မလာတော့ဘူး"

ဖုန်းယီအန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ်တို့ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင် အများစုက ဒဏ်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရဖူးကြတယ် တချို့ဆိုရင်တော့ အသေမလှ ဖြစ်ရသလို အရိုးတောင် ပြန်မရကြဘူး"

သူသည် ခေါင်းဆောင်ဟောင်း၏ ဆရာအကြောင်းကို ဥပမာပေးကာ ပြောပြလေသည်။

"ထိုစဉ်က အဲဒီ ပညာရှင်ကြီးက အလွန်တော်ပြီး လူအများက လေးစားကြတဲ့သူပေါ့ သူက လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးထားလို့ အနားယူထားပြီးသား ဖြစ်ပေမဲ့ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ တောင်သတ္တဝါဆိုးကြီး ပေါ်လာတယ်ဆိုတော့ နောက်လူတွေ မတားနိုင်မှာ စိုးလို့ တခြားသူတွေကို မသွားခိုင်းဘဲ သူကိုယ်တိုင်ပဲ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့တာ"

တိုက်ပွဲအပြီးတွင် ခေါင်းဆောင်ဟောင်း၏ ဆရာမှာ သတ္တဝါဆိုးကြီးကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရစေခဲ့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်မှာမူ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ သွေးကွက်ကြီးများအပြင် ကျန်ရှိခဲ့သည်မှာ ဓားကျိုး တစ်ဝက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

"အဲဒီ ပညာရှင်ကြီးရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒကတော့ သူ့ရဲ့ ဇနီးနဲ့ သားသမီးတွေ ရှိတဲ့ သင်္ချိုင်းနားမှာပဲ မြေမြှုပ်ခံချင်တာပေါ့ ဒါပေမဲ့ ဆန္ဒတွေ မပြည့်ဝခဲ့ဘဲ ဝိညာဉ်က အိမ်ပြန်လမ်း မရှိဘဲ တောင်နက်ကြီးထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရတယ်"

ဖုန်းယီအန်းက ခေါင်းခါရင်း သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

ထိုအဘိုးအို၏ ဇနီးနှင့် သားသမီးမှာ ယခင်က တောင်ပေါ်မှ သတ္တဝါဆိုးများကြောင့် စောစီးစွာ ကွယ်လွန်ခဲ့ရသဖြင့် သူသည် တစ်သက်လုံး အိမ်ထောင်မပြုဘဲ နေထိုင်သွားခဲ့လေသည်။

ကင်းလှည့်အဖွဲ့က သူ၏ သွေးစွန်းနေသော ဓားကျိုးကို ယူဆောင်လာပြီး သူ၏ ဇနီးနှင့် သားသမီး သင်္ချိုင်းဘေးတွင် မြှုပ်နှံပေးခဲ့ကြ၏။

ချင်မင်မှာ ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ လက်ထဲရှိ အရက်မှာပင် အရသာ မရှိတော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တိတ်ဆိတ်နေမိ၏။

ဖုန်းယီအန်းမှာ စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကင်းလှည့်သူတွေဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ ဒဏ်ရာရတဲ့သူကရ သေတဲ့သူကသေ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ရူးသွားပြီး တောင်ပေါ်မှာ သားရဲတွေလို အသားစိမ်းတွေ စားရင်း သတ္တဝါဆိုးကြီးတွေ ဖြစ်သွားကြတာပဲ ကျုပ်တို့ အဖွဲ့ရဲ့ နောက်ဆုံးရလဒ်က ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ မသိဘူး တောင်တန်းကြီးကပဲ ကျုပ်တို့ရဲ့ နောက်ဆုံး နားခိုရာ ဖြစ်သွားမလားပဲ"

စားပွဲပေါ်တွင် အငွေ့အသက်များမှာ လေးလံနေ၏။ ယခုအခါ တောင်ပေါ်တွင် အပြောင်းအလဲများ ရှိနေသဖြင့် မကြာခင်တွင် တိုက်ပွဲများ ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း အားလုံး သိနေကြပေသည်။

ဖုန်းယီအန်းက ခွက်ထဲမှ အရက်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် သောက်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"ရွှီအစ်ကို ဆေးမျိုးစေ့တွေကိုတော့ အစ်ကိုပဲ အားကိုးပြီး မြှုပ်နှံပေးရမယ်"

သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ သစ်သားသေတ္တာလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ အတွင်း၌ ပဲစေ့အရွယ်ခန့်ရှိသော အမည်းရောင်မျိုးစေ့ လေးစေ့ ပါဝင်နေလေသည်။

ရွှီယွဲ့ဖျင်က အံ့သြသွားပြီး မေးလိုက်၏။

"ဆောင်းရာသီမှာတင် စိုက်ရမှာလား"

ဖုန်းယီအန်းက တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလေသည်။

"အခု မီးစမ်းရေထဲမှာ ထည့်ပြီး ပြုစုထားမှ နွေဦးမှာ အားကောင်းကောင်းနဲ့ ပေါက်လာမှာလေ ဒီတစ်ခါ တိုက်ပွဲမှာ ကင်းလှည့်အဖွဲ့က ရှေ့ဆုံးကနေ ရင်ဆိုင်ရမှာဆိုတော့ ညီအစ်ကို တချို့ရဲ့ အသက်က ရေတွက်နေရပြီ အသက်ရှင်နေရင်တောင် ဒဏ်ရာတွေနဲ့ဆိုတော့ လမင်းနက် ပွင့်လာမယ့်အချိန်အထိ တောင့်ခံနိုင်မလား မသိဘူး ဒါက လူအများကြီးရဲ့ အသက်ကယ်ဆေးပဲ ရွှီဟောင်း မင်း သေချာလေး ဂရုစိုက်ပေးပါဦး"

လမင်းနက် ဆိုသည်မှာ မီးစမ်းရေထဲတွင် အမြစ်တွယ် ပေါက်ရောက်သော အပင်ဖြစ်ပြီး အရွက်များမှာ လိပ်ပြာပန်းနှင့် တူလေသည်။ ပွင့်ချပ်တစ်ခုချင်းစီမှာ အမည်းရောင် လဆန်းပုံသဏ္ဌာန် ရှိပြီး အလင်းဖျော့ဖျော့နှင့် မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်နေတတ်ပေသည်။

ဖုန်းယီအန်းက မုတ်ဆိတ်မွေးပေါ်မှ အရက်စများကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"ရွှီအစ်ကိုရဲ့ ဧည့်ခံမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တောင်ရှင်းလင်းရေး ပြီးလို့ အသက်ရှင်ရင် ပြန်ဆုံကြတာပေါ့"

"အစ်ကိုဖုန်းက တော်တဲ့သူပဲ ဘေးအန္တရာယ်ကနေ ကျိန်းသေ လွတ်မြောက်မှာပါ"

ရွှီယွဲ့ဖျင်က ပြောလိုက်၏။

အားလုံးက ဖုန်းယီအန်းကို ရွာထိပ်အထိ လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြပြီး သူ အမှောင်ထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

"ဒီနှစ်က အခြေအနေ မကောင်းဘူး ကင်းလှည့်အဖွဲ့ကလည်း အားနာလို့ထင်တယ် မျိုးစေ့ လေးစေ့ပဲ ပေးသွားတာဆိုတော့ မီးစမ်းရေရဲ့ အားအင်တွေက တောင့်ခံနိုင်ပါတယ်"

တစ်စုံတစ်ယောက်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

ကင်းလှည့်သူများသည် တောင်ပေါ်ရှိ အန္တရာယ်များကို စောင့်ကြည့်ရုံတင်မကဘဲ တောင်ကိုလည်း ကာကွယ်ပေးနေသူများ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့အတွက် အသက်ကယ်ဆေးများကို စိုက်ပျိုးပေးရန် ဝန်မလေးကြချေ။

သဘောတူညီချက်အရ တစ်ရွာလျှင် လမင်းနက် လေးပင်မှ ရှစ်ပင်အထိ ပေးရလေ့ရှိရာ လေးပင်ဆိုပါက မီးစမ်းရေရှိ ရိက္ခာပင်များအပေါ် သက်ရောက်မှု သိပ်မရှိလှပေ။

လူစုခွဲလိုက်ကြပြီ ဖြစ်၏။

အဘိုးလျှိုမှာ မပြန်သေးဘဲ ထိုအမည်းရောင် မျိုးစေ့ လေးစေ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ကို ပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့တာပဲ"

ချင်မင် ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ရွှီယွဲ့ဖျင်မှာ စိတ်အိုက်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။

လမ်းမပေါ်တွင် လူများလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ အားလုံးမှာ လေးနှင့် မြှားများ၊ ခက်ရင်းများကို ကိုင်ဆောင်ကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်နေကြလေသည်။

မနေ့က ၎င်းတို့သည် ချင်မင့်ကို တောင်ပေါ် အခြေအနေများကို အသေးစိတ် မေးမြန်းခဲ့ကြပြီး ယနေ့ မနက်တွင် စတင် လှုပ်ရှားကြခြင်း ဖြစ်၏။

အဓိကအားဖြင့် အိမ်တိုင်းတွင် ရိက္ခာ ပြတ်လပ်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

"ရလဒ်ကတော့ အကြီးကြီးပဲ ဓားချိုသမင် နှစ်ကောင်တောင် ရခဲ့တယ်ဟေ့"

လူစုတစ်စု ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရ သတင်းပေးနေကြ၏။ အကျိုးအမြတ်မှာ မနည်းလှပေ။

"အခု တောအုပ်အပြင်ဘက်ကတော့ တည်ငြိမ်သွားပြီပဲ အတွင်းထဲအထိ မတိုးရင်တော့ သတိထားပြီး အမဲလိုက်လို့ ရပါတယ်"

နောက်တစ်နေ့တွင် လူများစွာ အုပ်စုဖွဲ့ကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြပြီး သားကောင်များစွာ ရလာခဲ့ကြသည်။

ကလေးငယ်များစွာမှာလည်း အအေးဒဏ်ကို မကြောက်ဘဲ ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း လမ်းပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေကြရာ ရွာထဲတွင် အငွေ့အသက်များ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

"ဦးလေးချင် ကျွန်တော်တို့အိမ်ကို လာခဲ့ပါဦး ဒီနေ့ တောသမင်သား စားရမယ်"

ဝမ်ရွေ့လေးက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ချင်မင့်ကို လာခေါ်လေသည်။

ချင်မင် အသားစားပြီးနောက် လုဇဲ့၏ အိမ်မှ ထွက်လာချိန်တွင် ရွှီယွဲ့ဖျင် တစ်ယောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရွာထိပ်မှ ပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဦးလေးရွှီ လူသွားပို့တာလား"

"အင်း ကင်းလှည့်အဖွဲ့က လူတွေ ရောက်လာပြီး လမင်းနက်ကို အမြန်စိုက်ဖို့ လာပြောသွားတာလေ"

ရွှီယွဲ့ဖျင်က ပြောလိုက်၏။

ချင်မင်မှာ ကင်းလှည့်သူများ တကယ်ကို မလွယ်ကူကြောင်း အန္တရာယ်မျိုးစုံကြားတွင် ဒဏ်ရာရနိုင် သေဆုံးနိုင်သည်ဟု ယူဆထားသဖြင့် ရွှီယွဲ့ဖျင်၏ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမှုကို တွေ့သော်လည်း ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ချေ။

ထိုနေ့မှာပင် နောက်ဆုံး တောင်ပေါ်တက်သွားသည့် အဖွဲ့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ဆူညံသွားခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အများစုမှာ ဒဏ်ရာရလာကြပြီး သွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့် ဖြစ်နေကာ ရလာသော သားကောင်များလည်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

"အလွန် အန္တရာယ် များတာပဲ မျိုးဗီဇပြောင်း နှင်းမျောက်ဝံနဲ့ တိုးတာလေ အဘိုးကြီးချန်ရဲ့ လက်မောင်းတောင် ပြတ်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်"

ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာသော ရွာသားများမှာ ထိတ်လန့်နေကြဆဲပင် ဖြစ်၏။

"ကံကောင်းလို့သာ မြှားတွေနဲ့ ပစ်ပြီး ပြန်ဆုတ်နိုင်ခဲ့တာ ဒါက တောင်ထဲကို အများကြီး ဝင်မိသွားလို့ပဲ နောင်ဆို သတိထားရမယ်"

အမှောင်ထုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်တစ်နေ့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်သည်။ မနေ့က ဒဏ်ရာရသူများ ရှိခဲ့သော်လည်း အခြားသူများကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုတစ်ခေါက်တွင် ဘဝသစ် ရရှိသူများ ပါဝင်သွားကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း အချိန်အတော်ကြာ မကြာမီမှာပင် လူတစ်စု ပြန်ရောက်လာခဲ့၏။ အများစုမှာ သွေးစွန်းနေကြပြီး ဘဝသစ် ရရှိသူမှာ ဒဏ်ရာ အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်နေလေသည်။

သူ၏ ဘယ်ဘက် ပခုံးရိုးမှာ ကျိုးသွားခဲ့ပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက်မှာလည်း ပုံမှန် မဟုတ်ဘဲ ကွေးနေကာ ရင်ဘတ်မှာလည်း ချိုင့်ဝင်နေလေသည်။ ပါးစပ်ထဲတွင် သွေးများ ပြည့်နှက်နေပြီး အသက်ရှင်နိုင်မလားပင် မသေချာတော့ချေ။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

"သွေးဝက်ဝံနဲ့ တိုးတာပဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလျက် ပြောလိုက်သည်။

သွေးဝက်ဝံ ဆိုသည်မှာ အလွန် သန်မာလှသော မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါ တစ်မျိုး ဖြစ်၏။ အမွေးများမှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး အလွန် ကြမ်းကြုတ်လှသဖြင့် ဘဝသစ် ရရှိသူတစ်ဦးနှင့် တွေ့လျှင်ပင် အသက်ရှင်ရန် မလွယ်ကူချေ။

"အစ်ကိုလုရော"

ချင်မင်သည် ဘေးအိမ်သို့ အမြန် ပြေးသွားလိုက်၏။

"သူ တောင်ပေါ် တက်သွားတယ်လေ"

လျန်ဝမ်ချင်းမှာ အခြေအနေကို သိလိုက်ရသဖြင့် အလွန် စိုးရိမ် ပူပန်နေလေသည်။

"ကျုပ် သွားရှာလိုက်မယ်"

ချင်မင် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ရွှီယွဲ့ဖျင်သည် လူတစ်စု ပြန်မရောက်သေးကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ပူသွားပြီး ဘဝသစ် ရရှိသူအားလုံးကို တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

ချင်မင်မှာ ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးလွှားနေပြီး သူ၏ ဘေးတွင် နှင်းလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် အနားရှိ ရွှီယွဲ့ဖျင် ပင်လျှင် အံ့သြသွားရလေသည်။ အခြားသူများမှာမူ နောက်ကွယ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၏။

တောအုပ်အနီးသို့ ရောက်သောအခါ ချင်မင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူတစ်စုမှာ ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် ထွက်လာကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် လူနာထမ်းစင်ပေါ်မှ လုဇဲ့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

"အစ်ကိုလု"

သူ အပြေးအလွှား သွားလိုက်လေသည်။

လုဇဲ့၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်လုံးများ မှိတ်ထားကာ အင်္ကျီများမှာလည်း စုတ်ပြဲလျက် သွေးများ ပေကျံနေလေသည်။ ရင်ဘတ်နှင့် ဝမ်းဗိုက်တွင် ဒဏ်ရာ အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံး နံရိုး သုံးချောင်းခန့် ကျိုးသွားပုံ ရပေသည်။

ဘေးနားတွင် ငိုသံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ဒဏ်ရာရသူများထဲမှ နှစ်ဦးမှာ အသက်ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၏။

"သွေးဝက်ဝံက လုပ်တာလား"

ချင်မင်က မေးလိုက်၏။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ပြန်ဖြေလေသည်။

"ဟုတ်တယ် ကင်းလှည့်အဖွဲ့က လူတွေသာ ပေါ်မလာရင် ကျုပ်တို့ အများကြီး သေကုန်ကြမှာ"

ချင်မင်သည် မှောင်မိုက်နေသော တောအုပ်ကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ဓားမြှောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

ရွှီယွဲ့ဖျင် ရောက်ရှိလာပြီး သူ့ကို တားမြစ်လိုက်သည်။

"အန္တရာယ် မများနဲ့ဦး အရင်ပြန်ကြရအောင်"

လျန်ဝမ်ချင်းမှာ ထမ်းစင်ပေါ်မှ လုဇဲ့ကို မြင်ရသောအခါ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့၏။ ကလေးနှစ်ယောက်မှာလည်း အော်ဟစ်ကာ ငိုကြွေးနေကြလေသည်။

"မရီး အစ်ကိုလုက သတိလစ်သွားတာ"

ချင်မင်က ပြောလိုက်၏။

သူသည် သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရာ လုဇဲ့၏ ကျိုးသွားသော နံရိုးများမှာ အတွင်းကလီစာများကို မထိခိုက်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ဒဏ်ရာများကို အမြန် ပြုပြင်ပေးလိုက်ရာ အခြေအနေမှာ အလွန်အမင်း မဆိုးရွားတော့ချေ။

ယခုတစ်ခေါက်တွင် လူများစွာ ဒဏ်ရာရခဲ့ကြသဖြင့် လမ်းပေါ်တွင် ငိုသံများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ရွာထဲတွင် အငွေ့အသက်များမှာ လေးလံနေပြီး ရွှီယွဲ့ဖျင်က ယခုမှစ၍ မည်သူမျှ တောင်ပေါ် မတက်ရန် အမိန့်ထုတ်လိုက်၏။

ချင်မင်သည် ရွှီယွဲ့ဖျင်၏ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ အဘိုးလျှိုနှင့် ယန်ယုံချင်တို့ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်း သွေးဝက်ဝံကို သွားသတ်ချင်နေတာလား"

ရွှီယွဲ့ဖျင်က အခန်းထဲမှနေ၍ မေးလိုက်၏။

ချင်မင်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ဖြေလေသည်။

"အစ်ကိုလုရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဝက်ဝံခြေသည်းရာတွေ ရှိပေမဲ့ နံရိုးတွေ ကျိုးတာကတော့ လက်သီးနဲ့ အထိုးခံရတာနဲ့ ပိုတူနေတယ်"

"မင်းလည်း အဲဒီလိုပဲ ခံစားရသလား ဒါဆိုရင်တော့ လူလုပ်တာပဲ ဖြစ်ဖို့များတယ်"

ရွှီယွဲ့ဖျင်က ဒေါသတကြီး ထရပ်လိုက်သည်။

"တချို့လူတွေက တကယ်ကို လွန်လွန်းတယ်"

ချင်မင်မှာ အစောပိုင်းကတည်းက သံသယ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှီယွဲ့ဖျင်မှာ မျိုးစေ့ လေးစေ့ ရရှိခဲ့ပြီးနောက် စိတ်အိုက်နေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ချင်မင်က မေးလိုက်၏။ အဖြေကို သိနေသော်လည်း စိတ်ထဲမှ လက်မခံနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေမိသည်။

ရွှီယွဲ့ဖျင်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောပြလေသည်။

"ကင်းလှည့်အဖွဲ့က လမင်းနက်ကို အခုချက်ချင်း စိုက်ဖို့ ကျုပ်ကို ဖိအားပေးနေတာ ကျုပ်က သဘောမတူတော့ သူတို့က ဒီလိုနည်းနဲ့ ကလဲ့စားချေတာပဲ"

အဘိုးလျှိုက ပြောလိုက်၏။

"မျိုးစေ့တွေက ပြဿနာ ရှိနေတယ် မျိုးဗီဇပြောင်းနေပုံပဲ မီးစမ်းရေရဲ့ အားအင်တွေကို အများကြီး စုပ်ယူမှာဆိုတော့ ရိက္ခာပင်တွေအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိလာလိမ့်မယ် နောက်နှစ်ဆို ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

ချင်မင်၏ ရင်ထဲတွင် မအေးချမ်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေမိ၏။ ထိုမုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် ဖုန်းယီအန်းမှာ အလွန် တည်ကြည်ဟန် ရှိပြီး ကင်းလှည့်သူများ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ပြောပြခဲ့သဖြင့် သူလည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ဤကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်မျိုးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ယန်ယုံချင်က ပြောပြလေသည်။

"ဖုန်းယီအန်းပြောတာတွေကတော့ အမှန်တွေပါပဲ ဒါပေမဲ့ အခုအဖွဲ့ထဲက လူတွေနဲ့တော့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး"

ချင်မင်မှာ ယခင်က စကားတစ်ခွန်းကို ပြန်လည် သတိရမိလိုက်၏။ တချို့သော ကင်းလှည့်သူတွေကတော့ တာဝန်ကျေကြပါတယ် ဆိုသည့် စကားပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုစဉ်ကပင် ယန်ယုံချင်မှာ တာဝန်မကျေသူများလည်း ရှိကြောင်း အရိပ်အမြွက် ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အဘိုးလျှိုက အသံကို ထပ်မံ နှိမ့်လိုက်၏။

"ဒီအဖွဲ့က သွေးဝက်ဝံကို အမဲလိုက်ခဲ့ဖူးတယ် ကျုပ်ကတော့ တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီ ဝက်ဝံအရေခွံကို ခြုံပြီး မကောင်းမှု လုပ်နေတာလို့ အသေအချာ သံသယ ဖြစ်မိတယ်"

ချင်မင်မှာ ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကင်းလှည့်သူများမှာ တောင်ကို စောင့်ရှောက်ပြီး လူအများကို ကာကွယ်ပေးရမည့်သူများ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ဘာတွေ လုပ်နေကြသနည်း။ အပြင်ပန်းတွင် တာဝန်ကျေဟန် ပြသသော်လည်း နောက်ကွယ်တွင်မူ ရွာသားများ၏ သွေးကို စုပ်ယူနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"အစ်ကိုရွှီ အိမ်မှာ ရှိသလား"

ဖုန်းယီအန်းနှင့် ကင်းလှည့်သူ လေးဦးမှာ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြလေသည်။

"ကျုပ်တို့ရဲ့ အမှားတွေပဲ ဒီတစ်ခါ တာဝန်မကျေခဲ့လို့ ရွာသားတွေကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့တာ"

ဖုန်းယီအန်းက အားနာသည့် မျက်နှာဖြင့် ပြောဆိုနေပြီး သွေးဝက်ဝံကို ချက်ချင်း သွားရောက် အမဲလိုက်မည်ဟု ဆိုလေသည်။

ရွှီယွဲ့ဖျင်မှာ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားသော်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘဲ ဟန်ဆောင်၍သာ ဆက်ဆံနေရလေသည်။

သူ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် ခံရခက်နေမိ၏။ တစ်ဖက်လူက လူသတ်ပြီးမှ အိမ်သို့ လာ၍ တောင်းပန်ခြင်းမှာ လူကို အပေါ်မှနေ၍ လှောင်ပြောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်မင်မှာမူ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေရင်း ဓားကို ဆွဲထုတ်ချင်စိတ်ကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထားလိုက်လေတော့သည်။