အခန်း (၁၅-၁၆)

အခန်း (၁၅) -နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင်

လျူယွင် သည် ချွန်ထက်သော သွားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သန်ကောင်ကြီး ၏ ဟောင်းလောင်းပေါက် ပါးစပ်ကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ ရောက်ရှိနေသော သွေးသတ်ကွင်းဝင်္ကပါ ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

သေစမ်း…

သူသည် ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီးနောက် ဝင်္ကပါ ကို အတင်းအကျပ် ချိုးဖျက်ရန် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အားလုံးကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ဝင်္ကပါ မှာ အပိုင်းပိုင်း အစစ ကျိုးပဲ့သွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် လျူယွင် ၏ ပါးစပ်မှ သွေးစိမ်းတစ်လုတ် ပန်းထွက်လာသည်။ သူသည် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရသွားပုံပေါ်သည်။

တတိယအဆင့် ဝင်္ကပါ ၏ စွမ်းအားမှာ ရွှေမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှင့် ညီမျှလေသည်။

အကယ်၍ ဝင်္ကပါ ကို ထိန်းချုပ်နေသော ကျင့်ကြံသူများသာ အားနည်းခြင်း မရှိခဲ့ပါက သူတို့ အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့လျှင် အသတ်ခံရပြီး သူတို့၏ တာအို များလည်း ပျက်စီးသွားနိုင်ခြေ ရှိ၏။

သို့သော် လျူယွင် အတွက်မူ မသေဆုံးခြင်းကပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်ရင်း ဓားပျံ ကို ချက်ချင်း ဆင့်ခေါ်လိုက်၏။

သို့သော် ဘေးတွင် ရှိနေသော ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း မှ တပည့် အနည်းငယ်မှာ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုများ ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

“အကြီးအကဲ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ရမလဲ...”

အထူး ကျင့်စဉ် သို့မဟုတ် မန္တာန် မရှိဘဲ ဓားပေါ်တွင် ပျံသန်းနိုင်ရန်အတွက် အနည်းဆုံး ရွှေမြုတေအဆင့် သို့ ရောက်ရှိရန် လိုအပ်သည်။

သို့သော် ရောက်ရှိနေသူ အားလုံးထဲတွင် လျူယွင် တစ်ယောက်တည်းသာ ရွှေမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံမှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျူယွင် က သူတို့ကို ရက်ရက်စက်စက် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“ငါ့အနားကနေ ထွက်သွားကြစမ်း...”

ထိုသို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူသည် ဓားပျံ ပေါ်မှ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း မှ တပည့် များ ထွက်မပြေးနိုင်မီမှာပင် ၊ သန်ကောင်ကြီး သည် သူ၏ ဟောင်းလောင်းပေါက် ပါးစပ်ကြီးကို ဟကာ မရေမတွက်နိုင်သော သဲမှုန်များနှင့်အတူ သူတို့ကို တစ်လုတ်တည်း မျိုချပစ်လိုက်၏။

ချန်လော့သည် ခေါင်းလှည့်ကာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

သန်ကောင်ကြီး သည် သူတို့ထံ အဆက်မပြတ် ချဉ်းကပ်လာနေပြီး အနောက်မှ ပြေးလာသော ကျင့်ကြံသူများကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဝါး‌မျိုနေလေ၏။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်လော့မှာ ထိတ်လန့်တကြား သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေမည် ဆိုပါက ဤနေရာရှိ လူတိုင်း ထို သန်ကောင်ကြီး ၏ အစားအစာ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

“အားလုံး ဘာလို့ ထွက်ပြေးနေကြတာလဲ တစ်ယောက်ယောက် ရှေ့ထွက်ပြီး မတိုက်နိုင်ဘူးလား...”

“မင်းတို့ ခုခံရမယ် တိုက်ခိုက်ရမယ်...”

“လက်နက်ချပြီး ထွက်မပြေးကြနဲ့...”

အနီးအနားတွင် ရပ်နေသူများက ချန်လော့ကို အထင်အမြင် သေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

“မင်းကြ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးနေပြီး တခြားသူတွေကိုတောင် မခေါ်ဘူးလေ မင်းကများ တခြားသူတွေကို ဒီလို ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့”

ဤအခိုက်အတန့်၌ ချန်လော့၏ ဘေးတွင် ပြေးနေသော ကျောက်မိသားစု တပည့် က သူ၏ ဘေးရှိ ကျောက်မန် ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“သခင်မလေး သခင်မလေးရဲ့ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင် က အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား...”

“နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင်” ဟူသော စကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်လော့၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး သူ၏ ဘေးရှိ ကျောက်မန် ကို ကြည့်လိုက်၏။

“ပြီးတော့မယ်...”

ကျောက်မန် စကားပြောနေစဉ် ချန်လော့သည် သူမ၏ အနီးသို့ တိုးကပ်လာမှန်း လုံးဝ သတိမပြုမိခဲ့ချေ။

“ညီအစ်ကိုကောင်း ငါတို့ အတူတူ ထွက်ပြေးကြတာပေါ့...” ချန်လော့က ကျောက်မန် ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်မန်သည် တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ချန်လော့ကို နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

ငါတို့ အဲဒီလောက် ရင်းနှီးလို့လား ညီလေး။

“ဟေ့ကောင်လေး ငါတို့ သခင်မလေး အနားကနေ ဖယ်နေစမ်း...”

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်မိသားစု တပည့် က လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်၏။

သို့သော် ချန်လော့သည် သနားညှာတာမှု မပြဘဲ လက်သီးတစ်ချက် ချက်ချင်း ထိုးချလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ကျောက်မိသားစု ၏ တပည့် မှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်ထွက်သွားတော့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျောက်မန် မှာ လုံးဝ မှင်တက်သွားတော့သည်။

ယခုလေးတင် လွင့်ထွက်ထွက်သွားသော ကျောက်မိသားစု၏တပည့် မှာ ကျောက်မင်သယ် ကိုယ်တိုင် သူမအတွက် အထူး စီစဉ်ပေးထားသူ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခွန်အားမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ချန်လော့မှာ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် နဝမအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ် တွင်သာ ရှိသေးသည်။

အဆင့်ငယ် နှစ်ဆင့်သာ ကွာခြားသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် နှင့် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကြား ကွာခြားချက်မှာ အဆင့်အနည်းငယ်မျှလောက် ရိုးရှင်းခြင်း မရှိကြောင်းကို သင် သိထားသင့်ပေသည်။

ဤနှစ်ခုမှာ အရည်အသွေးပိုင်း ကွာခြားချက် ဖြစ်သော်လည်း ချန်လော့သည် သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကို ဤမျှ လွယ်ကူစွာ အနိုင်ယူသွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

“ဒီ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင် က လူတစ်ယောက်ပဲ သုံးလို့ ရတာ...”

ကျောက်မန် သည် ထိုစကားများကိုပြောလိုက်ရင်း၊ သူမကို မျက်စိကျနေသော ချန်လော့သည် သူ၏အတွေးများကို စွန့်လွှတ်န်ိုင်ရန် သူမ မျှော်လင့်လိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်လော့၏ မျက်လုံးများသည် အရောင်လက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထိုတစ်ခဏအတွင်း ကျောက်မန်သည် သူမ စကားမှားသွားကြောင်း သတိပြုမိသွားပုံ ရပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးအေးများ ထွက်လာတော့၏။

ဤအခိုက်အတန့်၌ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင် ပေါ်တွင် အလင်းရောင် တစ်ချက် လင်းလက်သွားရာ အဆောင် မှာ စတင် အလုပ်လုပ်နေပြီ ဖြစ်ပြီး အသုံးပြုရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

သို့သော် ချန်လော့၏ လက်များက လက်ရှိတွင် သူမ၏ ပခုံးများပေါ်တွင် တင်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး ၎င်းက နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင် အသုံးပြုမှုတွင် ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်စေနိုင်မည်လား ဆိုသည်ကိုတော့ သူမ သေချာ မသိပေ။

ချန်လော့၏ လက်သည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင် နှင့် ပိုပို၍ နီးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်မန် မှာ အခြားအရာများကို တွေးတောရန် အချိန်မရတော့ဘဲ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင် ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်တော့၏။

ထိုတစ်ခဏအတွင်း နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင် မှ စူးရှသော ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်လော့နှင့် ကျောက်မန် တို့ကို အလင်းရောင်ထဲတွင် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

တစ်မိနစ်ပင် မပြည့်မီ အချိန်အတွင်း ၊ ထွက်ပြေးနေဆဲ ဖြစ်သော လူအားလုံးနီးပါးကို သန်ကောင်ကြီး က မျိုချသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

လေထဲတွင် ဓားပျံ ပေါ်၌ ရပ်နေသော လျူယွင် တစ်ယောက်တည်းသာ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သန်ကောင်ကြီး သည် မြေကြီးထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်နေ၏။

“သူတို့ အားလုံး... အားလုံး သေကုန်ကြပြီလား...”

သူ စကားပြောလိုက်စဉ် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သန်ကောင်ကြီး အပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သွေးသဲကန္တာရ ၏ တစ်နေရာရာ၌။

ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ချန်လော့နှင့် ကျောက်မန် တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ပေါ်လာကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ့်သွားပြီးမှ ရပ်တန့်သွားကြ၏။

ချန်လော့သည် မျက်လုံးများကို တဖြည်းဖြည်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် လုံးဝ မှင်တက်သွားတော့သည်။

ရုတ်တရက် သူတို့ မျက်စိရှေ့ရှိ အဆုံးအစမဲ့ သဲကန္တာရကြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လှပသော စိမ်းလန်းသည့် သစ်တော တစ်ခုက အစားထိုးရောက်ရှိလာသည်။

သို့သော် ရှေ့သို့ ဆက်ကြည့်မည် ဆိုပါက အဝေးတွင် သဲကန္တာရ ဖြစ်နေဆဲပင်။

“သဲကန္တာရ အိုအေစစ် လား...”

သူ အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် ကျောက်မန်သည် မြေပြင်ပေါ်မှ တဖြည်းဖြည်း ထလာသည်။

သူမသည် ယခုလေးတင် လိမ့်သွားမှုကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသော မျက်နှာဖုံး မှာ ပြုတ်ထွက်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပသော အသွင်အပြင်ကို ဖော်ပြနေ၏။

“လူယုတ်မာ...”

သူမသည် သူမ၏ အရှေ့ရှိ ချန်လော့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်လော့သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်မန်သည် သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သို့သော်လည်း ချန်လော့မှာ တည်ငြိမ် အေးဆေးနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဂရုမစိုက်သည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

“ဟင် မင်း ငါ့ကို ဆဲနေတာလား...”

“ဒီနေရာမှာ ရှင်ကလွဲပြီး တခြားလူ ရှိသေးလို့လား...”

ကျောက်မန်သည် ချန်လော့ကို သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး ၊ ချန်လော့အား နေရာမှာတင် အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်ချင်နေ၏။

“မဆဲဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်...”

“ငါ ဆဲမယ်ကွာ ရှင် လူယုတ်မာ ရှင်တိရစ္ဆာန်ကောင် ရှင် ခွေးကောင်လေး...”

“အဲဒါဆို ငါ စလိုက်တော့မယ်...”

ထိုသို့ ပြောလိုက်ရင်း ချန်လော့သည် လက်သီးကို မြှောက်လိုက်၏။

ဤမြင်ကွင်းက ကျောက်မန် ကို လုံးဝ မှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုအခါမှသာ ကျောက်မိသားစု ဝင်များသည် သူမ၏ အနီးတွင် မရှိတော့ကြောင်းနှင့် သူမသည် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ပဉ္စမအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးကြောင်း၊ လက်ရှိ သူမ၏ အရှေ့တွင် ရှိနေသော ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် နဝမအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ် ပြိုင်ဘက်နှင့် အလှမ်းဝေးလွန်းလှကြောင်းကို သတိရသွားတော့၏။

ထို့အပြင် သူသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် မှ ကျောက်မိသားစု တပည့် ကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတိလစ်သွားအောင် လုပ်ခဲ့သေးသည်။

အကယ်၍ အမှန်တကယ်တိုက်ခိုက်ကြမည်ဆိုပါက သူမသည် ချန်လော့၏ ရိုက်နှက်မှုကို သေချာပေါက် ခံရမည် ဖြစ်ပြီး ပြန်လည် ခုခံရန် အခွင့်အရေးပင် ရမည် မဟုတ်ချေ။

ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ကျောက်မန် မှာ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း နောက်ထပ် ကျိန်ဆဲစကား တစ်ခွန်းမျှ မပြောရဲတော့ပေ။

“ရှင် ရှင်က ကျေးဇူးကန်းတဲ့သူပဲ...”

“ကျွန်မက ရှင်ရဲ့ အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာ ရှင်ကို အန္တရာယ်ကနေ ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့တာကို ရှင်က ကျွန်မကို ဒီလို ဆက်ဆံရသလား...”

သို့သော် နားထောင်ပြီးနောက် ချန်လော့သည် သူမ၏ အနားသို့ ရုတ်တရက် လျှောက်သွားကာ လက်ဖဝါးကို မြှောက်လိုက်၏။

ကျောက်မန်သည် ချန်လော့ သူမကို ပါးရိုက်တော့မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အလွန် ကြောက်လန့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အလျင်အမြန် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ ချန်လော့၏ လက်က သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။

သူမသည် မျက်လုံးများကို အံ့အားသင့်စွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမကို ပြုံးပြနေသော ချန်လော့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့ မင်း ငါ့ကို အလကား ကယ်ခွင့် မပေးပါဘူး...”

“ခုကစပြီး ငါက မင်းကို ကာကွယ်ပေးဖို့ မင်းရဲ့ ဘေးမှာ နေပြီး ချန်ရှင်းဂိုဏ်း ထိ တစ်လျှောက်လုံး အစောင့်အရှောက် အဖြစ် လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်...”

“ငါ ချန်လော့ က ငါ့စကားကို အမြဲတမ်း တည်ပါတယ်...”

ကျောက်မန်သည် ချန်လော့ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

သူမ၏ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင် ကို ခိုးယူရန်သာ စဉ်းစားနေခဲ့သော ချန်လော့တွင် ဤကဲ့သို့သော ဘက်ခြမ်းမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပုံ ရသည်။

သို့သော် သူမ မသိခဲ့သည်မှာ ချန်လော့ ထိုသို့ ပြောရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ တာဝန်သိစိတ် သို့မဟုတ် ကတိကဝတ် တစ်ခုခုကြောင့် မဟုတ်ပေ။

၎င်းအစား သူသည် လက်ရှိတွင် မည်သည့် နေရာသို့ ရောက်နေမှန်း မသိသလို မည်သည့် လမ်းကြောင်းသို့ သွားရမည်ကိုလည်း မသိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချန်လော့မှာ ကျောက်မန် ၏ နောက်သို့ လိုက်ရုံမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

ထို့အပြင် အကယ်၍ သူသည် ကျောက်မန် နှင့် အတူ ရှိနေပြီး အနိုင်မယူနိုင်သော မိစ္ဆာသားရဲ နှင့် တွေ့ပါက ၊ ကျောက်မန် ကို မြှူဆွယ်ရန် ငါးစာအဖြစ် အသုံးပြုကာ မိစ္ဆာသားရဲ ကို လမ်းလွှဲစေပြီး သူ့ကိုယ်သူ ရှင်သန်နိုင်စွမ်း ပိုမို ရရှိစေနိုင်မည်။

ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ချန်လော့၏ အပြုံးသည် ပို၍တောက်ပလာသည်။

ချန်လော့၏ အပြုံးကို ကြည့်ရင်း ကျောက်မန်သည် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် ထိုအပြုံးထဲတွင် အန္တရာယ် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အအခန်း(၁၆) - အဆိပ် စမ်းသပ်ခြင်း

“ငါတို့ အခု ဘယ်လမ်းကို သွားရမလဲ...”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များနှင့် စိမ်းလန်းသော နေရာများကို ကြည့်ရင်း ချန်လော့က မေးလိုက်၏။

“ငါ့ကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး...”

ကျောက်မန်သည် သူမ၏ သိုလှောင်အိတ် ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူချင်ပုံ ရသည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။

“ဘယ်လို ဖြစ်ရတာလဲ...”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်လော့မှာ တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ကျောက်မန် ကို နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

“ငါ့ရဲ့ သိုလှောင်အိတ် က ချို့ယွင်းသွားပြီ ထင်တယ် အထဲက ပစ္စည်းတွေ အားလုံး ပျောက်ကုန်ပြီ...”

ကျောက်မန်သည် စကားပြောနေရင်း သိုလှောင်အိတ် ကို ဇောက်ထိုး လှန်ကာ အပြင်သို့ ခါချလိုက်၏။

“ဘယ်လို လုပ် ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင် ကို ငါ ယူတုန်းက အထဲက ပစ္စည်းတွေ အားလုံး အကောင်းကြီး ရှိနေသေးတာကို...”

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျောက်မန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပုံ ရပြီး ချန်လော့ကို ခေါင်းလှည့်ကာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

ချန်လော့မှာ တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားကာ၊ ကျောက်မန်သည် သူ လုပ်သည်ဟု ထင်နေကြောင်း တွေးလိုက်မိသည်။

ချန်လော့သည် ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ၊ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံ ရသည်။

ကျောက်မန်သည် အစောက နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင် မှာ လူတစ်ယောက်အတွက်သာ လုံလောက်သည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ၊ ထိုအချိန်က အခြေအနေမှာ အလောတကြီး ဖြစ်နေသဖြင့် သူမသည် အဆောင် ကို အတင်းအကျပ် အသုံးပြုခဲ့ရသည်။

ထို့နောက် သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အတူတူ ရွှေ့ပြောင်းခံခဲ့ရ၏။

ဤသည်က နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင် ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ထက် ကျော်လွန်နေသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။

နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင် များနှင့် သိုလှောင်အိတ် များမှာလည်း အာကာသ မှော်လက်နက် များ ဖြစ်ကြသည်။

လူနှစ်ယောက်ကို အတင်းအကျပ် ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ခြင်းကြောင့် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင်သည် ချို့ယွင်းသွားပြီး ၊ သိုလှောင်အိတ် အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကိုပါ ပျက်စီးသွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုအရာကို တွေးမိသည်နှင့် ချန်လော့သည် သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ကို အလျင်အမြန် ဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။

နတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် သိုလှောင်အိတ် အတွင်းသို့ စူးစမ်း ဝင်ရောက်သွားပြီး တစ်မုဟုတ်ချင်းမှာပင် ချန်လော့၏ အမူအရာမှာ ကြည့်ရဆိုးသွားသည်။

“သေစမ်း အားလုံး ပျောက်ကုန်ပြီ...”

ချန်လော့သည် သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖိထားပြီး သူ၏ နှလုံးသားမှာ ဆွဲဖြဲခံရသကဲ့သို့ နာကျင်နေ၏။

သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀ ကျော်အပြင် ကျင့်စဉ် စာအုပ်များ၊ မိစ္ဆာသားရဲ အလောင်းများနှင့် ယန်ချန်ထျန်း ထံမှ သူ ငှားရမ်းလာခဲ့သော ဝိညာဉ်အဆင့် လက်နက် များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို မိစ္ဆာသားရဲ အလောင်းများထဲတွင် ယန်ချန်ထျန်း ထံမှ သူ ယူလာခဲ့သော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့် ကျားမိစ္ဆာ အလောင်း တစ်လောင်းလည်း ပါဝင်လေသည်။

တွက်ကြည့်မည် ဆိုပါက သူသည် အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၆၀ သို့မဟုတ် ၇၀ ခန့် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ၎င်းက နည်းပါးသော ပမာဏ မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ချန်လော့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျောက်မန်သည် သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

“ဘာလဲ ငါလည်း သားကောင် တစ်ယောက်ပဲလေ...”

ချန်လော့သည် နစ်နာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ရာ ၊ ကျောက်မန် တစ်ယောက် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သွေးအန်တော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

ကျောက်မန်အနေဖြင့် သူမ၏ ခွန်အားသည် ချန်လော့ထက် နိမ့်ကျနေသဖြင့် သည်းခံရုံမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

“ဒါနဲ့ မင်းဆီမှာ တခြား ဘာမှ မရှိတော့ဘူးလား...”

“မင်းရဲ့ ဥတွေ အားလုံးကို ခြင်းတောင်း တစ်ခုတည်းမှာ ထည့်ထားလို့ မရဘူးလေ မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို သိုလှောင်အိတ် ထဲမှာပဲ ထည့်ထားတာတော့ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား...”

“မြန်မြန် ပစ္စည်းတွေ ဖုံးကွယ်ထားတာ ရပ်လိုက်တော့ ငါတို့ အားလုံး အခု တစ်လှေတည်း စီးနေကြတာလေ အသက်ရှင်ရင် အတူတူ သေရင် အတူတူပဲ...”

ချန်လော့၏လေသံမှာ သူသည် အခြားသူထံမှ အကူအညီကို မလိုအပ်သည့်အတိုင်းပင်။

ကျောက်မန် မှာ ယခုအခါ ဤအရှက်မရှိသော ခွေးကောင်ကို နေရာမှာတင် လည်ပင်းညှစ်သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်နေတော့၏။

သို့သော် သူမသည် အနာဂတ်တွင် ချန်လော့၏ အကူအညီကို အမှန်တကယ် လိုအပ်လာနိုင်ကြောင်းကို နားလည်ထားသဖြင့် သူမ၏ ဒေါသကို ဖိနှိပ်ထားရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သူမ၏ သိုလှောင်အိတ် အတွင်းရှိ မှော်လက်နက် များနှင့် အခြား ပစ္စည်းများ အားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ခွန်အားမှာလည်း ကန့်သတ်ချက် ရှိလေသည်။ ချန်လော့၏ အကူအညီ မပါဘဲ သွေးသဲကန္တာရ မှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ခွာနိုင်ရန် ဆိုသည်မှာ သူမအတွက် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူမကိုယ်သူမ တည်ငြိမ်စေရန် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချပြီးနောက် ကျောက်မန်သည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ဟောင်းနွမ်းနေသော တိရစ္ဆာန် အရေခွံ မြေပုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

“ဒါက သွေးသဲကန္တာရ ရဲ့ ကြယ်မြေပုံ ပဲ ညရောက်တဲ့အခါ ငါတို့ရဲ့ ခန့်မှန်းခြေ နေရာကို တွက်ချက်ဖို့ ကြယ်မြေပုံ ကို သုံးလို့ ရတယ်...”

စကားပြောနေရင်းနှင့် ကျောက်မန်သည် ကြယ်မြေပုံ ကို ဖြန့်လိုက်ရာ ၊ သောင်းနှင့်ချီသော ကြယ်များ၏ တည်နေရာများကို ပြသခဲ့လေသည်။

“အဲဒါဆို ငါတို့ရဲ့ တိကျတဲ့ နေရာကို သိဖို့အတွက် ညရောက်တဲ့အထိ ဒီနေရာမှာ စောင့်ရမှာပေါ့...”

ကျောက်မန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အခုတော့ ဒီနည်းလမ်း တစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်...”

“ဂွီ...”

သူမ၏စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျောက်မန် ၏ ဗိုက်မှ ညည်းတွားသံ တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ၊ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြာမှုများ ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

“ဟို မင်းဆီမှာ စားစရာ တစ်ခုခု ကျန်သေးလား...”

ချန်လော့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “အားလုံး သိုလှောင်အိတ် ထဲမှာပဲလေ အခု ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး...”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက သဲကန္တာရ အိုအေစစ် ဆိုတော့ စားစရာ တချို့တော့ ရှိရမှာပေါ့ ငါ သွားရှာလိုက်ဦးမယ်...”

ကျောက်မန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အဲဒါဆို ငါတို့ ခွဲသွားကြတာပေါ့...”

“ဝှစ်...”

ကျောက်မန် စကားပြော၍ မဆုံးမီမှာပင် ချန်လော့သည် လက်လှမ်းကာ သူမ၏ လက်ထဲမှ ကြယ်မြေပုံ ကို လုယူလိုက်၏။

“မင်း တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးသွားမှာ စိုးလို့ ဒီအရာကို ငါ အရင်သိမ်းထားလိုက်မယ်...”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ကြယ်မြေပုံ ကို ယူကာ ပြေးထွက်သွားပြီး ၊ ပြေးနေရင်းနှင့် ကျောက်မန် ကို အော်ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ ခဏနေရင် ဒီနေရာမှာ ပြန်ဆုံကြမယ်...”

ထွက်ခွာသွားသော ချန်လော့၏ အရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ကျောက်မန်သည် စိုးရိမ်တကြီး ခြေဆောင့်လိုက်သော်လည်း သူမ တတ်နိုင်သည်မှာ ဘာမျှ မရှိပေ။

“ခွေးကောင် ငါ့လက်ထဲ မရောက်လာအောင် မင်း ဆုတောင်းထားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်...”

“ဒါမှမဟုတ်ရင် မင်းကို အပိုင်းပိုင်း သေချာပေါက် ခုတ်ဖြတ်ပစ်မယ်...”

…

အိုအေစစ် အတွင်း၌ ဆယ်မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ချန်လော့သည် သစ်ပင်များကြားတွင် သစ်သီးပင် အချို့ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ချန်လော့သည် ထိုသစ်သီးများကို ယခင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။ ၎င်းတို့က သွေးသဲကန္တာရ မှ အထူး အမျိုးအစား တစ်ခု ဖြစ်ပုံ ရ၏။

သစ်သီးမှာ လုံးဝန်းပြီး လက်သီးဆုပ်ခန့် အရွယ်အစား ရှိကာ တစ်ခုလုံး နီရဲနေပြီး ပန်းသီးနှင့် အနည်းငယ် တူလေသည်။

စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ဘဲ ချန်လော့သည် ချက်ချင်း အပေါ်တက်ကာ သစ်သီးများ အားလုံးကို ခူးလိုက်၏။

စုစုပေါင်း အလုံး နှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်ခန့် ခူးလိုက်သည်။

သစ်သီးများကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲသို့ ထည့်ပြီးနောက် ၊ အိတ်က သစ်သီးများကို “ခိုးယူ” ခြင်း မရှိကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် ချန်လော့သည် နောက်ထပ် သစ်သီးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ စတင် စားရန် ပြင်လိုက်၏။

သို့သော် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက သစ်သီးနှင့် ထိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပုံ ရပြီး ကိုက်စားမည့် အစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

“ဒါနဲ့ ငါ ဒီအရာတွေကို အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး အဆိပ်များ ရှိနေမလား မသိဘူး...”

“တကယ်လို့ အဆိပ်မိပြီး ဒီနေရာမှာ သေသွားရင် တကယ့် အရှုံးကြီးပဲ...”

“ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်း ဗိုက်ဆာခံနေရတာကလည်း အဖြေ မဟုတ်ဘူးလေ...”

ချန်လော့ ခေါင်းစားနေစဉ်မှာပင် ထိုနေ့က အရက်ဆိုင်တွင် လျူချီရီ သူ့ကို ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်၏။

“ကျောက်မန် မှာ အဆိပ်တစ်သောင်းခန္ဓာ ရှိတယ် သူမကို အဆိပ်တစ်သောင်းခန္ဓာ လို့ ခေါ်ဆိုထားမှတော့ သူမမှာ အဆိပ်ရှိတဲ့ အရာတွေအပေါ် ကိုယ်ခံစွမ်းအား တစ်ခုခု ရှိနေသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား...”

ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ချန်လော့၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် မကောင်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် ချန်လော့သည် တောအုပ်ထဲတွင် နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် ရှာဖွေခဲ့ပြီး အခြား သစ်သီး အတော်များများကို ရှာတွေ့ခဲ့၏။

ဤသစ်သီး အချို့မှာ အစိမ်းရောင် ရှိပြီး ရှည်လျားကာ ပါးလွှာပြီး ငရုတ်သီးစိမ်း နှင့် တူလေသည်။

အချို့မှာ အနက်ရောင် ရှိပြီး ခရမ်းသီး နှင့် တူ၏။

အချို့မှာမူ သက်တံ့ရောင် သကြားလုံး ကဲ့သို့ အရောင် အတော်များများ ရောနှောနေသည်။

စားရန် ဘေးကင်းခြင်း ရှိမရှိကို ချန်လော့ မသိသော်လည်း သူ့အနေဖြင့် သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်စုံတစ်ယောက်က အဆိပ် စမ်းသပ်ပေးမည် ဖြစ်သဖြင့် သူသည် ၎င်းတို့ကို ပြန်ယူသွားရန်သာ လိုအပ်၏။

သစ်သီးများကို စုဆောင်းပြီးနောက် ချန်လော့သည် ဆုံရပ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ဆုံရပ်တွင် တစ်နာရီခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် မှောင်လာသောအခါ ကျောက်မန်သည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်ရောက်လာ၏။

သူမ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ရာ မှုန်ကုပ်ကုပ်နှင့် မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေပုံ ရသည်။

“မင်း ထွက်ပြေးသွားပြီ ထင်နေတာ...” ချန်လော့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

သို့သော် ကျောက်မန် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံး တစ်ပွင့်မျှ မရှိဘဲ သူမသည် လုံးဝ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေ၏။

အချိန်အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူမက ချန်လော့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် စကားပြောရန် သင့်မသင့် စဉ်းစားနေသည့်အလား နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထား၏။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမက စကားပြောလာခဲ့သည်။

“အမ်း မင်း စားစရာ တစ်ခုခု ရှာတွေ့ခဲ့လား...”

ချန်လော့က ပြုံးလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်၏။

သို့သော် စကားလုံးများက သူ၏ လည်ချောင်းတွင် တစ်ဆို့သွားသည်။

အကယ်၍ ကျောက်မန်သည် အဆိပ်ဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ သေသွားပါက၊ ကြယ်မြေပုံ ကို ဖတ်ဖို့ သူ့ကို မည်သူက ကူညီပေးမည်နည်း။