အခန်း (၁၇-၁၈)

အခန်း ၁၇ ရိတ်သိမ်းမှု

"ပထမဆုံး ဘဝသစ်ပဲ ရသေးတာကို"

ဖုအန်းထောင်မှာ အလွန် စိတ်ဓာတ်ကျသွားလေသည်။ သူသည် ဒုတိယအကြိမ် ဘဝသစ် ရရှိထားသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်ပြီး အခြေခံလည်း အလွန် ခိုင်မာလှသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ဘဝသစ် ရသည်မှာ မကြာသေးသော လူငယ်လေး တစ်ဦး၏ လက်အောက်တွင် အရေးနိမ့်ခဲ့ရလေသည်။

သူက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဓားကို ထောက်ထားပြီး အခြား လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပေါင်ကို ဖောက်ထွင်းနေသော သံလှံကို အားကုန် နုတ်လိုက်သည်။ သွေးများစွာ ပန်းထွက်လာပြီး မူလကတည်းက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိမ်းထိုးသွားလေသည်။

ရှောက်ချန်ဖုန်းမှာမူ လက်တစ်ဖက် ပြတ်နေပြီး ဝမ်းဗိုက်ကိုလည်း သံလှံဖြင့် ဖောက်ထွင်းကာ မြေပြင်တွင် ရိုက်နှက်ခံထားရသည်။ သူက သံလှံကို နုတ်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ချင်မင်က သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်နေသော လက်တစ်ဖက်ကို အားပျော့စွာ ချလိုက်ရလေသည်။

"ကင်းလှည့်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံး လူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ လက်ချက်နဲ့ အမြစ်ပြတ်သွားတာပဲ"

ရှောက်ချန်ဖုန်းက သူ သေရတော့မည်ကို သိရှိသွားသည်။ တစ်ဖက်လူက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အရှင်ထားမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

"သူက ပထမဆုံး ဘဝသစ်ပဲ ရသေးတာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သန်မာနေရတာလဲ"

ဖုန်းယီအန်းက ပါးစပ်မှ သွေးများကို သုတ်ရင်း တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ချင်မင်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါ စိတ်ဝင်စားမယ့် သတင်းတစ်ခုခု ပြောစမ်း"

"အိပ်မက်မက်နေလိုက်"

ဖုအန်းထောင်က ခေါင်းမာစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူ ဘယ်လိုမှ အဆုံးသတ် မကောင်းနိုင်တော့ကြောင်း သူ သိရှိထားသည်။ အရှုံးပေး တောင်းပန်လိုက်လျှင်လည်း ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားမည် မဟုတ်ချေ။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဖုန်းယီအန်းနှင့် ရှောက်ချန်ဖုန်းတို့က ဘာစကားမျှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့မှာ အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ အကယ်၍ တောင်းပန်ပြီး အသက်ရှင်ခွင့် ရမည်ဆိုပါက ၎င်းတို့က မြေပြင်တွင် ဝပ်တွား၍ တောင်းပန်ရန် ဝန်လေးမည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ထိုသို့ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ကြောင်း ၎င်းတို့ နှစ်ဦးလုံး သိရှိထားပြီး သေရတော့မည်ကို လက်ခံလိုက်ကြသည်။

"သွေးဝါးတော အကြောင်း ပြောပြစမ်း"

ချင်မင်က ရှောက်ချန်ဖုန်း အနားသို့ သွားကာ မေးလိုက်သည်။ ရှောက်ချန်ဖုန်းက ဘာစကားမျှ မပြောဘဲ ညကောင်းကင်ယံကိုသာ ငေးကြည့်နေလေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့နေပြီး သူ၏ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ဘဝကို ပြန်လည် တွေးတောနေမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ဘဝခရီးလမ်းမှာ မကြာမီ အဆုံးသတ်တော့မည်ကို သူ အသေအချာ သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"မပြောဘူးပေါ့လေ"

ချင်မင်က အပိုစကားများ ထပ်မပြောတော့ဘဲ လက်ထဲရှိ ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်ရာ ရွှပ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ရှောက်ချန်ဖုန်း၏ ဦးခေါင်းမှာ ကိုယ်လုံးနှင့် ကင်းကွာသွားတော့သည်။ ရှောက်ချန်ဖုန်းမှာ မျက်လုံးကြီး ပြူးကာ သေဆုံးသွားရလေသည်။ တစ်ဖက်လူက အလွန် ပြတ်သားလှပြီး ဘာစကားမျှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ သူ့ကို ခုတ်သတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်မင်က ကင်းလှည့်အဖွဲ့မှ လူများကို ရှင်းလင်းရန်သာ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို နှိပ်စက်ရန် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိချေ။ တစ်ဖက်လူက ခေါင်းမာနေပြီး ဘာမှ မေးလို့မရမှတော့ သတ်ပစ်လိုက်ရုံသာ ရှိသည်။

ဤကဲ့သို့သော သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေတွင် ကျန်ရှိနေသော လူနှစ်ဦး အလျော့ပေးမည်လားဆိုသည်ကို သူ သိချင်နေမိသည်။ ဖုအန်းထောင်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ရှုံ့မဲ့သွားသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပိုမို ကြမ်းကြုတ်လာခဲ့သည်။

သူက လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ကာ ခြေလှမ်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရွှေ့ကာ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ဤနယ်မြေတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဗိုလ်ကျနေခဲ့သော ဒုတိယအကြိမ် ဘဝသစ် ရရှိသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် သေရမည်ကို မကြောက်ရွံ့ချေ။ သူသည် တောနက်ထဲတွင် သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲများစွာကို ဆင်နွှဲခဲ့ဖူးသူ ပင်ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဖုန်းယီအန်းမှာ မြေပြင်တွင် ဝပ်နေရပြီး နောက်ကျောမှ ဖောက်ထွင်းထားသော သံလှံက သူ့ကို ထိုနေရာတွင် ချုပ်နှောင်ထားလေသည်။ သူက မတ်တပ်မရပ်နိုင်ဘဲ ကိုယ်လုံးမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေလေသည်။ လေနှင်းများ ပြင်းထန်နေချိန်တွင် ဖုအန်းထောင်က လူရုပ်ပေါက်နေသော သားရဲကြီး တစ်ကောင်အလား အစွမ်းကုန် တိုးဝင်လာပြီး အထက်မြက်ဆုံး ဓားချက်ဖြင့် နောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်သော ထိခိုက်မှုများ အပြီးတွင် သူက အမောတကော အသက်ရှူနေရသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ အမှန်တကယ် အားအင် ကုန်ခမ်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုလူငယ်လေးမှာမူ အလွန် ကြံ့ခိုင်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေပေသည်။

"ရွှပ်"

နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ဖုအန်းထောင်၏ ညာဘက်လက်မောင်းမှာ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ပြတ်ထွက်သွားပြီး ဓားရှည်မှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး နောက်သို့ ယိုင်လဲသွားလေသည်။ ယခင်က သံလှံဖြင့် အဖောက်ခံထားရသော ခြေထောက် ဒဏ်ရာကြောင့် သူက ဟန်ချက်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ နှင်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကာ အမောတကော အသက်ရှူနေရလေသည်။ သူ၏ လိပ်နေသော ဆံပင်ရှည်များမှာ ခေါင်းတွင် ကပ်နေပြီး မျက်နှာတွင်လည်း မကျေနပ်မှုများနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"မင်း ဘာပြောချင်သေးလဲ"

ချင်မင်က မေးလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဓားနဲ့ပဲ ငါ့ကို အဆုံးသတ်ပေးပါ"

ဖုအန်းထောင်၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ချွေးစေးများ ထွက်နေပြီး ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ပြတ်ထွက်သွားသော ညာဘက်လက်မောင်းမှ ဒဏ်ရာကို တုန်ရီစွာ ဖိထားလေသည်။ သို့သော် သွေးများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခြမ်းလုံးကို နီရဲသွားစေပြီး နှင်းပြင်ပေါ်တွင်လည်း သွေးကွက်များ ဖြစ်ပေါ်နေပေသည်။

"မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးရမယ်လို့ ဘာလို့ ထင်နေတာလဲ"

ချင်မင်က ဓားကို ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။

"မင်း ငါ့ကို စော်ကားချင်တာလား"

ဖုအန်းထောင်က မတ်တပ်ရပ်ရန် ရုန်းကန်လိုက်သည်။

"မင်းက အဲဒီလောက်တောင် အရေးပါလို့လား"

ချင်မင်က အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်သွားပြီး ဓားဖြင့် သူ၏ လည်ပင်းကို ခုတ်ချလိုက်ရာ မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော ဦးခေါင်းမှာ လေထဲသို့ လွင့်တက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

ဖုန်းယီအန်းမှာ ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်နေပြီး မတ်တပ်ရပ်ရန် ရုန်းကန်နေလေသည်။ သို့သော် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သံလှံမှာ အနည်းငယ်သာ တုန်ခါသွားပြီး အေးခဲနေသော မြေပြင်ထဲမှ နုတ်ထွက်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။ တစ်ဖက်လူက သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ခြေထောက် တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို နင်းထားသဖြင့် သူက အလွန် အရှက်ရနေမိသည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘာပြောချင်သေးလဲ"

ချင်မင်က ငုံ့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ ဖုန်းယီအန်းက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သော်လည်း အားပျော့စွာ ပြန်လွှတ်လိုက်ရသည်။ သူက အမောတကော အသက်ရှူရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ပါရမီရှင် သတ္တဝါကို ရှာချင်နေတာလား ငါ မင်းကို ဘယ်တော့မှ ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူး"

ချင်မင်က ခြေထောက်ကို အနည်းငယ် ဖိချလိုက်ရာ သူ၏ ဦးခေါင်းခွံမှ အရိုးအက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အလွန် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် ဖုန်းယီအန်း၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားလေသည်။ ချင်မင်က မည်သည့် တွေဝေမှုမျှ မရှိဘဲ ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်ကာ ထိုမုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူ၏ အသက်ကိုပါ အဆုံးသတ်ပေးလိုက်သည်။

သွေးဝါးတော ဘယ်နေရာမှာ ရှိသလဲ ဆိုသည်ကို ရွာသို့ ပြန်ရောက်မှ အဘိုးလျှိုကို မေးရုံသာ ရှိသည်။ အဘိုးလျှိုက လူငယ်ဘဝတွင် ရည်မှန်းချက် ကြီးမားခဲ့ပြီး ဝါရင့် ကင်းလှည့်အဖွဲ့များနှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ အမြဲ တက်ခဲ့သဖြင့် တောင်နက်ထဲရှိ မီးစမ်းရေများ၏ တည်နေရာကို အသေအချာ သိရှိထားပေသည်။

တောင်ပေါ်တွင် လေတိုက်သံများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဓားနှင့် လှံ ထိခိုက်သံများ မရှိတော့ချေ။ ဤကင်းလှည့်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံးမှာ ချင်မင် တစ်ယောက်တည်း၏ လက်ချက်ဖြင့် အမြစ်ပြတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါက လူဒီလောက် အများကြီးကို လက်တောင် မတွန့်ဘဲ သတ်နိုင်ခဲ့တာပဲ"

ချင်မင်က တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူက ငြိမ်သက်စွာ ရပ်ကာ ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိသည်။ ယင်းမှာ ထိုသူများကို လူများအဖြစ် မသတ်မှတ်ဘဲ ရွာသားများကို အန္တရာယ်ပြုသော သားရဲဆိုးများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။ သူက တိုက်ပွဲ နယ်မြေကို စတင် ရှင်းလင်းလေသည်။ အလောင်းများကို တောင်အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။ တောနက်ထဲတွင် သားရဲများစွာ ရှိသဖြင့် အရိုးတောင် ကျန်မည် မဟုတ်ချေ။

ချင်မင်က ချွေတာတတ်သော အကျင့် ရှိသဖြင့် ဖုအန်းထောင်နှင့် ဖုန်းယီအန်းတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရှာဖွေလေသည်။ မီးစမ်းရေ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် သူ၏ လက်ထဲသို့ တောက်ပသော အရာအချို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ယင်းမှာ ညငွေ ပြားများ ဖြစ်သည်။ ထိုငွေပြားများမှာ ကြေးပြားများထက် တန်ဖိုး ပိုမို ကြီးမားပြီး မြို့ပေါ်တွင် ကုန်သည်များနှင့် အရောင်းအဝယ် လုပ်ရာတွင် တွေ့ရလေ့ ရှိသည်။ ငွေပြားများမှာ အဝိုင်းပုံစံ ဖြစ်ပြီး အလယ်တွင် အပေါက်လေး တစ်ပေါက် ပါရှိသည်။ ယင်းက နေမင်း ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး ညငွေ ဟု ခေါ်ဆိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ချင်မင်က ပိုမို တန်ဖိုးကြီးမားသော နေ့ရွှေပြားများကိုပါ တွေ့ရှိလိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ရွှေရောင် တောက်ပနေပြီး အပေါက် မပါသော အဝိုင်းပုံစံ ဖြစ်သည်။ ယင်းက ပျောက်ကွယ်သွားသော နေမင်းနှင့် ဆင်တူပြီး လူသားများ၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ကိုယ်စားပြုလေသည်။ ကင်းလှည့်သူများက တောင်ပေါ်သို့ လာရာတွင် နေ့ရွှေပြား အများကြီး ယူမလာတတ်ကြချေ။ စုစုပေါင်း တစ်ဆယ့်တစ်ပြားသာ ရှိသော်လည်း သာမန် လူများအတွက်မူ ယင်းမှာ အလွန် ကြီးမားသော ပမာဏ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်မင်က နေ့ရွှေပြားများကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကောက်ရဖူးခြင်း မဟုတ်ချေ။ ရောဂါ မဖြစ်ခင်က သူသည် မြေပြင်အက်ကွဲကြောင်း အနီးတွင် အလောင်းအချို့ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး နေ့ရွှေပြားများအပြင် အလွန် တန်ဖိုးကြီးမားသော ဓာတ်သတ္တု ဆေးရည် ပုလင်းတစ်လုံးကိုပါ ရရှိခဲ့ဖူးလေသည်။ နေ့ရွှေပြားများမှာ ယင်ထိန်မြို့နယ်တွင် အသုံးနည်းသဖြင့် သူက တစ်ခါမျှ မသုံးခဲ့ဖူးချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူအများ၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လက်ရာမြောက်ပြီး အလှဆင်ထားသော ထိုဖန်ပုလင်းလေးကိုလည်း သူက မသုံးရသေးချေ။ ရောဂါ ပျောက်ကင်းပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အစွမ်းဖြင့်ပင် ဘဝသစ် ရရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူက ဓာတ်သတ္တု ဆေးရည်အကြောင်းကို သေချာ မသိသေးသဖြင့် တန်ဖိုး မရှိဘဲ သုံးပစ်လိုက်ရမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ယခု ပြဿနာများက မကြာမီ ပေါက်ကွဲလာတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် ပထမဆုံး ဘဝသစ် ရရှိသူ အနေဖြင့်သာ နေထိုင်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

"ငါက ပထမဆုံး ဘဝသစ်ပဲ ရသေးတာဆိုတော့ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိဘူး ဒီပြဿနာတွေ ပြီးသွားရင်တော့ ဒုတိယအကြိမ် ဘဝသစ် ရဖို့ ပြဿနာ မရှိတော့ဘူး"

ချင်မင်က တောင်ပေါ်တွင် တိုက်ပွဲဝင် ပစ္စည်းများကို ဆက်လက် ရှာဖွေနေလေသည်။

"ကောင်းမွန်တဲ့ ချပ်ဝတ်တွေ ရာချီ သွေးထားတဲ့ ဓားတွေ အကုန်လုံးက ပစ္စည်းကောင်းတွေချည်းပဲ"

သူက ထိုချပ်ဝတ်များနှင့် လက်နက်များကို ပွတ်သပ်ကြည့်ရင်း နှမြောတသစွာ တွေးလိုက်မိသည်။ သူက ၎င်းတို့ကို တောအုပ်ထဲရှိ နေရာအနှံ့တွင် မြှုပ်နှံထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သွေးဝါးတောသို့ သွားရောက် စူးစမ်းသောအခါမှ ပြန်လည် တူးဖော်ရန် ဖြစ်သည်။ သူက အလွန် ရိုးရှင်းသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး လူအားလုံးကို ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး ရှာဖွေခဲ့လေသည်။ ရွှေရောင်ခွေးကြီးကိုပင် မချန်လှပ်ထားခဲ့ချေ။ သူက ထိုခွေးကြီးကို ဆွဲမကာ အသားတစ်တုံး လှီးဖြတ်ပြီး သစ်သားအိမ်ထဲတွင် ခွေးသားဟင်း သွားချက်စားချင်စိတ်များပင် ပေါက်လာမိသည်။

သူက ညဉ့်နက်ချိန်ကတည်းက ထွက်လာခဲ့ပြီး ညမြူများ ကင်းစင်သွားသည်အထိ တောထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် ကင်းလှည့်အဖွဲ့နှင့် ယခုအချိန်အထိ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရသဖြင့် အားအင်များ ကုန်ခမ်းကာ ဗိုက်ဆာနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက သက်ပြင်းချကာ လက်လျှော့လိုက်ပြီး ခွေးကြီးကို နှင်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သတိထားရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်သဖြင့် ဤနေရာတွင် အကြာကြီး နေ၍ မဖြစ်ချေ။ တိုက်ပွဲ နယ်မြေကို အမြန် ရှင်းလင်းရမည် ဖြစ်သည်။

ချင်မင်က သစ်သားအိမ် တစ်လုံးအတွင်းသို့ ဝင်သွားရာ အတွင်းတွင် အလွန် သက်တောင့်သက်သာ ရှိအောင် ပြင်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မြေပြင်တွင် အမွေးထူသော သားရဲသားရေ ကော်ဇောကို ခင်းထားပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ငွေပန်းကန်လုံးနှင့် တူများ ရှိကာ အသားလှီးသော ဓားငယ်လေးမှာလည်း အလွန် လှပ သေသပ်လှပေသည်။ အရက်အိုးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မွှေးကြိုင်သော အရက်နံ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး အစ်ကိုရွှီ၏ အိမ်ရှိ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော အရက်ကြမ်းထက် အများကြီး ပိုကောင်းကြောင်း သိသာလှပေသည်။

သူက ထိုနေရာတွင် ရှာဖွေရာ ဘာမှ သိပ်မတွေ့ရဘဲ တိုက်ပွဲကြောင့် ပြိုကျသွားသော သစ်သားအိမ်အတွင်းမှ ဓားသိုင်း စာအုပ် တစ်အုပ်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဟောင်းနွမ်းနေသော သားရေ စာမျက်နှာများမှာ ပွန်းပဲ့နေပြီး အစွန်းများပင် လိပ်နေလေသည်။ ထိုစာအုပ်ကို လူအများအပြား ဖတ်ရှု လေ့လာခဲ့ဖူးကြောင်း သိသာလှပြီး အတွင်းတွင် မှတ်စုများနှင့် ရှင်းလင်းချက်များစွာကို ရေးသားထားလေသည်။ လက်ရေးများမှာ တစ်ယောက်တည်း ရေးထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေပေသည်။

ချင်မင်က စာမျက်နှာများကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီးနေသော ဓားသိုင်းကွက်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖုအန်းထောင်၏ ဓားသိုင်းမှာ ထိုစာအုပ်ထဲရှိ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ကောင်းကင်အလင်း နှင့် ပိုမို နက်နဲသော အကြောင်းအရာများကိုပါ ဖော်ပြထားလေသည်။ သူက ဆက်မဖတ်တော့ဘဲ အမြန် ပိတ်ကာ ကိုယ်နှင့်မကွာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဤဟောင်းနွမ်းနေသော သားရေ စာအုပ်လေး၏ တန်ဖိုးမှာ နေ့ရွှေပြားများထက်ပင် ပိုမို ကြီးမားလှပေသည်။

ချင်မင်က ထိုနေရာ တစ်ခုလုံးကို သေချာ ရှာဖွေပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက လက်သီးနှင့် ခြေထောက်များကို အသုံးပြုကာ ကျန်ရှိနေသော သစ်သားအိမ်များကို တစ်စစီ ရိုက်ချိုးလိုက်လေသည်။ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသဖြင့် သစ်သားစများမှာ လေထဲသို့ လွင့်စဉ်သွားပြီး မုန်တိုင်းနှင့်အတူ တောင်အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းများမှာလည်း လေထဲသို့ လွင့်တက်သွားပြီး ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော နှင်းပွင့်ကြီးများနှင့် ရောနှောသွားသဖြင့် ထိုနေရာတွင် ဘာခြေရာမျှ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိတော့ချေ။

"ငါ့ရဲ့ ဓားလေး နှမြောစရာပဲ"

ချင်မင်က ဓားသွားကို ကြည့်လိုက်ရာ အပေါက်အပြဲများစွာ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သာမန်သံဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ကင်းလှည့်အဖွဲ့၏ လက်နက်များကို မယှဉ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သုံးလို့ ရပါသေးတယ်"

သူက ထိုနေရာရှိ ဓားသွေးကျောက်ကို ရှာဖွေကာ အပေါက်အပြဲများကို အမြန် သွေးပစ်လိုက်ပြီး ဓားသွားကို ပြန်လည် ထက်မြက်အောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ယခုအခါ ဓားမှာ ယခင်ကထက် အနည်းငယ် သေးသွယ်သွားလေသည်။

ချင်မင်က အလောင်းများ အားလုံးကို တောင်အောက်သို့ သယ်ဆောင်သွားပြီး တောအုပ်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သားရဲကြီးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အလောင်းများကို အမြန် ဆွဲယူသွားသည်ကို သူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လမ်းတွင် သူ သတ်ဖြတ်ခဲ့သော လူလေးဦး၏ အလောင်းများကို ပြန်လည် သွားရောက် ကြည့်ရှုသောအခါတွင်လည်း အရိုးစလေး တစ်စမျှပင် မကျန်တော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်မင်က နှင်းကျင်းပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးကြီးကို ဖယ်ရှားကာ အထုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူက သွေးစွန်းနေသော အင်္ကျီနှင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ချွတ်လိုက်ပြီး ပုံမှန် ဝတ်နေကျ အဝတ်အစား သန့်သန့်များကို လဲလှယ် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ မီးရှို့ရမည့် အရာများကို မီးရှို့ပြီး မြှုပ်နှံရမည့် အရာများကို မြှုပ်နှံလိုက်သည်။ နေ့ရွှေပြားများနှင့် ဓားသိုင်းစာအုပ် အပါအဝင် ပစ္စည်းအားလုံးကို တောင်ပေါ်တွင် မြှုပ်နှံထားခဲ့ပြီးနောက် သူက တောအုပ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချင်မင်က သားကောင် တစ်ကောင်ကို ဆွဲကာ ရွာသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်လာခဲ့သည်။ ပုံမှန်နှင့် မခြားနားသော ဤနူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် လူငယ်လေးမှာ ယခုလေးတင် သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲကြီး တစ်ခု ဆင်နွှဲလာခဲ့ကြောင်း မည်သူမျှ မသိရှိကြချေ。

သူက ရေနွေး တစ်အိုး တည်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ခါတွင်မူ ရေအေးဖြင့် မချိုးတော့ဘဲ ရေနွေးဖြင့် ဇိမ်ကျကျ ချိုးလိုက်လေသည်။ အချိုးအစား ကျနပြီး အရပ်ရှည်သော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြည်လင် တောက်ပနေပြီး ကြွက်သားများမှာလည်း အလွန် လှပလှပေသည်။ တိုက်ပွဲအပြီးတွင် သွေးနံ့များ ကျန်ရစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူက သေချာစွာ ဆေးကြောလိုက်လေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက အစ်ကိုလု၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ဦးလေးချင် ဒါက ဘာအသားလဲ"

ဝမ်ရွေ့လေးက အနားသို့ ပြေးလာပြီး မေးလိုက်သည်။ ချင်မင်က လတ်ဆတ်သော အသားတုံးကြီးကို ကိုင်ကာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အရမ်း စားကောင်းတဲ့ အသားလေ ကောင်းကင်မှာ နဂါးသား မြေကြီးပေါ်မှာ မြည်းသားတဲ့ ဒီနေ့ ဦးလေး တောမြည်း တစ်ကောင် ရလာတာ"

အမှန်တကယ်တော့ သူက ကြေးအိုးဖြင့် ချက်သော ခွေးသားဟင်းကို စားချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှေရောင်ခွေးကြီးကို မစားလိုက်ရသဖြင့် ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် နှမြောနေမိပြီး ယခု မြည်းသားဟင်းဖြင့် အစားထိုးရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မကြာမီ ထိုအိမ်လေးထဲမှ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဦးလေးချင် မြည်းသားက တကယ် စားလို့ ကောင်းတာပဲ"

အငွေ့တထောင်းထောင်း ထွက်နေသော ကြေးအိုးရှေ့တွင် ဒဏ်ရာရနေသော အစ်ကိုလုက ပြောလိုက်သည်။

"ညီလေးချင် မင်းက ရွှေရောင်ပါရမီကို တည်ဆောက်ပြီးပြီဆိုတော့ ဒုတိယအကြိမ် ဘဝသစ်အတွက် သေချာ စဉ်းစားသင့်ပြီ"

ချင်မင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ အစ်ကိုလု ကျုပ်မှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်"

ထမင်းစားပြီးနောက် သူက အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး သွေးဝါးတောအကြောင်း အဘိုးလျှိုကို မည်သို့ သဘာဝကျကျ မေးမြန်းရမည်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။ အကယ်၍ ဒုတိယအကြိမ် ဘဝသစ်ကို စောစော ရရှိနိုင်မည်ဆိုပါက သူက အချိန်ဆွဲနေမည် မဟုတ်ဘဲ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော သွေးဝါးတောသို့ အမြန်ဆုံး သွားရောက်ချင်နေမိသည်။

အခန်း ၁၈ ချီရှမြို့တော်မှ လာသူများ

ချင်မင် စဉ်းစားနေစဉ် အစ်ကိုရွှီက ခြံတံခါးကို လာခေါက်လေသည်။

"ညီလေးချင် မြန်မြန် ထွက်ခဲ့ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိတယ်"

ချင်မင်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ အမြစ်ပြတ်သွားသည့် ကိစ္စက ဤမျှမြန်မြန် ပေါက်ကြားသွားပြီလား။

"နောက်တစ်နာရီဆိုရင် ငါတို့ ထွက်ရမယ်"

အစ်ကိုရွှီက ပြောပြသည်။ ချီရှမြို့တော်မှ လူများ ရောက်လာပြီး အနီးနားရွာများမှ ဘဝသစ် ရရှိသူများကို တွေ့ဆုံလိုကြောင်း ဆိုသည်။

အစ်ကိုရွှီက အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကြားရသလောက်တော့ သူတို့အကုန်လုံးက အထက်တန်းစားမျိုးနွယ်တွေတဲ့ ငါတို့ကို တောင်ရှင်းလင်းရေး ကူညီရင်းနဲ့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ လေ့ကျင့်ဖို့ လာကြတာတဲ့"

"နောက်ဆုံးတော့ စတော့မှာပေါ့လေ"

ချင်မင်က ပြောလိုက်သည်။

အစ်ကိုရွှီက လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခေါက် မင်း သေချာ ကြိုးစားပြရမယ် လာတဲ့သူတွေက သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူး ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ချီရှမြို့တော်ကို ရောက်အောင် သွားရမယ်"

...

တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် အစ်ကိုရွှီ၏ အိမ်တွင် လူစည်ကားနေပေသည်။

အဘိုးလျှိုမှာ အလွန် တက်ကြွနေပြီး နောက်ကျောတွင် ဓားမကြီး တစ်လက်ကို လွယ်ထားလေသည်။ ထို့ပြင် ဟောင်းနွမ်းနေသော သားရေ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သံခမောက်ကိုပါ ဆောင်းထားကာ စစ်ထွက်မည့်အလား ပြင်ဆင်ထားလေသည်။

ချင်မင်က အနားသို့ ကပ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးလျှို ဒါက ဘာလုပ်မလို့လဲ ဒီနေ့က တွေ့ဆုံပွဲလေးပဲလေ တောင်ပေါ် တက်ရမှာမှ မဟုတ်တာ"

"ကြိုပြီး အသားကျအောင် လုပ်ထားတာလေ"

အဘိုးလျှိုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အစ်ကိုရန်ယုံချင်းကလည်း ဤကိစ္စကို အလေးထားပုံရပြီး ဓားနှစ်လက်ကို လွယ်ထားလေသည်။

"မှောင်ရီဝိုးတဝါး အချိန်ဆိုတော့ ဘာမှ မဖြစ်လောက်ဘူး ဆိုပေမဲ့ အိမ်စောင့်ဖို့ လူချန်ထားရမှာလေ ဦးလေးလျှိုက ဒဏ်ရာဟောင်းလည်း ရှိသေးတယ် အသက်ကလည်း ကြီးနေပြီဆိုတော့..."

အစ်ကိုရွှီ၏ စကားမဆုံးမီ အဘိုးလျှိုက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မြင်းအိုကြီးက တင်းကုပ်ထဲမှာ ရှိနေပေမဲ့ မိုင်တစ်ထောင် ပြေးဖို့ စိတ်ကူးနေတုန်းပဲ ကွ နောက်ပြီး အခု ငါက အရမ်း သန်မာနေတာ မင်းနဲ့ ရန်ယုံချင်း နှစ်ယောက်ပေါင်းတောင် ငါ့ကို မနိုင်ဘူး"

အဘိုးလျှိုက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လိုက်မည်ဟု အတင်း ပြောနေလေသည်။

လူတိုင်းက ဤသို့ စွန့်စားရဲကြသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ရွာထဲရှိ အခြား ဘဝသစ် ရရှိသူ နှစ်ဦးနှင့် ဒဏ်ရာရနေသော အစ်ကိုဝမ်ချင့်လင်း တို့မှာမူ ရွေးချယ်စရာ မရှိသဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ရလေသည်။

သွားရမည့် နေရာမှာ မဝေးလှဘဲ ခုနစ်လီခန့် အကွာရှိ လမ်းဆုံတွင် ဖြစ်သည်။

မှောင်မိုက်နေသော ညကောင်းကင်ယံအောက်တွင် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး တောအုပ်များသာ ရှိလေသည်။

ရွာပေါင်း ဆယ်ရွာကျော်သို့ အကြောင်းကြားထားပြီး ဘဝသစ် ရရှိသူများမှာ ခြေလှမ်း မြန်ဆန်ကြသဖြင့် တစ်သုတ်ပြီး တစ်သုတ် ရောက်ရှိလာကြသည်။ သစ်နှစ်ပင်ရွာကဲ့သို့ ရွာငယ်လေးများမှ လူလေးဦးခန့်သာ လာကြပြီး ရွာကြီးများမှ ဆယ်ဦးကျော်ခန့် လာကြသဖြင့် စုစုပေါင်း လူတစ်ရာပင် မပြည့်ချေ။

ချီရှမြို့တော်မှ လူများက ပို၍ စောစွာ ရောက်ရှိနေကြပြီး အဖွဲ့ သုံးဖွဲ့ ခွဲထားလေသည်။ ၎င်းတို့ အားလုံးနီးပါး ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး လက်နက်ကောင်းများကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ရှေ့တွင် ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ရွာအသီးသီးမှ ဘဝသစ် ရရှိသူများလည်း ရောက်ရှိလာသောအခါ ငြိမ်သက်သွားကြသည်။ ရှေ့မှ တောက်ပနေသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာများနှင့် ထက်မြက်လှသော ဓားများကြောင့် လန့်သွားကြသလို မြို့ကြီးပြကြီးမှ မျိုးရိုးမြင့်မျိုးနွယ်များအပေါ် ရိုသေလေးစားမှုကြောင့်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

အဖွဲ့ သုံးဖွဲ့လုံးတွင် ကိုယ်ပိုင် မျိုးနွယ်စု အမှတ်အသားများ အသီးသီး ရှိကြသည်။ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့စီတွင် လူဆယ်ဦးကျော်ခန့် ပါဝင်ပြီး ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော ခေါင်းဆောင် သုံးဦးမှာ အထူးခြားဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအထဲမှ အမျိုးသား တစ်ဦးမှာ အရပ် သုံးမီတာခန့် မြင့်မားပြီး အမည်းရောင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ဆံပင်များမှာ ပခုံးပေါ်တွင် ဝဲကျနေလေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှပြီး ကြီးမားသော ဖိအားကို ပေးစွမ်းနေပေသည်။

သူ စီးနင်းလာသော သတ္တဝါမှာလည်း အလွန် အာရုံဖမ်းစားနိုင်ပေသည်။ ယင်းမှာ နီရဲနေသော နွားကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ထည်မှာ လူတစ်ရပ်မက မြင့်မားလှသည်။ ပုံမှန် ချိုနှစ်ဖက်အပြင် နဖူးအလယ်တွင် ထက်မြက်လှသော ဦးချိုတစ်ချောင်းလည်း ရှိနေပေသည်။

အရပ် သုံးမီတာခန့် ရှိသော ထိုအမျိုးသားက ရွာအသီးသီးမှ ဘဝသစ် ရရှိသူများ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ နွားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး အားလုံးကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့နာမည်က ချောင်လုံ "

သူက အတိုချုံး မိတ်ဆက်လိုက်သည်။ ဤတစ်ခေါက် တောင်ရှင်းလင်းရေးအတွက် ချီရှမြို့တော်မှ ပညာရှင်များစွာ လာရောက်ကြပြီး မျိုးနွယ်စု ဆယ်စုကျော်က ကူညီပေးမည် ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ၎င်းတို့ သုံးဖွဲ့က ဤနယ်မြေကို တာဝန်ယူရမည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလေသည်။

"ငါက ဝေ့မျိုးနွယ်စုက ဝေ့ကျစ်ရို "

ခေါင်းဆောင် သုံးဦးအနက်မှ အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။ သူမက လူသန်ကြီး ချောင်လုံ၏ အနားတွင် မရပ်ဘဲ ကျောက်တုံး တစ်တုံးပေါ်တွင် ရပ်နေလေသည်။

သူမက ဖြူဖွေးနေသော မြေခွေးသားရေ အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေလေသည်။ ဖြူဝင်းနေသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ချိုမြိန်သော အပြုံးလေးတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုအလှတရားက ရွာသား လူငယ်လေးများ၏ ရင်ကို အလွန် လှုပ်ခတ်စေခဲ့သည်။

တောင်ပေါ်တွင် နေထိုင်ပြီး အဝေးသို့ တစ်ခါမျှ မသွားဖူးသော ထိုလူငယ်များ၏ အမြင်တွင် မြို့ကြီးပြကြီးမှ လာသော ထိုမင်းသမီးလေးမှာ နတ်သမီးလေး တစ်ပါးအလား လှပလွန်းလှသဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသည့်တိုင်အောင် မေ့ပျောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဝေ့ကျစ်ရိုမှာ သွယ်လျလှပပြီး အလွန် ကြည့်ကောင်းပေသည်။ သူမက လေလွင့်နေသော ဆံပင်များကို သပ်တင်လိုက်ပြီး တောင်ရှင်းလင်းရေးနှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စအချို့ကို ရှင်းပြကာ သတင်းတစ်ခုကိုပါ ပြောပြလေသည်။

"ဒီနှစ် ဆောင်းတွင်းက နှင်းတွေ ထူထပ်လွန်းလို့ လမ်းတွေ ပိတ်နေပြီး အပြင်က ရိက္ခာတွေ သယ်ဖို့ ခက်ခဲနေတယ် ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူကြပါနဲ့ ချီရှမြို့တော်က သားရဲကြီးတွေနဲ့ ရိက္ခာလှည်းတွေကို သယ်လာဖို့ စီစဉ်ထားပြီးပါပြီ မကြာခင် ရောက်လာပါလိမ့်မယ်"

ထိုစကားကြောင့် လူအုပ်ကြားတွင် အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွာသားများ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာမှုများ ပေါ်လွင်လာကြသည်။

သို့သော် အချို့ကလည်း ဤသို့ သယ်ယူရပါက ရိက္ခာဈေးနှုန်းများ အလွန် ကြီးမြင့်နေမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။

"ငါ့နာမည်က မုချင်း "

ခေါင်းဆောင် သုံးဦးအနက်မှ နောက်ဆုံး တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ သူက တစ်ကိုယ်လုံးကို အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး မျက်နှာကိုပင် မမြင်ရသဖြင့် အလွန် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားနေပေသည်။ သူ စကားပြောလိုက်သည့်တိုင်အောင် အသံမှာ ယောကျ်ား မိန်းမ ခွဲခြား၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

မုချင်းက ၎င်းတို့သည် တောင်ပေါ်မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို မကျွမ်းကျင်သဖြင့် ဒေသခံ ဘဝသစ် ရရှိသူများ၏ လမ်းပြမှု လိုအပ်ကြောင်း ပွင့်လင်းစွာ ပြောပြလေသည်။

ယင်းမှာ အဖွဲ့ သုံးဖွဲ့လုံး ဒီနေရာသို့ လာရောက်ပြီး ရွာသားများနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်း ပင်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ၎င်းတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါမည်ဆိုပါက ဆုကြေးများ အများအပြား ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

ချောင်လုံက စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းမွန်ပါက တန်ဖိုးကြီးမားသော အဆင့်မြင့် ကျင့်စဉ်များကိုပါ ရရှိနိုင်ကြောင်း ပြောပြလေသည်။

ထိုစကားကြောင့် လူအုပ်ကြားတွင် ပိုမို လှုပ်ရှားသွားကြပြီး လူများစွာ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်တောက်ပလာကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနယ်မြေတွင် ပြန့်နှံ့နေသော ဘဝသစ် ကျင့်စဉ်များမှာ အဆင့်နိမ့်များသာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ အဖွဲ့တွေ အန္တရာယ်ကင်းအောင် အရေးကြီးတဲ့ သတင်းတွေ ပေးတာမျိုး ထူးဆန်းတဲ့ သားရဲတွေကို ဖမ်းမိတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် ပါရမီ စွမ်းအင်တွေ ရှိတဲ့ နေရာတွေကို ရှာတွေ့တာမျိုးပေါ့"

ဆုကြေးများမှာ အလွယ်တကူ ရနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း လူတိုင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ချီရှမြို့တော်မှ မျိုးရိုးမြင့်မျိုးနွယ်များမှာ မိမိကိုယ်ကို လေ့ကျင့်ရန်သာမက တောင်နက်ထဲရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော နေရာများကိုပါ ရှာဖွေလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝေ့ကျစ်ရိုက ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်သည်။

"အကယ်၍ တောင်ပေါ်မှာ ထူးခြားတဲ့ အခြေအနေတွေကို တွေ့ရင် ငါတို့ကို ချက်ချင်း သတင်းပို့တာကလည်း အရေးကြီးတဲ့ သတင်းပေးတာနဲ့ အတူတူပါပဲ"

"မြေပြင် အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခုကို ကျုပ် သိတယ် အဲဒီအထဲမှာ ငွေရောင် အလင်းတန်းတွေ ထွက်နေပြီး ပြုတ်ကျသွားတဲ့သူတွေက ပြန်တက်လာနိုင်ရင်တောင် အသက်ရှင်ဖို့ ခက်တယ် အဲဒါရော ရလား"

ချင်မင်က ဘေးနားရှိ ချင်းဆန်းရွာမှ လူတစ်ဦးက အရင်ဦးအောင် ဝင်ပြောလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အနီးနားရွာများမှ လူအချို့လည်း ထိုနေရာတွင် သေဆုံးခဲ့ဖူးကြောင်း သိသာလှပေသည်။

အဘိုးလျှိုက ပေါင်ကို ရိုက်ကာ ချင်မင့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူက အခွင့်အရေးကို သူများ ဦးသွားပြီဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝေ့ကျစ်ရိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"တောင်ပေါ်က သံလိုက်စက်ကွင်းတွေ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေတာဆိုတော့ မင်းပြောတဲ့ နေရာက သံလိုက်စက်ကွင်း ဆုံမှတ် အသေးစားလေး တစ်ခု ဖြစ်လောက်တယ် အကယ်၍ အဲဒီလို နေရာမျိုး နောက်တစ်ခု ထပ်တွေ့ရင် မင်းကို အလယ်အလတ် အဆင့်ရှိတဲ့ ဘဝသစ် ကျင့်စဉ် တစ်အုပ် ပေးမယ်"

သူမက ထိုကဲ့သို့သော ဆုံမှတ်များမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိနေနိုင်သဖြင့် ၎င်းတို့ကို ရှာဖွေပြီး မြေပုံရေးဆွဲကာ ဒေသခံများကို ပေးခဲ့မည် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြလေသည်။ သို့မှသာ နောင်တွင် ထိုအန္တရာယ်ရှိသော နေရာများသို့ မှားယွင်း ဝင်ရောက်ခြင်းမှ ကင်းဝေးမည် ဖြစ်သည်။

ချောင်လုံက ပြောလိုက်သည်။

"အကယ်၍ မြူခိုးတွေ ထွက်နေပြီး အရောင်ငါးမျိုး တောက်ပနေတဲ့ နေရာမျိုးကို တွေ့ရင် လုံးဝ အနားမကပ်ကြနဲ့ အဲဒီနေရာက အရမ်း အန္တရာယ် များတယ် အဲဒီလို သတင်းမျိုး ပေးနိုင်တဲ့သူကိုတော့ အမြင့်ဆုံး အဆင့်ရှိတဲ့ ကျင့်စဉ် တစ်အုပ် ဆုချမယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူများစွာမှာ အသက်ရှူပင် မြန်လာကြသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ကျင့်စဉ်မျိုးမှာ ၎င်းတို့အတွက် အလွန် ဝေးကွာလွန်းလှသဖြင့် မည်သူက မက်မောမည် မဟုတ်ပါသနည်း။

ချီရှမြို့တော်မှ မျိုးရိုးမြင့်မျိုးနွယ်များ မိမိကိုယ်ကို လေ့ကျင့်ရန် လာသည်ဆိုခြင်းမှာ အပေါ်ယံ အကြောင်းပြချက်သာ ဖြစ်ပြီး နောက်ကွယ်တွင် ပိုမို အရေးကြီးသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေကြောင်း အချို့က ရိပ်မိသွားကြသည်။ တောင်ပေါ်ရှိ ထူးခြားသော အခြေအနေများမှာ ဒေသခံများ မသိရှိသော လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် သက်ဆိုင်နေပေသည်။

သို့သော် ရွာအသီးသီးမှ ဘဝသစ် ရရှိသူများမှာ စိတ်တည်ငြိမ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေသည်ကို သိလျှင်ရော ဘာဖြစ်မည်နည်း။ ထိုအန္တရာယ်ရှိသော နေရာများမှာ ၎င်းတို့ သွားရောက်နိုင်မည့် နေရာများ မဟုတ်ချေ။

ထို့ပြင် ချီရှမြို့တော်မှ မျိုးရိုးမြင့်မျိုးနွယ်များ မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်ပင် လာရောက်စေကာမူ နောက်ဆုံးတွင် တောင်ရှင်းလင်းရေး ကူညီပေးပြီး သားရဲများ၏ အန္တရာယ်ကို ကာကွယ်ပေးမည်ဆိုပါက လုံလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ချောင်လုံက ချီရှမြို့တော်မှ အကြီးအကဲများနှင့် တောင်နက်ထဲရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော သားရဲများ၏ နောက်ဆုံး ဆွေးနွေးပွဲကို တောင်အပြင်ဘက်တွင် ကျင်းပမည် ဖြစ်ပြီး မကြာမီ ရလဒ် ထွက်ပေါ်လာမည် ဖြစ်ကြောင်း အသိပေးလိုက်သည်။

ရွာအသီးသီးမှ ဘဝသစ် ရရှိသူများမှာ တီးတိုး ဆွေးနွေးနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤနယ်မြေတွင် နေထိုင်ကြသော်လည်း အဆင့်မြင့် သားရဲများ၏ သတင်းကို ကောလာဟလ အနေဖြင့်သာ ကြားဖူးကြပြီး တောင်နက်ကြီးအပေါ် ၎င်းတို့၏ အမြင်မှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားမှု၊ မသိမမြင်ရမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများသာ ဖြစ်ပေသည်။

"တောင်အပြင်ဘက်မှာ ဆွေးနွေးကြမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရော သွားကြည့်လို့ ရမလား"

စကားပြောလိုက်သူမှာ အဖွဲ့ သုံးဖွဲ့ထဲမှ လူငယ်လေး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ငယ်ရွယ်နေသေးပြီး ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ တောင်နက်ထဲရှိ ထိပ်တန်း သတ္တဝါများကို မြင်တွေ့ချင်နေပုံ ရပေသည်။

အဖွဲ့ သုံးဖွဲ့လုံးမှာ မူလက ငြိမ်သက်နေသော်လည်း ယခုအခါ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ ၎င်းတို့ အားလုံးမှာ လူငယ်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် သိချင်စိတ်နှင့် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြင်းပြနေကြပေသည်။

ချောင်လုံမှာ သာမန်လူများထက် အရပ် အလွန် ရှည်သဖြင့် ကြီးမားသော ဖိအားကို ပေးစွမ်းနေပေသည်။ သူက မျက်လုံး တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ အားလုံး ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားကြသည်။

သူက အပြစ်တင်ခြင်း မပြုဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အခွင့်အရေး ရကောင်း ရနိုင်ပါတယ်"

ချက်ချင်းပင် ထိုနေရာတွင် ဆူညံသွားလေသည်။

ချင်မင်လည်း စိတ်မအေးနိုင်တော့ချေ။ သူသည် လပိုးကောင်ကို မတော်တဆ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မှလွဲ၍ အခြား ထိပ်တန်း သားရဲများအကြောင်းကို ဘာမှ မသိရသဖြင့် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ၎င်းတို့ကို မြင်တွေ့ချင်နေမိသည်။

ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ရပ်နေသော သွယ်လျလှပသည့် ဝေ့ကျစ်ရို၏ ဖြူဖွေးသော မြေခွေးသားရေ အင်္ကျီမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး သူမကို ပိုမို လှပ ကျက်သရေရှိစေသည်။ သူမက နောက်ထပ် သတင်းတစ်ခုကို ထပ်ပြောပြလေသည်။

"အခု အခြေအနေက နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးနေတယ် မင်းတို့ သိချင်မှ သိကြလိမ့်မယ် တောင်ပေါ်မှာ အခုလို ကမောက်ကမ ဖြစ်နေတာ သံလိုက်စက်ကွင်းတွေကြောင့်ချည်းပဲ မဟုတ်ဘူး အဝေးကြီးကနေ အဆင့်မြင့် သားရဲ နောက်တစ်အုပ် ပြောင်းလာပြီး တောင်ပေါ်က နေရာတချို့ကို လုယူဖို့ ကြိုးစားနေလို့ပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။

ဝေ့ကျစ်ရိုက ဆက်ပြောသည်။

"အခု အဆင့်မြင့် သားရဲတွေ ပိုများလာတော့ သူတို့ရဲ့ ဖိအားကြောင့် တခြား အန္တရာယ်ရှိတဲ့ သားရဲတွေက တောင်အပြင်ဘက်ကို ထွက်လာပြီး လူတွေရဲ့ နေရာကို လုယူဖို့ ကြိုးစားနေကြတာပဲ"

အစ်ကိုရွှီက မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ခဏလေး ငြိမ်သက်သွားတဲ့ တောင်ခြေက နေရာတွေဟာ နောက်ပိုင်း ပိုပြီး အန္တရာယ် များလာတော့မှာပေါ့ ဟုတ်လား"

"ဘာမှ အရေးမကြီးပါဘူး သူတို့ကို ဘယ်သူက အပြင်ထွက်ခွင့် ပေးလို့လဲ ပြန်ချရုံပေါ့ ငါတို့ တောင်ရှင်းလင်းရေး လုပ်တာက ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ပဲလေ"

မုချင်း၏ အသံမှာ ယောကျ်ား မိန်းမ ခွဲမရသော်လည်း အလွန် ပြတ်သားပြီး ရဲဝံ့လှပေသည်။

ရွာအသီးသီးမှ ဘဝသစ် ရရှိသူများမှာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြသည်။ အမည်းရောင် ဝတ်ရုံခြုံထားသော ထိုသူ၏ စကားက ၎င်းတို့၏ ယုံကြည်မှုကို ပြန်လည် မြင့်တက်လာစေသည်။

မုချင်းက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့က မလာသင့်တဲ့ နေရာကို လာခဲ့တာပဲ အရင်က နာကျင်ခဲ့ရတာတွေကို မေ့သွားကြပြီ ထင်တယ် ငါတို့က သူတို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်ပြီး သတိပေးရမယ် ခြေနှစ်ချောင်း လူသားတွေရဲ့ အာဏာက ဒီနယ်မြေမှာ ဘယ်တော့မှ ကျဆင်းမသွားဘူးဆိုတာကို သူတို့ သိအောင် လုပ်ရမယ်"

အစပိုင်းတွင် လူတိုင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နားထောင်နေကြပြီး စိတ်ဓာတ်များလည်း တက်ကြွလာကြသည်။ ခြေနှစ်ချောင်း လူသားများဟူသော အသုံးအနှုန်းကို ကြားရသောအခါ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် သိပ်မထားကြချေ။ သို့သော် မုချင်းက ဆက်လက် ဟောပြောနေစဉ် အမည်းရောင် ဝတ်ရုံနောက်မှ ရွှေရောင် အမွေးအမြီးကြီး တစ်ခု ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူများစွာမှာ တုန်လှုပ်သွားကြလေသည်။

ဒါက ဘာကြီးလဲ။

"မုချင်း"

ချောင်လုံက သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

ဝေ့ကျစ်ရိုက ပြောလိုက်သည်။

"မုချင်းက လူသားပါပဲ"

နောက်ကွယ်ရှိ အဖွဲ့ သုံးဖွဲ့မှာမူ အလွန် တည်ငြိမ်နေကြပြီး မုချင်း၏ အခြေအနေကို အစောကြီးကတည်းက သိရှိထားပုံ ရပေသည်။

ချင်မင်မှာ ကြက်သေသေသွားပြီး ရှေ့သို့ သေချာ ကြည့်နေမိသည်။

အဘိုးလျှိုက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သူက ထူးဆန်းတဲ့ လမ်းစဉ် တစ်ခုကို ရွေးချယ်ထားတာ ဖြစ်မယ် အခု သူက လူ ဟုတ် မဟုတ် ဘယ်လို အခြေအနေ ရှိနေလဲဆိုတာတော့ သေချာ မသိဘူး"

ချောင်လုံ၏ လူသန်နတ်ဘုရား လမ်းစဉ် အပြီးတွင် ယင်းမှာ ချင်မင် တွေ့မြင်ရသော ဒုတိယမြောက် ထူးခြားသည့် လမ်းစဉ်ပင်ဖြစ်သည်။

ချောင်လုံက ပြောလိုက်သည်။

"အခု ငါတို့နဲ့ သင့်တော်မယ့် လမ်းပြတွေကို ရွေးချယ်မယ် တောင်ရှင်းလင်းရေးမှာ ငါတို့နဲ့ အတူတူ လိုက်ပြီး လမ်းပြပေးရမယ် ဒါပေမဲ့ စိတ်ချပါ လုံခြုံရေးအတွက် ငါတို့ တာဝန်ယူပါတယ်"

သူက အတင်းအကျပ် မဟုတ်ကြောင်းနှင့် မလိုက်လိုပါက ယခုပင် ပြန်နိုင်ကြောင်း ပြောပြလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချောင်လုံ ဝေ့ကျစ်ရိုနှင့် မုချင်းတို့က တောင်ရှင်းလင်းရေး အပြီးတွင် ပါရမီ စွမ်းအင်များနှင့် အဆင့်မြင့် ကျင့်စဉ်များ အပါအဝင် ဆုကြေးများ အများအပြား ပေးမည် ဖြစ်ကြောင်း ထပ်မံ အတည်ပြု ပြောကြားလေသည်။

ထိုနေရာရှိ ဘဝသစ် ရရှိသူများမှာ ရွာတွင် မကျန်ခဲ့ဘဲ ဤနေရာသို့ လာကတည်းက ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် မည်သူမျှ ပြန်မသွားကြချေ။

ချင်မင်လည်း အများနည်းတူ နေလိုက်ပြီး ထူးခြားအောင် မလုပ်ဆောင်ချေ。

ဝေ့ကျစ်ရိုက ချောင်လုံနှင့် မုချင်းတို့ကို ပြုံးပြလိုက်ရာ လူတိုင်း၏ မျက်စိထဲတွင် အလွန် လှပ တောက်ပနေပေသည်။ သူမက ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို လက်ထဲရှိ နာမည်စာရင်း စာအုပ်ကို ပြကာ အရင် ရွေးချယ်လိုကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ခါရွေးရင် တစ်ယောက်စီပဲ ရွေးရမယ် မင်း အရင် ရွေးလိုက်လေ"

ချောင်လုံက ပြောလိုက်ပြီး သူမကို အရင် ရွေးခွင့် ပေးလိုက်ရာ မုချင်းကလည်း သဘောတူလေသည်။

ဝေ့ကျစ်ရိုက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ငါ အားမနာတော့ဘူးနော် ငါတို့ ဝေ့မျိုးနွယ်စုက ရွှေရောင်ပါရမီ ပါတဲ့ လူငယ်တွေကို အလိုရှိတယ်"

"ဘယ်သူကမှ မလိုချင်ဘဲ မနေဘူးလေ"

မုချင်းက ဝင်ပြောလိုက်ပြီး ချောင်လုံနှင့် တီးတိုး တိုင်ပင်ကာ ၎င်းတို့ နှစ်ဦးအနက် မည်သူက အရင် ရွေးမည်ကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။

ဝေ့ကျစ်ရိုက နာမည်စာရင်းကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ရွေးချယ်ရန် အနည်းငယ် ခက်ခဲနေသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် လူနှစ်ဦး၏ နာမည်ကို ဆက်တိုက် ခေါ်လိုက်သည်။

"ချိုးဝူပင် က ဘယ်သူလဲ ချင်မင် ကရော ဘယ်သူလဲ"

"တစ်ခါရွေးရင် တစ်ယောက်ပဲ ရွေးလို့ ရမယ်နော်"

မုချင်းက သူမကို သတိပေးလိုက်သည်။

ဝေ့ကျစ်ရိုက ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ငါ သိပါတယ် အကဲခတ် ကြည့်ချင်ရုံလေးပါ"

ချိုးဝူပင်က ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။ သူက သာမန်လူများထက် အရပ် အနည်းငယ် ပိုရှည်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အလွန် တုတ်ခိုင် သန်စွမ်းပေသည်။

သူ၏ မူလနာမည်မှာ ထိုနာမည် မဟုတ်ချေ။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ရောဂါဘယ ထူပြောသဖြင့် မိဘများက ရောဂါကင်းစင်စေရန် ချိုးဝူပင်ဟု နာမည် ပြောင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဝေးမှ ဆွေမျိုးများ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာမှသာ သူ၏ ရောဂါများကို ကုသပေးနိုင်ခဲ့ပြီး အကောင်းဆုံး အရွယ်တွင် ဘဝသစ်ကိုပါ ရရှိစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်မင် အံ့သြသွားမိသည်။ ရောဂါသည်လေး၏ ပုံစံမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်က သူသည် ပိန်လှီပြီး အသားအရည် ဝါဖျော့နေကာ ဆံပင်များမှာလည်း ဆောင်းဦးပေါက် မြက်ပင်များအလား ခြောက်သွေ့နေခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင်မူ ဆံပင်များမှာ နက်မှောင် သန်စွမ်းနေပြီး စွမ်းအင်များလည်း အလွန် ပြည့်ဝနေပေသည်။

ချင်မင်က ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်။ သူက ရောဂါသည်လေးထက် အရပ် အနည်းငယ် ပိုရှည်လေသည်။

"နှစ်ယောက်လုံးက ရွှေရောင်ပါရမီရှင်တွေပဲ ငါကတော့ နှစ်ယောက်လုံးကို ဖိတ်ခေါ်ချင်တာပဲ"

ဝေ့ကျစ်ရိုက ပြုံးရင်း သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ရောဂါသည်လေးမှာ ယခင်ကနှင့် မတူတော့ချေ။ လှပကျက်သရေရှိသော ဤမင်းသမီးလေး၏ အပြုံးကြောင့် အနည်းငယ် မျက်စိကျိန်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် တောအုပ်ထဲမှ လူငယ်တစ်ဦး ထွက်လာပြီး ဝေ့ကျစ်ရို အနားသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်ကာ တီးတိုး သတင်းပေးလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ အဖွဲ့ သုံးဖွဲ့တွင် လူငယ်လေးများသာမက အခြားလူများလည်း ပါဝင်နေသေးကြောင်း လူတိုင်း ရိပ်မိသွားကြသည်။

"ချိုးဝူပင်က အရင်က ရောဂါထူတယ် ဘဝသစ် ရပြီးကတည်းက ခွန်အားတွေက တဖြည်းဖြည်း တိုးလာနေတာလား နောက်ပြီး သူက ရွှီခုန်း သင်ပေးထားတဲ့ တပည့်လား"

ဝေ့ကျစ်ရို အံ့သြသွားပြီး ထိုလူငယ်နှင့် တီးတိုး ဆွေးနွေးပြီးနောက် ခေါင်းမော့ကာ လှပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ရောဂါသည်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြုံးကာ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။