အခန်း (၁၃-၁၄)

အခန်း ၁၃ သွေးမပူတော့ပြီ

အစ်ကိုရွှီက ဘာစကားမျှ မပြောဘဲ ယင်ထိန်မြို့နယ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူက မှောင်မိုက်နေသော တောအုပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး သစ်ပင်တစ်ပင်ကို လက်သီးဖြင့် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ထိုးနှက်လိုက်ရာ သစ်ကိုင်းပေါ်မှ နှင်းများက တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းလာတော့သည်။

"ငါ့မှာ သားသမီးတွေနဲ့ မိသားစုသာ မရှိဘူးဆိုရင် ဒါမှမဟုတ် အသက်က နှစ်ဆယ်လောက် ပိုငယ်မယ်ဆိုရင် ဒီနေ့ ငါ အသက်ပေးပြီးတော့ ဖုန်းယီအန်းကို တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားမှာပဲ"

သူက အမောတကော အသက်ရှူရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် ခံရခက်နေပြီး လက်မောင်းများကလည်း တုန်ရီနေပေသည်။ သူက ထိုအခန်းထဲတွင် အစော်ကားခံခဲ့ရသည်။ ယခုအချိန်အထိ သူ၏ ပါးပေါ်တွင် လက်ဝါးရာများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေနှင့် ထိုအရှက်ကွဲမှုကို သူ ခါးစည်းမခံနိုင်ပေ။

သို့သော် သူ့တွင် မိသားစု ရှိနေသလို သူကလည်း လူငယ်တစ်ဦး မဟုတ်တော့ချေ။ သူ ထမ်းဆောင်ရမည့် တာဝန်များနှင့် ဝတ္တရားများက သူ့ကို အောင့်အီးသည်းခံရန် ဖိအားပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ သွေးပူမှုတွေကတော့ ဘဝရဲ့ ဖိစီးမှုတွေကြားမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီပဲ။"

ချင်မင်က မည်သို့ နှစ်သိမ့်ပေးရမှန်း မသိဘဲ သူ၏ စိတ်အာရုံမှာလည်း လိုက်ပါ လှုပ်ရှားနေမိသည်။

"ဦးလေးရွှီ စိတ်မဆိုးပါနဲ့ဦး သူတို့ ဒီလို မကောင်းမှုတွေ လုပ်နေတာဆိုတော့ တစ်နေ့နေ့မှာ အပြစ်ပေးခံရမှာပါ။"

အချိန်အတော်ကြာမှ အစ်ကိုရွှီက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"ပြန်ကြရအောင်"

ညကောင်းကင်ယံတွင် နှင်းပွင့်လေးများ ကျဆင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦး စကားသိပ်မပြောဖြစ်ကြသဖြင့် ချင်မင်က အငွေ့အသက်များကို လျှော့ချရန်အတွက် စကားစလိုက်သည်။

"တောင်ရှင်းလင်းရေးက ဘာလို့ မစသေးတာလဲ။"

အစ်ကိုရွှီက ပြန်ဖြေသည်။

"အထက်က လူတွေက တောင်ပေါ်က လျှို့ဝက်ဆန်းပြားတဲ့ သတ္တဝါတွေနဲ့ ဆွေးနွေးနေတုန်း ထင်တယ်။"

ထို့နောက်တွင် သူ၏ မျက်နှာက ပျက်ယွင်းသွားသည်။ ကင်းလှည့်အဖွဲ့တွင် မျိုးစေ့များ အပင်ပေါက်မြန်စေရန် လှုံ့ဆော်ဆေးရည် တစ်မျိုး ရှိပြီး သုံးရက်အကြာတွင် သစ်ပင်နှစ်ပင်ရွာသို့ ပို့ဆောင်ကာ မီးစမ်းရေထဲတွင် လောင်းထည့်လိမ့်မည်ဟု ဆိုသည်။ ယင်းက လမင်းနက်အတွက် အကျိုးရှိသော်လည်း မီးစမ်းရေအတွက်မူ ဆိုးကျိုးများ ရှိလာမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

"တခြားရွာတွေကရော သဘောတူကြလား။"

ချင်မင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

အစ်ကိုရွှီက သက်ပြင်းချရင်း ပြောပြသည်။

"ရွာသုံးရွာကတော့ ပြဿနာရှိခဲ့တယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက ရိက္ခာပင်တွေ လျော့နည်းလာတာကို ကြည့်ပြီး မျိုးစေ့တွေမှာ ပြဿနာရှိနေတာကို သူတို့လည်း ရိပ်မိကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ဖိအားတွေကို မတောင့်ခံနိုင်ဘဲ သဘောတူလိုက်ကြရတာပဲ။ ဘေးနားက ချင်းဆန်းရွာ တစ်ရွာပဲ ကျန်တော့တယ်။ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ကလည်း ဟိုရောဂါသည်လေးကို ကျင့်စဉ်ပေးခဲ့တဲ့သူကို ကြောက်နေကြလို့ အတင်းအကျပ် မလုပ်ရဲကြတာ။"

"မကြာခင်မှာ လလယ်ကို ရောက်တော့မယ်။"

ချင်မင်က မှောင်မိုက်နေသော ကောင်းကင်ယံကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကင်းလှည့်အဖွဲ့မှ လူများသည် လလယ်နှင့် လကုန်ရက်များတွင်သာ တောင်ပေါ်တွင် အတူတူ ရှိနေတတ်ကြကြောင်း သူ သိရှိထားသည်။

ထိုအချိန်တွင် နီရဲနေသော နွားကြီးတစ်ကောင် လမ်းဆုံမှ ပေါ်ထွက်လာသဖြင့် မမြင်ဘဲ မနေနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်က လူတစ်ရပ်မက မြင့်မားလှပြီး အမွေးများကလည်း တောက်ပကာ အနီရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ပုံမှန် ချိုနှစ်ဖက်အပြင် ၎င်း၏ နဖူးအလယ်တွင် ထက်မြက်လှသော ဦးချိုတစ်ချောင်းလည်း ရှိနေပေသည်။ ယင်းက မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါ တစ်မျိုး ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

သို့သော် အာရုံအဖမ်းစားဆုံးမှာ ထိုနွားကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသားပင် ဖြစ်သည်။ သူက အလွန် အရပ်ရှည်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်မည်ဆိုပါက သုံးမီတာကျော် ရှိပေလိမ့်မည်။ ဆံပင်အရှည်များက ပခုံးပေါ်တွင် ဝဲကျနေပြီး မျက်ဝန်းများက ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှကာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။ နီရဲနေသော ထိုနွားကြီးက နှင်းများကို နင်းကာ ယင်ထိန်မြို့နယ်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလွှားသွားတော့သည်။

"ဒီလောက် အရပ်ရှည်တဲ့လူလည်း ရှိတာပဲလား။"

ချင်မင်က အံ့သြစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူက တခြား လမ်းစဉ်တစ်ခုကို လျှောက်လှမ်းနေတာလေ။"

အစ်ကိုရွှီက ဝေးကွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"စောစီးစွာ ဘဝသစ် ရရှိခဲ့လို့ ခန္ဓာကိုယ်က အရှိန်အဟုန်နဲ့ ကြီးထွားလာတာလား။"

ချင်မင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရှေးလူကြီးများ၏ အတွေ့အကြုံအရ အသက် တစ်ဆယ့်ငါး တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်တွင် ဘဝသစ် ရရှိခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပြီး ရွှေရောင်ပါရမီကို တည်ဆောက်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ အကယ်၍ စောစီးစွာ ဘဝသစ် ရရှိပါက ခန္ဓာကိုယ်က ကြီးထွားနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ဟော်မုန်းများ ကမောက်ကမ ဖြစ်ကာ လူသန်ကြီးများ ဖြစ်သွားတတ်ကြသည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ထိုကဲ့သို့သော လူသန်ကြီးများက အသက်တိုတတ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြောင်းလဲမှုက ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲလှသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

အစ်ကိုရွှီက ပြောပြသည်။

"ကြီးမားတဲ့ မိသားစုတွေမှာပဲ ရှေးလူကြီးတွေရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ ရှိကြတာလေ ရိက္ခာနဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး သုံးနိုင်မှသာ အဲဒီလိုလူမျိုးတွေက ကြီးထွားလာနိုင်ကြတာ။"

လူသန်ကြီး အနည်းငယ်သာ အသက်ရှင်နိုင်ကြပြီး ရှင်သန်လာပါကလည်း အလွန် ခွန်အားကြီးမားကြပေသည်။

"အဲဒီလိုလူမျိုးတွေကို လူသန်နတ်ဘုရား လမ်းစဉ် လျှောက်လှမ်းသူတွေလို့ ခေါ်ကြတယ်။"

ရွှီယွဲ့ဖျင်က ရှင်းပြပြီး သာမန်မိသားစုများက ထိုသို့ မွေးမြူရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပြောဆိုသည်။ သူက ထိုနွားကြီးကို စီးလာသူမှာ ချီရှမြို့တော်မှ လာသူ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ခန့်မှန်းသည်။

ဘဝသစ်အကြောင်းကို ဆွေးနွေးရင်း ချင်မင်က ကင်းလှည့်အဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖုအန်းထောင်အကြောင်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ အစ်ကိုရွှီက သူ့ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ချင်လေး မင်းက သူတို့ကို သွားရှာဖို့ စိတ်ကူးနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ ဘယ်တော့မှ အဲဒီလို မလုပ်နဲ့။"

ချင်မင်က ခေတ္တ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ဦးလေးရွှီ အများကြီး မတွေးပါနဲ့ဦး။ ကျုပ်က လူသစ်တစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ ဒုတိယအကြိမ် ဘဝသစ် ရရှိထားတဲ့သူကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အရည်အချင်း ဘယ်မှာ ရှိပါ့မလဲ။"

ရွှီယွဲ့ဖျင်က ချင်မင်က စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ဆောင်မည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ယခုမှ စိတ်အေးသွားလေသည်။

"ပထမဆုံး ဘဝသစ် ရချိန်မှာ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားတယ်ဆိုပေမဲ့ ခွန်အားကို ပိုပြီး အသားပေးတာလေ။ ဒုတိယအကြိမ် ဘဝသစ်မှာတော့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်မှုနဲ့ အရှိန်အဟုန်ကို ပိုပြီး အသားပေးလာတယ်။"

၎င်းတို့က စကားပြောဆိုရင်း ပြန်လာကြသည်။ ချင်မင်က သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖုအန်းထောင်၏ အရည်အချင်းများကို ခန့်မှန်းနေမိသည်။ ၎င်းတို့က အပြန်လမ်းတွင် တောအုပ်ထဲသို့ အကြိမ်ကြိမ် ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ လက်ဗလာဖြင့် မပြန်လိုဘဲ သားကောင်အချို့ကို ရွာထဲရှိ ရိက္ခာပြတ်လပ်နေသော အိမ်များကို ပေးလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အလွန် အန္တရာယ် များတာပဲ။ ကျုပ်လို ဘဝသစ် ရထားတဲ့သူတောင် ဒဏ်ရာရလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။ တောထဲက သတ္တဝါတွေက တကယ်ကို လှုပ်ရှားနေကြပြီပဲ။ တောင်ရှင်းလင်းရေး လုပ်ဖို့ တကယ် လိုအပ်နေပြီ။"

ရွှီယွဲ့ဖျင်က ရင်တုန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ခုနကတင် မျိုးဗီဇပြောင်း ကျားသစ် တစ်ကောင်က သူ့ကို နောက်ကွယ်မှနေ၍ လျှပ်စီးကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်မင်ကသာ မကူညီပါက သူက ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရရှိသွားပေလိမ့်မည်။

"ဒီနေရာမှာ မျိုးဗီဇပြောင်းလဲနေတဲ့ အပင်တွေ ပေါ်ဖူးတယ်ဆိုတော့ အန္တရာယ် များတယ်။ ကျုပ်တို့ အကြာကြီး မနေသင့်ဘူး။"

၎င်းတို့က နှောင့်နှေးခြင်း မရှိဘဲ ပေါင် လေးရာကျော်လေးသော ထိုသစ်ကျားကြီးကို ဆွဲကာ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးတွင် ဆူးများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချင်မင်က လေးလံသော အငွေ့အသက်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။ နှင်းထဲတွင် ပြေးလွှား ဆော့ကစားတတ်သော ကလေးငယ်များပင် လျော့နည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အစ်ကိုရွှီက အသားများကို ခွဲဝေပေးပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။ သူက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အလွန် ပင်ပန်းနေပုံ ရပေသည်။

ချင်မင်က လင်းထိန်နေသော မီးစမ်းရေဘေးတွင် ရပ်ကာ တောအုပ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"သုံးရက်အကြာမှာ ဆေးရည်တွေ ပို့လာမယ်ပေါ့ မင်းတို့ကတော့ လူကို အတင်း ဖိအားပေးနေတာပဲ။"

သူက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူက တောထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"လမ်းအရင် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

ယခုမှာ မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန်သာ ရှိသေးသဖြင့် သူက မဆင်မခြင် လုပ်ဆောင်ရန် မရည်ရွယ်ပေ။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ လလယ် ရောက်ရန် နှစ်ရက် လိုသေးခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့က လူကို လမ်းဆုံးအထိ မောင်းထုတ်နေတာပဲ။ တခြားသူတွေရဲ့ အသက်ရှင်သန်မှုကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြဘူးပေါ့။"

ချင်မင်က တောထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။ သူက လေးနှင့် မြှားအပြင် ဓားတစ်စင်းကိုသာ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သူက ကင်းလှည့်အဖွဲ့၏ စခန်းရှိရာ နေရာကို သိရှိထားသဖြင့် ထိုဘက်သို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး နှင်းများ ကျဆင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုပတ်ဝန်းကျင်က သူ၏ ခြေရာများကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်သဖြင့် သူ့အတွက် အကျိုးရှိပေသည်။ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ချင်းစီတွင် နယ်မြေ တစ်ခုစီ ရှိကြသည်။ ဖုအန်းထောင်နှင့် ဖုန်းယီအန်းတို့၏ စခန်းက ရှေ့တွင် ရှိပြီး တောင်နက်ထဲသို့ အများကြီး ဝင်ရန် မလိုပေ။

ချင်မင်က ထိုတောင်ထိပ်ကို အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ကြည့်နေပြီးမှ အသံတိတ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူက တောထဲမှ ထွက်လာပြီး သစ်ပင်နှစ်ပင်ရွာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရွာကလေးက ငြိမ်သက်နေသော်လည်း ရွာထဲသို့ ရောက်သောအခါ ငိုကြွေးသံအချို့ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အဘိုးကြီးချန် မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး ခုနတင် ဆုံးသွားပြီ

အင်း"

ချန်မိသားစု၏ အိမ်ရှေ့တွင် ရွာသားများစွာ ရှိနေကြသည်။ အဘိုးကြီးချန်မှာ နှင်းမျောက်ဝံ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ရရှိသော ဒဏ်ရာဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်မင်က ဘာစကားမျှ မပြောဘဲ နားထောင်နေမိသည်။ ယင်းမှာ ထိုဖြစ်ရပ်ကြောင့် သေဆုံးရသူ တတိယမြောက် လူ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ အဘိုးကြီးချန်ကို သင်္ဂြိုဟ်သောအခါ ကင်းလှည့်အဖွဲ့မှ လူများ ရွာထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဖုန်းယီအန်းက ဝမ်းနည်းဟန်ပြကာ သားကောင် တစ်ကောင်ကို ချန်မိသားစုအား ပေးအပ်သည်။ ထိုဟန်ဆောင်ကောင်းလှသော အပြုအမူများကို ကြည့်ကာ အဘိုးလျှိုပင်လျှင် ရွံရှာလွန်းသဖြင့် မျက်နှာလွှဲထားလိုက်သည်။ ချင်မင်က လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိသည်။ သားကောင် တစ်ကောင်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်နဲ့ ညီလို့လား။

"သွေးဝက်ဝံရော နှင်းမျောက်ဝံရော ငါတို့ သတ်လိုက်ပါပြီ အားလုံး စိတ်အေးအေးနဲ့ တောင်ပေါ် တက်နိုင်ပါပြီ။"

ရှောက်ချန်ဖုန်းဆိုသူက ပြောလိုက်သည်။ သူတို့က မကောင်းမှု လုပ်ပြီးမှ ကောင်းမှု လုပ်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ကင်းလှည့်အဖွဲ့မှ လူများသည် အစ်ကိုရွှီဆီသို့ သွားကြသည်။ ၎င်းတို့က ရွာသားများကို အားပေးရန် လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ လမင်းနက် မျိုးစေ့များ စိုက်ပျိုးထားမှုကို ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးရန် လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရွှီဟောင်း မင်းကို အားကိုးပါတယ်"

ဖုန်းယီအန်းက ကျေနပ်စွာဖြင့် အစ်ကိုရွှီ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ချင်မင်ကလည်း မီးစမ်းရေဘေးတွင် ရပ်နေပြီး တစ်ဖက်လူက ပြုံးနေသော်လည်း ဘာစေတနာမျှ မပါကြောင်း သိရှိနေသည်။ အစ်ကိုရွှီ၏ မျက်နှာတွင် ဘာခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ ယင်ထိန်မြို့နယ်တွင် အစော်ကားခံခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည် သတိရကာ သူ၏ မျက်နှာနှင့် ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည်။

ရှောက်ချန်ဖုန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မနေ့က ငါ အကဲခတ်မှားသွားတယ် ညီလေးချင်က ရွှေရောင်ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုး တောင်ရှင်းလင်းရေး စတဲ့အခါ ငါတို့ အတူတူ တိုက်ပွဲဝင်ရဖို့ များတယ် မင်းလည်း ငါတို့ အဖွဲ့ထဲ ဝင်လိုက်ပါလား ကြိုတင်ပြီးတော့ လူရင်းတွေ ဖြစ်သွားတာပေါ့"

ချင်မင်က ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သော်လည်း သူက မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်ထားလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ကင်းလှည့်အဖွဲ့မှ လူများ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

"စမ်းသပ်နေစရာတောင် မလိုပါဘူး ဒီကောင်က ငါတို့ကို ရန်သူလို သဘောထားနေတာ တောင်ရှင်းလင်းရေး စတာနဲ့ အခွင့်အရေးရှာပြီး သူ့ကို ရှင်းပစ်ရမယ်"

"နှမြောစရာကြီးကွာ သွေးဝါးတောထဲက မီးစမ်းရေက ခန်းတော့မှာဆိုတော့ သူ့ကို လမ်းပြအဖြစ် သုံးစားလို့ ရသေးတာပဲ"

ထိုသူများသည် စကားပြောဆိုရင်း အမှောင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ထိုနေ့တွင် ချင်မင်က ခြံထဲ၌ ဓားကို အလေးအနက် သွေးနေလေတော့သည်။

အခန်း ၁၄ ပထမဆုံး သတ်ဖြတ်ခြင်း

"ထက်လှချေပြီ"

ချင်မင်က ဓားသွေးကျောက်ဘေးမှ ထရပ်လိုက်သည်။ လက်ထဲရှိ ဓားမှာ သံချေးများ ကင်းစင်သွားပြီး ကြေးမုံပြင်ကဲ့သို့ ပြောင်လက်နေကာ ဆောင်းဦးရေပြင်အလား ကြည်လင်နေလေသည်။

"ဖုန်းယီအန်း ရှောက်ချန်ဖုန်း တို့လိုလူမျိုးတွေကတော့ သေတာတောင် နှမြောစရာ မရှိပါဘူး ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲမှာ လူကောင်းတွေ ပါနေရင်တော့ တကယ်ကို နှမြောဖို့ ကောင်းလိမ့်မယ်"

သူက အခြေအနေကို သေချာ သိချင်နေသည်။ ညဘက်တွင် အဘိုးလျှိုက အစ်ကိုရွှီနှင့်အတူ အရက်သောက်နေသည်။ တစ်ယောက်လျှင် တစ်ခွက်စီသာရှိပြီး အရက်အရသာကို ခံစားရန်အတွက် အနည်းငယ်စီသာ မြည်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အစ်ကိုရွှီ၏အိမ်ရှိ အရက်အိုးမှာလည်း ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

"တောဆိတ်တစ်ကောင်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်နဲ့ ညီလို့လား တကယ်ကို လူစိတ်မရှိကြတာပဲ"

အဘိုးလျှိုက အရက်သောက်ရင်း ကျိန်ဆဲနေသည်။ သူက ရင်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း ထိုစကားများကို ချန်မိသားစုအား ပြော၍ မဖြစ်ပေ။ အစ်ကိုရွှီကတော့ ဖုန်းယီအန်းနှင့် ရှောက်ချန်ဖုန်းတို့လိုလူမျိုးတွေ တကယ်ပဲ ဒုတိယအကြိမ် ဘဝသစ် ရရှိသွားမှာကို အစိုးရိမ်ဆုံး ဖြစ်နေသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လာပါက ပို၍ ဆိုးရွားသွားပေလိမ့်မည်။

"ကင်းလှည့်အဖွဲ့မှာ လူကောင်း တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလား"

ချင်မင်က ရောက်လာပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ခြင်းတောင်းထဲက သစ်သီးတွေ တစ်ဝက်လောက် ပုပ်နေပြီဆိုရင် ကျန်တဲ့ အသီးတွေကို ကာကွယ်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ် ငါတို့အဖွဲ့မှာ အရင်က ဆယ်နှစ်ယောက်အထိ ရှိခဲ့တာ အခုတော့ ကိုးယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ် အုပ်စုနဲ့ မတည့်တဲ့သူတွေက အထုတ်ခံရတာ ဒါမှမဟုတ် တောင်ပေါ်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားကြတာပဲ"

အဘိုးလျှိုက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူမှ သူတို့ကို မတားနိုင်ကြဘူးလား"

ချင်မင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။ အစ်ကိုရွှီက ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောပြသည်။

"တခြား အဖွဲ့တွေနဲ့တော့ သူတို့ မတည့်ကြဘူး တောထဲက ဆေးပင်တွေကို လုရင်းနဲ့ သွေးထွက်သံယိုတွေ ဖြစ်ဖူးတယ်"

"နောက်ပြီးတော့ ဘေးနားက ချင်းဆန်းရွာလေ သူတို့ကတော့ လမင်းနက် စိုက်ဖို့ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေး မခံရဘူး ကြည့်ရတာ ဟိုရောဂါသည်လေးရဲ့ ဆွေမျိုးက အတော်လေး အစွမ်းထက်ပုံရတယ်"

အစ်ကိုရွှီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ညီလေးချင် မင်းမှာ ရွှေရောင်ပါရမီ ရှိနေတာဆိုတော့ အစီအစဉ် တစ်ခုခု ရှိသင့်တယ် နွေဦးရောက်ရင် ဒီကနေ အပြင်ထွက်သွားပါတော့ ဒီမှာ ပိတ်မိမနေပါနဲ့"

သူက အစ်ကိုဖုန်းယီအန်းတို့၏ စရိုက်ကို သိရှိထားသဖြင့် ချင်မင်ကဲ့သို့ လူငယ်မျိုး ထိုတောလူမိုက်များ၏ လက်ချက်ဖြင့် အသက်ဆုံးရှုံးရမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်မင်က ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အစီအစဉ်လား ကျုပ် ဘယ်ကနေ လာခဲ့လဲဆိုတာကို သိချင်နေမိတယ်"

"အာ မင်းပြောမှပဲ ငါလည်း သတိရတော့တယ် မင်းကို ဒီရွာသား တစ်ယောက်လိုပဲ အမြဲ သဘောထားနေမိတာ"

အစ်ကိုရွှီက မည်သို့ နှစ်သိမ့်ပေးရမှန်း မသိဘဲ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ရလေသည်။ သူက ချီရှမြို့တော်၏ စည်ကားပုံများကို ပြောပြနေသည်။ ထိုနေရာတွင် အဆင့်မြင့် ကျင့်စဉ်များကို ရရှိနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိနေပေသည်။ အဘိုးလျှိုကလည်း ထောက်ခံလေသည်။

"ငါလည်း မင်းကို အပြင်ထွက်စေချင်တယ် လူငယ်ဆိုတာ ရည်မှန်းချက် ရှိရမယ်လေ ငါ့အရွယ် ရောက်မှတော့ ဘယ်မှ မသွားနိုင်တော့ဘူး အိုမင်းခြင်းရဲ့ သက်ပြင်းတွေပဲ ကျန်တော့တာပေါ့"

"ဦးလေးလျှို ငယ်ငယ်တုန်းက ရည်မှန်းချက်တွေ အကြီးကြီး ရှိခဲ့တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်"

အစ်ကိုရွှီက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။ အဘိုးလျှိုကလည်း ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ ပြောပြသည်။

"ဘယ်သူကမှ မငယ်ခဲ့ဖူးလို့လဲ ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက တောထဲက နာမည်ကျော် သားရဲတစ်ကောင်ကို နှိမ်နင်းချင်ခဲ့သလို အနီးနားက အလှဆုံး မိန်းကလေးကိုလည်း လက်ထပ်ချင်ခဲ့တာပေါ့"

"နောက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ"

"တစ်ခါတော့ ကင်းလှည့်အဖွဲ့နဲ့ လိုက်သွားရင်း အဲဒီ သားရဲနဲ့ တိုးတာပဲ ငါတို့ အဖွဲ့တစ်ခုလုံး သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ် အဲဒီမှာ ငါ ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရပြီး ဒုတိယအကြိမ် ဘဝသစ် ရဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရတာပဲ ငါ ကြိုက်တဲ့ မိန်းကလေးကိုလည်း ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်က လက်ထပ်သွားခဲ့တယ်လေ"

ချင်မင်က သူ့ကို အရက်ခွက်ဖြင့် ဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။ ဘယ်လောက်တောင် သနားဖို့ ကောင်းလိုက်သလဲ။

"နောက်ပိုင်းတော့ ငါက မကျေနပ်တာနဲ့ အဲဒီ ပြိုင်ဘက်ရဲ့ အစ်မကို လက်ထပ်လိုက်တယ် သူက ငါ့ကို တစ်သက်လုံး ခဲအိုကြီးလို့ ခေါ်သွားရတာပေါ့"

အဘိုးလျှိုက ရယ်မောရင်း ဆက်ပြောသည်။

"ဦးလေးကတော့ တကယ့်လူပဲဗျာ"

သုံးဦးသားမှာ အရက်ခွက်ကိုယ်စီဖြင့် တစ်ညလုံး သောက်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ချင်မင်က အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လေးနှင့် မြှားများကို စစ်ဆေးသည်။ ယခုအခါ သူ၏ ခွန်အားမှာ အလွန် ကြီးမားနေသဖြင့် အားစိုက်လွန်ပါက လေးကြိုး ပြတ်သွားနိုင်သဖြင့် အတင်းအကျပ် မဆွဲရဲတော့ချေ။

"တော်တော်တော့ သုံးလို့ ရပါသေးတယ်"

သူက မြှားများကို အပြည့် ထည့်လိုက်ပြီးနောက် အဝတ်အစားအချို့ကိုလည်း အထုပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"မနက်ဖြန်ဆို လလယ် ရောက်ပြီ"

သူက မှောင်မိုက်နေသော ကောင်းကင်ယံကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ညဉ့်နက်ချိန်တွင် သူ နိုးလာခဲ့သည်။ အိပ်ချိန် လုံလောက်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် ရောက်ရန် ဝေးသေးသော်လည်း သူက အိမ်တံခါးကို အသံတိတ် ဖွင့်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

ညဉ့်နက်ချိန် အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး အလွန် မှောင်မိုက်နေသည်။ သာမန်လူများဆိုလျှင် ဘာမှ မြင်ရမည် မဟုတ်ချေ။ ချင်မင်က ဘဝသစ် ရရှိပြီးနောက်တွင် အမြင်အာရုံ အပါအဝင် အရာအားလုံး တိုးတက်လာခဲ့သဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရလေသည်။ ယင်းက ခရီးသွားလာရန် အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချေ။

သူက မီးစမ်းရေရှိရာသို့ မသွားဘဲ လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းသေးလေးတစ်ခုမှ ရစ်ပတ်သွားခဲ့သည်။ နှင်းများက အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေပြီး ပိုမို ပြင်းထန်လာမည့် အရိပ်အယောင် ရှိနေသည်။

သူ၏ ဆံပင်များက လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း သန်မာထွားကြိုင်းနေပေသည်။ သူက တောထဲသို့ ခိုင်မာသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ ရွာသားများ၏ ဒဏ်ရာရနေသော မျက်နှာများမှာ သူ၏ အာရုံထဲတွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ဦးလေးချန်၏ ဈာပနတွင် ဖုန်းယီအန်းက တောဆိတ်တစ်ကောင် ပေးခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို သူ လုံးဝ မမေ့နိုင်ချေ။ ယနေ့ သူ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ကို ရှင်းလင်းရမည် ဖြစ်သည်။

ချင်မင်က အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျှ မရှိဘဲ အိမ်ပြန်လမ်းကို လျှောက်လှမ်းနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

တောထဲတွင် သားရဲများ၏ အော်သံများကို ဆက်တိုက် ကြားနေရပြီး လေထဲတွင်လည်း အမည်းရောင် ပုံရိပ်များ ပျံသန်းနေကြသည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် နီရဲနေသော မျက်လုံးများ၊ အစိမ်းရောင် မျက်လုံးများနှင့် ငွေရောင် မျက်လုံးများစွာက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သားရဲများ၏ အသက်ရှူသံများနှင့် လေကို ခွင်းသွားသော အသံများမှာ အလွန် နီးကပ်စွာ ကြားနေရသဖြင့် ညဉ့်နက်ချိန် တောအုပ်မှာ အလွန် အန္တရာယ် များလှပေသည်။

ချင်မင်က ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ ရွှေရောင်ပါရမီကို ကျော်လွန်နေသော ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းရည်ပင် ဖြစ်သည်။ သူက ခဏချင်းမှာပင် ကြီးမားသော သားရဲတစ်ကောင်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သားရဲ၏ ဦးခေါင်းမှာ ပြတ်ထွက်သွားလေသည်။ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ပေါင် ခြောက်ရာကျော်လေးသော ထိုအလောင်းကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားတော့သည်။

ခဏချင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အမှောင်ထဲမှ စိုက်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ချင်မင်က စခန်းရှိရာသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ပစ်မှတ်က ရှင်းလင်းလှပြီး ထိုစခန်းဆီသို့ ခိုင်မာစွာ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် ထိုဦးခေါင်းပြတ်နေသော သားရဲအလောင်းကို အခြားသော အသားစား သတ္တဝါများက ကိုက်ဖြဲ စားသောက်နေကြပြီး လုလုယက်ယက် အသံများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ချင်မင်က စခန်းနှင့် နီးကပ်လာသောအခါ ဘေးနားရှိ တောင်ထိပ်မှနေ၍ စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။ မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် မရောက်သေးသော်လည်း ထိုနေရာတွင် လူလှုပ်ရှားမှု ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အရပ် နှစ်မီတာနီးပါး ရှိပြီး ဆံပင်များ လိပ်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ရွှေရောင်ခွေးကြီးကို အသားစိမ်းများ ကျွေးနေလေသည်။

"ဖုအန်းထောင်"

ချင်မင်က သူ့ကို မှတ်မိလိုက်သည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို ကြားဖူးထားသဖြင့် ဤအသန်မာဆုံး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မှာ စခန်းသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ထို့နောက်တွင် ဖုန်းယီအန်းနှင့် ရှောက်ချန်ဖုန်း အပါအဝင် လူလေးဦးမှာ သစ်သားအိမ်ထဲမှ ထွက်လာကြသည်။

"သူတို့က ကြိုရောက်နေတာပဲ"

ချင်မင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ မနေ့ကတည်းက ရောက်နေခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ သူက တောင်အောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းလာခဲ့သည်။ စခန်းသို့ သွားရာ လမ်းတွင် သူ စောင့်နေလိုက်သည်။ ကျန်ရှိနေသော လူလေးဦးကို အရင် ရှင်းပစ်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

နှင်းများက သူ၏ ဆံပင်များကို ဖြူသွားစေသည်။ ချင်မင်က ရေခဲရုပ်တုတစ်ခုအလား ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။ မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန် ရောက်ရှိလာပြီး မြူများမှာလည်း လွင့်ပြယ်သွားသဖြင့် ကောင်းကင်မှာ အလွန် မမှောင်တော့ချေ။

ဘဝသစ် ရရှိထားသူများအတွက်မူ အမြင်အာရုံမှာ ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာလေသည်။ ချင်မင်က သားရဲသားရေကို ခြုံထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး လမ်းလျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသူ၏ မျက်နှာမှာ ရင်းနှီးနေသည်။ ယင်ထိန်မြို့နယ်တွင် ဖုန်းယီအန်းက အစ်ကိုရွှီကို စော်ကားစဉ်က ထိုသူမှာ ဘေးမှ ပါလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သစ်ပင်နောက်တွင် ရပ်နေသော ချင်မင်က မိုးကြိုးတစ်ခုအလား ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ထိုသူ၏ အနားသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားကာ ဝင်တိုက်လိုက်ရာ တုံးတိတိ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုသူ၏ အရိုးများ အကုန် ကျိုးသွားခဲ့ပြီး မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လာသည်။ အလွန် နာကျင်နေသော်လည်း သူက အော်သံပင် မထွက်နိုင်ခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ လည်ပင်းမှာ အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရပြီး ချင်မင်၏ လက်ထဲတွင် မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ခံထားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချင်မင်က သူ၏ လည်ပင်းကို ချိုးပစ်လိုက်ရာ အရိုးကျိုးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချင်မင်က အားအလွန်အကျွံ သုံးလိုက်သဖြင့် ထိုသူ၏ လည်ပင်းရိုးများ ကြေမွသွားပြီး ခေါင်းမှာ ပြတ်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထိုသူ၏ ခေါင်းမှာ တစ်ဖက်သို့ စောင်းကျသွားပြီး အရေပြား တစ်လွှာဖြင့်သာ တွဲလောင်း ဖြစ်နေတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင်မူ သေဆုံးပြီးသည့်တိုင်အောင် အကြောက်တရားနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချင်မင်က ထိုအလောင်းကို တောထဲသို့ ဆွဲသွားသည်။ ထိုသူ့ဆီမှ အရက်နံ့များနှင့် မိန်းမနံ့များကို ရနေသဖြင့် သေတာ မဆန်းပါဘူးဟု သူ တွေးလိုက်သည်။ တောထဲတွင် အပျော်အပါး လိုက်စားပြီး အရက်မူးနေသဖြင့် တုံ့ပြန်မှု နှေးကွေးနေခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ သူက အလောင်းကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ဝေးရာသို့ ပစ်ချလိုက်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ သူက ပထမဆုံးအကြိမ် လူသတ်ဖူးခြင်း ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေမိသည်။

သူက ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း အနည်းငယ်တော့ နေရခက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက ချက်ချင်းပင် စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။ သူက တောထဲတွင် အမြဲ အမဲလိုက်နေသူ ဖြစ်ပြီး အန္တရာယ်ရှိသော သတ္တဝါများနှင့် တိုက်ပွဲဝင်ဖူးသဖြင့် သွေးများကို မြင်ဖူးနေပြီ ဖြစ်ကာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်မှာ အလွန် မြင့်မားလှပေသည်။

"မီးစမ်းရေထဲမှာ လမင်းနက် စိုက်ဖို့အတွက် မင်းတို့က ရွာသားတွေကို သတ်ခဲ့တာ တောရိုင်းသားရဲတွေထက်တောင် ပိုပြီး အန္တရာယ် များနေပြီ ဒီနေ့ မင်းတို့ကို သတ်ပစ်တာက ငါ့ရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းတာပဲ"

ချင်မင်က တည်ငြိမ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုကင်းလှည့်သူများကို သားရဲဆိုးများအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ထားလိုက်ရာ သူ၏ ခိုင်မာမှုများ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ဒုတိယမြောက်လူ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုသူမှာ ရှောက်ချန်ဖုန်းကဲ့သို့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မှောင်ရီဝိုးတဝါးအချိန်တွင် သူ၏ အရပ်အမောင်းမှာ ပိုမို ကြီးမားနေသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။

နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ချင်မင်က ဓားကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဓားသွားကို စမ်းသပ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထိုသူ အနားသို့ ရောက်လာသောအခါ အမှောင်ထုထဲတွင် ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချင်မင်က နှင်းများကို နင်းကာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားရာ ဆယ်မီတာ အကွာအဝေးမှာ ခဏချင်းပင် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ထိုကင်းလှည့်သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ပထမလူထက် အများကြီး ပိုကောင်းလေသည်။ ဘေးဘက်မှ လာသော အသက်အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ကြက်သီးများ ထသွားပြီး ဘေးသို့ အမြန် ရှောင်တိမ်းကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲချလိုက်သည်။ သူက ဘဝသစ် ရရှိထားသူ တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် အာရုံခံစားမှုနှင့် တုံ့ပြန်မှုများမှာ ပြည့်ဝနေပေသည်။ အကယ်၍ အခြားသော အဆင့်တူ ပြိုင်ဘက်နှင့် ဆိုပါက သူက ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချင်မင်၏ အရှိန်မှာ သူ့ထက် အများကြီး ပိုမြန်နေပြီး မိုးကြိုးကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။ သူက ကြိုတင် တွက်ချက်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုသူ၏ ဦးခေါင်းမှာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ သွေးများက ခဏချင်းမှာပင် အဝေးသို့ ပန်းထွက်သွားပြီး နှင်းပြင်ကို နီရဲသွားစေသည်။ ခေါင်းပြတ်နေသော ကိုယ်လုံးကြီးမှာ ရှေ့သို့ ပြေးနေသည့် အနေအထားဖြင့်ပင် နှင်းပုံထဲသို့ လဲကျသွားတော့သည်။

ချင်မင်က ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ ယခုတစ်ခေါက်တွင် သူက အလွန် တည်ငြိမ်နေပြီ ဖြစ်ပြီး စိတ်ထဲတွင်လည်း ဘာမှ လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ချေ။ နှင်းပွင့်ကြီးများမှာ ကျဆင်းနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ ရှိပြီး ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။ လေပြင်းများက မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်နေသဖြင့် နာကျင်မှုကိုပင် ခံစားနေရသည်။ ချင်မင်က ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"နှင်းတွေက တကယ် ကောင်းတာပဲ"

လေပြင်းနှင့် နှင်းများက သူ၏ ခြေရာများကို ဖုံးကွယ်ပေးလိမ့်မည်။ သူက လေနှင်းများကြားတွင် ရုပ်တုတစ်ခုအလား ဓားကို ကိုင်ကာ ရပ်နေသည်။ တတိယနှင့် စတုတ္ထမြောက် လူများ ရောက်လာသောအခါတွင်လည်း ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိဘဲ ထိုသူနှစ်ဦးလုံးမှာ အမှောင်ထုထဲတွင် ချင်မင်၏ ဓားချက်ဖြင့် အသက်ပျောက်သွားရလေသည်။

ယခုအခါ သူက စိတ်ထဲတွင် ဘာမှ ခံစားချက် မရှိတော့ချေ။ သူက ကလေးငယ် ဝမ်ရွေ့လေးကို ပြုံးပြနိုင်သလို တောထဲတွင်လည်း သားရဲများထက် အန္တရာယ်များသော ကင်းလှည့်သူများကို သတ်ဖြတ်နိုင်ပေသည်။ ချင်မင်က ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ကင်းလှည့်အဖွဲ့၏ စခန်းဆီသို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။