အခန်း (၂၉-၃၀)

အခန်း ၂၉ တောင်ကြီးထဲမှ အပြောင်းအလဲများ

ညအမှောင်ထု အောက်ရှိ တောအုပ် အရှေ့တွင် လျှိုရွှီနှင့် ကြောင်သစ်ကြီးတို့မှာ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း နှင်းပြင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

၎င်းတို့ နှစ်ဦးမှာ ထားလိုက်ပါတော့၊ သို့သော် ဆယ်မီတာ အမြင့်ရှိပြီး ရှေးဟောင်း ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဝေ့မော့ ပင်လျှင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန် မြန်ဆန်လွန်းလှပြီး လူအနည်းငယ်သာ ရိပ်မိလိုက်ကြလေသည်။

တစ်ကိုယ်လုံး ဖြူဖွေးနေသော ကြွက်တီးအိုကြီး တစ်ကောင်တည်းသာ အေးအေးဆေးဆေး လက်ယပ်ခေါ်ကာ မြည်းကို စီးပြီး တောင်နက်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

တောအုပ်ထဲရှိ သားရဲများလည်း ပြန်ဆုတ်သွားကြပြီး ခဏချင်းအတွင်း တောင်တန်းကြီးများ အထက်တွင် ပျံသန်းနိုင်သော သားရဲ အများအပြား ထွက်ပေါ်လာကာ တောင်စောင်းများတွင်လည်း အရိပ် အများအပြား ပြေးလွှား ခုန်ပေါက်နေကြလေသည်။

တောင်အပြင်ဘက်ရှိ နှင်းပြင်ပေါ်တွင်မူ ချီရှမြို့တော်မှ မျိုးရိုးမြင့်မျိုးနွယ်များ၊ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင်များနှင့် ဒေသခံ ဘဝသစ် ရရှိသူများ အားလုံး အသီးသီး လူစုခွဲကာ ပြန်သွားကြလေသည်။

အဝေးကြီး ရောက်သွားသည်အထိ လူများက ဆွေးနွေးနေကြဆဲ ဖြစ်ပြီး ယနေ့ ထိပ်တန်း သားရဲများကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန် ကျေနပ်နေကြပေသည်။

"အမွေးအတောင် ဝတ်ရုံနဲ့ မိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲ ချီရှမြို့တော်မှာ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး အရမ်း အစွမ်းထက်တာပဲ"

"သူက မြို့စားမင်း အဝေးကနေ ဖိတ်ခေါ်လာတဲ့ အစွမ်းထက် ပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်လောက်တယ်"

အချို့သော လူငယ်လေးများမှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွနေကြပြီး အကြီးအကဲများ၏ အစွမ်းအစ အနည်းငယ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် ကမ္ဘာသစ် တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားနေရကာ အဆက်မပြတ် ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။

"အဲဒါ ငါတို့ နောက်ပိုင်း ရောက်နိုင်တဲ့ အမြင့်ဆုံး အဆင့်ပဲလား"

"အိပ်မက်ကနေ နိုးလိုက်စမ်းပါ အမြင့်ဆုံး အဆင့် ဆိုတာ မြို့စားမင်းကို ပြောတာ တစ်မြို့လုံးမှာမှ မြို့စားမင်း တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ မင်းရဲ့ အမြင့်ဆုံး အဆင့်က အနှစ်နှစ်ဆယ်လောက် ကြိုးစားပြီးမှ မြို့စားမင်း အိမ်တော်က တံခါးစောင့် ဖြစ်လာဖို့ပဲ ရှိတယ်"

...

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ချောင်လုံ၊ ဝေ့ကျစ်ရိုနှင့် မုချင်းတို့ ကဲ့သို့သော မျိုးရိုးမြင့်မျိုးနွယ်ဝင်များ ပင်လျှင် သာမန်လူများကဲ့သို့ ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။

"အစ်ကိုလုံ အစ်ကိုက အခု ဘယ်အဆင့် ရောက်နေပြီလဲ ဧရာမ နတ်ဘုရား လမ်းကြောင်းကို ရွေးထားတာ ဆိုတော့ အရပ်က သုံးမီတာလောက် ရှိနေပြီလေ ဟို ဝေ့မော့ ဆိုတဲ့ လူက ဆယ်မီတာ ဆိုတော့ အစ်ကိုနဲ့ သူ့ရဲ့ အရပ်က သိပ်ပြီး အများကြီး မကွာဘူးနော် အဲဒါ အစွမ်းအစ ကလည်း..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း"

ချောင်လုံ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားပြီး တောင်ကြီးနှင့် အဝေးကြီး မရောက်သေးသဖြင့် သူ၏ ညီဝမ်းကွဲ လူငယ်လေးကို အမြန် တားမြစ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲဝေ့က လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ် တုန်းက အရပ် မီတာ နှစ်ဆယ် သုံးဆယ် လောက် ရှိတာ အခုက ပြောင်းပြန် ပြန်ဖြစ်သွားတာ ငါတို့ သူ့အဆင့်ကို လုံးဝ မှန်းဆလို့ မရနိုင်ဘူး"

ထိုအချိန်တွင် ကင်းလှည့်အဖွဲ့မှ ရာထူးကြီးသော ငွေရောင် ဆံပင်များနှင့် အဘိုးအို တစ်ဦး လျှောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"ချီရှမြို့တော်က ဝမ် မိသားစုက လူတွေ ဒီမှာ ပါလား"

ဝမ်နျန်ကျူ၏ ကိစ္စကြောင့် ဖြစ်မည်ကို လူတိုင်း ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်ကြသည်။ သူက ဝိညာဉ်သားရဲ သွေးမြွေ တစ်အုပ်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ထိုဖြစ်စဉ် အတွင်းတွင် ကင်းလှည့်သူ အများအပြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ဟု သံသယ ရှိနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"နျန်ကျူ ပျောက်သွားတယ် ကျုပ်တို့လည်း သူ့ကို လိုက်ရှာနေတာ"

လူလတ်ပိုင်း တစ်ဦးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အပြစ်လုပ်ထားလို့ ထွက်ပြေးသွားတာများလား"

ငွေရောင် ဆံပင်များနှင့် အဘိုးအိုက ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်းများ အလွန် များပြားနေသော်လည်း အလွန် ခွန်အား ပြည့်ဝနေပြီး မျက်လုံးများမှ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

သာမန် ကင်းလှည့်သူများသာ ဆိုပါက ဝမ် မိသားစုက ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်သော်လည်း ယခုအခါ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲများက ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက် စစ်ဆေးနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့လည်း အလွန် စိုးရိမ်နေကြလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကင်းလှည့်အဖွဲ့၏ အမြင့်ဆုံး တာဝန်ခံမှာ ချီရှမြို့တော်၏ ဒုတိယ မြို့စားမင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ကျုပ်တို့လည်း သူ့ကို ရှာနေတယ် နျန်ကျူက ဒီလို ကိစ္စမျိုး လုပ်မယ်လို့ ကျုပ် မယုံဘူး"

လူလတ်ပိုင်းက ပြောလိုက်ပြီးနောက် အဘိုးအိုကို နှင်းပြင် တစ်နေရာသို့ ခေါ်သွားကာ တစ်ခုခုကို ရှင်းပြနေလေသည်။

...

သစ်နှစ်ပင်ရွာ တွင် ချင်မင်၊ အဘိုးလျှိုနှင့် အစ်ကိုရွှီတို့က ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ကျဆင်းနေသော နှင်းပွင့်များကို ကြည့်ကာ နွေးထွေးသော အခန်းထဲတွင် ကြေးအိုးဖြင့် ချက်ထားသည့် မြည်းသားဟင်းကို စားရင်း ကင်းလှည့်အဖွဲ့ စခန်းမှ ရလာသော အရက်ကောင်းများကို သောက်သုံးနေကြလေသည်။

အရက်ကို သိပ်မကြိုက်သော ချင်မင်ပင်လျှင် ယခုအခါ အနည်းငယ် မူးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သေပြီးမှ နာမည်ကို သိခဲ့ရသော ဝမ်နျန်ကျူမှာ လူသေသွားသော်လည်း ဤမျှ ကြီးမားသော အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိမည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။

ထို့ပြင် ဒုတိယအကြိမ် ဘဝသစ်ကို အောင်မြင်စွာ ရရှိခဲ့သဖြင့် ချင်မင်မှာ အလွန် စိတ်အေးချမ်းနေပြီး ဇိမ်ကျကျ သောက်သုံးနေလေသည်။

သူက ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ရင်း အတွေးများ လွင့်မျောနေပြီး စိတ်ထဲတွင် သိပ်မတည်ငြိမ်လှချေ။ လယွဲ့ မြို့တော်မှာ ဘယ်နေရာမှာ ရှိသနည်း။ နောက်ဆုံးတွင် သူ ထိုနေရာသို့ သွားရောက် ကြည့်ရှုရမည် ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က ထိုညအမှောင်ထုထဲတွင် မီးတောက်ကြီးများ လောင်ကျွမ်းကာ ရွာလေး တစ်ရွာလုံးကို ဝါးမျိုသွားခဲ့ပြီး အမွေးအတောင် ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်လေးက ပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံများ ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ကာ အလွန် ကြော့ရှင်း ခန့်ညားစွာဖြင့် ရက်စက်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့လေသည်...

ထိုမြင်ကွင်းများကို သူ ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

ချင်မင်က ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤအတိတ် အကြောင်းများကို မသိပါက သူ အေးချမ်းစွာ ဆက်လက် နေထိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ သူ၏ ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်ကာ ရှေ့ဆက်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ညီလေးချင် ငါ ထင်တာလားတော့ မသိဘူး မင်းရဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေက အရင်ကထက် ပိုအားကောင်းလာသလိုပဲ အရပ်လည်း နည်းနည်း ပိုရှည်လာတယ် ထင်တယ်"

အဘိုးလျှိုက ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အသက်ကြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးများမှာ အလွန် ထက်မြက်လှပေသည်။

ချင်မင်က သူနှင့် အစ်ကိုရွှီတို့ ရှေ့တွင် အလင်းနှင့် ဖုန်မှုန့် ကျင့်စဉ် ကို အသုံးမပြုထားသဖြင့် သူ၏ အငွေ့အသက်များမှာ အရင်ကနှင့် အနည်းငယ် ကွာခြားနေသည်မှာ သေချာလှပေသည်။

အစ်ကိုရွှီကလည်း ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် နည်းနည်း ပြောင်းလဲသွားတယ် မျက်လုံးတွေ ပိုကြည်လင်လာပြီး ပိုချောလာသလိုပဲ"

ချင်မင်က ယခုတစ်ကြိမ် ဒုတိယအကြိမ် ဘဝသစ် ရရှိပြီးနောက်တွင် အရပ်မှာ လက်မဝက်ပင် မရှည်လာခဲ့ချေ။ အလွန် ရင်းနှီးသူများ မဟုတ်ပါက ဤအပြောင်းအလဲကို သတိထားမိမည် မဟုတ်ပေ။

ပိုးသားစာအုပ်ထဲရှိ ဘဝသစ် ကျင့်စဉ်မှာ အရပ်ကို အဆက်မပြတ် ရှည်လာစေမည့် အမျိုးအစား မဟုတ်ကြောင်း သူ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူက ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျုပ်က အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ ခန္ဓာကိုယ်က အပြည့်အဝ မဖွံ့ဖြိုးသေးဘူးလေ ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာတောင် အပြောင်းအလဲတွေ အများကြီး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

ချင်မင်က ယခုတစ်ကြိမ် ဘဝသစ် ရရှိပြီးနောက်တွင် လက်မောင်း နှစ်ဖက်၌ ပေါင် နှစ်ထောင် ခွန်အား ရှိလာရုံသာမက ခန္ဓာကိုယ် ပျော့ပျောင်းမှုနှင့် အရှိန်အဟုန်မှာလည်း အလွန် သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး အစွမ်းအစမှာ လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာခဲ့လေသည်။

ညဉ့်နက်ချိန် ရောက်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး အလွန် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ အလင်းရောင် အားလုံးကို ဝါးမျိုပစ်တော့မည့် ဧရာမ တွင်းနက်ကြီး တစ်ခုအလား ဖြစ်နေပေသည်။

ရုတ်တရက် တောင်ကြီးထဲတွင် မင်ရည်များကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေသော ညအမှောင်ထုကို ငွေရောင် လျှပ်စီးတန်းများက ခွဲထွက်သွားပြီး အနီရောင် အလင်းတန်းများက တောင်တန်းများကို လင်းထိန်သွားစေကာ အမည်းရောင် လှံရှည်ကြီးကို ကိုင်ထားသော လူဘီလူးကြီး က တောင်ထိပ်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ တောင်တန်းများပင် ပြိုကျမတတ် ဖြစ်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နှင်းပြိုကျမှုကြီး ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။

"စချကြပြီ"

တောင်အပြင်ဘက်ရှိ ကုန်းမြင့် တစ်ခုပေါ်တွင် အမည်းရောင် သားရေ ဝတ်ရုံကို လွှမ်းခြုံထားသော မိန်းကလေး တစ်ဦးက ရပ်ကြည့်နေပြီး ပုံမှန် မဟုတ်သော ကြောက်မက်ဖွယ် ညမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ လှုပ်ရှားနေလေသည်။

သစ်ပင်ပုလေး တစ်ပင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ခရမ်းရောင် မျက်လုံးများနှင့် ကျီးကန်း တစ်ကောင်က လူစကား ပြောလိုက်သည်။

"အဝေးက ရောက်လာတဲ့ ထိပ်တန်း သားရဲတွေက တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ဒီညပဲ ပြန်ဆုတ်သွားရလိမ့်မယ် မြန်ရင်တော့ နှစ်ရက်အတွင်း တောင်ထဲဝင်ပြီး အရောင်ငါးမျိုး တောက်ပနေတဲ့ နေရာကို သွားရှာလို့ ရပြီ"

ထိုလူနှင့် ကျီးကန်း၏ အနောက်တွင် အခြား အရိပ်အချို့ ရှိနေပြီး လူတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

"ချီရှမြို့တော်က အကြီးအကဲတွေနဲ့ တောင်ထဲက မူလ သားရဲကြီးတွေ ပူးပေါင်းလိုက်တော့ အသစ်ရောက်လာတဲ့ ထိပ်တန်း သားရဲတွေ လုံးဝ တောင့်မခံနိုင်ဘူး အစွမ်းထက်တဲ့ သားရဲ တချို့ကတော့ ရှားပါးတဲ့ ဝိညာဉ်အဆီအနှစ်တွေ အဖြစ် အသတ်ခံရနိုင်တယ်"

အရပ်ရှည်ပြီး ဝတ်ရုံခြုံထားသော မိန်းကလေးက တောင်ကြီးထဲသို့သာ စိုက်ကြည့်နေပြီး နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ယိုလျန်ယွင် တောင်ရှင်းလင်းရေး စပြီဆိုရင် မင်း သွားပြီး လူတစ်ယောက်ကို အကဲစမ်းကြည့်ပေး အင်း တကယ်လို့ မင်း နိုင်သွားရင် သူ့ကို မသတ်လိုက်နဲ့ တကယ်လို့ ရှုံးသွားရင်တော့ ငါနဲ့အတူ လျိုကွမ် မြို့တော်ကို မလိုက်ခဲ့နဲ့တော့ မင်းရဲ့ ချီရှမြို့တော်မှာပဲ မျိုးရိုးမြင့်မျိုးနွယ် သခင်လေး အဖြစ် ပြန်နေတော့"

သူမ၏ အနောက်တွင် လူဆယ်ဂဏန်းခန့် ရှိပြီး ထိုအထဲမှ လူငယ်လေး တစ်ဦးမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မှင်တက်သွားပြီး အင်္ကျီလက်ထဲရှိ လက်သီးကို ချက်ချင်း ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်မိသည်။

သူသည် ချီရှမြို့တော်မှ မျိုးရိုးမြင့်မျိုးနွယ်ဝင် တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ယို မိသားစု၏ တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်လာသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မူလက မိန်းကလေးက မြို့ထဲတွင် လူရွေးချယ်စဉ်က သူ အလွန် မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အရန်စာရင်းတွင်ပင် မပါဝင်ခဲ့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ မိသားစုမှ လူကြီးများက အကူအညီ တောင်းကာ ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုများ ပြုလုပ်ပြီးမှသာ မိန်းကလေးနှင့်အတူ လျိုကွမ် မြို့တော်သို့ လိုက်ပါသွားခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြား အကြောင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မိန်းကလေး၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားလှသော ဆရာ့ထံမှ လျှို့ဝှက် ကျင့်စဉ်များကို နားထောင်ခွင့် ရရန် ပင်ဖြစ်သည်။ တစ်နှစ် နှစ်နှစ်ခန့် သင်ယူခွင့် ရလျှင်ပင် အလွန် တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူက အန္တရာယ် တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မည်သူ့ကို သွားရောက် အကဲစမ်းရမည်နည်း၊ ဤလိုက်ပါခွင့် လေးကိုပါ ဆုံးရှုံးသွားရမည်လား။

မိန်းကလေး၏ ကျောပြင်မှာ အလွန် လှပ ကြော့ရှင်းနေပြီး တောင်ကြီးထဲသို့သာ စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"သူ့နာမည်က ချင်မင် ဒီနှစ် ဒီနယ်မြေမှာ ရွှေရောင် ပါရမီ ရထားတဲ့ ဘဝသစ် ရရှိသူ နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ မင်းတို့ ယို မိသားစုက လူတွေလည်း ရောက်နေတာပဲ ဆိုတော့ မင်းတို့ရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေနဲ့ဆို ခဏလေးအတွင်း စုံစမ်းလို့ ရမှာပါ မှတ်ထားနော် ငါက သွားပြီး အကဲစမ်းခိုင်းတာ မတရားတဲ့ နည်းလမ်းတွေ မသုံးနဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့ ကျုပ် အခုပဲ လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်"

ယိုလျန်ယွင်က နောက်လှည့် ထွက်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်း တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

ကျီးကန်းက သူ ထွက်သွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ယိုလျန်ယွင်က ပထမဆုံး ဘဝသစ် ရတုန်းက ပေါင် ခြောက်ရာ့ငါးဆယ် ခွန်အား ရှိတယ် ဒီနှစ် ချီရှမြို့တော်မှာတော့ တခြား ယောကျ်ားလေး တစ်ယောက်နဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ထက် အားနည်းတယ် သူ ရွှေရောင် ပါရမီ ရတုန်းက ထူးခြားတဲ့ လက္ခဏာ ဘာမှ မပြခဲ့ဘူး"

မိန်းကလေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ချီဟွိုင်အန်း မင်း သူ့နောက်ကို လိုက်သွားလိုက် ငါက တကယ်တော့ ယိုလျန်ယွင် ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကို ကြည့်ချင်တာ သူက မူလကတည်းက ငါ့ဆရာနဲ့ သွားတွေ့ဖို့ အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူး ဒီတစ်ခေါက် သူ သေချာ မလုပ်နိုင်ရင် တကယ်ပဲ ခေါ်သွားစရာ မလိုတော့ဘူး ချီဟွိုင်အန်း မင်း အဲဒီ ချင်မင် ဆိုတဲ့ ကောင်လေး ဘယ်လိုနေလဲ ဆိုတာကိုပါ တစ်ခါတည်း ကြည့်ခဲ့ အရန်စာရင်း ထဲ ထည့်လို့ ရမလား ဆိုတာ"

ထိုညဉ့်နက်ချိန်တွင် တောင်အပြင်ဘက်ရှိ အာရုံခံနိုင်စွမ်း ကောင်းသော ဘဝသစ် ရရှိသူ အများအပြားက တစ်ခုခုကို သတိထားမိလိုက်ကြပြီး ကုန်းမြင့်များပေါ်သို့ တက်ကာ တောင်ကြီး ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေကြလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တောင်ထဲရှိ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန် ကြီးမားလွန်းလှပြီး အဝေးကြီးမှနေ၍ပင် သားရဲများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အော်သံများကို ကြားနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တောင်နက်ကြီး တစ်ခုလုံး ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားပြီး ထူးဆန်းသော အင်းဆက်များ၊ ငှက်များ အမြောက်အမြား ညအမှောင်ထုထဲသို့ ပျံတက်ကာ အလောတကြီး ထွက်ပြေးနေကြပြီး တောအုပ်ထဲတွင်လည်း မျောက်များနှင့် ကျားများ၏ အော်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ယင်ထိန်မြို့နယ် တွင် ရှိနေသော လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသည့် လူအိုကြီးပင်လျှင် ပထမဆုံး အချိန်တွင် သတင်း ရရှိခဲ့လေသည်။

သူ၏ ငွေရောင် ဆံပင်များ အားလုံးမှာ တောက်ပနေပြီး မျက်နှာမှာလည်း နီမြန်း ကြည်လင်နေကာ ထိုအချိန်တွင် သူက ကျားရေ ဝတ်ရုံကို ခြုံကာ ပါးလွှာသော မီးခိုးငွေ့လေး တစ်ခုအလား အလွန် ပေါ့ပါး လျင်မြန်စွာဖြင့် အိမ်တော်၏ အမြင့်ဆုံး အဆောက်အအုံပေါ်သို့ လျှပ်တစ်ပြက် ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ညမြူများ အလွန် ထူထပ်နေသော်လည်း သူက တောင်ကြီး ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ထူးခြားတဲ့ ဆုံမှတ်ထဲကနေ ငါ လိုချင်တဲ့ ရှားပါး ပစ္စည်းတွေ ထွက်လာဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

"ချကြပြီလား"

ချင်မင်က အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ တောင်ကြီးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သစ်နှစ်ပင်ရွာ မှာ တောင်နှင့် သိပ်မဝေးသဖြင့် သူက သတိထားပြီး အသင့်ပြင်ထားရလေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤညတွင် တောင်ထဲ၌ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသော်လည်း အပြင်ဘက်သို့ ကူးစက်လာခြင်း မရှိချေ။ တစ်ဖက်က အခြေအနေ အားလုံးကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားပြီး အစီအစဉ်တကျ လှုပ်ရှားနေကြောင်း သိသာလှပေသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် လူအများအပြားက အဆက်မပြတ် ဆွေးနွေးနေကြပြီး တောင်ကြီးထဲတွင် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ချီရှမြို့တော်မှ လူများနှင့် ဒေသခံ ဘဝသစ် ရရှိသူများကို တောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ပြုတော့မည်မှာ သေချာလှပြီး ထူးခြားသော ဆုံမှတ် များကို ရှာဖွေကာ ရှားပါး ပစ္စည်းများကို ခူးဆွတ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

မှောင်ရီဝိုးတဝါး အချိန် ရောက်လာသောအခါ ချင်မင်က နံနက်စာ စားပြီးနောက် ပိုးသားစာအုပ်ထဲရှိ ဘဝသစ် ကျင့်စဉ်များကို စတင် လေ့ကျင့်လေရာ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းတွင် မီးဖိုကြီး တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ခွန်အားများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထို့နောက် သူက ဓားသိုင်းစာအုပ်ထဲရှိ တိုက်ခိုက်ရေး သိုင်းကွက်များကို ဆက်လက် လေ့ကျင့်လေသည်။ ယခုအခါ သူက လေးလံသော သံတူရိုးရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းရာတွင် ပေါ့ပါးသော တုတ်တံလေး တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသကဲ့သို့ အလွန် ပေါ့ပါးနေလေသည်။

အစ်ကိုရွှီက တံခါးတွန်းဝင်လာပြီး ချင်မင်က လေးလံသော သံတူကြီးကို ပန်းပွင့်များအလား လှပစွာ ဝှေ့ယမ်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ လန့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ညီလေးချင် သံတူသိုင်း ကျင့်မနေနဲ့တော့ မင်းရဲ့ အနာဂတ် ယောက္ခမ က လူလွှတ်ပြီး ခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ်"

"ဟင်"

ချင်မင်မှာ မှင်တက်သွားပြီး လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

"ယင်ထိန်မြို့နယ်က လူအိုကြီးက မင်းကို နာမည်တပ်ပြီး ခေါ်ခိုင်းလိုက်တာ"

အစ်ကိုရွှီက ရှင်းပြလိုက်သည်။

ချင်မင်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျုပ် တစ်ယောက်တည်းကို ခေါ်တာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား"

"အဲဒါတော့... သေချာပေါက် ရွေးရမှာပေါ့ ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့ ကျိုးဝူပင်း တို့ နှစ်ယောက်တည်းကပဲ ရွှေရောင် ပါရမီ ရထားတာဆိုတော့ အထူးခြားဆုံး ဖြစ်နေတာပေါ့ ဒါပေမဲ့ ဒီလို အချိန်ကြီးမှာ..."

အစ်ကိုရွှီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ပြီးခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက် ပြီးနောက် သူ သေချာ စဉ်းစားကြည့်ခဲ့ရာ အစက ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ တကယ်ပင် မစဉ်းစားမဆင်ခြင်ရာ ကျကြောင်း တွေးမိခဲ့လေသည်။

"မသွားရင် လူမှုရေး အရ အဆင်မပြေဘူး မဟုတ်လား"

ချင်မင်က မေးလိုက်သည်။

အစ်ကိုရွှီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် တစ်ဖက်လူကို မျက်နှာ မပေးသလို ဖြစ်သွားမယ် ကြားရသလောက်တော့ ချီရှမြို့တော်က မျိုးရိုးမြင့်တွေ ရောက်လာရင်တောင် ယင်ထိန်မြို့နယ်က သူ့ဆီကို သွားပြီး နှုတ်ဆက်ရတယ်တဲ့ သူ့နောက်ခံက တော်တော် ကြီးပုံရတယ် နေရာကြီး တစ်ခုက လာတာ ဖြစ်လောက်တယ်"

ချင်မင်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း သွားလိုက်တာပေါ့ အလကား သွားစားသောက်ရတာပဲ ဒီလို အချိန်မျိုးမှာ အကျိုးအမြတ် ရဖို့ အခွင့်အရေး များပါတယ်"

"မင်းကတော့"

အစ်ကိုရွှီက ပြုံးရင်း သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

အစ်ကိုရွှီက သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် သွားလျှင်လည်း အန္တရာယ် မရှိနိုင်ဟု ယူဆလိုက်သည်။ ချီရှမြို့တော်မှ အစွမ်းထက် ပညာရှင်များ အများအပြား ရောက်ရှိနေချိန်တွင် လူအိုကြီး အနေဖြင့် ပထမဆုံး ဘဝသစ်သာ ရရှိထားသော လူငယ်လေး တစ်ဦးထံမှ ဘာကို မျှော်လင့်နိုင်မည်နည်း။ တကယ်တမ်း အရေးကြီး ကိစ္စ ရှိလာပါကလည်း ဟန်ဆောင် ပန်ဆောင် နေလိုက်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး ရနိုင်မည့် အကျိုးအမြတ်များကိုသာ ယူလိုက်ရန်ပင်ဖြစ်သည်။

"အင်း ကျုပ် ခဏနေ သွားလိုက်ပါ့မယ် အဲဒီ မိန်းကလေး က ဘာလို့ အဲဒီလောက် အိမ်ထောင်ကျဖို့ ခက်နေလဲ ဆိုတာ တစ်ခါတည်း သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

ချင်မင်က ပြောလိုက်သည်။

အခန်း ၃၀ ကြော့ရှင်း ခန့်ညားသော အလှ

ဝိုးတဝါး ညအမှောင်ထု အောက်တွင် အဝေးမှ တောင်တန်းကြီးများက ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ချင်မင်က ခရီးစတင်နေပြီ ဖြစ်ပြီး လမ်းဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ သစ်တောများ ကြားမှ နှင်းပြင်ကို ဖြတ်ကာ အမြန် လျှောက်လှမ်းနေလေသည်။

ယင်ထိန်မြို့နယ် ကို လှမ်းမြင်နေရပြီ ဖြစ်ပြီး ပါးလွှာသော မြူခိုးများ အောက်တွင် နူးညံ့သော အလင်းရောင်များ လှုပ်ရှားနေကာ မြို့ထဲရှိ အဆောက်အအုံများကို အဝေးမှနေ၍ပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရလေသည်။

မြို့ထဲတွင် အလွန် စည်ကားနေပြီး လမ်းဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ဆိုင်များတွင် ပစ္စည်းမျိုးစုံ ပြသထားကာ လူအများအပြား သွားလာနေကြပြီး ဈေးသည်များ၏ အော်ဟစ် ရောင်းချသံများလည်း အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

အထူးသဖြင့် မကြာသေးမီက ချီရှမြို့တော်မှ လူအများအပြား ရောက်ရှိလာကြပြီး မျိုးရိုးမြင့် မျိုးနွယ်များ၊ စွန့်စား ရှာဖွေသူများနှင့် မည်သူမည်ဝါမှန်း မသိရသော ဘဝသစ် ရရှိသူများက မြို့နယ် အသီးသီးတွင် နေရာယူလာကြသဖြင့် မြို့ထဲတွင် ပိုမို စည်ကားလာခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ချင်မင်က အနည်းငယ် မေးမြန်းကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ယင်ထိန်မြို့နယ် ၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းတွင် တည်ရှိသော လူအိုကြီး၏ အိမ်တော်ကို ရှာတွေ့သွားလေသည်။ အနီရောင် တံခါးကြီးမှာ အလွန် ခမ်းနား ကြီးကျယ်ပြီး ကြေးနီမှိုများ အများအပြား တပ်ဆင်ထားကာ တံခါးဝ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် အိမ်ကို စောင့်ရှောက်ပေးသော ကံကောင်းခြင်း သင်္ကေတ သားရဲရုပ်တု နှစ်ခု ရှိနေပေသည်။

"ချင်မင်"

ယနေ့ ရွာအသီးသီးမှ လူငယ်များ အများအပြား ရောက်ရှိနေကြပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့နာမည်ကို ခေါ်လိုက်လေသည်။

ချင်မင်က ချက်ချင်း ပြုံးကာ ပြန်ထူးလိုက်ပြီး ယခုမှ ရောက်လာသော ဘဝသစ် ရရှိသူ လူငယ် အချို့နှင့်အတူ လူအိုကြီး၏ အိမ်တော်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ တံခါးဝတွင် စောင့်နေသူ အချို့က ၎င်းတို့ကို အိမ်ထဲသို့ လမ်းပြ ခေါ်ဆောင်သွားကြလေသည်။

အိမ်တော်ကြီးမှာ အလွန် ကျယ်ဝန်းပြီး ခြံဝင်းများ အထပ်ထပ် ရှိကာ အစီအစဉ်တကျ တည်ဆောက်ထားလေသည်။ ကျောက်ဆောင်တုများ၊ ထူးဆန်းသော ကျောက်တုံးများနှင့် မဏ္ဍပ်များ ရှိနေပြီး ယခုအခါ ပန်းခြံထဲတွင် ရာသီမရွေး စိမ်းလန်းနေသော အပင် အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

အစားအစာ ရှားပါးသော ဤဆောင်းရာသီတွင် လူအိုကြီး ၏ နေထိုင်မှု ဘဝမှာ လုံးဝ ထိခိုက်မှု မရှိကြောင်း တွေ့ရသဖြင့် သူသည် အလွန် ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး ဇိမ်ကျကျ နေထိုင်တတ်သူ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

အိမ်တော်၏ ဧည့်ခန်းကြီးမှာ ကျယ်ဝန်းပြီး လင်းထိန်နေကာ အလွန် ခမ်းနား ကြီးကျယ်သည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း သာမန် ချမ်းသာသူများ၏ အိမ်ထက် အများကြီး ပိုမို ကောင်းမွန်လှပေသည်။ တိုင်ကြီးများပေါ်တွင် လှပသော ပန်းပုများ ထွင်းထုထားပြီး ပရိဘောဂများ အားလုံးမှာ အကောင်းစား ကျွန်းသစ်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားကာ နံရံများပေါ်တွင်လည်း အဓိပ္ပာယ် ပြည့်ဝသော ပန်းချီကားများ ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။

အိမ်တော်ထိန်း အဘိုးကြီး မှာ အလွန် စေ့စပ် သေချာသူ ဖြစ်ပြီး ဤနေရာတွင် လူငယ် အုပ်စုများစွာကို ဧည့်ခံနေခဲ့သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများမှာ တစ်ခါမျှ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိဘဲ ပုံသေ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေး ပျူငှာစွာ ဆက်ဆံနေလေသည်။

"ချင်မင်"

"အရူး... ကျိုးဝူပင်း"

ချင်မင်က လာခေါ်သူမှာ အရူးကျိုး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စကားစလိုက်ပြီးမှ ချက်ချင်း နာမည် ပြောင်းခေါ်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူမှာ ဘဝသစ် ရရှိပြီးနောက် အလွန် ပြောင်းလဲသွားပြီး သာမန်လူများထက် ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့် ပိုရှည်လာကာ ကြော့ရှင်း ခန့်ညားသော လူငယ်လေး တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဤနေရာတွင် လူအများအပြား ရှိနေသဖြင့် ယခင်ကကဲ့သို့ ခေါ်ဆိုရန် မသင့်တော်တော့ချေ。

"နောက် နည်းနည်းကြာရင် ကျုပ် ချီရှမြို့တော်ကို သွားတော့မယ် ခင်ဗျားရော ဘာအစီအစဉ် ရှိလဲ အပြင်ကို ထွက်မှာလား"

ကျိုးဝူပင်း၏ ယခင်က ဝါကြင့်ကြင့် ဖြစ်နေသော ဆံပင်များမှာ ယခုအခါ နက်မှောင် တောက်ပနေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ရှိနေပေသည်။

"ကျုပ်လည်း အဝေးက တောက်ပနေတဲ့ မြို့တော်ကြီး တွေကို အရမ်း သွားချင်တာပဲ အခြေအနေ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

ချင်မင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဧည့်ခန်းထဲတွင် လူငယ် အများအပြား ရှိနေကြပြီး အစပိုင်းတွင် အားလုံးက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေကြလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့ နေထိုင်ရာ အုတ်နီခဲနှင့် အုတ်ကြွပ်မိုး အိမ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤနေရာရှိ လှပသော ပန်းပုများနှင့် ခမ်းနား ကြီးကျယ်သော အပြင်အဆင်များ၊ တန်ဖိုးကြီး ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည့် ကြွေထည်များနှင့် ပန်းချီကားများမှာ ၎င်းတို့နှင့် လုံးဝ မအပ်စပ်သကဲ့သို့ ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတို့ တဖြည်းဖြည်း သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်လာကြပြီး အိမ်တော်ထိန်းက လာချပေးသော သစ်သီးများနှင့် မုန့်များကို စားသောက်နေကြလေသည်။

ချင်မင်ကမူ အလွန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖြစ်သည်။ ထိုနှင်းကျနေသော ဆောင်းရာသီတွင် အနီရဲရဲ သစ်သီးများကို စားရမည် ဖြစ်သဖြင့် သူ လုံးဝ အားနာနေမည် မဟုတ်ပေ။ မူလကတည်းက သူက အလကား စားသောက်ရန် လာခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

"ဒီနေ့ ကျုပ် ခင်ဗျားနဲ့ အပြိုင် မလုပ်တော့ဘူး ကျုပ်ရဲ့ ဆွေမျိုး တစ်ယောက်က ကျုပ်ကို ခေါ်သွားမယ်လို့ ပြောထားတယ်..."

အရူးကျိုးက အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ငွေရောင် ဆံပင်များနှင့် အဘိုးအို တစ်ဦးနှင့် အမည်းရောင် သားရေ ဝတ်ရုံကို လွှမ်းခြုံထားသော မိန်းကလေး တစ်ဦးတို့ ခြံဝင်းကို ဖြတ်ကာ သေးငယ်သော ဧည့်ခန်း တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အဲဒါ ရှဲ့ မိသားစုက သခင်မလေး ပဲ မျက်နှာကို သေချာ မမြင်ရပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကတော့ တော်တော် လှတာပဲ ဟင် သူက ဘာလို့ ကျီးကန်း တစ်ကောင် မွေးထားရတာလဲ"

ကျိုးဝူပင်းက အစောပိုင်းကထက် စကား ပိုများလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူက အိမ်ထောင်ကျဖို့ အဲဒီလောက် ခက်နေပုံ မပေါ်ပါဘူး"

ချင်မင်က အလွန် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ မနေ့က ချီရှမြို့တော်မှ အကြီးအကဲနှင့် တောင်ကြီးထဲရှိ သားရဲများ ဆွေးနွေးပွဲ လုပ်စဉ်က ထိုမိန်းကလေးကို သူ အဝေးမှ မြင်ခဲ့ဖူးပြီး ထိုနေရာ အနီးတွင် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ အလွန် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သော်လည်း အမည်းရောင် ဝတ်ရုံနှင့် မိန်းကလေးက ကြားသွားပြီး နောက်လှည့်ကာ သူ့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

သားရေ ဝတ်ရုံ၏ ဦးထုပ်ကို အောက်သို့ ဆွဲချထားပြီး ဖြူဖွေးသော ပါးပြင် တစ်ဖက်ကို ဆံပင်များက ကွယ်ထားသဖြင့် ချင်မင်က သူမ၏ မျက်နှာ တစ်ဝက်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသော်လည်း နှုတ်ခမ်းများမှာ အလွန် နီမြန်းနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဟီးဟီးဟီး..."

သူမ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ကျီးကန်းက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး လူ၏ အသံနှင့် ဘာမှ မကွာခြားချေ။

ချင်မင်က အလွန် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူ အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်လာကတည်းက အလင်းနှင့် ဖုန်မှုန့် ကျင့်စဉ် ကို အသုံးပြုထားပြီး သာမန်ထက် ပိုမို အားကောင်းနေသော အသက်စွမ်းအင်များကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့လေသည်။

"ဆက်ရက် ဖြစ်လောက်တယ်"

အရူးကျိုးက ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူလည်း စူးရဲစွာ အကြည့်ခံလိုက်ရသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျီးကန်းက ကြည့်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ကျိုးဝူပင်းက နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူ့အိမ်မှာ သူ ဘာလို့ အဲဒီလို ဝတ်ထားရတာလဲ ဪ ကျုပ် သဘောပေါက်ပြီ ခဏနေရင် ကျုပ်တို့ကို တွေ့ရမှာဆိုတော့ မျိုးရိုးမြင့်မျိုးနွယ် သခင်မလေးတွေက စည်းကမ်း ကြီးတယ်လေ ပထမဆုံး တွေ့တဲ့ အချိန်မှာ မျက်နှာကို အလွယ်တကူ အမြင်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထို့နောက် သူနှင့် ချင်မင်တို့ နှစ်ဦးလုံးကို မိန်းကလေးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

ချင်မင်က အတိုးဆုံး အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း စကားပြောတတ်ရင် ဆက်ပြောလေ"

ထိုသို့ ခြင်သံလောက်သာ ရှိသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လျှင် ထိုမိန်းကလေး ကြားနိုင်မည်လား ဆိုသည်ကို သူ စမ်းသပ်ချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မိန်းကလေးက ထားလိုက်ပါတော့၊ ထိုကျီးကန်းကပင် တုံ့ပြန်လာပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင် "ကားကားကား" ဟု ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ချင်မင်က ချက်ချင်း ပါးစပ် ပိတ်လိုက်ပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ချေ။ ဤမိန်းကလေးမှာ လုံးဝ သာမန် မဟုတ်ချေ။ ပွယောင်းနေသော အမည်းရောင် သားရေ ဝတ်ရုံက သူမ၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိချေ။ ထိုကဲ့သို့သော မိန်းကလေး တစ်ဦးက အိမ်ထောင်ကျရန် မည်သို့ ခက်ခဲနိုင်မည်နည်း။

အခြား လူငယ်များကလည်း ငွေရောင် ဆံပင်များနှင့် အဘိုးအိုမှာ မျိုးရိုးမြင့်အဘိုးအိုကြီး ဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားပြီ ဖြစ်ပြီး သူ၏ သမီးမှာ အလွန် ထူးချွန် လှပပုံ ရကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။

"ငါတို့နဲ့ အရမ်း ကွာခြားလွန်းတယ် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပါဘူး"

ဧည့်ခန်းထဲမှ လူတစ်ယောက်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။ လာစဉ်က မျှော်လင့်ချက် အချို့ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အသိတရား ရသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသို့ လာနိုင်သူများမှာ အားလုံး ဘဝသစ် ရရှိသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သာမန်လူများထက် အာရုံခံနိုင်စွမ်း အများကြီး ပိုကောင်းကြပြီး ထို မျိုးရိုးမြင့်မျိုးနွယ် သခင်မလေးတွင် သာမန်မဟုတ်သော စွမ်းအားများ ရှိနေကြောင်းနှင့် သူမ မွေးထားသော ကျီးကန်းပင် လူစကား နားလည်ကြောင်း သတိထားမိကြသဖြင့် လုံးဝ သာမန် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိသွားကြခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် အဘိုးအိုကြီး ကိုယ်တိုင် ရောက်လာလေသည်။ သူ၏ နာမည်မှာ ရှဲ့ကျင်းရွေ့ ဖြစ်ပြီး ငွေရောင် ဆံပင်များ အားလုံးမှာ တောက်ပနေကာ မျက်နှာမှာလည်း နီမြန်း ကြည်လင်နေပြီး ပိုးသား အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။

လူငယ်များ အားလုံး မတ်တပ်ရပ်ကာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူက နွေးထွေးစွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးက ကလေးကောင်းတွေချည်းပဲ ကြည့်ရတာ စိတ်ထား ကောင်းမယ့်ပုံတွေပဲ ငါ မြင်ဖူးတဲ့ အဲဒီ မြို့ပေါ်က ဆိုးသွမ်းတဲ့ လူငယ်တွေထက် အများကြီး ပိုပြီး ရိုးသား ကြိုးစားကြတယ်"

ရှဲ့ကျင်းရွေ့က အလွန် ပွင့်လင်းသူ ဖြစ်ပြီး စကားစသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သမီးဖြစ်သူကို အိမ်ထောင်ချပေးချင်သည်မှာ အမှန် ဖြစ်ကြောင်း၊ သို့သော် အားလုံး၏ အကူအညီကိုလည်း တောင်းခံချင်ကြောင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ဤလူငယ် ဘဝသစ် ရရှိသူများ အားလုံးက တောင်ကြီးထဲသို့ ဝင်ကြမည် ဖြစ်ပြီး ချီရှမြို့တော်မှ မျိုးရိုးမြင့်မျိုးနွယ်များက ၎င်းတို့ကို လမ်းပြအဖြစ် အစောကြီးကတည်းက ရွေးချယ်ထားကြောင်း သူ သိရှိထားလေသည်။

"တကယ်လို့ တောင်ထဲက ဆုံမှတ်တွေထဲမှာ ရှားပါး ပစ္စည်းတွေ ထွက်လာတာကို တွေ့ရင် ကျေးဇူးပြုပြီး အဘိုးကြီးကို ကူညီပေးကြပါ မင်းတို့ စိတ်အေးအေး ထားပါ မလန့်ပါနဲ့ ငါက မင်းတို့ကို သွားလုခိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး ငါ့ဆီကို သတင်းလေး တစ်ချက်လောက် ပို့ပေးဖို့ပဲ တောင်းဆိုတာပါ"

ရှဲ့ကျင်းရွေ့ က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူနှင့် ချီရှမြို့တော်မှ မျိုးရိုးမြင့်မျိုးနွယ်များ အားလုံး အဆက်အသွယ် ရှိပြီး ၎င်းတို့နှင့် စီးပွားရေး လုပ်ချင်ကြောင်း၊ သူ လိုအပ်သော ထူးခြားသည့် ပစ္စည်း တစ်မျိုးကို အခြားသူများ အရင် ဝယ်သွားမည် စိုးသဖြင့် ပထမဆုံး အချိန်တွင် သွားရောက် ဝယ်ယူချင်ကြောင်း ရှင်းပြလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အဖွဲ့အစည်း အသီးသီးမှ လူအများအပြား ရောက်ရှိနေကြပြီး တောင်ကြီးထဲရှိ ဆုံမှတ် များမှ ထွက်ပေါ်လာမည့် ရှားပါး ပစ္စည်းများကို ဈေးကောင်းပေး ဝယ်ယူမည်ဟု အစောကြီးကတည်းက သတင်းလွှင့်ထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူက လက်ခုပ်တီးကာ တန်ဖိုးကြီးမားသော ထက်မြက်သည့် ဓားရှည်များနှင့် ဓားမြှောင်များကို ယူဆောင်လာခိုင်းပြီး လူငယ်များ အားလုံးကို တစ်လက်စီ ရွေးချယ်စေကာ ဤနေရာသို့ လာရောက်သည့်အတွက် ကျေးဇူးဆပ်သော အနေဖြင့် ပေးအပ်လိုက်လေသည်။

"ငါ့သမီး အတွက် ငါ တော်တော် စိတ်ပူရတယ် သူ့ကို မြန်မြန် အိမ်ထောင်ချပေးချင်တာ စိတ်ညစ်ရပါတယ် ငါ သမက် ရွေးတဲ့ နေရာမှာ နောက်ခံကို လုံးဝ မကြည့်ပါဘူး"

ရှဲ့ကျင်းရွေ့ က သက်ပြင်းချရင်း ဤနေရာတွင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။ လူငယ်များထဲမှ တစ်ဦးဦးနှင့် သူ၏ သမီးဖြစ်သူတို့ အချင်းချင်း မျက်စိကျပါက မနက်ဖြန်တွင်ပင် မင်္ဂလာဆောင် ပေးချင်ကြောင်းနှင့် ရှဲ့ မိသားစု မျိုးဆက် ပွားများလာစေရန် မျှော်လင့်ကြောင်း ပြောလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက တကယ်ပင် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းနေပုံ ရပြီး ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ချေ။

ရှဲ့ မိသားစု သခင်မလေးက တကယ်ပဲ အိမ်ထောင်ကျဖို့ ခက်နေတာလား။ လူအများအပြားက သံသယ ဝင်လာကြလေသည်။

"လူငယ်လေးတို့ မင်းတို့ နှစ်ယောက် အကြောင်း ငါ ကြားဖူးတယ် နှစ်ယောက်လုံး ရွှေရောင် ပါရမီ ရထားတာဆိုတော့ တော်တော် မဆိုးဘူး တခြား လမ်းကြောင်း တစ်ခုကို ပြောင်းဖို့ စဉ်းစားဖူးလား"

ရှဲ့ကျင်းရွေ့က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ချင်မင်နှင့် ကျိုးဝူပင်း တို့ အနားသို့ လျှောက်လာပြီး ကိုယ်တိုင် စကားစလိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် အရူးကျိုးကို အိမ်တော်ထိန်းက နောက်ဖေးခြံဝင်းထဲသို့ ခေါ်သွားပြီး သခင်မလေး နှင့် တွေ့ဆုံစေခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်ရောက်လာလေသည်။

"ဟို အမည်းရောင် ဝတ်ရုံနဲ့ မိန်းကလေးလား ဘယ်လိုနေလဲ"

ချင်မင်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အမည်းရောင် ဝတ်စုံနဲ့ အရမ်း ကြော့ရှင်းပြီး လှတာပဲ ဒါပေမဲ့... ဟူး... ငါနဲ့ မကိုက်ညီဘူး မင်း စဉ်းစားကြည့်ပါလား"

အရူးကျိုးက ပြောပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ချင်မင်မှာ အိမ်ထောင်ဘက် ရှာရန် လာခဲ့ခြင်း လုံးဝ မဟုတ်သော်လည်း ထိုလူအိုကြီး က သူ့ကို အထူး လက်ဆောင် အဖြစ် လေးကြိုး တင်းမာသော လေး တစ်လက် ပေးထားပြီး နောက်ဖေးခြံဝင်းသို့ သွားကာ သခင်မလေး နှင့် တွေ့ဆုံရန် အထူး တောင်းဆိုထားသဖြင့် ယဉ်ကျေးမှု အရ သူ အစောကြီး ပြန်ထွက်သွား၍ မရနိုင်ချေ။

အစောပိုင်းက ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အမည်းရောင် ဝတ်ရုံနှင့် မိန်းကလေးက သူ့ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် စူးရဲစွာ ကြည့်ခဲ့သဖြင့် သူ့အပေါ် သဘောကျမည် မဟုတ်ကြောင်း၊ အရူးကျိုးကဲ့သို့ပင် တွေ့ဆုံပြီးနောက် ချက်ချင်း ပြီးဆုံးသွားမည် ဖြစ်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။

ခဏအကြာတွင် ချင်မင်ကို အိမ်တော်၏ အနောက်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

အိမ်တော်၏ နောက်ဖေးခြံဝင်း ထဲတွင် အမည်းရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေး တစ်ဦးက ဓားသိုင်း လေ့ကျင့်နေပြီး အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေကာ တကယ်ပင် ကြော့ရှင်း ခန့်ညားလှပေသည်။

ချက်ချင်းပင် ချင်မင်မှာ မှင်တက်သွားတော့သည်။

မိန်းကလေးက အရုပ်ဆိုးသည်ဟု မဆိုလိုချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် အလွန် လှပပြီး သာမန် မိန်းကလေးများကဲ့သို့ နုနယ်ခြင်း မရှိဘဲ ရှားပါးလှသော ကြော့ရှင်းမှု တစ်ခု ရှိနေကာ အလွန် ထူးခြားသော အလှတရား တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်နေပေသည်။

သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ကြီးမားလှပြီး မျက်နှာသစ် ဇလုံထက် အနည်းငယ်သာ သေးငယ်ကာ အရပ်မှာလည်း ငါးမီတာ နီးပါး မြင့်မားပြီး လက်ထဲရှိ ဓားကြီးမှာလည်း သုံးမီတာကျော် ရှည်လျားလှပေသည်။

အရူးကျိုးက လိမ်ပြောခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမှန်အတိုင်း ပြောခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အရပ်နှင့် ကိုယ်အလေးချိန်ကို မပြောခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

မိန်းကလေး၏ နာမည်မှာ ရှဲ့လင်ရှီး ဖြစ်ပြီး လက်ထဲရှိ ဓားကြီးမှာ ချောင်လုံ၏ အရပ်ထက်ပင် ပိုမို ရှည်လျားလှပေသည်။

ထိုလူအိုကြီးက လမ်းကြောင်း ပြောင်းရန် ကူညီပေးမည်ဟု ပြောခဲ့ခြင်းမှာ ဘာကို ဆိုလိုကြောင်း ချင်မင် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။ သူ့ကို ဧရာမ နတ်ဘုရား လမ်းကြောင်း လိုက်စေချင်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

"နင်လည်း ငါ့ကို သတ္တဝါဆန်းကြီး လို့ ထင်နေတာလား"

ရှဲ့လင်ရှီး က မေးလိုက်သည်။

ချင်မင်က ချက်ချင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မထင်ပါဘူး မင်း သွားနေတာက နတ်ဘုရား လမ်းကြောင်းပဲ အဲဒါက ထာဝရ မသေနိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်းကြီး တစ်ခုပဲလေ နောက်ပြီး အနာဂတ်မှာ ဧရာမ နတ်ဘုရား ခန္ဓာကိုယ် အောင်မြင်သွားရင် မူလ ရုပ်သွင်ကို ပြန်ပြောင်းလို့ ရတာပဲ"

"ဘာ နတ်ဘုရား လဲ တကယ်လို့ နတ်ဘုရားတွေ သာ တကယ် ရှိရင် ဘာလို့ နေမင်း ကြီးကို မ တင်ပြီး ပြန်ထွက်လာအောင် မလုပ်ပေးကြတာလဲ"

မိန်းကလေးက လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး ဓားသိုင်း ဆက်လက် လေ့ကျင့်နေလေသည်။

ချင်မင်က နောက်လှည့်ကာ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ငါ နင့်ကို မြင်ဖူးတယ် ငါတို့ လျိုကွမ် မြို့တော်ကနေ လာတုန်းက လယွဲ့ မြို့တော်ကို ဖြတ်ပြီး ချီရှမြို့တော်ကို လာတဲ့ လမ်းမှာ နင်တို့ကို တွေ့ခဲ့တာ အဲဒီတုန်းက နင် သေတော့မလို ဖြစ်နေပြီ"

ငါးမီတာ နီးပါး မြင့်မားပြီး ကြော့ရှင်း ခန့်ညားသော ရှဲ့လင်ရှီး က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်လေသည်။

ခဏချင်းအတွင်း ချင်မင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ နောက်လှည့် ကြည့်လိုက်တော့သည်။