အခန်း (၁၈၁-၁၈၂)

အခန်း ၁၈၁ မင်းတို့ကိုခေါ်ပြီး မသေမျိုးတွေကို သွားရှာချင်တယ်

ထိုညတွင်။

ရှောင်မိုသည် လော့ဖုန်းမြို့မြောက်ပိုင်းရှိ ခြံဝင်းတစ်ခု၏ဝင်ပေါက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သူတို့အဖွဲ့မှာ မျက်နှာကို အဝတ်များဖြင့် စည်းထားကြလေသည်။

ဤခြံဝင်းသည် အတော်အတန် ဝေးလံခေါင်ဖျားသောနေရာတွင် တည်ရှိပြီး အနီးအနားတွင် နေထိုင်သူလည်း နည်းပါးလှသည်။

"ညီလေးလေး၊ ညီလေးငါး၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီမှာ အစောင့်နေကြ။ တစ်ခုခုထူးခြားတာရှိရင် ကြောင်အော်သံအတိုင်း အော်လိုက်။ ညီလေးနှစ်နဲ့ ညီလေးသုံးကတော့ ငါနဲ့အတူ အထဲလိုက်ခဲ့။"

အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူ ကျန်းရှန်းဟန်က တာဝန်များကို ခွဲဝေပေးနေလေသည်။

ရှောင်မိုသည် သတ္တိကြောင်သော ညီလေးလေးကဲ့သို့ပင် ပုံမှန်အားဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်ရသည့် အစောင့်အဖြစ် တာဝန်ယူရလေ့ရှိသည်။

အဓိကမှာ ရှောင်မိုက အသက်ငယ်လွန်းနေပြီး အစ်ကိုလေး ချန်ကျိန်းဟောင်ကလည်း သတ္တိအလွန်ကြောင်လွန်းသောကြောင့် ၎င်းတို့သည် ခွန်အားမလိုသည့် သို့မဟုတ် ဘေးအန္တရာယ်မရှိသည့် တာဝန်များကိုသာ လုပ်ဆောင်နိုင်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"နားလည်ပြီ အစ်ကိုကြီး။" အားလုံးက ခေါင်းညိတ်ကာ တိုးညင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။

"လှုပ်ရှားကြစို့"

ကျန်းရှန်းဟန်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

ရှောင်မိုနှင့် အစ်ကိုလေးတို့သည် ခြံဝင်းငယ်ရှိရာ လမ်းမ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် အစောင့်နေကြလေသည်။

ကျန်သုံးဦးမှာမူ ချိတ်ပါသောကြိုးကို ခြံဝင်းနံရံပေါ်သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ပစ်တင်လိုက်ပြီးနောက် မျောက်များကဲ့သို့ သွက်လက်စွာဖြင့် နံရံပေါ်သို့ တက်သွားကြလေသည်။

ခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် အစ်ကိုလတ် လိုထိုက်သည် သူဌေးဖန် ပိုက်ဆံဖွက်ထားသည့်နေရာကို လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့သွားလေသည်။

၎င်းတို့သုံးဦးမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး ဂေါ်ပြားများဖြင့် ချက်ချင်းပင် စတင်တူးကြလေတော့သည်။

သို့သော် ကျန်းရှန်းဟန်နှင့် အခြားသူများ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး မကြာမီမှာပင်။

ရှောင်မိုသည် အဝေးမှ ၎င်းတို့ထံသို့ ဦးတည်လာနေသော ရထားလုံးတစ်စီးကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရှောင်မိုသည် ၎င်းမှာ သူဌေးဖန် ဟုတ်မဟုတ် သေချာမသိသော်လည်း ဘေးကင်းစေရန်အတွက် ခြံဝင်းနံရံဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားကာ ကြောင်အော်သံကို အတုခိုးလိုက်လေသည်။

"မြောင်... မြောင်..." ကြောင်အော်သံလေးမှာ ညအမှောင်ထုထဲတွင် တိုးညင်းစွာ ပျံ့လွင့်သွားလေသည်။

ခြံဝင်းထဲရှိ သုံးဦးမှာ လန့်သွားကြသော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်မထွက်လာကြသေးဘဲ ဆက်လက်တူးနေကြဆဲဖြစ်သည်။

တူးနေရင်းနှင့် ကျန်းရှန်းဟန်က "ဒီစောက်ကျိုးနည်း မြေပိုင်ရှင်က ဘာလို့ ဒီပစ္စည်းတွေကို ဒီလောက်အထိ နက်နက်ကြီး မြှုပ်ထားရတာလဲ" ဟု ညည်းတွားနေလေသည်။

"မြောင်... မြောင်..."

၎င်းတို့ ပြန်ထွက်မလာသေးသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်မိုသည် ပို၍စိုးရိမ်လာပြီး နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်အော်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ရထားလုံးက ပို၍နီးကပ်လာသောကြောင့် ရှောင်မိုမှာ သစ်ပင်တစ်ပင်၏နောက်တွင် ပုန်းနေလိုက်ရရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

သေချာပေါက်ပင် ရထားလုံးသည် ခြံဝင်းရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ရထားလုံး၏အပြင်ဘက်တွင် ထိုင်နေသော ရထားလုံးမောင်းသူနှင့် အိမ်စေတို့သည် အောက်သို့ဆင်းကာ ခြေနင်းခုံကို ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

"သခင်ကြီး၊ ရောက်ပါပြီ။"

အိမ်စေ၏စကားအဆုံးတွင် ဗိုက်ရွှဲရွှဲနှင့် အဆီပြန်နေသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးသည် ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းလာလေသည်။

မကြာမီမှာပင် အရောင်အသွေးစုံလင်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော လှပသည့် ပြည့်တန်ဆာမလေးတစ်ဦးသည် လိုက်ကာကို မဖယ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာလေသည်။

သို့သော် သူမအဆင်းတွင် မတော်တဆခြေချော်သွားပြီး ရှေ့သို့ ယိုင်လဲသွားကာ သူဌေးဖန်၏ ဗိုက်ပူပူကြီးပေါ်သို့ ကျသွားလေသည်။

"အို... မိန်းကလေးလေးရယ်၊ သတိထားမှပေါ့။" သူဌေးဖန်သည် အခွင့်ကောင်းယူကာ အမျိုးသမီး၏ တင်းအိနေသော တင်ပါးကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

"သခင်ကြီးက လူဆိုးကြီးပဲ..." အမျိုးသမီးက သူမ၏လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် သူ၏ရင်ဘတ်ကို ဖွဖွလေး ရိုက်လိုက်လေသည်။

သူဌေးဖန်သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အမျိုးသမီး၏ သွယ်လျသောခါးကို ပွေ့ဖက်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားလေတော့သည်။

ရထားလုံးမောင်းသူနှင့် အိမ်စေတို့က ဝင်ပေါက်တွင် စောင့်နေကြလေသည်။

ရှောင်မို၏နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာလေသည်၊ သူတို့ ကောင်းကောင်းပုန်းနိုင်ပြီး သူဌေးဖန်၏ အတွေ့မခံရပါစေနှင့်ဟုသာ သူ ဆုတောင်းနေမိသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ခြံဝင်းထဲမှ သူဌေးဖန်၏ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည် "မင်းတို့ ကောင်စုတ်လေးတွေ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ ငါ့ရွှေတွေကို ချထားလိုက်စမ်း ချထား"

ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်သံကို ကြားရသည်နှင့် ရထားလုံးမောင်းသူနှင့် အိမ်စေတို့သည် ခြံဝင်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။

"မင်းတို့ ကောင်စုတ်လေးတွေ မပြေးနဲ့"

"ငါ့ရွှေတွေကို ချထားစမ်း"

"မင်းတို့ရဲ့ ခွေးခြေထောက်တွေကို ငါ ရိုက်ချိုးပစ်တာ ကြည့်နေလိုက်"

မကြာမီ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားလေသည်။

အစ်ကိုလေးမှာ ထိုအသံများကို ကြားရသဖြင့် တုန်လှုပ်နေလေသည်။ သူသည် အစ်ကိုကြီးနှင့် အခြားသူများအတွက် စိုးရိမ်နေသော်လည်း ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ကူရန်လည်း မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေလေသည်။

ယင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ရှောင်မိုသည် တုတ်တစ်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။

"အစ်ကိုလတ်၊ သူတို့ကို ဂေါ်ပြားနဲ့ ရိုက်"

"သူတို့ကို ခဲနဲ့ပစ်"

"ခြံထဲကနေ အပြင်ကို အတင်းတိုးထွက်"

"ပြေး မြန်မြန်ပြေးကြ"

ရုန်းရင်းဆန်ခတ် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် အစ်ကိုကြီး ကျန်းရှန်းဟန်နှင့် အခြားသူများသည် ခြံဝင်းထဲမှ ပြေးထွက်လာကြလေသည်။

"ညီလေးလေး ရထားလုံးကို မောင်းထွက်သွား"

အစ်ကိုလေးကို မြင်သည်နှင့် ကျန်းရှန်းဟန်က လှမ်းအော်လိုက်လေသည်။

အစ်ကိုကြီး၏အသံကို ကြားရသည်နှင့် ချန်ကျိန်းဟောင်သည် သူ၏တုတ်ဖြင့် မြင်း၏တင်ပါးကို အတင်းရိုက်လိုက်လေသည်။

လန့်သွားသော မြင်းသည် တဟီဟီအော်ကာ ရှေ့သို့ ဒုန်းစိုင်းပြေးထွက်သွားသဖြင့် ရထားလုံးမှာလည်း ပါသွားလေတော့သည်။

၎င်းတို့အုပ်စုသည် အခြားလမ်းကြားလေးတစ်ခုသို့ အတင်းပြေးဝင်သွားကြလေသည်။

သို့သော် ပြေးနေရင်းနှင့် ၎င်းတို့ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

"ညီလေးငါး ဘယ်မှာလဲ။" ကျန်းရှန်းဟန်သည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

"ညီလေးငါး ထွက်မလာနိုင်တာလား။" အစ်ကိုသုံးလည်း ယခုမှ သတိဝင်လာလေသည်။

"ညီလေးငါး အဖမ်းခံလိုက်ရတာလား။" အစ်ကိုလေးမှာ ထိတ်လန့်သွားလေသည်။

"တောက် ငါ ညီလေးငါးကို သွားပြန်ကယ်မယ်"

"ငါလည်း လိုက်မယ်"

"ညီလေးလေး၊ မင်း ဒီသေတ္တာကို ဒီမှာ စောင့်နေ။ ဒီထဲမှာ ရွှေတွေ အပြည့်ပဲ။ ငါတို့ အခု ညီလေးငါးကို သွားကယ်မယ်။ ငါတို့ ပြန်ထွက်မလာရင် မင်း ချက်ချင်း ပြေးတော့"

ကျန်းရှန်းဟန်နှင့် အခြားသူများသည် ပေါက်ပြား၊ ဂေါ်ပြားများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်လှည့်သွားကြလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်မိုမှာ ခြံဝင်းအတွင်း၌ သူဌေးဖန်၏ အချည်ခံထားရလေသည်။

"ကောင်စုတ်လေး၊ အခု ပြေးကြည့်စမ်းပါဦး၊ ဘာလို့ မပြေးတော့တာလဲ။ ထပ်ပြေးကြည့်ဦးလေ ဟောဒီကောင်ကတော့..."

သူဌေးဖန်က ရှောင်မို၏ဗိုက်ကို ကန်လိုက်သဖြင့် ရှောင်မိုသည် အစာအိမ်မှ ပြန်တက်လာသည့် ခါးသက်သော အရည်များကို ထွေးထုတ်လိုက်ရလေသည်။

"ငါ့ကို မြန်မြန်ပြောစမ်း၊ မင်းတို့ ကောင်စုတ်တွေ ဘယ်မှာ နေကြတာလဲ။ မပြောရင်တော့ ငါ မကြာခင်မှာ..."

"ဒီဝက်ပုပ်ကြီး ငါ့ညီလေးငါးကို လွှတ်လိုက်စမ်း"

"သေပေတော့ ဝက်ပုပ်ကြီးရဲ့"

သူဌေးဖန် စကားမဆုံးသေးမီ ကျန်းရှန်းဟန်နှင့် အခြားသူများ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာကြပြန်သည်။

မွေးရာပါ ခွန်အားကြီးသော ထန်ခွမ်းသည် သူ၏ဂေါ်ပြားဖြင့် ရထားလုံးမောင်းသူ၏ ခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်ပြီးနောက် သူဌေးဖန်ကိုပါ ကန်ချလိုက်လေသည်။

ရုန်းရင်းဆန်ခတ် တိုက်ခိုက်မှုအပြီးတွင် ကျန်းရှန်းဟန်သည် ကြိုးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး ညီလေးငါးနှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားလေတော့သည်။

"လိုက်ကြ မြန်မြန်လိုက်ကြစမ်း အို... ငါ့ဘုရား... ငါ့ပိုက်ဆံတွေ"

သူဌေးဖန်နှင့် အိမ်စေအိုကြီးတို့သည် ခြံဝင်းထဲမှ လိုက်လာကြသော်လည်း ငယ်ရွယ်ဖျတ်လတ်သော ဤလူငယ်များကို မည်သို့မှ မမီနိုင်ကြချေ။

မကြာမီမှာပင် ရှောင်မိုနှင့် အခြားသူများသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။

အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ၎င်းတို့သည် ရွာကလေးသို့ ပြန်ရောက်လာကြလေသည်။

၎င်းတို့ငါးဦးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေကြပြီး သေမင်းလက်မှ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာခဲ့သကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

"ညီလေးလေး၊ သေတ္တာကို မြန်မြန်ဖွင့်ကြည့်စမ်း။ မင်းနဲ့ ညီလေးငါးက ဒီအထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ မမြင်ရသေးဘူး မဟုတ်လား။" အနည်းငယ် အနားယူပြီးနောက် ကျန်းရှန်းဟန်က မရှည်မလျား ပြောလိုက်လေသည်။

ချန်ကျိန်းဟောင်သည် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ၏ရင်ခွင်ထဲရှိ သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။

အတွင်း၌ ဝင်းဝါတောက်ပနေသော ရွှေတုံးကြီးများ ရှိနေသည် စုစုပေါင်း အလေးချိန် လေးပိဿာခန့် ရှိလေသည်။

"အစ်ကိုကြီး ငါတို့ ချမ်းသာပြီ"

ချန်ကျိန်းဟောင်သည် တံတွေးကို ခိုးမြိုလိုက်ပြီး အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

လေးပိဿာ

ဒါ ရွှေလေးပိဿာကြီးတောင်

ဒါနဲ့ဆိုရင် ဆန်တွေ၊ ကြက်တွေ၊ ဘဲတွေ၊ ငါးတွေ၊ အသားတွေ ဘယ်လောက်တောင် ဝယ်စားလို့ ရလိုက်မလဲ

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ချန်ကျိန်းဟောင်သည် စိုးရိမ်လာပြန်သည် "အစ်ကိုကြီး၊ သူဌေးဖန်က ငါတို့ကို လိုက်ရှာမှာလား။"

"စိတ်မပူပါနဲ့ ညီလေးလေး၊ သူ ရှာမှာ မဟုတ်ဘူး။"

အစ်ကိုလတ် လိုထိုက်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ပထမအချက်က လော့ဖုန်းမြို့က အရမ်းကြီးပြီး တောင်းရမ်းစားသောက်သူတွေလည်း အများကြီးရှိတယ်။

ဒုတိယအချက်က ငါတို့ရွာက အရမ်းဝေးလံခေါင်ဖျားတယ်၊ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီအထိ လမ်းရှာတွေ့မှာလဲ။

ဒါ့အပြင် ဒီရွှေအနည်းငယ်က သူဌေးဖန်တို့ မိသားစုအတွက်တော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ သူ ငါတို့ကို လူသိရှင်ကြား လိုက်ရှာရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလို လိုက်ရှာလို့ သူ့ရဲ့ ကျားမကြီး သိသွားရင်တော့... ဟီးဟီးဟီး..."

အစ်ကိုလတ်၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုကို ကြားရသည်နှင့် ချန်ကျိန်းဟောင်သည် လုံးဝ စိတ်အေးသွားလေတော့သည်။

"ကဲ... ဒီနေ့ ငါတို့ တကယ်ပဲ အကြီးအကျယ် ရလိုက်တာပဲ ဒါပေမယ့် သံသယမဖြစ်စေဖို့အတွက် ဒီပိုက်ဆံတွေကို လော့ဖုန်းမြို့မှာ သွားသုံးလို့ မရသေးဘူး။

ပြီးတော့ ငါ့မှာ အကြံတစ်ခု ရှိတယ်၊ ငါ့ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ သဘောထားကို သိချင်တယ်"

"ပြောပါ အစ်ကိုကြီး။" ထန်ခွမ်းက တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ပွစိတက်ကာ ဖူးရောင်နေသော်လည်း ရွှေတွေကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် နာကျင်မှုများပင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းရှန်းဟန်သည် သူ၏ညီအစ်ကိုများကို တစ်ဦးချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်

"ငါ မင်းတို့ကိုခေါ်ပြီး မသေမျိုးတွေကို သွားရှာချင်တယ်"

အခန်း (၁၈၂) ငါတို့ မသေမျိုးဖြစ်သွားတဲ့အခါ မင်းကို သေချာပေါက် လာရှာမယ်

"ငါ မင်းတို့ကိုခေါ်ပြီး မသေမျိုးတွေကို သွားရှာချင်တယ်"

ကျန်းရှန်းဟန်က သူ၏ ညီအစ်ကိုများကို လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

အခြားသူများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ရှောင်မိုမှလွဲ၍ ကျန်သူများအားလုံး ခေါင်းကုတ်လိုက်ကြလေသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ မသေမျိုးတွေကို သွားရှာမယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"

အစ်ကိုသုံး ထန်ခွမ်းက သူ၏အစ်ကိုကြီး ပြောနေသည့်စကားကို သိပ်နားမလည်ခဲ့ချေ။

"ညီလေးသုံး၊ စာသားအတိုင်းပဲလေ"

ကျန်းရှန်းဟန်က ခေါင်းမော့ကာ အဝေးရှိ မြင့်မားသော တောင်တန်းကြီးများကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

"အားနည်းသူကို အားကြီးသူက ဝါးမျိုတယ်ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်။ ဒီလောကကြီးမှာ အရည်အချင်းရှိရင် အရာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်တယ် အရည်အချင်းမရှိရင်တော့ ဘာမှမရှိဘူး။

အခု ငါတို့ဆီမှာ ရွှေတွေရှိနေပေမယ့် ဒီရွှေတွေက တစ်သက်လုံး ခံပါ့မလား။

ဟင့်အင်း၊ မခံနိုင်ဘူး

တကယ်တော့ အခုလောလောဆယ် ငါတို့ ဒီရွှေတွေကို လော့ဖုန်းမြို့မှာ သုံးလို့တောင် မရသေးဘူး။

ငါတို့ဆီမှာ ရွှေတွေရှိတယ်ဆိုတာ တခြားသူတွေ သိသွားရင် ငါတို့ အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလား။

မနေ့ညကတောင် ညီလေးငါး ဒုက္ခရောက်တော့မလို့ပဲ"

အားလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြလေသည်။

"ဒါကြောင့်"

ကျန်းရှန်းဟန်၏ လေသံက ပိုမို ပြတ်သားလာလေသည်။

"ငါတို့ ကျင့်ကြံသူတွေ ဖြစ်လာရမယ် တခြားသူတွေက ငါတို့ကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်တာမျိုး အဖြစ်မခံဘဲ ငါတို့ကသာ တခြားသူတွေရဲ့ ဘဝတွေကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်ရမယ်"

အစ်ကိုကြီး၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း အများစုမှာ သွေးဆူလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရလေသည်။

"ဒါပေမယ့် အစ်ကိုကြီး၊ မသေမျိုးတွေကို ရှာဖို့ ငါတို့ ဘယ်ကိုသွားရမှာလဲ"

အစ်ကိုလေး ချန်ကျိန်းဟောင်က အနည်းငယ် မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေလေသည်။

မသေမျိုးတွေကို ရှာမယ်၊ မသေမျိုးတွေကို ရှာမယ်ဆိုပေမယ့် မသေမျိုးတွေက ဘယ်မှာလဲ။ ဤလောကတွင် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းနိုင်ပြီး မြေကြီးထဲသို့ တိုးဝင်နိုင်သော မသေမျိုးများ ရှိသည်ဟု ၎င်းတို့အားလုံး ကြားဖူးခဲ့ကြသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ...

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် လော့ဖုန်းမြို့ကို ရောက်တုန်းက မြောက်ဘက်ကို ဆက်သွားရင် နဂါးနက်ဂိုဏ်းလို့ ခေါ်တဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုရှိတယ်၊ အဲဒီမှာ မသေမျိုးတွေ ရှိရမယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ပြောနေတာကို ငါ ကြားခဲ့ရတယ်

မသေမျိုးတစ်ပါးပါးက ငါတို့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလာအောင် လုပ်နိုင်ရင် ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာက ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်။

ပြီးတော့ ဒီရွှေတွေကို ငါတို့ရဲ့ ခရီးစရိတ်အဖြစ် သုံးလို့ရတာပေါ့"

"အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော် လိုက်မယ်"

"အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော်လည်း လိုက်မယ်"

အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားသည်ကို မြင်သောအခါ ညီအစ်ကိုများအားလုံး လက်ထောင်လိုက်ကြလေသည်။

ဤပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ရွာကလေးက မဆိုးလှသော်လည်း။

၎င်းတို့က ဤသို့သော ရွာမျိုးတွင် တစ်သက်လုံး နေထိုင်သွား၍ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ထို့အပြင် အစ်ကိုကြီးပြောသည်က မှန်ပေသည်။

ငွေဆိုသည်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ကုန်ခန်းသွားမည်သာ ဖြစ်ပြီး မသေမျိုးတစ်ပါး ဖြစ်လာမှသာ ငတ်မွတ်ခြင်းဘေးမှ ကင်းဝေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ" ကျန်းရှန်းဟန်က သူ၏ ပေါင်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ "ဒီလိုဆိုမှတော့ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဒီရွှေတွေကို အတုံးလေးတွေဖြစ်အောင် ခွဲလိုက်မယ်၊ အရာအားလုံးကို အဆင်သင့်ပြင်ဆင်ပြီး မြောက်ဘက်ကို ခရီးဆက်ကြတာပေါ့"

"အစ်ကိုကြီး... အဲဒါက... ကျွန်တော်..." ထိုအချိန်တွင် ရှောင်မိုက အချိန်အခါမဟုတ်ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်လေသည်၊ "ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ နေခဲ့ချင်တယ်"

"ဟင်"

အခြား ညီအစ်ကိုများအားလုံးက ရှောင်မိုကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

"ညီလေးငါး၊ မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ..." ကျန်းရှန်းဟန်က သူ အကြားအာရုံ မှားယွင်းသွားသည်ဟု ထင်လိုက်မိလေသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ နေခဲ့ချင်တယ်၊ မသေမျိုးတွေကို သွားမရှာတော့ဘူး"

ရှောင်မိုက လေးနက်စွာ ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒီလောကကြီးက အားနည်းသူကို အားကြီးသူက ဝါးမျိုတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ၊ လုံလောက်တဲ့ အရည်အချင်းရှိမှသာ ကောင်းကောင်း အသက်ရှင်နိုင်မယ်

ဒါပေမယ့် အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်မှာ မသေမျိုးတွေကို သွားရှာဖို့ ရည်ရွယ်ချက် တကယ်ကို မရှိလို့ပါ"

စကားပြောနေရင်း ရှောင်မိုက ပြုံးကာ သူ၏ နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်လေသည် "အစ်ကိုကြီး၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ကျွန်တော် ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ကို သွားရှာချင်တယ်၊ သူတို့ လျန်တိုင်းပြည်မှာ ရှိလောက်တယ်"

အမှန်တကယ်တွင် ရှောင်မို၌ မည်သည့် ဦးလေး သို့မဟုတ် အဒေါ်မျှ မရှိချေ၊ ၎င်းက ရှောင်မို ဖန်တီးထားသော ဆင်ခြေတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှန်းဟန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည် "ညီလေးငါး၊ မင်း သေချာလို့လား။ ငါတို့ ထွက်သွားတာနဲ့ မင်း တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့မှာနော်"

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် သိပါတယ်" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် မိသားစုကို တကယ် ရှာတွေ့ချင်တယ်၊ ပြီးတော့ အစ်ကိုတို့ကိုလည်း ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး။

ဒါပေမယ့် အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ ယာယီ ခွဲခွာရပေမယ့် အနာဂတ်မှာ သေချာပေါက် ပြန်ဆုံတွေ့ရမယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်"

"ကောင်းပါပြီလေ... ညီလေးငါးက ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီဆိုတော့လည်း အစ်ကိုကြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး"

ကျန်းရှန်းဟန်က သူ၏ ညီလေးငါးကို ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူ အခြားဘာမျှ ထပ်မပြောနိုင်တော့ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ညီလေးငါးတွင် မိသားစု ရှိနေသေးသည်။

ညီလေးငါးအတွက်မူ မိသားစုကို ရှာဖွေခြင်းက စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော မသေမျိုးတာအိုထက် အမှန်တကယ်ပင် ပို၍ လက်တွေ့ကျပေသည်။

အခြား ညီအစ်ကိုများက ညီလေးငါးနှင့် မခွဲခွာချင်ကြသဖြင့် ၎င်းတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါရန် ဆက်လက် ဖျောင်းဖျကြသော်လည်း ရှောင်မိုက ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် အားလုံးကို ငြင်းဆန်ခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ညီလေးငါး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က အမှန်တကယ်ပင် ခိုင်မာနေကြောင်း ၎င်းတို့ သိရှိသွားကြလေသည်။

လေးရက်ကြာပြီးနောက် အားလုံးက ရွှေများကို အတုံးသေးသေးလေးများဖြစ်အောင် ခွဲလိုက်ကြပြီး အိတ်ငါးအိတ်ခန့် အကြမ်းဖျင်း ပြည့်သွားလေသည်။

"ညီလေးငါး၊ ဒီရွှေတွေကို ယူထားလိုက်။ သုံးတဲ့အခါတိုင်း သတိထားဖို့ မှတ်ထား။ တစ်နေရာတည်းမှာ ဆက်တိုက်မသုံးနဲ့၊ ပြီးတော့ မသုံးခင် ငွေစလေးတွေနဲ့ အရင်လဲသုံးတာ အကောင်းဆုံးပဲ" ကျန်းရှန်းဟန်က ရှောင်မိုထံသို့ အိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ရှောင်မိုက ၎င်းကို ယူကာ အလေးချိန်ကြည့်လိုက်ရာ ရွှေအိတ်က တစ်ကျင်းခန့် အလေးချိန်ရှိမည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဒါက များလွန်းတယ်၊ ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ဘူး" ရှောင်မိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ မနေ့ညက သူ ထိုမျှလောက် အားစိုက်ထုတ်ခဲ့ရသည်ဟု မယုံကြည်သဖြင့် ဤမျှများများ မရသင့်ဟု ထင်မှတ်နေလေသည်။

"ယူဆိုရင် ယူထားလိုက်စမ်းပါ"

ကျန်းရှန်းဟန်က အိတ်ကို ရှောင်မို၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်လိုက်လေသည်။

"ငါတို့ ညီအစ်ကို ငါးယောက် တစ်ယောက် တစ်အိတ်စီ ရတာပဲ

ဒါ့အပြင် မင်းကို စောင့်ရှောက်မယ့်သူလည်း မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီရွှေတွေကို ချွေချွေတာတာ သုံး။

မိဘတွေကို ရှာမတွေ့ရင်တောင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ငတ်မွတ်ခြင်းဘေးကနေ ကင်းဝေးနိုင်လိမ့်မယ်"

"အစ်ကိုကြီး"

"ညီလေးငါး မင်း ထပ်ပြောနေမယ်ဆိုရင် အစ်ကိုကြီး ဒေါသထွက်တော့မယ်နော်"

ကျန်းရှန်းဟန်က ရှောင်မို၏ စကားများကို ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ" ရှောင်မိုက အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ ဒီကျေးဇူးကို ကျွန်တော် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"

"ဟားဟားဟား၊ မင်းက ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ငါတို့ ညီအစ်ကို ငါးယောက်ကြားမှာ ကျေးဇူးဆပ်ဖို့တွေ ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး"

ကျန်းရှန်းဟန်က ရှောင်မို၏ ပခုံးကို ခပ်ပြင်းပြင်း ပုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ညီလေးငါး၊ ငါတို့ သွားတော့မယ်။ မင်းကိုယ်မင်း သေချာ ဂရုစိုက်နော် မှတ်ထား၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အသက်ရှင်အောင် နေရမယ်။ အသက်ရှင်နေသရွေ့ အရာအားလုံးအတွက် မျှော်လင့်ချက်ရှိတယ်၊ သေသွားရင်တော့ အားလုံး ပြီးသွားပြီပဲ"

ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် "အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် မှတ်ထားပါ့မယ်"

"သွားကြစို့ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ တစ်နေ့နေ့ ပြန်ဆုံရမယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်"

ကျန်းရှန်းဟန်က အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ သူ၏ညီကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်လေသည်။

"ညီလေးငါး၊ ဂရုစိုက်နော်"

"ညီလေးငါး၊ ကျန်းမာအောင် နေနော်"

"ငါတို့ မသေမျိုးအဖြစ် ရောက်ရှိသွားတဲ့အခါ မင်းကို သေချာပေါက် လာရှာမယ်"

အခြား အစ်ကိုကြီးများကလည်း ရှောင်မိုကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပွေ့ဖက်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများတွင် မခွဲခွာလိုမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းရှန်းဟန်နှင့် အခြားသူများက ရှောင်မိုအတွက် အစားအသောက် အများစုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်အတွက် အနည်းငယ်မျှသာ ယူဆောင်ကာ မြောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

၎င်းတို့၏ ကျောပြင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ကြည့်နေပြီးမှသာ ရှောင်မိုက သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်လေသည်။

ဤဘဝတွင် သူက မိသားစုတစ်ရာထံမှ စွန့်ကြဲစာကို စားရတော့မည် မဟုတ်သော်လည်း အသေအရှင် အတူတူကြုံဖူးသော ညီအစ်ကို လေးယောက်ကို ရရှိခဲ့သည်မှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်လှပေသည်။

နောက်ရက်များတွင်။

ရှောင်မိုက ရွာကလေးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ကာ တောင်ပေါ်မှ တူးဖော်လာသော တောဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် သူ၏ ညီအစ်ကိုများ ချန်ထားခဲ့သော အစားအသောက်များကို စားသောက်ရင်း မိန်းကလေးငယ် ရောက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

သို့သော် လေးရက်သာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး ဤစွန့်ပစ်ခံရွာကလေးသို့ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရောက်လာခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ဘဝတစ်ရာကျမ်းက ပြောခဲ့သော "မကြာမီ" ဆိုသည့် အချိန်က အမှန်တကယ် မည်မျှကြာမည်ကို ရှောင်မို စတင်၍ တွေးတောလာမိလေသည်။

နှစ်အနည်းငယ်ဆိုလျှင်တောင် မကြာမီ ဟု သတ်မှတ်ထားခြင်းများလား။

ထို့နောက် ရှောင်မို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေသော ပဉ္စမမြောက်နေ့၏ ညနေခင်းတွင်။

သူ၏ အခန်းထဲတွင် အိပ်နေသော ရှောင်မိုက ရုတ်တရက် ထိုင်လျက်သား ဖြစ်သွားလေသည်။

ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ရှိနေ၏။