အခန်း (၁၃၁၂-၁၃၁၄)

အခန်း ၁၃၁၂: တစ်နှစ်သား! ၂

အချက်အလက်အရ ဒါကိုပျိုးထောင်ရင် ဘယ်လိုအလားအလာရှိမလဲ သူသိသည်။

အာကာသပင်ဆိုတာရယ် မြက်ကပူဖောင်းထွက်တာရယ်နဲ့တင် အလုအယက်ဖြစ်ကုန်မှာမလား?

ဒီလောက်အကျိုးရှိရင် မပြောနဲ့တော့။

သူကချက်ချင်းဖုန်းကောက်ဆက်ပြီး ပူဖောင်းမြက်ပင်စိုက်ရန်စီစဉ်သည်။

ချင်းလင်အပန်းဖြေစံအိမ်_

ချင်လင်ကပူဖောင်းမြက်စီစဉ်ပြီး ရုံးခန်းထဲပြန်ဝင်လာသောအခါ ကျောက်မိုချင်းနှင့်လင်းဖန်ရောက်လာသည်။

လင်းဖန်က ချင်ဖုန်းလေးကိုချီထားသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်နောက်တွင် ရှောင်ရန်ပါလာသည်။

မိချောင်းမှာ ချင်ဖုန်းလေးခဏခဏတက်စီး၍လားမသိ၊ ချင်ဖုန်းလေးကိုလိုက်ကပ်နေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့သခင်ကဂရုမစိုက်ချင်မှတော့ သခင်လေးကိုသာကပ်ရသည်။

"ရှောင်လင်.. ငါရွာကဘယ်သူ့ကိုမှမဖိတ်ထားဘူး... မင်းဦးလေးတရှန်းနဲ့ဦးလေးရွှေ့ကန်းကိုပဲဖိတ်တာ''

လင်းဖန်က ဝင်ဝင်ချင်းပြောသည်။

"ကျွန်တော်လုပ်သင့်တာပါ!''

ချင်လင် ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းလေးတစ်နှစ်ပြည့်တော့မည်ဖြစ်၍ တစ်နှစ်ပြည့်မွေးနေ့လုပ်မည်။ အစဉ်အလာအရ ချင်ဖုန်းလေးကိုသုံးလေးပတ်ထားမည်။

လက်ရှိသူ့အဆင့်အတန်းအရ ဒီပွဲမျိုးကျင်းပရင် လာချင်သူအရေအတွက်က ကျုံးမင်ဟိုတယ်တစ်ခုလုံးငှားလည်းမလောက်နိုင်။

ဒီတော့ အကြီးအကျယ်မလုပ်ချင်။ ရင်းနှီးသူတချို့ကိုသာ ချင်းလင်အပန်းဖြေစံအိမ်ဖိတ်လိုက်မည်။

ဦးလေးတရှန်း၊ဦးလေးရွှေ့ကန်းတို့လို သူတို့မိသားစုကိုကူညီခဲ့သူများအား မဖြစ်မနေဖိတ်ရမည်။

အချိန်ကုန်လွန်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းလေး၏ပထမဆုံးမွေးနေ့ပွဲကျင်းပချိန်ကျပြီ။

ချင်းလင်အပန်းဖြေစံအိမ်မှာ အလုပ်များတော့မည်။

မနက်စောစော ကောင်းယောင်ယောင်က ဧည့်ခန်းတဝိုက်တွင် အစောင့်များကိုညွှန်ကြားနေသည်။

ရှိရင်းလူအင်အားနှင့်မလောက်သောကြောင့် ချင်းလင်စံအိမ်မှပါးပါးနပ်နပ်လူတချို့ကို သေချာရွေးခေါ်ထားသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူဌေးလေးမွေးနေ့ပွဲမှာ မပေါ့ဆရဲ။

စားဖိုဆောင်ထဲ၌_

ဆရာလင်းလည်း စားဖိုမှူးများနှင့်အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ သူလည်း ချင်းလင်စံအိမ်မှစားဖိုမှူးခေါင်းနှင့်စားဖိုမှူးများကိုလွှဲယူထား၏။

အသီးအနှံ၊အသားငါးများထည့်ထားသောခြင်းကိုဆေးကြောသန့်စင်ရန် စားဖိုဆောင်ထဲယူလာသည်။

အားလုံး ချင်လင်ဂိမ်းထဲမှထုတ်လာသောအရည်အသွေး ၂ ပါဝင်ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။ သူ့သားမွေးနေ့ပွဲအတွက် သူပိုပြင်ဆင်ပေးရမည်။

ဝိုင်သိုလှောင်ခန်းထဲ၌_

ချင်လင်လည်း လှည်းကိုအခန်းထောင့်တွန်းထားလိုက်သည်။ လှည်းတွင် ဝိုင်ပုလင်းများလျှောကျမသွားအောင်ထိန်းသောရေမြုပ်ပတ်ထား၏။

အခန်းထောင့်ရောက်သောအခါ မီတာဝက်ရှည်သောဝိုင်စည်လေးကိုမကာ လှည်းပေါ်တင်လိုက်သည်။

စည်ထဲတွင် ဖန်းကျိုဝိုင်ပါသည်။

ပထမဆုံးမွေးနေ့မှာ အစားအသောက်ထက်ဝိုင်လိုသည်။

ထိုဝိုင်စည်ကိုဂိမ်းထဲမှထုတ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ဆယ်စုနှစ်ချီသက်တမ်းရှိသည်။

အရည်အသွေး ၂ ပါဝင်ပစ္စည်းများ၊ဆယ်စုနှစ်ချီဝိုင်နှင့်ဧည့်ခံသောသူ့သားတစ်နှစ်ပြည့်ပွဲကို အပြင်မှစားသောက်ပွဲများမယှဉ်နိုင်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်လောက်ချမ်းသာချမ်းသာ အရည်အသွေး ၂ ပါဝင်ပစ္စည်း ဒီလောက်အများကြီးရနိုင်သူမရှိ။

ဆယ်စုနှစ်ချီဖန်းကျိုဝိုင်စည်ကို တခါတည်းဝယ်နိုင်သူမရှိပေ။

ချင်လင်ကဝိုင်စည်ကိုပိတ်ပြီး ဝိုင်သိုလှောင်ခန်းအပြင်တွန်းကာ စားသောက်ခန်းထဲပို့လိုက်သည်။

ကောင်းယောင်ယောင်အား စံအိမ်အတွင်းဘက်လာလျှင် မျက်လုံးပိတ်ရန်ညွှန်ကြားထားသည်။

အတွင်းပိုင်းမှာ ချင်းလင်မိသားစုနေရာဖြစ်သည်။ ဘယ်သူမှမဝင်ဖူး။ လီရှင်း၊ချန်ရှန်းဖေတို့တောင် မဝင်ဖူးချေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ အများကြီးဝင်လာကြပြီ။

ချင်လင်အတွင်းဘက်ဝင်ဝင်ချင်း သူ့ယောက္ခမချန်ရှောက်က ချင်ဖုန်းလေးကိုချီကာ ဦးလေးတရှန်းနှင့်ဦးလေးရွှေ့ကန်းကိုဧည့်ခံနေသည်။

သူ့ယောက္ခထီးကျောက်ရှန်ဟုန်ကလည်း သူတို့နှင့်​စကားပြောနေသည်။

ယောက်ဖကျောက်မိုယွင်ကမူ ချင်ရန်၊ချင်လုံတို့လူငယ်များနှင့်ဝိုင်းဖွဲ့နေသည်။

လက်ဖက်ခြောက်မှာ အရည်အသွေး ၂ သဘာဝအူလုံလက်ဖက်ခြောက်ဖြစ်သည်။

ဒီလိုလက်ဖက်ရည်မျိုးသောက်ရခဲ၍ သဘောကျနေကြသည်။

"ယောက်ျား.. ခဏလာပါဦး''

ကျောက်မိုချင်းက ချင်လင်ကိုမြင်ပြီး လသာဆောင်ရှိစားပွဲဝိုင်းသို့ဆွဲခေါ်သည်။

ချင်လုံ၏ဇနီးရှန်ရှန်လည်းရှိနေသည်။

ဒီရှန်ရှန်က ကျောက်မိုချင်းယောက်မလီကျားဝမ်၏အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းဖြစ်သည်။ သူမနှင့်ပထမဆုံးတွေ့စဉ်က သူမရည်းစားဟောင်းနှင့်ကွဲခဲ့သည်။

ရည်းစားဟောင်းက ရေလှောင်တမံတွင်အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ကျားဖြူငါးရှာခဲ့ဖူးသည်။

နောက်ပိုင်း ရှန်ရှန်နှင့်ချင်လုံတွဲသွား၍ သူနည်းနည်းအံ့ဩမိသည်။ ကံကြမ္မာဖန်ပုံများတော့ ကမ္ဘာကြီးကကျဉ်းကျဉ်းလေးဟုသာဆိုရမည်။

ရှန်ရှန်က ချင်လုံ၏ကလေးကိုချီထားသည်။ သို့ရာတွင် သူမမျက်လုံးနည်းနည်းနီနေပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပုံရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?''

ချင်လင်က ဇဝေဇဝါနှင့်မေးသည်။

"ချင်လုံက ရှန်ရှန်ကိုအထင်လွဲနေတယ်... သူ့ကိုနောက်တစ်ယောက်ရှိတယ်ထင်နေတာ''

ကျောက်မိုချင်းကရှင်းပြသည်။

"အာ!''

ချင်လင်ကြောင်သွားပြီးမှမေးသည်_

"ဘာလို့အထင်လွဲရတာလဲ?''

"၁၀ နှစ်ကျော်လောက်ခင်ခဲ့တဲ့ကျောင်းနေဘက်တစ်ယောက်ပါ''

ရှန်ရှန်က ပြောသည်_

"အထင်လွဲတာ... ကျွန်မတို့က အရမ်းရင်းနှီးခဲ့တော့ ညဘက်မုန့်ထွက်စားကြတယ်''

"အဲဒီတုန်းက တခြားအတန်းဖော်တွေလည်းပါတယ်... သူနဲ့အရမ်းရင်းနှီးခဲ့တော့ သူ့ကောင်မလေးဆိုပြီးစကြတယ်... ကျွန်မက မစဖို့ပြောပေမဲ့ အဲဒီစကားက စားပွဲဝိုင်းမှာပြန့်သွားပြီးတော့ ချင်လုံနားထဲရောက်သွားတယ်''

"ချင်လုံက အဲဒါကိုအထင်လွဲသွားတာဖြစ်မယ်... ယောက်ျား ရှင်ရှင်းပြပေးလိုက်ပါလား?''

ကျောက်မိုချင်းကလည်းပြောသည်။

"အင်း!''

ချင်လင်အသံတိတ်နေလိုက်သည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ဒါမျိုးကိုသူဘယ်လိုမှတ်ချက်ပေးရမည်မသိ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ညဘက်အပြင်ထွက်မုန့်စားပြီး ချင်လုံနားထဲတောင်ပြန်ရောက်တဲ့ကိစ္စမျိုးက တစ်ခုခုမှားနေပြီ။

အနည်းဆုံးတော့ ညဘက်အပြင်ထွက်စားတတ်တာ လူရှုပ်တသိုက်ဖြစ်သည်။

မဟုတ်ရင် မိန်းကလေးနဲ့အပြင်ထွက်ပြီး ဒီလိုအကွက်မျိုးရွှေ့မှာမဟုတ်။

နောက်ပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင် သူအရင်ကဒါမျိုးမလုပ်ဖူးသော်လည်း ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလိုအတွေး၊ဒီလိုကိစ္စတွေကိုသဘောပေါက်သည်။

စားပွဲဝိုင်းမှာယောက်ျားတွေဘာတွေးလဲ အားလုံးအသိ။ အားလုံးက ပတ်ဝန်းကျင်ကိုပိုပြီးအသက်ဝင်အောင် မိန်းကလေးရှာကြသည်။

ဒီလိုအသောက်အစားပွဲမျိုးကို သူတို့ကောင်မလေးတွေ၊မိန်းမတွေ ဘယ်တော့မှမဖိတ်။ သူတို့မိတ်ဆွေအသိုင်းအဝိုင်းမှတခြားအမျိုးသမီးကိုသာဖိတ်ကြသည်။

အခန်း ၁၃၁၃: တစ်နှစ်သား! ၃

အလကားအဖော်ရှာသည်ထက်မပို။

တာဝန်ယူစရာမလိုဘဲအလကားပျော်ရရင် ကောင်းတာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ မိန်းကလေးအများစုက ဒီနိယာမကိုသဘောမပေါက်၊ သံသယကိုမရှောင်လွှဲနိုင်။

ဒီလိုအသောက်အစားပွဲမျိုးကိုသဘောတူလိုက်ရင် ဖိတ်လို့ရသည်၊ပေါ့ပျက်ပျက်ဆန်သည်ဟုထင်ပြီး စစမ်းသပ်ကြလိမ့်မည်။

အရင်ဆုံး ညစ်ညစ်ပတ်ပတ်ဟာသတွေပြောမည်။ ပြောလို့ရရင် နောက်တစ်ဆင့်တက်မည်။ အသားချင်းတောင်ထိရင်ထိမည်။

နောက်ပိုင်း ကောလာဟလတွေထွက်လာမည်။ လူတွေကဖွကြသည့်အပြင် မိန်းကလေးကိုယ်တိုင်ကလည်းတုံ့ပြန်မှုရှိလာမည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မိန်းကလေးတွေတစ်ခုတော့မှတ်ထားရမည်။ ယောက်ျားလေးတွေကသောက်ဖို့ခေါ်ရင် မရိုးရှင်း။

သောက်ဖို့သဘောတူလိုက်ရင် ဒီလိုအရှုပ်ထုပ်မျိုးအတွက်ပြင်ဆင်ထားပေတော့။

အစကတည်းကဒီလိုရည်ရွယ်ချက်ရင်တော့ ဖွလည်းဖွပေါ့။

ဒီလိုရည်ရွယ်ချက်မရှိရင် သံသယကင်းအောင် မသွားဘဲနေရမည်။

ဒီတော့ ဒီကိစ္စကိုချင်လုံအထင်လွဲတာဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ သူလုံးဝဝင်ပါမည်မဟုတ်။

ကျောက်မိုချင်းကတစ်ခုခုပြောမည်အပြုတွင် သူ့ဖုန်းမြည်လာသည်။ သူကထိုကိစ္စတွင်ဝင်မပါချင်သောကြောင့် ဖုန်းကိုင်ပြီးထွက်လာ၏။

ပြီးရင် ကျောက်မိုချင်းကိုလည်းပြောထားရမည်။ ဒီလိုကိစ္စကို လင်မယားချင်းပဲဖြေရှင်းရမည်။ ဘေးလူတွေဝင်ပါရင် ပြဿနာပိုကြီးလာရုံသာရှိမည်။

ဖုန်းဆက်သူက ချန်ရှန်းဖေ။

လီရှင်းနှင့်မာလဲ့ဝမ်ကိုလည်းဖိတ်ထားသည်။

သူတို့သုံးယောက်မှာ ချင်လင်အပြင်မှာရှိသောမိတ်ဆွေလူနည်းစုထဲမှဖြစ်သည်။

ချင်လင်ကဖုန်းဖြေပြီး အတွင်းဘက်မှထွက်လာကာဧည့်ခံသည်။

ဒီတစ်ခါ ချန်ရှန်းဖေတို့ဇနီးများပါပါလာသည်။ လင်းလျိုတို့မှာ သမီးလေးများချီထားကြသည်။

"ချင်လင်.. ဂုဏ်ယူပါတယ်... မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ချင်ဖုန်းလေးတစ်နှစ်ပြည့်သွားပြီ''

ချန်ရှန်းဖေက ဂုဏ်ပြုစကားပြောသည်။

"အင်း.. အချိန်ကုန်မြန်လိုက်တာ''

မာလဲ့ဝမ်ကထောက်ခံသည်။

"ဒီနေ့ချင်ဖုန်းလေးက 'ကျိုး'ဖမ်းရမှာ''

လီရှင်းကပြောသည်_

"ငါသူ့အတွက်ကောင်းကောင်းပြင်ဆင်လာတယ်''

လီရှင်းလျှို့ဝှက်နေပုံကြောင့် တစ်ခုခုရှိသလိုချင်လင်ခံစားရသည်။

သို့သော် သူကစဉ်းစားမနေ။ ဒါကလေးအတွက်သက်သက်ဖြစ်သည်။

သူလည်းကောင်းယောင်ယောင်ကိုဖုန်းဆက်ပြီး ချန်ရှန်းဖေတို့အတွက်အခန်းစီစဉ်ခိုင်းသည်။ ဒီည သူတို့လုံးဝပြန်နိုင်မည်မဟုတ်။

မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ဆရာလင်းကလည်း စားကောင်းသောက်ဖွယ်များလာချသည်။ ဟင်းပွဲတစ်ပွဲစီနှင့်နှစ်ချို့ဖန်းကျိုဝိုင်ကို စားပွဲပေါ်လိုက်ချသည်။

ပထမဆုံးမွေးနေ့စားသောက်ပွဲကို အားလုံးနှစ်ခြိုက်ကြသည်။

စားသောက်ပြီးသောအခါ ချင်ဖုန်းလေးဖမ်းချိန်ကျပြီဖြစ်သည်။

စံအိမ်အတွင်းပိုင်းတွင်'ကျိုး'ဖမ်းမည်ဖြစ်၍ ဖိတ်ကြားထားသူများအားလုံးကို အတွင်းဘက်ခေါ်လိုက်သည်။

အတွင်းဘက်ဧည့်ခန်းထဲ၌ ပျော့ပျော့အိအိများခင်းထားသောကူရှင်အခင်းပေါ်တွင် ချင်ဖုန်းလေးကိုတင်ထားသည်။

လင်းဖန်နှင့်ကျောက်မိုချင်းက စားပွဲပေါ်ပစ္စည်းမျိုးစုံတင်ထားသည်။

ပေသီး၊ဂဏန်းပေါင်းစက်၊စာအုပ်၊ပေတံ၊ဒင်္ဂါး၊ဘောပင်၊တံဆိပ်၊အရုပ်ဓား စသည်ဖြင့်...

ဒါတွေကို ချင်လင်သဘောပေါက်သည်။

သို့သော် အသား၊နံနံ၊ကြက်သွန်များကို သူနားမလည်နိုင်။

ကျိုးဖမ်းသည့်အချိန်တွင် ဧည့်သည်များကလည်း ကျိုးကန်ထဲပစ္စည်းများသယ်လာကြသည်။

ထို့ကြောင့် အချိန်တိုအတွင်း ကူရှင်ပေါ်တွင် အကြွေးဝယ်ကတ်၊ဘဏ်ကတ်၊အဝတ်လျှော်ပြား၊ဒူးရင်း၊ဘဏ်မှတ်ချက်များပြည့်သွား၏။

အားလုံး အမျိုးစုံသည်။

ရှေးအခါက 'ကျိုး'ဖမ်းခြင်းမှာ ထူးထူးခြားခြားအဓိပ္ပါယ်ရှိသည်။ 'ကျိုး'မင်းဆက်ဖမ်းနေစဉ်အတောအတွင်း အလွန်သတိထားရသည်။ သို့သော် မော်ဒန်ခေတ်တွင်မူ ဘယ်သူမှမယုံကြဘဲ အပျော်သက်သက်သာဖြစ်နေ၏။

ချင်ဖုန်းလေးက သူ့ရှေ့မှပစ္စည်းများကိုစိတ်မဝင်စား။ တခြားကလေးများလို ပစ္စည်းမြင်ပြီးလိုက်ကိုင်ကြည့်ခြင်းမရှိပေ။

တခြားသူများပစ္စည်းချနေသောကြောင့် လီရှင်းလည်းပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုးသွားပြီး တစ်ခုခုထုတ်ကာကူရှင်ပေါ်ချလိုက်သည်။

သူချလိုက်သောပစ္စည်းကြောင့် အားလုံးကြောင်သွား၏။

အဲလိုလုပ်လို့ရလား?

အခန်း ၁၃၁၄: ငါ့သမီးကိုလွှတ်!

လီရှင်းထုတ်လိုက်သောပစ္စည်းကြောင့် အားလုံးအံ့ဩသွားသည်။

ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ၊ အလွန်လှသောဓာတ်ပုံပင်။

ဓာတ်ပုံထဲတွင် ကလေးမလေးတစ်ယောက်ပါသည်။ သူ့သမီးကလွဲပြီး ဘယ်သူဖြစ်ဦးမလဲ?

လီရှင်းကသူ့သမီးပုံပြလိုက်သောကြောင့် ချင်လင်ဂနာမငြိမ်ဖြစ်သွားသည်။

မိတ်ဆွေသားအတွက်ပစ္စည်းတွေယူလာကြတာမြင်ဖူးပေမဲ့ သမီးပုံကိုလက်ဆောင်အနေနဲ့ပေးတဲ့သူမြင်ဖူးပါသလား?

လီရှင်းက ပထမဆုံးဖြစ်မည်။

"ချင်လင်.. ငါချင်ဖုန်းလေးအတွက်ပြင်ဆင်ထားတဲ့လက်ဆောင်က မဆိုးဘူးမလား? ချင်ဖုန်းလေးမှာငါ့သမီးပုံရှိရင် ငါ့သမီးက သူ့အပိုင်ဖြစ်ပြီ''

လီရှင်းက ဂုဏ်ယူပုံနှင့်_

"ငါတို့စေ့စပ်ထားပြီနော်''

"ကျစ်''

ချင်လင် ဘယ်လိုပြန်ဖြေရမှန်းမသိ။

လီရှင်းဘယ်တုန်းက ဒီလိုအစ်ကို ၆ ဖြစ်သွားတာလဲ?

"လီရှင်း.. မင်းဒါမျိုးလုပ်လိမ့်မယ်လို့ ငါတကယ်မထင်မိဘူး''

ချန်ရှန်းဖေအံ့အားသင့်သွားသည်။ သူကရှေ့တိုးသွားပြီး ဓာတ်ပုံတစ်ပုံထုတ်ကာ ကူရှင်ပေါ်တင်လိုက်သည်။

သူကလည်း သူ့သမီးဓာတ်ပုံပင်၊ အလွန်လှသည်။

ချန်ရှန်းဖေက ချင်ဖုန်းလေးအား ပြောဖြစ်အောင်ပြောလိုက်သေး၏_

"ချင်ဖုန်းလေး.. ကြည့်ပါဦး.. ဒီမမ မလှဘူးလား? နောက်ကျရင် မင်းရဲ့ကောင်မလေး ဇနီးဖြစ်လာမှာနော်... မင်းသူ့ကိုရွေးရမယ်''

မာလဲ့ဝမ်ကလည်း အားကျမခံ၊ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံထုတ်လိုက်သည်။

သူကလည်း သူ့သမီးပုံဖြစ်ပြီး အလွန်လှသည်။

သူကချင်ဖုန်းလေးရှေ့တွင်ဓာတ်ပုံချလိုက်ကာ မျက်နှာပြောင်ပြောင်နှင့်_

"ချင်ဖုန်းလေး.. ဒီကိုကြည့်လိုက်ပါဦး... ဒီမမက အလှဆုံး အသိမ်မွေ့ဆုံးပဲ... မင်းသူ့ကိုရွေးရမယ်... သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့လှလှပပနဲ့မမက မင်းရဲ့ကောင်မလေးဖြစ်ရင် အရမ်းပျော်မှာ''

"ကျွတ် ကျွတ်''

ချင်လင်က သူတို့သုံးယောက်ကိုစေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီသုံးယောက်ကြိုညှိထားကြတာလား?

တခြားသူများကလည်း ထိုမြင်ကွင်းကိုတအံ့တဩကြည့်နေကြသည်။

အထူးသဖြင့် ချင်တရှန်းနှင့်ချင်ရွှေ့ကန်းပင်။ ချန်ရှန်းဖေနှင့်မာလဲ့ဝမ်လိုသူဌေးကြီးများက ဒီလိုလုပ်မည်ဟုမထင်မိ။

အားကျတာပေါ့။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်သားနဲ့မြေး နာမည်ကြီးတာမကြိုက်တဲ့သူရှိမလား?

ဒီသူဌေးတွေက သူတို့သမီးကိုအပြိုင်အဆိုင်ပေးနေကြသည်။

ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာမှာဘယ်သူမှ ချင်ဖုန်းလေးလိုဆက်ဆံခံရမည်မဟုတ်မှန်း သူတို့လည်းသိကြသည်။

ချင်ဖုန်းလေးမှာ ဘာလို့အဖေကောင်းရှိလဲ?

လီရှင်းက ချန်ရှန်းဖေနှင့်မာလဲ့ဝမ်ကိုမယုံနိုင်ပုံနှင့်ကြည့်ကာ_

"မင်းတို့ကောင်တွေ ဘယ်လိုလုပ်သိလဲ?''

ချင်ဖုန်းလေး'ကျိုး'ဖမ်းဖို့သူသေချာပြင်ဆင်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီနှစ်ကောင်ကလည်းပြင်ဆင်ခဲ့မယ်လို့ဘယ်ထင်မလဲ။

ချန်ရှန်းဖေနဲ့မာလဲ့ဝမ်မှာ သူ့လိုအတွေးမျိုးရှိတာ သူမယုံ။

မဖြစ်နိုင်။

ယောက်ျားနှစ်ယောက်နဲ့ သူဘယ်လိုလုပ်စိတ်ချင်းဆက်မှာလဲ?

"လီရှင်း.. ငါတို့မိန်းမတွေက အလှအတူတူပြင်ကြတာလေ''

ချန်ရှန်းဖေက ဂုဏ်ယူပုံနှင့်ပြောသည်။

"အင်း.. မင်းဒါမျိုးလုပ်မယ်လို့မထင်မိဘူး လီရှင်း''

မာလဲ့ဝမ်ကပြုံးပြီး ခေါင်းညိမ့်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ လီရှင်းသဘောပေါက်ပြီ။

မိန်းမတွေ မကောင်း။

မဟုတ်ရင် အခုသူ့သမီးတစ်ယောက်ကိုပဲ ချင်ဖုန်းလေးရွေးရမည်။

ဘေးတွင် လီခိုင်မှာမျက်နှာမဲမှောင်နေ၏။

ဒီလိုရှက်စရာလုပ်ရပ်မျိုးလုပ်သူရှိမည်ဟုမထင်မိ။ သူက သူ့သမီးကိုချီထားသောထန်ရှိုးဝမ်ဘက် ချာခနဲလှည့်ကာ_

"ရှိုးဝမ်.. မင်းမှာသမီးလေးပုံရှိလား?''

အစ်ကိုလီပြောတာ ထန်ရှိုးဝမ်သဘောပေါက်သည်။ သူဝင်ပါချင်သည်ပေါ့။

သူမကချက်ချင်း တံတောင်နှင့်တွတ်လိုက်ပြီး_

"အစ်ကိုလီ.. လျှောက်မလုပ်ပါနဲ့... ဓာတ်ပုံရှိရင်တောင် အိမ်မှာလေ''

"ဟဲ ဟဲ''

လီခိုင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လီရှင်းတို့ ဘာလို့ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ?

သူ့သားမက်ကိုဖမ်းနေသူများရှိသောကြောင့် လီရှင်းက မဆိုင်းမတွရဲ_

"ချင်လင်.. ချင်ဖုန်းလေးကို ကျိုးဖမ်းခိုင်းပါလား... ငါတို့မိသားစုနှစ်စုက ငယ်တုန်းသေချာပေါက်စေ့စပ်ထားရမှာ''

ချန်ရှန်းဖေက ချက်ချင်းစကားဖြတ်ပြောသည်_

"လီရှင်း.. အဲလိုမလုပ်နဲ့... ငါ့နင်းနင်နဲ့ချင်ဖုန်းလေးက စေ့စပ်ထားတာရှင်းနေပြီ''

"ဘယ်သူ့သမီးနဲ့လဲ မသိလိုက်ပါလား''

မာလဲ့ဝမ်က မခံချင်စိတ်နှင့်ပြောသည်။

ချင်လင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ဒီသုံးယောက်က သူတို့သမီးကိုရွေးမယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးယုံကြည်ချက်ရှိနေတာလဲ?

ထိုအချိန်တွင် ချင်ဖုန်းလေးကျိုးဖမ်းပွဲစသည်။

အဘွားဖြစ်သူချန်ရှောက်ကလွှတ်ပေးလိုက်သောအခါ ကောင်လေးကဝူးဝူးဝါးဝါးအော်ပြီး သူ့ရှေ့မှပစ္စည်းများကိုကြည့်ရင်းပျော်နေသည်။

ခဏအကြာ နှစ်လှမ်းတွားသွားပြီး ရောင်စုံဘောပင်လေးကိုဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ကျောက်ရှန်ဟုန်ကပြုံးပြီး_

"အင်း.. ဘောပင်ယူတယ်.. မဆိုးဘူး... နောက်ကျ စာရေးဆရာဖြစ်မှာ''

ချင်ဖုန်းလေးက သူ့အဘိုးစကားကိုနားလည်သည့်အလား ချက်ချင်းဘောပင်ကိုလွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

စာရေးဆရာမှာအနာဂတ်မရှိကြောင်း သူသိနေသလိုပင်။ သူစာမရေးနိုင်။

ထို့နောက် ဒူးရင်းသီးရှေ့တွားသွားပြီး လက်နှင့်ကိုင်ရန်ကြိုးစားသည်။

“ဖူး!”

ကျောက်မိုယွင်ကကြည့်ပြီး မရယ်ဘဲမနေနိုင်။

ဒူးရင်းသီးကိုချထားတာက သူ။

အဝတ်လျှော်ပြားနဲ့ကီးဘုတ်ကလည်း သူချထားခြင်းပင်။

ဒါဘာအဓိပ္ပါယ်လဲ သူသိသည်။

အားလုံးက ဒူးထောက်ဖို့။

ဒီတူလေးက သော*က်ဒူးရင်းသီးကိုမရွေးလောက်ပါဘူးနော်?

လီကျားဝမ်ကကြည့်ရင်း သူ့ယောက်ျားလက်ချက်မှန်းသိ၍ မျက်စောင်းထိုးကာ_

"ယောက်ျား.. အဲဒါရှင်လုပ်တာမလား? ချင်ဖုန်းလေး ဒူးရင်းသီးရွေးရင် ကျွန်မအပြန် ၁၀ လုံးဝယ်ပြီး ရှင့်ကိုဒူးထောက်ခိုင်းမယ်''

“အာ!!!!”

ကျောက်မိုယွင် ရင်နာသွားသည်။

အပျော်ပဲ၊ ဟာသပဲ လုပ်တာလေ။

လီကျားဝမ်ဒီလိုပြော၍လောမသိ၊ ချင်ဖုန်းလေးက ဒူးရင်းသီးကိုလွှတ်ကာ ယောင်ချာချာလုပ်နေသည်။ ထို့နောက် ဘေလ်စာရွက်တစ်ခုကိုလှမ်းသည်။

ပိုက်ဆံယူရင်လည်းကောင်းတာပဲ။ ကျိုးဖမ်းတဲ့အခါပိုက်ဆံယူရင် အဓိပ္ပါယ်ကောင်းသည်။ တစ်ဘဝလုံး ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကိုကိုယ်စားပြုသည်။

သို့သော် ချင်ဖုန်းလေးက ပိုက်ဆံကိုလုံးဝဂရုစိုက်ပုံမပေါ်။ သူကအပေါ်တက်ပြီး ဒင်္ဂါးပြားပေါ်ထိုင်ချလိုက်သည်။