အခန်း (၃-၄)

အခန်း (၃) ထွက်ပြေးခြင်း

ချန်လော့မှာ နေရာမှာတင် တမုဟုတ်ချင်း မှင်တက်သွား၏။

သူ၏ သာမန် လက်သီးတစ်ချက်က ကျန်းချီကို တိုက်ရိုက် သေဆုံးသွားစေလိမ့်မည်ဟု သူ မည်သည့်အခါကမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် အစောက သူ တိုက်ခိုက်လိုက်စဉ်က သူသည် သူ၏ ခွန်အားကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုခဲ့ပြီး လုံးဝ အလျှော့မပေးခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့သော်လည်း ဤသကောင့်သားသည် ဤမျှလောက် အားနည်းပြီး ပျော့ညံ့လိမ့်မည်ဟု ချန်လော့ ထင်မထားခဲ့ပေ။

မြေပြင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လဲကျနေသော အလောင်းကို ကြည့်ရင်း ချန်လော့၏ မျက်ခုံးများသည် တင်းကျပ်စွာ တွန့်ချိုးသွား၏။

ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း သည် နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် ဂိုဏ်းတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ဖြောင့်မတ်သော ဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ စည်းမျဉ်းတစ်ခုအရ အကယ်၍ ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကို တစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်မိပါက သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုကို ဖျက်ဆီးခံရပြီး ဂိုဏ်းမှ နှင်ထုတ်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

ပြင်းထန်သော ကိစ္စများတွင် တိုက်ရိုက် သေဒဏ်ပေးခံရပြီး အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်ခြေပင် ရှိ၏။

ထို့ကြောင့် ယခုအခါ ချန်လော့၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ကျန်ရှိနေတော့သည် — "ထွက်ပြေးရန်" ပင်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်၌ ချန်လော့မှာ ပွဲကြည့်ရသည်ကို သဘောကျသော တပည့်များ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံနေရပြီး အကယ်၍ သူတို့သာ ကျန်းချီ သေဆုံးသွားကြောင်းကို သိသွားပါက သူသည် ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း မှ ထွက်ပြေးနိုင်ခြင်း မရှိမီမှာပင် ဂိုဏ်းတွင်းရှိ အကြီးအကဲများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

“မဖြစ်ဘူး ကျန်းချီ သေသွားပြီ ဆိုတာကို သူတို့ကို သိခွင့်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး...”

“ငါ ထွက်ပြေးဖို့ အချိန်တချို့ ချန်ထားဖို့ လိုတယ်...”

ထိုသို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ချန်လော့သည် သူ ငယ်စဉ်က သင်ယူခဲ့ဖူးသော စာသားတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်၏ — "လုကျီရှန် လက်သီးဖြင့် ကျိန်းကွမ်ရှီး ကို ထိုးခြင်း"။

ချန်လော့သည် သေဆုံးသွားသော ကျန်းချီ၏ မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ပုတ်ကာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“လူယုတ်မာကောင် မင်းက သေချင်ယောင် ဆောင်ရဲသေးတယ်ပေါ့ ငါ မင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် သင်ခန်းစာ မပေးဘဲ နေမလား စောင့်ကြည့်နေလိုက်...”

ထို့နောက် ပါးရိုက်ချက်များက ကျန်းချီ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် ကျရောက်လာပြီး အလောင်းကို ရိုက်နှက်သည့် အစီအစဉ်တစ်ခုကို စတင်တော့၏။

တဖြည်းဖြည်း ဖြူရော်သွားသင့်သော မျက်နှာမှာ ချန်လော့၏ ရိုက်နှက်မှုများအောက်တွင် ပိုပို၍ နီရဲလာလေသည်။

အလောင်းကို ရိုက်နှက်နေရင်းနှင့် ချန်လော့သည် လူအုပ်ကြီး သတိမထားမိသည့် အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ကျန်းချီ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သိုလှောင်အိတ် ကိုလည်း လုယူလိုက်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ထွက်ပြေးတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် သဘာဝကျကျပင် ခရီးစရိတ် အနည်းငယ် လိုအပ်ပေသည်။

ဘေးမှ ကြည့်နေသူများမှာ ကြည့်နေကြသော်လည်း ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာကို သတိပြုမိပုံ မရကြချေ။

နောက်ထပ် လက်သီး အနည်းငယ် ထပ်ထိုးပြီးနောက် ချန်လော့သည် အချိန်ကျပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

“သေနာကောင် မင်းက တကယ်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိတာပဲ ငါ ထမင်းစားပြီးရင် မင်းကို လာရှင်းမယ်...”

ထိုသို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူသည် လှည့်ကာ တံခါးပေါက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားလိုက်၏။

သို့သော် ခြေလှမ်း အနည်းငယ်မျှ လျှောက်ပြီးသည်နှင့် ကျန်းချီ၏ နောက်လိုက်များက ရှေ့သို့ တက်သွားကာ ကျန်းချီ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်လော့က အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ဘယ်သူ လုပ်ရဲလဲ ဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်...”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထိုနောက်လိုက်များမှာ ချက်ချင်းပင် လန့်ဖြန့်သွားကြပြီး ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးရဲဘဲ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားကြသည်။

“ငါတို့ ကိစ္စက မပြီးသေးဘူး အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်က ဝင်စွက်ဖက်ရဲရင် ငါ့ကို လာရန်စတယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်မယ်...”

“အဲ့အခါကျရင် မင်းတို့ကို မြင်တိုင်း ငါ ဆော်ပြီသာ မှတ်...”

စကားပြောပြီးနောက် ချန်လော့သည် သူ၏ ဝတ်ရုံလက်စကို ခါလိုက်ပြီး အရက်ဆိုင်ထဲမှ ကြွားဝါစွာ လျှောက်ထွက်သွားတော့၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းချီ၏ နောက်လိုက်များ အားလုံး တိတ်ဆိတ်စွာ လှည့်ထွက်သွားကြသည်။

ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် သတ္တမအဆင့်တွင် ရှိသော ကျန်းချီပင် ချန်လော့၏ လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတိလစ်သွားခဲ့သည် ဖြစ်ရာ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် စတုတ္ထအဆင့် သို့မဟုတ် ပဉ္စမအဆင့်တွင်သာ ရှိကြသော သူတို့ အနေဖြင့် ပြဿနာ မရှာသည်က ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သေဆုံးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ကျန်းချီ၏ အလောင်းမှာ အရက်ဆိုင်ထဲတွင် ထိုအတိုင်း ပြသထားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး မည်သူကမျှ သွားမရွှေ့ရဲကြချေ။

ချန်လော့ အနေဖြင့်မူ လူတိုင်း တုံ့ပြန်မှု မလုပ်နိုင်သေးသည့် အချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ တစ်လမ်းလုံး အရူးအမူး ပြေးလွှားသွားခဲ့သည်။

ကျန်းချီ သေဆုံးသွားကြောင်း လူများ မသိမီ သူသည် ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း မှ လုံးဝ ထွက်ခွာသွားရမည် ဖြစ်၏။

ဤကိစ္စက တစ်ခဏမျှပင် နှောင့်နှေးနေ၍ မရပေ။

သို့သော် ချန်လော့ ခေါင်းငုံ့၍ အလျင်စလို ပြေးလွှားနေစဉ်မှာပင် ရင်းနှီးနေသော အရိပ်တစ်ခုက သူ၏ အရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ရောက်လာသူမှာ အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ခုနစ်နှစ် အရွယ် မိန်းကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ချိုမြိန် ချစ်စရာကောင်းသော အသွင်အပြင် ရှိကာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မျက်ဝန်းတစ်စုံဖြင့် ချန်လော့ကို ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့် လက်ထဲတွင် သိုလှောင်အိတ် တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။

ဤမိန်းကလေးမှာ ပြဿနာအားလုံး၏ တရားခံဖြစ်သော ပိုင်ယီယီ ပင် ဖြစ်သည်။

“အစ်ကိုချန်လော့ ညီမ အစောက အပြင်ဂိုဏ်း ကို သွားရှာတာ မတွေ့ဘူးတဲ့...”

“ညီမ အစ်ကို့အတွက် ယူလာပေးတာ...”

ပိုင်ယီယီ စကားပြော၍ မပြီးဆုံးမီမှာပင် ချန်လော့က ပိုင်ယီယီ၏ ပါးစပ်ကို သူ၏ လက်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ပိတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် တစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သိုလှောင်အိတ် ကို လုယူကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်၍ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

“ညီမရဲ့ စေတနာကို ကိုယ် နားလည်ပါတယ် ငါတို့ တစ်နေ့ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့...”

ပြောပြီးနောက် သူသည် ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း ၏ တောင်တံခါး ရှိရာ အရပ်သို့ ဆက်လက် ပြေးလွှားသွားတော့၏။

ယခုအခါ ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း တွင် သူ တစ်မိနစ် ပိုနေရခြင်းက အန္တရာယ် တစ်ခု ပိုများလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ယီယီသည် ချန်လော့ကို နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ချန်လော့တွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို ဝေဝေဝါးဝါး ခံစားမိသော်လည်း ဘာလဲ ဆိုတာကိုတော့ သူမ မပြောပြတတ်ပေ။

“ထားလိုက်ပါတော့ အစ်ကိုချန်လော့ အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပါပဲ...”

“အားလုံးက အဲ့သေနာကောင် ကျန်းချီ အပြစ်တွေချည်းပဲ ငါ ရွှေမြုတေအဆင့် ကို ရောက်သွားရင် သူ့အဘိုးနဲ့ သူ့ကို အစ်ကိုချန်လော့ အတွက် သေချာပေါက် လက်စားချေပေးမယ်...”

ဤအချိန်တွင် ပိုင်ယီယီသည် ချန်လော့မှာ သူ့ကိုယ်သူ လက်စားချေပြီးပြီ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် အလွန်တရာ ပြည့်စုံစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးကြောင်းကို မသိရှိသေးပေ။

ချန်လော့သည် ထိုလူကို မနက်ပိုင်းကတည်းက သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ထွက်ပြေးခြင်းကို မွန်းတည့်ချိန်တွင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကျန်းချီ၏ သေဆုံးမှုကို ညဘက်တွင်မှ တွေ့ရှိသွားခဲ့ကြ၏။

ညဘက်သို့ ရောက်သောအခါ အရက်ဆိုင်မှာ ပိတ်တော့မည် ဖြစ်ပြီး ၊ အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် တစ်နေကုန် မလှုပ်မယှက် လဲကျနေသည့် ကျန်းချီကို မြင်တွေ့သွားသည်။

ချန်လော့သည် သူ ထမင်းစားပြီးနောက် လက်စားချေရန် ပြန်လာမည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မှောင်နေပြီ ဖြစ်ပြီး သူ ရောက်မလာခဲ့ချေ။ ညလယ်စာ စားချိန်ပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် ချန်လော့ ပြန်သွားပြီးနောက် ဤကိစ္စကို မေ့သွားပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်သဖြင့် ၊ သူသည် ကျန်းချီကို နှိုး၍ အိမ်ပြန်လွှတ်ရန် ပြင်လိုက်၏။

သို့သော် ရှေ့သို့ သွားကာ အကြိမ်ကြိမ် ပုတ်နှိုးလိုက်သော်လည်း ကျန်းချီမှာ နိုးလာမည့် အရိပ်အယောင် မပြပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို လှုပ်နှိုးရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းနေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုအခါမှသာ အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတော့၏။ သူ သေသွားပြီ…

ထိုညတွင် ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း ရှိ လူတိုင်းက အကြီးအကဲ၏ အော်ဟစ်ငိုယိုသံများကြောင့် နိုးထလာခဲ့ကြသည်။

“ဘယ်တိရစ္ဆာန်က ငါ့မြေးကို သတ်သွားတာလဲ ငါ ကျန်းယိုလင် မင်းနဲ့ အဆုံးထိ ရှင်းမယ်...”

ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း ၏ နယ်နိမိတ် အပြင်ဘက် အနောက်ဘက်ရှိ သစ်တောငယ်လေး တစ်ခု၏ အပြင်ဘက်၌။

“ဟတ်ချိုး...”

မီးပုံရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ချန်လော့မှာ ရုတ်တရက် နှာချေလိုက်၏။

“ဘယ်သူက ငါ့အကြောင်း ထပ်တွေးနေပြန်တာလဲ...”

စကားပြောရင်းနှင့် ချန်လော့သည် ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း တည်ရှိရာ အရပ်သို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“သူတို့က မကြာခင် အချိန်တွင်းမှာတော့ လိုက်မီနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်...”

ချန်လော့ မထွက်ခွာမီ သူသည် ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း အစောင့်များ အနီးတွင် တမင်တကာ အချိန်ဖြုန်းခဲ့ပြီး ၊ သူသည် တောင်ဘက်ရှိ မိစ္ဆာသားရဲတောအုပ် သို့ သွား၍ မိစ္ဆာသားရဲများကို သတ်ဖြတ်မည်ဟု ပြောလိုက်သေး၏။

သူသည် အစောင့်များကို ဤသို့ ပြောခဲ့ရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ သူတို့ကို လမ်းလွဲစေရန် ဖြစ်သည်။

သူ့ကို လိုက်ဖမ်းနေသူများက သူသည် လမ်းလွဲစေရန် တမင်တကာ ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိကြရင်တောင်မှ သူတို့သည် မြောက်ဘက်ဖြစ်သော ဆန့်ကျင်ဘက် အရပ်သို့ လိုက်ဖမ်းကြမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် အမှန်တကယ်တွင် အနောက်ဘက်သို့ သွားခဲ့သည်ကို လုံးဝ ထင်မှတ်ထားကြမည် မဟုတ်ပေ။

“ဒီနေ့ ရခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေက ဘာတွေလဲ ကြည့်ရအောင်...”

ထိုသို့ ပြောလိုက်ရင်း ချန်လော့သည် သိုလှောင်အိတ် နှစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

ဤ သိုလှောင်အိတ် နှစ်လုံးအနက် တစ်လုံးမှာ ပိုင်ယီယီက ချန်လော့အား ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်လုံးမှာမူ ချန်လော့က ကျန်းချီ သတိမထားမိချိန်တွင် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ "ငှားရမ်း" ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နှစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် ၊ ချန်လော့သည် သူ၏ ခွန်အားများ ပိုမို သန်မာလာချိန်တွင် သူ ကိုယ်တိုင် တဖက်လူ၏သင်္ချိုင်းသို့ သွားရောက်ကာ စက္ကူပိုက်ဆံများ မီးရှို့ပေးမည်ဟု စီစဉ်ထားလိုက်သည်။

ချန်လော့သည် သိုလှောင်အိတ် ကို ဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်းမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၀ အပြည့်ရှိနေပြီး ၊ ထို့နောက် လေပြင်းလက်ကွက် ၊ ရေအောက်အသက်ရှူကျင့်စဉ် ဟူသော ကျင့်စဉ် နှစ်စုံကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ နှစ်ခုစလုံးမှာ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်စဉ်များ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“သေစမ်း အတွင်းဂိုဏ်း အကြီးအကဲရဲ့ မြေးပီပီ သူက အတော်လေး ချမ်းသာတာပဲ...”

ထိုသို့ ပြောလိုက်ရင်း ချန်လော့သည် ပစ္စည်းများ အားလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းချီ၏ သိုလှောင်အိတ် ကို မီးပုံထဲသို့ ပစ်သွင်းလိုက်သည်။

“သေသွားတဲ့ လူတစ်ယောက်ဆီက ပစ္စည်းတွေ ဆိုတော့ ကံဆိုးစေတယ်...”

စကားပြောရင်းနှင့် သူသည် သိုလှောင်အိတ် ထဲမှ ထုတ်ယူထားသော ပစ္စည်းများကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သိုလှောင်အိတ် ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် ချန်လော့သည် ပိုင်ယီယီ သူ့ကို ပေးခဲ့သော သိုလှောင်အိတ် ကို ကြည့်လိုက်ရာ အထဲတွင် ကုသခြင်းဆေးလုံး များ အပြည့်ရှိနေပြီး ၊ သူ ဒဏ်ရာရသွားကြောင်း ကြားသိရပြီးနောက် သူမသည် ဤအရာများကို တမင်တကာ ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ချန်လော့ကို အံ့သြသွားစေသည်မှာ အတွင်း၌ ဒုတိယအဆင့် ကုသခြင်းဆေးလုံး တစ်လုံးပင် ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်၏။

“ဒုတိယအဆင့် ဆေးလုံး ဆိုတော့ ဒီတစ်လုံးတည်းနဲ့တင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀ ဒါမှမဟုတ် ၃၀ လောက် တန်လောက်တယ် ကောင်မလေးက ငါ့အပေါ် အတော်လေး စေတနာထားတာပဲ...”

“ထားလိုက်တော့ ငါလည်း အရမ်း ကပ်စေးနဲနေလို့ မဖြစ်ဘူး အဲ့တုန်းက အရိုက်ခံရတဲ့ ကိစ္စအတွက် သူမကို အားနာနာနဲ့ပဲ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပါတော့မယ်...”

ထိုသို့ ပြောလိုက်ရင်း သူသည် ပိုင်ယီယီ၏ သိုလှောင်အိတ် ကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာပင် ဂျွတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ တစ်စုံတစ်ယောက်က ချန်လော့အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာပုံရသည်။

အခန်း (၄) တာဝန်

ချန်လော့၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားပြီး အသံထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်ဆီသို့ ချက်ချင်းပင် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးချလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ ချန်လော့၏ လက်သီးသည် သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝင်ဆောင့်သွား၏။

“ဘာ...”

ထိုတစ်ခဏအတွင်း ချန်လော့သည် သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

အစောက သူသည် ထိုအသံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း ရလဒ်အနေဖြင့် သရဲတစ်ကောင်မှပင် မတွေ့လိုက်ရပေ။

တစ်ဖက်လူသည် သူ တိုက်ခိုက်မှု မစတင်မီမှာပင် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်ကြားကာလမှာ နှစ်စက္ကန့်ပင် မပြည့်လောက်ချေ။

သူ၏ အစွမ်းကုန် လက်သီးချက်ကို ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ရန်အတွက် တဖက်လူသည် အနည်းဆုံး ရွှေမြုတေအဆင့် ရှိသော ကျင့်ကြံသူကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်ရပေမည်။

တစ်ဖက်လူသည် သူ၏ အနောက်တွင် တည့်တည့် ရပ်၍ ကြည့်နေခြင်းလည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်၏။

ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ချန်လော့မှာ ချက်ချင်းပင် ချွေးစေးများ ထွက်လာတော့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ကြက်တွန်သံ တစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

“တွတ်... တွတ်...”

ချန်လော့ တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ကြက်မကြီး တစ်ကောင်က သူ့ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုကြက်မကြီး၏ ခြေထောက်အောက်တွင် သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို နင်းထားလျက် ရှိ၏။

“သေစမ်း မင်းက ငါ့ကို လန့်သွားအောင် လုပ်တာပဲ...”

ချန်လော့သည် ထိတ်လန့်နေသော ကြက်မကြီးကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အတော်လေး ရန်လိုနေသည်။

သို့သော် စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်၏။

“ထားလိုက်ပါတော့ ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ကမ္ဘာမြေရဲ့ အစွန်အဖျားမှာ လေလွင့်နေကြသူတွေပဲ ဆုံတွေ့ကြတဲ့အခါ ဘာလို့ သူစိမ်းတွေလို ဟန်ဆောင်နေကြမှာလဲ...”

“ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းကို ငါ လွှတ်ပေးလိုက်မယ် ကုသိုလ်ရအောင် ကောင်းမှုလုပ်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါတော့မယ်...”

ပြောပြီးနောက် သူသည် ကြက်မကြီးကို လွှင့်ပစ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် နောက်ထပ် အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ဂွီ... ဂွီ...”

“ငါ အရမ်းမြန်မြန် ပြေးလာလို့ ထမင်းစားဖို့တောင် အချိန်မရလိုက်ဘူး...”

ချန်လော့သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ကြက်မကြီးကို ကြည့်ရင်း ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ထပ်၍ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“ဟူး...”

“ကုသိုလ်ရအောင် ကောင်းမှုလုပ်မယ့် ဒီအခွင့်အရေးကို မင်းကို ငါ ပေးလိုက်မယ်...”

ထိုသို့ ပြောလိုက်ရင်း သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်ပြီး ကြက်မကြီးကို တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် မီးပုံပေါ်တွင် တင်၍ ကင်လိုက်သည်။

“အင်း မင်းက ငတ်သေတော့မယ့် နတ်ဘုရား တစ်ပါးကို ကယ်တင်လိုက်တာ ဆိုတော့ ကြက်ဖြစ်တဲ့ မင်းက ကြီးမားတဲ့ ကုသိုလ်ကို ရသွားပြီ...”

“မင်းက ကျေးဇူးဆပ်တတ်ရမယ် ဒါကြောင့် ငါ ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း က လူတွေ ရှာမတွေ့ဘဲ အဖမ်းမခံရအောင် ငါ့ကို ကောင်းချီးပေးပါ...”

နာရီဝက်ခန့် ကင်ပြီးနောက် ချန်လော့သည် ကြက်ကင်မှာ အသင့်ဖြစ်နေပြီဟု မြင်သဖြင့် သူသည် သစ်သားချောင်းကို ကောက်ကိုင်ကာ လက်ကို ပွတ်သပ်ပြီး စတင် စားသောက်တော့၏။

ချန်လော့သည် အာခံတွင်း အပြည့် ကိုက်ဝါးစားလိုက်ရင်း ၊ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

“ဇီရာနဲ့ ငရုတ်သီးမှုန့် မပါတာ နှမြောစရာပဲ ဒါမှမဟုတ်ရင် အရသာက သေချာပေါက် ပိုကောင်းနေမှာ...”

“ပြီးတော့ အသက်ကြီးလွန်းလို့ အသားက မာတယ်...”

“ကုသိုလ်ရမှတ်တွေက အနည်းဆုံး တစ်ဝက်လျော့သွားပြီ...”

ချန်လော့သည် ကြက်သားကို အာခံတွင်း အပြည့် ဝါးစားနေရင်း ပြောလိုက်၏။

“ငါ့ဆီမှာ ဆားရှိတယ် နည်းနည်းလောက် ထည့်မလား...”

“အို ရပါတယ်...”

ထိုသို့ ပြောလိုက်ရင်း ချန်လော့သည် တစ်ဝက်သာ ကျန်တော့သော ကြက်သားကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုတစ်ခဏအတွင်း သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားပြီး အနောက်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆုတ်ခွာသွား၏။

ချန်လော့ ဤမျှ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လူမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပုံ ရပြီး အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းတူ အစ်ကို စိုးရိမ်မနေပါနဲ့ ကျွန်တော်တို့လည်း ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း က တပည့်တွေပါ...”

ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း…

ဤစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်လော့မှာ တိုက်ရိုက်ပင် ထွက်ပြေးလုမတတ် ဖြစ်သွား၏။

သို့သော်လည်း ချန်လော့သည် တည်ငြိမ်နေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

အကယ်၍ သူတို့သည် ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း မှ သူ့ကို လာဖမ်းသော လူများသာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ခဲ့လျှင် ၊ သူသည် အစောကတည်းက သူတို့၏လက်ထဲတွင် အဖမ်းခံခဲ့ရပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။

အကယ်၍ သူ ယခု ထွက်ပြေးမည် ဆိုပါက ထိုလူအနည်းငယ်၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ပြဿနာကြီးသွားနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ဤလူများသည် အတွင်းဂိုဏ်းသား ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး သူတို့၏ ခွန်အားမှာ မနိမ့်ကျလှချေ။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အနည်းဆုံး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် စတုတ္ထအဆင့်နှင့် ပဉ္စမအဆင့် ကြားတွင် ရှိနေသည်ဟု ခံစားရ၏။

သူတို့သာ တိုက်ခိုက်မည် ဆိုလျှင် သူသည် သူတို့၏ ပြိုင်ဘက် လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

အချိန်အတန်ကြာ အသေအချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ချန်လော့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လေးစားသော အမူအရာတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

“အစောက ကျွန်တော် ရိုင်းစိုင်းသွားတယ် ဂိုဏ်းတူ အစ်ကိုတို့မှာ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ မေးလို့ ရမလား...”

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် မရှိဟန်တူသည့် အပြုံးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာ၏။

“ငါက ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း အတွင်းဂိုဏ်း က ယန်ချန်ထျန်း ပါ မစ်ရှင်တစ်ခု လုပ်ဖို့ ထွက်လာတာ ဒါပေမဲ့ လမ်းတစ်ဝက်မှာ မတော်တဆမှု တစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကို တစ်ယောက် မတော်တဆ ဖြစ်သွားတယ်...”

“ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ငါ အနီးအနားမှာ ငါ့အဖွဲ့သားကို ရှာနေခဲ့တာ အခုမှ ဂိုဏ်းတူ ညီလေးနဲ့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ရတာ ဂိုဏ်းတူ ညီလေးက ငါတို့ မစ်ရှင် ပြီးမြောက်အောင် ကူညီပေးချင်စိတ် ရှိမလား မသိဘူး...”

ယန်ချန်ထျန်း ဟူသော စကားလုံး သုံးလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်လော့၏ မျက်လုံးအိမ်များမှာ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

ဤလူ၏ အကြောင်းကို သူ ကြားဖူးခဲ့သည်။ထိုသူသည် အတွင်းဂိုဏ်းသား များထဲတွင် နံပါတ်ငါး အဆင့်ရှိကာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ပဉ္စမအဆင့်တွင် ရှိပြီး သူ၏ ခွန်အားမှာ အတော်လေး သန်မာလှ၏။

ချန်လော့သည် လူအနည်းငယ်၏ မျက်လုံးများကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ သူတို့သည် လိမ်ညာနေပုံ မရပေ။

သို့သော် ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း သည် သူ့ကို အလိုရှိနေလောက်ပြီ ဖြစ်ကာ သူ့ကို လိုက်ဖမ်းနေသော အဖွဲ့က ဤနေရာသို့ အလျင်စလို လာနေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ချန်လော့တစ်ယောက် ခေါင်းခါမိလေသည်။

“ကျွန်တော် ဂိုဏ်းတူ အစ်ကိုတို့ကို တကယ် ကူညီပေးချင်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်...”

ချန်လော့ ငြင်းဆန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ အကြည့်က ယန်ချန်ထျန်း နှင့် ရုတ်တရက် ဆုံသွား၏။

ထိုမျက်လုံးများထဲရှိ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များက သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိကြောင်းကို ချန်လော့အား ပြောပြနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

“တာဝန်အရ ကျွန်တော် လုပ်ရမှာပေါ့...” ချန်လော့က စကားကို ချက်ချင်း ပြောင်းလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ စတေးရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ချန်လော့၏ အဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယန်ချန်ထျန်း ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။

“ဒီလိုဆိုမှတော့ အချိန် ထပ်မဖြုန်းကြတော့ဘဲ သွားကြစို့...”

ထိုသို့ ပြောလိုက်ရင်း သူသည် ချန်လော့ကို မစ်ရှင် ပစ်မှတ် ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားတော့၏။

လမ်းလျှောက်နေရင်းနှင့် သူနှင့် အတူပါလာသော လူအနည်းငယ်က သူတို့၏ မစ်ရှင် အကြောင်းကို ချန်လော့အား ရှင်းပြကြသည်။

“ငါတို့ရဲ့ ဒီတစ်ကြိမ် မစ်ရှင်က မိစ္ဆာသားရဲတောအုပ် ရဲ့ အနက်ပိုင်းမှာရှိတဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့် သားရဲဘုရင် တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ဖို့ပဲ...”

“ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းတူ ညီလေး စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး ဂိုဏ်းတူ အစ်ကို ယန်က အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့် သားရဲဘုရင်ကို ကိုင်တွယ်လိမ့်မယ် ငါတို့ရဲ့ အဓိက တာဝန်က အပြင်ဘက်ကို စောင့်ကြပ်ဖို့ပဲ...”

“ပြီးတော့ ငါတို့က အဲ့နယ်မြေမှာ ဝင်္ကပါ တစ်ခု တည်ဆောက်ထားပြီးသားမို့လို့ ဂိုဏ်းတူ ညီလေး ကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်စရာ မလိုဘူး ဝင်္ကပါ အတွင်းမှာ ရပ်ပြီး ဝင်္ကပါကို ထိန်းချုပ်ပေးရုံပဲ လိုတယ်...”

မကြာမီမှာပင် ချန်လော့ကို မိစ္ဆာသားရဲတောအုပ် ၏ အပြင်ဘက် အစွန်းရှိ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် ရပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ဤနေရာရှိ ဝင်္ကပါ ၏ စွမ်းအားကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

“ဒီနေရာက ကြယ်ခြောက်လုံးသွေး ဝင်္ကပါ ရဲ့ တောင်ဘက် နေရာပဲ ဂိုဏ်းတူ ညီလေး ဒီနေရာမှာပဲ နေခဲ့.. မိစ္ဆာသားရဲတွေ ချဉ်းကပ်လာရင် မှော်လက်နက် ထဲကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ထည့်သွင်းပေးလိုက် ချဉ်းကပ်လာတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေက ဝင်္ကပါ ကြောင့် နောက်ဆုတ်သွားလိမ့်မယ်...”

“ဒါက အလင်းရောင်ဗုံး ပဲ တကယ်လို့ မင်း တကယ် မတောင့်ခံနိုင်တော့ရင် ဒီအရာကို ဖောက်ခွဲလိုက် ငါတို့ ချက်ချင်း လာပြီး ကူညီပေးမယ်...”

ထိုသို့ ပြောလိုက်ရင်း သူသည် ဝင်္ကပါ ကို ထိန်းချုပ်သည့် မှော်လက်နက် နှင့် အလင်းရောင်ဗုံး ကို ချန်လော့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လူအနည်းငယ်က ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်လိုက်ကြပြီး ကြယ်ခြောက်လုံးသွေး ဝင်္ကပါ ၏ အခြားသော နေရာများသို့ သွားကြတော့မည် ဖြစ်၏။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ယန်ချန်ထျန်း က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ချန်လော့ထံသို့ လျှောက်လာ၏။

“ဂိုဏ်းတူ ညီလေး ဒီ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀ တုံးကို ယူထားလိုက်ပါ...”

“ဟင်...”

ချန်လော့သည် ယန်ချန်ထျန်း ၏ လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅ တုံးကို ကြည့်ပြီး မှင်တက်သွား၏။

သူ၏ ဘေးရှိ တပည့် အနည်းငယ်ပင်လျှင် ယန်ချန်ထျန်း ၏ အပြုအမူကြောင့် အလွန် အံ့အားသင့်ကာ ရှုပ်ထွေးသွားပုံ ရပြီး အတော်လေး နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။

“ဂိုဏ်းတူ အစ်ကို ဒီအရာက ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံလို့ ရမှာလဲ...”

ငြင်းဆန်နေရင်းနှင့် ချန်လော့သည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး များကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်၏။

ချန်လော့၏ လုပ်ရပ်ကို မြင်သောအခါ ယန်ချန်ထျန်း ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားသည်။

သူ၏ ဘဝတွင် ဤမျှ အရှက်မရှိသော သူကို မည်သည့်အခါကမျှ မတွေ့ဖူးသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သို့သော်လည်း သူသည် နေရခက်မှုကို သည်းခံကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ငါတို့ကို မစ်ရှင် ပြီးမြောက်အောင် ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ပေးတဲ့ လက်ဆောင်လေးပါ သေချာတာပေါ့ ဒါက အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုတည်းသာ ရှိသေးတယ်...”

“ငါတို့ အဲ့ဒီသားရဲဘုရင်ကို သတ်ပြီးသွားရင် မင်းကို နောက်ထပ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀ ထပ်ပေးမယ်...”

“ဘယ်လို ထင်လဲ...”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယန်ချန်ထျန်း ၏ ဆိုလိုရင်းကို ချန်လော့အနေဖြင့် ချက်ချင်း နားလည်သွားသော်လည်း သူသည် အပြင်ပန်းတွင် မပြသဘဲ အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာကိုသာ ဖော်ပြလိုက်၏။

“တကယ်လား ဂိုဏ်းတူ အစ်ကို အဲဒါဆိုရင် ဂိုဏ်းတူ အစ်ကိုတို့ မြန်မြန် သွားကြတော့လေ ဒီနေရာကို ကျွန်တော် စောင့်နေပါ့မယ်...”

“စိတ်မပူပါနဲ့ ဘယ် မိစ္ဆာသားရဲကိုမှ ဒီနေရာကနေ ဖြတ်သန်းခွင့် လုံးဝ မပေးပါဘူး...”

ယန်ချန်ထျန်း သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ချန်လော့၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ လှည့်ကာ အခြားသူများနှင့် အတူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။