အခန်း (၁၈၃-၁၈၄)

အခန်း (၁၈၃) ကျွန်မကို အာရှင်းလို့လည်း ခေါ်လို့ရပါတယ်...

ရှောင်မိုက ဆူညံသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ ချက်ချင်း ထိုင်လျက်သား ဖြစ်သွားလေသည်။

သူက ကုတင်ဘေးရှိ ဂေါ်ပြားကို ဆွဲယူကာ တံခါးကို ဂရုတစိုက် ဖွင့်၍ ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

အကယ်၍ သူခိုးသာဆိုလျှင် သူက ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ချဉ်းကပ်သွားပြီး ဂေါ်ပြားဖြင့် ရိုက်ပစ်မည်ဖြစ်သည်။

ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်ကာ လရောင်က ခြံဝင်းထဲသို့ ဖြာကျနေပြီး အရာအားလုံးအပေါ် မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

ဆူညံသံက မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

လရောင်ကို အသုံးပြု၍ ရှောင်မိုက ခြေသံကို ဖွကာ မီးဖိုချောင်ဆီသို့ သတိကြီးစွာ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

"သူခိုး" က တံခါးကို အပြည့်အဝ ပိတ်မထားခဲ့ချေ၊ တံခါးက ဟနေလေသည်။

တံခါးဘောင်ကို မှီကာ ရှောင်မိုက အထဲသို့ သတိကြီးစွာ ချောင်းကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဟင်"

မီးဖိုချောင်ထဲရှိ အရာအားလုံးကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မိုမှာ အံ့အားမသင့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ရှောင်မိုက အသက် ကိုးနှစ် ဆယ်နှစ်ထက် မပိုပုံရသော ကောင်လေးတစ်ယောက်ကိုသာ မြင်လိုက်ရလေသည်။

ဤ ကောင်လေးတွင် ဆံပင်တိုတိုရှိပြီး ဟောင်းနွမ်းညစ်ပတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ တောင်ပေါ်မှ တွားသွားထွက်လာသည့်အလား ရွှံ့နှင့် ဖုန်များပေကျံနေလေသည်။

ကောင်လေး၏ မျက်နှာတွင်လည်း မီးသွေးများ ပေကျံနေပြီး သူ၏ ဆံပင်များထဲတွင် ရွှံ့ခဲအချို့ပင် ရှိနေသေးလေသည်။

【ထိုမိန်းကလေးငယ်က ပိုင်ရှင်၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာပါပြီ။】

ရုတ်တရက် ဘဝတစ်ရာကျမ်း၏ အသံက ရှောင်မို၏ စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဒါဆို သူက အဲဒီ မိန်းကလေးငယ်ပေါ့"

ရှောင်မိုမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင်။

ဘဝတစ်ရာကျမ်း၏ သတိပေးချက်သာ မရှိပါက ရှောင်မိုက သူမသည် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း အမှန်တကယ်ပင် သိရှိမည်မဟုတ်ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မည်သည့် လမ်းဘေးကလေးက မပိန်ဘဲ နေမည်နည်း။ ထို့အပြင် သူမ၏ မျက်နှာအများစုမှာ မည်းနက်နေအောင် ပေကျံနေသဖြင့် သူမ၏ ရုပ်သွင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်နိုင်ချေ။

သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးများက အလွန် နက်ရှိုင်းသော မှတ်မှတ်ထင်ထင် ခံစားချက်တစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

ဤအရာက ရှောင်မိုကို သူ၏ ပထမဘဝတွင် ချင်ရီနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့ရချိန်ကို သတိရသွားစေလေသည်။

ထိုစဉ်က ချင်ရီကလည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများကလည်း အလွန်အမင်း လှပခဲ့လေသည်။

တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ ထိုစဉ်က ချင်ရီ၏ မျက်လုံးများတွင် နိုးကြားသတိထားမှုများ ပြည့်နှက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများကမူ နှစ်သောင်းချီ သက်တမ်းရှိသော နှင်းတောင်ပေါ်မှ ရေခဲစမ်းရေအလား မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြည်လင်နေလေသည်။

မည်သည့်အရာကမျှ သူမ၏ သန့်စင်သော မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မျှပင် ညစ်ညမ်းစေနိုင်စွမ်း မရှိသကဲ့သို့ပင်။

သူမက အိုးထဲရှိ ရေအေးဖြင့် စိမ်၍ သိမ်းဆည်းထားသော စားကြွင်းစားကျန်များကို ကြည့်ကာ တံတွေးများကို အဆက်မပြတ် မျိုချနေလေသည်။

ဤမိန်းကလေးငယ်က အလွန် ဆာလောင်နေပုံရသည်၊ သူမ၏ လည်မျိုးက အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေပြီး အိုးဆီသို့ သူမ၏ လက်ကို အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ လှမ်းလိုက်သေးသည်။

သို့သော် မိန်းကလေးငယ်က အစားအစာကို ထိတော့မည့် အချိန်တိုင်းတွင် သူမ၏ လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်ကာ ဤသို့ အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်နေပြီး အတွင်းစိတ်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေရပုံပေါ်လေသည်။

သူမက သူတစ်ပါး၏ အစားအစာကို ခိုးယူသင့်မသင့် ရုန်းကန်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မိန်းကလေးငယ်က သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကောက်ဝတ်ကို ညာဘက်လက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ယမ်းလိုက်လေသည်။

လေပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းပြီးနောက် မိန်းကလေးငယ်က သစ်သားကုလားထိုင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်ခွာရန် ရည်ရွယ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် သူမ လှည့်ကာ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ရုတ်တရက် လန့်ဖြန့်သွားလေသည်။

သစ်သားတံခါးအဟမှတစ်ဆင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

သူ့ကို လူမိသွားပြီဖြစ်ရာ ရှောင်မိုက ဆက်လက် ပုန်းကွယ်မနေတော့ချေ။

သူက မီးဖိုချောင်၏ သစ်သားတံခါးကို အပြည့်အဝ ဖွင့်လိုက်ပြီး မိန်းကလေးငယ်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

မိန်းကလေးငယ်က အဆက်မပြတ် နောက်ဆုတ်နေပြီး ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲမှ သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ကောက်ယူကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်၍ ရှောင်မိုကို ချိန်ရွယ်ထားလေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်မိုက သူမ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ အကြောက်တရားကို ဖတ်ရှုလိုက်ရသော်လည်း ထို့ထက်ပို၍ နားမလည်နိုင်မှုများက ရှိနေလေသည်။

သူမက မူလက အခြားသူများ၏ အတွေးများကို နားလည်နိုင်ပြီး ၎င်းတို့၏ ဝမ်းသာခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ပျော်ရွှင်ခြင်းတို့ကို သိရှိနိုင်ကာ မည်သည့်အရာကို မျှော်လင့်ရမည်ဆိုသည်ကို ခံစားသိရှိနိုင်စွမ်း ရှိသောကြောင့်ဖြစ်မည်ဟု ရှောင်မို ခန့်မှန်းလိုက်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အကြောက်တရားအများစုမှာ မသိနားမလည်မှုမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမက သူနှင့် တွေ့ဆုံချိန်တွင် ဘဝတစ်ရာကျမ်း၏ ဖုံးကွယ်မှုကြောင့် သူ၏ အတွင်းစိတ်အတွေးများကို လုံးဝ မမြင်နိုင်ခဲ့ချေ။

ဤယခင်က မကြုံဖူးသော မသိနားမလည်မှုက သူမကို အကြောက်တရားနှင့် သံသယများ အမှန်တကယ် ခံစားရစေခဲ့လေသည်။

ရှောင်မို ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလာတိုင်း မိန်းကလေးငယ်က နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်သွားလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်မိုက မီးဖိုပေါ်ရှိ အိုးကြီးထဲမှ စားမကုန်ဘဲ ကျန်နေသော ထမင်းပန်းကန်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး တူတစ်စုံကိုပါ ယူကာ မိန်းကလေးငယ်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည် "မင်း စားချင်လား။ စားချင်ရင် မင်းအတွက်ပဲ"

မိန်းကလေးငယ်က ရှောင်မို၏ လက်ထဲရှိ ထမင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှောင်မိုကို ကြည့်ကာ တံတွေးမမျိုချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"ဂွီ ဂွီ"

မိန်းကလေးငယ်၏ ဗိုက်မှ မြည်သံထွက်လာလေသည်။

သို့သော် မိန်းကလေးငယ်က ရှေ့သို့ တိုးမလာသေးဘဲ တုံ့ဆိုင်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုက ထမင်းပန်းကန်နှင့် တူကို မီးဖိုပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်ပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်လေသည်။

ခဏအကြာတွင် ကောင်လေး၌ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝမရှိကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည့်အလား မိန်းကလေးငယ်က နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး တူကို သတိကြီးစွာ ကောက်ကိုင်ကာ တစ်လုတ်ပြီးတစ်လုတ် စတင် စားသောက်လေတော့သည်။

သူမက အလွန် လျင်မြန်စွာ စားသောက်သော်လည်း သူမ၏ ပါးစပ်လေးက သေးငယ်နေသဖြင့် တစ်လုတ်စားလိုက်တိုင်း သူမ၏ ပါးပြင်လေးများက ဖောင်းအိသွားလေသည်။

"ဖြည်းဖြည်းစားပါ၊ နင်နေမယ်" ရှောင်မိုက ရေအိုးထဲမှ ရေတစ်ခွက်ကို ခပ်ယူကာ သူမ၏ဘေးတွင် ချပေးလိုက်လေသည်။

မကြာမီ ထိုထမင်းပန်းကန်ကြီးနှင့် ရေတို့က မိန်းကလေးငယ်၏ စားသောက်ခြင်းကို လုံးဝ ခံလိုက်ရပြီး သူမ၏ ဗိုက်ပူပူလေးက စူထွက်လာလေသည်။

"ဝသွားပြီလား" မိန်းကလေးငယ်ကို ပိုမို သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေရန်နှင့် သူ၌ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်မရှိကြောင်း သိစေရန် ကြိုးပမ်းရင်း ရှောင်မိုက ပြုံးကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ... ဝသွားပါပြီ" မိန်းကလေးငယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ရှင်က လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ"

"အနောက်ဘက်ဒေသမှာ လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်တာက ကောင်းတဲ့အရာ ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မှာပါနော်"

ရှောင်မိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ စကားပြောနေသည့်အလား တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ခုနက ဘာလို့ အစားအစာတွေ မခိုးတာလဲ" ရှောင်မိုက မော့ကြည့်ကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်၊ "ငါ မင်းကို တွေ့သွားတယ်ဆိုတာ မင်းမှ မသိခဲ့တာပဲ"

"ခိုးတာက မှားတယ်လို့ အစ်မဇီက ပြောဖူးတယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မ အရမ်း ဆာလောင်နေပေမယ့် အဲဒါက ရှင့်ရဲ့ အစားအစာပဲလေ။ ကျွန်မ စားလိုက်ရင် ရှင် စားစရာ မရှိတော့ဘူးပေါ့" ဟု မိန်းကလေးငယ်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်မဇီ ဟုတ်လား" ရှောင်မိုမှာ မှင်တက်သွားလေသည်။ အနောက်ဘက်ဒေသတွင် ဤမျှ အကြောင်းအကျိုး ဆင်ခြင်နိုင်ပြီး ကြင်နာတတ်သောသူ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ "ဒါဆို မင်းရဲ့ အစ်မဇီက ဘယ်မှာလဲ"

ရှောင်မို၏ မေးခွန်းကို နားထောင်ရင်း မိန်းကလေးငယ်က ခေါင်းငုံ့လိုက်လေသည်

"ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ ကျွန်မတို့က ဂူတစ်ခုထဲမှာ နေကြတာ၊ ဒါပေမယ့် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ကျွန်မ ပြန်သွားတော့ အစ်မဇီနဲ့ တခြားအဖော်တွေ အားလုံး ပျောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ဆက်တိုက် လိုက်ရှာနေခဲ့တယ်၊ တောင်ပေါ်မှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် လမ်းလျှောက်ခဲ့ပေမယ့် သူတို့ကို လုံးဝ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး..."

"အဲဒါနဲ့ မင်း ဒီကို ရောက်လာတာပေါ့။ ပြီးတော့ နှစ်ရက်လောက် ဘာမှ မစားရသေးဘူးလား" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်လေသည်။

မိန်းကလေးငယ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည် "သစ်သီး နည်းနည်းတော့ စားခဲ့ပါတယ်"

ရှောင်မိုက စကားဆွံ့အသွားလေသည်။

"ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ။ ငါလည်း တစ်ယောက်တည်းပဲဆိုတော့ မင်း ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေလို့ရတယ်။ မင်းရဲ့ အစ်မဇီအကြောင်း ငါတို့ အတူတူ စုံစမ်းကြတာပေါ့၊ ဘယ်လိုလဲ"

ရှောင်မိုက ဖျောင်းဖျလိုက်ရာ သူ၏ လေသံတွင် ရိုးသားမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် မင်း တစ်ယောက်တည်း လေလွင့်သွားလာပြီး လိုက်ရှာလည်း တွေ့မှာမဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ မင်း ငတ်သေသွားနိုင်တယ်။ ဒါ့အပြင် မင်း လိုက်ရှာသလိုမျိုး မင်းရဲ့ အစ်မဇီကလည်း မင်းကို ပြန်လာရှာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"ဟင့်အင်း၊ မရဘူး၊ မရဘူး" မိန်းကလေးငယ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည် "သူတစ်ပါးဆီကနေ အလကား ပေးကမ်းတာတွေကို လက်မခံသင့်ဘူးလို့ အစ်မဇီက ပြောဖူးတယ်။ ရှင့်ရဲ့ ထမင်းကို ကျွန်မ အလကား မစားနိုင်ဘူး"

"မင်း ငါ့ထမင်းကို အလကား စားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး" ရှောင်မိုက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "မင်းက ပုံမှန်အားဖြင့် ငါ့ကို အဝတ်လျှော်ပေး၊ ထမင်းဟင်းချက်ပေး၊ ပြီးတော့ ယေဘုယျအားဖြင့် ငါ့ကို ကူညီပေးလို့ရတယ်။ အဲဒီအတွက် အပြန်အလှန်အနေနဲ့ ငါက မင်းကို အစားအသောက် ပေးမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ"

ဝမ်ရှင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ လေးနက်စွာ စဉ်းစားနေပြီး အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပုံရလေသည်။

ရှောင်မိုက အလောတကြီး မလုပ်ဘဲ သူမ၏ အဖြေကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ရှင်းက သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများကို ရင်ဘတ်တွင် ပိုက်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မော့ကြည့်လိုက်သည် "ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မ... ကျွန်မ ကတိပေးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ရှင်... ရှင် ကျွန်မကို အနိုင်မကျင့်ရဘူးနော်..."

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ မင်းကို အနိုင်မကျင့်ပါဘူး..." ရှောင်မိုက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ့နာမည်က ရှောင်မို။ မင်းနာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

"အာရှင်း"

မိန်းကလေးငယ်က မျက်လုံးလေး မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လုပ်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်မနာမည်က ကျန်းရှင်း"

"အစ်မဇီက ကျွန်မကို အာရှင်းလို့ ခေါ်တယ်"

"ရှင်လည်း ကျွန်မကို အာရှင်းလို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်"

အခန်း (၁၈၄) ကျေးဇူးပြုပြီး ဒေါသမထွက်ပါနဲ့တော့နော်

နောက်နေ့ နံနက်စောစော။

ရှောင်မို သူ၏ အခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ကျန်းရှင်းက ရေဇလုံတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

"ရှောင်မို၊ မျက်နှာသစ်ပြီး ထမင်းစားတော့လေ"

ရှောင်မိုကို မြင်သောအခါ ကျန်းရှင်းက စကားပြောလိုက်လေသည်။

သူမက ယခင်ညကကဲ့သို့ပင် ညစ်ပတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုက မူလက သူမကို ရေချိုးရန် ပြောခဲ့ပြီး သူ၏ အတော်လေး သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ပေးခဲ့သော်လည်း သူမက ငြင်းဆန်ခဲ့လေသည်။

သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မြင်သောအခါ ရှောင်မိုက ထပ်မံ ဖိအားမပေးတော့ချေ။

လျင်မြန်စွာ မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် ကျန်းရှင်းက မီးဖိုချောင်ထဲမှ နံနက်စာကို ယူဆောင်လာခဲ့လေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးက ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်ကာ နံနက်စာကို အတူတကွ စားသောက်ကြလေသည်။

နံနက်စာမှာ ရိုးရှင်းသော ဆန်ပြုတ်သာဖြစ်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော ကောက်နှံများနှင့် ပဲမျိုးစုံ ရောနှောထားကာ ဆားနယ်ထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက် အနည်းငယ်ဖြင့် တွဲဖက်စားသုံးရလေသည်။ သို့သော် လေလွင့်နေသော ကလေးနှစ်ဦးအတွက် မည်သည့်အရာကိုမဆို စားသုံးရခြင်းကပင် အတော်လေး ကောင်းမွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

နံနက်စာ စားပြီးနောက် ကျန်းရှင်းက ပန်းကန်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ရာ အလွန် ကျွမ်းကျင်နေပုံရလေသည်။

ကျန်းရှင်း အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မိုက အဖြူရောင် ဂါဝန်ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးကို မအောက်မေ့ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

ရုရွှယ်၏ ဇာတ်လမ်း အဆုံးသတ်က မည်သို့ဖြစ်မည်ကို သူ တွေးတောနေမိလေသည်။

၎င်းက စိတ်ကူးယဉ် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ရှောင်မိုက အမှန်တကယ်ပင် လက်လွှတ်မခံနိုင်သေးဟု ခံစားနေရလေသည်။ ရှောင်မို လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျန်းရှင်းက သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ငါ့ကို ဘာလို့ စိုက်ကြည့်နေတာလဲ" ရှောင်မိုက ပြုံးကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ရှင် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ" ကျန်းရှင်းက သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လုပ်လိုက်လေသည်။

"မိန်းကလေးတစ်ယောက်အကြောင်း တွေးနေတာပါ"

ရှောင်မိုက သူ၏ အတွေးများကို စုစည်းလိုက်ပြီး ထပ်မံ ရှင်းပြမနေတော့ချေ။

"ဒါနဲ့ မင်းက အရင်တုန်းက အစ်မအာဇီနဲ့ အတူနေခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်နော်။ မင်းရဲ့ မိဘတွေကရော"

ရှောင်မိုက သူမ၏ ယခင်ဘဝက မည်သို့ရှိခဲ့သည်ကို သိချင်သဖြင့် ကျန်းရှင်းကို မေးလိုက်လေသည်။

ရှောင်မို၏ မေးခွန်းကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျန်းရှင်းက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများက သူမ၏ စကတ်အနားစကို ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည် "အမေက ကျွန်မကို စွန့်ပစ်သွားတာ၊ သူမက ကျွန်မကို မလိုချင်တော့ဘူး"

"ဟင်" ရှောင်မိုမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားလေသည်။

ကျန်းရှင်းက သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများကို ပွတ်သပ်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ စကားစပြောလာလေသည်

"ကျွန်မ အသက် ငါးနှစ်အရွယ်တုန်းက အမေက ဘေးအန္တရာယ်ကနေ လွတ်အောင် ကျွန်မကို ခေါ်ပြီး ထွက်ပြေးခဲ့တယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ အမေက ကျွန်မကို အရမ်း ဂရုစိုက်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ခရီးပိုဝေးလာလေလေ သူမက ကျွန်မအပေါ် ပိုပြီး စိတ်မရှည်ဖြစ်လာလေလေပဲလို့ ထင်ရတယ်။

နောက်ဆုံး တစ်နေ့ ကျွန်မ နိုးလာတော့ ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းရင်းမှာ အစာခြောက်အနည်းငယ် ရှိနေတယ်၊ ဒါပေမယ့် အမေ့ကို ကျွန်မ ထပ်ရှာမတွေ့တော့ဘူး"

"အဲဒီနောက် မင်းရဲ့ အစ်မအာဇီနဲ့ ဘယ်လို ဆုံခဲ့တာလဲ" ဟု ရှောင်မိုက ဆက်မေးလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ တောင်ပေါ်မှာ ရက်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ပြီး ကျွန်မရဲ့ အစာခြောက်အားလုံး ကုန်သွားတယ်။ ကျွန်မ အရမ်း ဆာလောင်နေချိန်မှာပဲ အစ်မအာဇီနဲ့ ဆုံခဲ့တာပါ"

ကျန်းရှင်းက လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"အစ်မအာဇီက ကျွန်မရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ကြားပြီးနောက် ကျွန်မကို ခေါ်ယူစောင့်ရှောက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မအပြင် အစ်မအာဇီက တခြား ကလေးလေးယောက်ကိုလည်း မွေးစားထားသေးတယ်။

အစ်မအာဇီက ကျွန်မတို့ကို စာဘယ်လိုဖတ်ရမယ်၊ ဘယ်လိုရေးရမယ်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ဘယ်လိုစိုက်ရမယ်၊ လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေး ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ အမဲဘယ်လိုလိုက်ရမယ်ဆိုတာတွေကို သင်ပေးခဲ့တယ်။

ပြီးတော့ အစ်မအာဇီက ဓားသိုင်းပညာရပ်တွေကို တတ်ကျွမ်းတယ်၊ သူမရဲ့ ဓားသိုင်းပညာရပ်တွေက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်။

ဒါပေမယ့် ကျွန်မက တုံးအလွန်းတော့ အဲဒါတွေကို လုံးဝ သင်ယူလို့ မရခဲ့ဘူး"

"မင်းတို့က အမြဲတမ်း တောင်ပေါ်မှာပဲ နေတာလား" ဤအာဇီသည် ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦး သို့မဟုတ် သူရဲကောင်းဆန်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်မည်လောဟု ရှောင်မို တွေးတောနေမိလေသည်။

"အင်း" ကျန်းရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "လောကကြီးက အရမ်း ကသောင်းကနင်း နိုင်လွန်းတယ်လို့ အစ်မအာဇီက ပြောတယ်။ ကျွန်မတို့ ကြီးပြင်းလာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်းရှိမှသာ တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းနိုင်မယ်တဲ့။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ အသက်ပိုကြီးတဲ့ ကလေးတွေကပဲ သားရဲအရေခွံတွေ၊ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေလိုမျိုး ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းချပြီး လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ အစ်မအာဇီနဲ့အတူ တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းကြတယ်"

"ဒါဆို မင်းရဲ့ အစ်မအာဇီ တစ်ခုခုများ ဖြစ်သွားလို့လား"

ရှောင်မိုက သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

ကျန်းရှင်း၏ ဖော်ပြချက်ကို နားထောင်ရသလောက်၊

သူမ၏ အစ်မအာဇီက လူကောင်းတစ်ယောက်ပုံရပြီး သူမကို တမင်သက်သက် စွန့်ပစ်သွားရန် အကြောင်းမရှိချေ။

"ကျွန်မလည်း မသိဘူး"

ကျန်းရှင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည်။

"တစ်နေ့ ကျွန်မ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ သွားရှာဖို့ တောင်ပေါ်ကို သွားခဲ့တယ်၊ ကျွန်မ ပြန်လာတော့ အားလုံး ပျောက်နေကြတယ်။

ကျွန်မ နှစ်ရက်လောက် စောင့်ခဲ့တယ်၊ အဲဒီနောက် တောအုပ်ထဲမှာ ဆက်တိုက် ရှာဖွေနေခဲ့တယ်။

နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မက ပိုပိုပြီး ဝေးတဲ့နေရာတွေအထိ ရှာဖွေခဲ့တယ်၊ ကျွန်မရဲ့ ခြောက်သွေ့တဲ့ အစားအစာတွေ ကုန်သွားပြီး နှစ်ရက်လောက် ငတ်နေပြီးတဲ့နောက်မှ ဒီနေရာကို တွေ့ခဲ့တာပါ"

ပြောပြီးနောက် ကျန်းရှင်းက မျက်လုံးမော့ကာ ရှောင်မိုကို ကြည့်လိုက်သည် "ကျွန်မကို အစားအစာ ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး တစ်ယောက်တည်းပဲဆိုတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စောင့်ရှောက်ရမှာပေါ့" ရှောင်မိုက နောက်တစ်ဝက် အတည်တစ်ဝက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒါပေမယ့် အာရှင်း၊ မင်း ဒီလိုဆက်ရှာနေပြီး မင်းရဲ့ အစ်မအာဇီက မင်းကို တကယ်ပဲ မလိုချင်တော့တာဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"အဲဒါဆိုရင် ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်" ကျန်းရှင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းသာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

"ဟင်" ရှောင်မိုက ကျန်းရှင်းကို နားမလည်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျန်းရှင်းက သူမ၏ ခေါင်းသေးသေးလေးကို ငုံ့ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည် "အစ်မအာဇီက ကျွန်မကို မလိုချင်တော့ဘူးဆိုရင် ကျွန်မ သေချာပေါက် ဝမ်းနည်းရမှာ မှန်ပေမယ့်၊

အဲဒီလိုသာဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ အစ်မအာဇီနဲ့ တခြားသူတွေ အားလုံး ဘေးကင်းတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲလေ။

သူတို့ အဆင်ပြေနေသရွေ့ ကျွန်မကို ချန်ထားခဲ့လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး"

စကားပြောနေရင်း ကျန်းရှင်းက ခေါင်းငုံ့လိုက်ရာ သူမ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားလေသည် "ဒါ့အပြင် ကျွန်မက တကယ်ပဲ တုံးအပြီး ဘာတစ်ခုမှ ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်ဘူးလေ။ အစ်မအာဇီ ကျွန်မကို စွန့်ပစ်သွားတာက မှန်ကန်ပါတယ်။ ကျွန်မက အစ်မအာဇီကို ဒုက္ခအများကြီး ပေးခဲ့ပြီးပြီပဲ..."

"..." ကျန်းရှင်း၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း ရှောင်မိုမှာ ခေတ္တမျှ စကားဆွံ့အသွားလေသည်။

မနေ့ညက သူမက သူ့ကို သဘောကောင်းသည်ဟု ခေါ်ခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တွင် အမှန်တကယ် စိတ်ထားကောင်းသူမှာ သူမသာလျှင် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ မနက်ဖြန် ငါတို့ မြို့ကိုသွားပြီး မင်းအတွက် အစ်မအာဇီရဲ့ သတင်းတစ်ခုခုများ ရမလားဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့။ ဒီနေ့တော့ ငါနဲ့အတူ ငါးလိုက်ဖမ်းဖို့ လိုက်ခဲ့"

ရှောင်မိုက မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

"ငါ့မှာ ပိုက်ဆံနည်းနည်း ရှိပေမယ့် အခုလောလောဆယ် သုံးလို့မရသေးဘူး။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ငါတို့ စားဖို့သောက်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အားကိုးရမယ်"

"ဪ၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်"

ကျန်းရှင်းက လျင်မြန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှောင်မိုနောက်သို့ လိုက်သွားလေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးက တောင်ပေါ်ရှိ စမ်းချောင်းငယ်လေးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ဘောင်းဘီစများကို ခေါက်တင်ကာ ငါးစတင် ဖမ်းကြလေသည်။

သို့သော် ငါးဖမ်းခြင်းက လွယ်ကူသော အလုပ်မဟုတ်ချေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် အစ်ကိုသုံးက ငါးဖမ်းလေ့ရှိပြီး ရှောင်မိုက အငယ်ဆုံးဖြစ်သောကြောင့် ပုံမှန်အားဖြင့် ဟင်းချက်ရန်နှင့် အစ်ကိုကြီးများကို ကူညီရန် တာဝန်ယူရလေသည်။

ကျန်းရှင်းသည်လည်း ငါးဖမ်းခြင်းအတွေ့အကြုံ မရှိချေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမက သူမ၏ အုပ်စုငယ်လေးတွင် အငယ်ဆုံးဖြစ်ပြီး သူမ၏ ပုံမှန် တာဝန်များက ရှောင်မို၏ တာဝန်များနှင့် ဆင်တူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် တစ်နာရီတိတိ ကြာသည်အထိ ရှောင်မိုရော ကျန်းရှင်းပါ ငါးတစ်ကောင်မျှ ဖမ်းမမိခဲ့ကြချေ။

နွေရာသီအလယ် ပူပြင်းသော နေရောင်အောက်တွင် တစ်နာရီကြာ ငါးဖမ်းပြီးနောက် လက်ဗလာဖြင့်သာ ပြန်လာရခြင်းက ရှောင်မို၏ နှလုံးသားထဲတွင် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။

ရှောင်မို၏ နှလုံးသားထဲသို့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ဝင်ရောက်လာတော့မည့် အချိန်မှာပင်။

ရုတ်တရက် ငါးခူကြီးတစ်ကောင်က ရှောင်မိုဆီသို့ တည့်တည့် ကူးလာလေသည်။ ရှောင်မိုက လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ငါးခူကြီးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။

"အာရှင်း ငါးဖမ်းခြင်းတောင်း" ရှောင်မိုက ကျန်းရှင်းကို ပျော်ရွှင်စွာ အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ လာပြီ..."

ကျန်းရှင်းက ငါးဖမ်းခြင်းတောင်းကို လျင်မြန်စွာ ကောက်ယူကာ ပြေးလာခဲ့ပြီး သူမ၏ ဖြူဖွေးသော ခြေထောက်လေးများဖြင့် စမ်းချောင်းကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့လေသည်။

ကျန်းရှင်း၏ မျက်နှာတွင် မီးသွေးများ အထူကြီး ပေကျံနေပြီး ရွှံ့ဖုန်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း စမ်းချောင်းရေက သူမ၏ ခြေထောက်လေးများကို ဆေးကြောပေးလိုက်ရာ သူမ၏ အမှန်တကယ် ဖြူဖွေးသော အသားအရေကို ဖော်ပြနေလေသည်။

ကျန်းရှင်းက ငါးဖမ်းခြင်းတောင်းကို လျင်မြန်စွာ ဖွင့်လိုက်လေသည်။

ရှောင်မိုက ငါးခူကြီးကို အထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ သူ၏ မေးစေ့မှ တံတွေးများ အလိုအလျောက် ကျဆင်းလာလေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက ရှောင်မိုက သူ၏ အစ်ကိုကြီးများ ချန်ထားရစ်ခဲ့သော ရိက္ခာများကိုသာ စားသုံးနေခဲ့ရပြီး အသားမစားရသည်မှာ အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မို၏ စိတ်ထဲတွင် ငါးသား၏ နူးညံ့ချောမွေ့မှုကိုပင် မြင်ယောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"သွားကြစို့၊ ငါတို့ ပြန်ကြမယ်" ဟု ရှောင်မိုက ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒီည ငါတို့ ငါးဆန်ပြုတ် စားကြမယ်"

"အင်း" ကျန်းရှင်းကလည်း ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ကျန်းရှင်း ကမ်းစပ်သို့ တက်တော့မည့်အချိန်မှာပင် သူမ ခြေချော်သွားပြီး စမ်းချောင်းထဲသို့ ဗွမ်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

ငါးဖမ်းခြင်းတောင်း ပွင့်ထွက်သွားလေသည်။

သဘာဝတရား၏ ကယ်တင်မှုကို ကျေးဇူးတင်သောအားဖြင့် ငါးခူကြီးက လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွားလေသည်။ ရှောင်မိုက ၎င်းကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ငါးခူကြီးက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရှောင်မိုမှာ ၎င်း ရေကူးထွက်သွားသည်ကိုသာ ကြည့်နေနိုင်တော့သည်... "ကျွန်မ... တောင်းပန်ပါတယ်... ရှောင်မို၊ ကျွန်မ... ကျွန်မ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကျန်းရှင်းက သူမ အမှားလုပ်မိသွားကြောင်း သိလိုက်လေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ဖြူရော်သွားပြီး သူမ၏ အမူအရာတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမှုများနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ငါးဆန်ပြုတ် လွတ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သော ရှောင်မိုက တံတွေးကို ခိုးမြိုလိုက်ပြီး ကျန်းရှင်းကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ရှောင်မို၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အပြစ်တင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်ခြင်း လုံးဝ မရှိဟု ပြော၍ မရနိုင်ချေ။

သူက အသားကို အမှန်တကယ် စားချင်နေခဲ့သည်၊ အထူးသဖြင့် လတ်ဆတ်သော ငါးသားကိုပင်။

သို့သော် သူ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါးက လွတ်သွားပြီဆိုတော့ သူမကို အပြစ်တင်နေလည်း ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ထားလိုက်ပါတော့။ ငါးက လွတ်သွားပြီဆိုရင်လည်း လွတ်သွားပြီပေါ့" ရှောင်မိုက လက်ကာပြလိုက်ပြီး လှည့်ကာ ပြန်လျှောက်သွားလေသည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နေက ပိုပူလာပြီဆိုတော့ ငါတို့ အရင် ပြန်ကြတာပေါ့"

"ဟ..ဟုတ်ကဲ့..."

ကျန်းရှင်းက ကမ်းစပ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်လာပြီး ရှောင်မို၏ အနီးကပ် လိုက်ပါလာခဲ့လေသည်။

ကျန်းရှင်းက ရှောင်မို၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာကို မော့ကြည့်ကာ သူမ၏ အမူအရာက ပိုမို အပြစ်ရှိသလို ဖြစ်လာလေသည်။

ရှောင်မိုက သူမကို အမှန်တကယ် အပြစ်မတင်တာ ဟုတ်မဟုတ် သူမ မသိချေ။

အခြားတစ်ယောက်ယောက်သာဆိုလျှင် ကျန်းရှင်းက ၎င်းတို့၏ အတွေးများကို အလွယ်တကူ ဖတ်ရှုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက ကွာခြားလေသည်။

ကျန်းရှင်းအတွက် ရှောင်မို၏ အတွင်းစိတ်က ထူထပ်သော မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

သူမက မည်သို့မျှ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်နိုင်ချေ။

ကျန်းရှင်းနှင့် ရှောင်မိုတို့ တောဟင်းသီးဟင်းရွက် အနည်းငယ် ခူးယူပြီးနောက် ခြံဝင်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြလေသည်။

ရှောင်မိုက ကျောက်တုံးခုံပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အသားအနည်းငယ် မည်သို့ ဝယ်ယူနိုင်မည်ကို တွေးတောနေလေသည်။

ကြီးထွားဖွံ့ဖြိုးနေသော ဤအဆင့်တွင် သူ အသားမစားဘဲ နေ၍ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ပြဿနာမှာ သူကဲ့သို့ တောင်းရမ်းစားသောက်သူလေးတစ်ယောက်က ရွှေကို အသုံးပြု၍၊ ရွှေစလေးများကိုပင် အသုံးပြု၍ ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူခြင်းက အလွန် ဟာသမြောက်လွန်းပြီး အာရုံစိုက်မှုကို အလွယ်တကူ ဆွဲဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ရှောင်မို ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုကို စဉ်းစားနေချိန်မှာပင် ကျန်းရှင်းက သူ၏ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ရပ်လာလေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ရှောင်မိုက သူ၏ရှေ့ရှိ မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ရှောင်မို၊ ရှရှင် ကျွန်မကို အချက်အနည်းငယ်လောက် ရိုက်ချင်လား..." ကျန်းရှင်းက သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများကို ရင်ဘတ်တွင် ပိုက်ကာ ရှောင်မိုကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေလေသည်။

"ဘာ" ရှောင်မိုမှာ မှင်တက်သွားလေသည်။ "ငါက ဘာလို့ မင်းကို ရိုက်ရမှာလဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မ အဲဒီ ငါးကြီးကို လွတ်သွားအောင် လုပ်မိလို့လေ" ကျန်းရှင်းက ခေါင်းငုံ့လိုက်လေသည်။

"ငါ ရပါတယ်လို့ ပြောပြီးသားပဲ။ အဲဒါက တမင်လုပ်တာမှ မဟုတ်တာ၊ ငါ မင်းကို မရိုက်ပါဘူး" ဟု ရှောင်မိုက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်လေသည်၊ သူမက ထိုအကြောင်းကို တွေးတောနေဆဲဖြစ်ကြောင်း အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"ရှင် ကျွန်မကို မရိုက်ရင် ဆူရင်လည်း ရပါတယ်" ကျန်းရှင်းက အနည်းငယ် ခေါင်းမာနေပုံရလေသည်။ "အဲဒီလိုဆိုရင် ကျွန်မ ပိုပြီး သက်သာရာရသွားလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မ တစ်ခုခု မှားလုပ်မိတိုင်း အမေက ကျွန်မကို ရိုက်တာ ဒါမှမဟုတ် ဆူပြီးရင် အများကြီး စိတ်ငြိမ်သွားလေ့ရှိတယ်"

"အဲဒီလို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး" ရှောင်မိုက လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို မရိုက်ဘူး၊ ဆူလည်း မဆူဘူး။ တွေးလွန်မနေနဲ့၊ မြန်မြန် ထမင်းသွားချက်တော့။ ငါ အရမ်း ဆာနေပြီ"

"ဪ..."

ရှောင်မို ထိုသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းရှင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားသော်လည်း မိန်းကလေးငယ်က ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းတိုင်း ရှောင်မိုကို နောက်လှည့်ကြည့်နေလေသည်။

ကျန်းရှင်းက ရှောင်မို အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ထုတ်မပြောခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ခံစားနေရလေသည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ရှောင်မိုက ခြံဝင်းထဲတွင် ငေးမောနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသော အမည်းစက်စွန်းနေသည့် ရွှေများကို မည်သို့ ဖြေရှင်းရမည်ကို တွေးတောနေလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းရှင်းက ရှောင်မိုကို အဆက်မပြတ် ခိုးကြည့်နေလေသည်။

သူမ ကြည့်လေလေ ရှောင်မိုက တိတ်ဆိတ်စွာ စိတ်ဆိုးနေဆဲဖြစ်သည်ဟု ကျန်းရှင်း ပို၍ ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။

အစ်မအာဇီသည်လည်း စိတ်ဆိုးသောအခါ ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်တတ်လေသည်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက ရှောင်မိုက အဘယ်ကြောင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ နေမည်နည်း။

မကြာမီ ညဉ့်နက်သွားလေသည်။ ရိုးရှင်းသော ညစာစားပြီးနောက် ရှောင်မိုက ခြံဝင်းထဲတွင် ရေချိုးကာ အိပ်ရန် သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားလေသည်။

သို့သော် ညဉ့်နက်ချိန်တွင် ရှောင်မိုက အရေးတကြီး နိုးလာပြီး ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာရာ ကျန်းရှင်း၏ တံခါးက တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဟနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ရှောင်မိုက သူမ၏ တံခါးဆီသို့ နားမလည်စွာဖြင့် လျှောက်သွားပြီး အထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းရှင်း ပျောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဒီကောင်မလေးက ငါးတစ်ကောင်ကြောင့် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး ထွက်ပြေးသွားတာများလား"

ရှောင်မိုမှာ မလန့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

သူက သူမကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ခက်ခက်ခဲခဲ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ ယခု ထွက်သွားပါက သူမကို မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်ရှာတွေ့မည်ကို သူ မသိတော့ချေ။

ရှောင်မိုက သူမ အဝေးသို့ မရောက်သေးရန် မျှော်လင့်လျက် ခြံဝင်းထဲမှ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

"အာရှင်း မင်း ဘယ်မှာလဲ"

"အာရှင်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်လာခဲ့ပါ ငါ မင်းကို တကယ် အပြစ်မတင်ပါဘူး"

"အာရှင်း... အဲဒီငါးက သူ့ဘာသာ ပြန်ကူးလာတာ မင်း မယုံရင် မြန်မြန်ထွက်ခဲ့၊ ငါ ပြမယ်..."

"အာရှင်း..."

ရှောင်မိုက တောအုပ်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေလေသည်။

သို့သော် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။

ထို့နောက် ရှောင်မိုက ချုံပုတ်များကို ဖယ်ရှားကာ စမ်းချောင်းငယ်ဆီသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ၊

ရှောင်မို၏ မျက်လုံးထဲတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ သူမ၏ အင်္ကျီလက်စွပ်များနှင့် ဘောင်းဘီစများကို ခေါက်တင်ထားပြီး သူမ၏ ခြေထောက်လေးများဖြင့် စမ်းချောင်းထဲတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

ကြည်လင်သော လရောင်က သူမအပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး သူမကို မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်စက်ဝန်းတစ်ခုဖြင့် ဝန်းရံထားလေသည်။

စမ်းချောင်းရေက သူမ၏ အဝတ်အစားများကို စိုရွှဲသွားစေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းနေသော ရွှံ့ဖုန်များကို ဆေးကြောပေးလိုက်ကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မီးသွေးမည်းများမှာလည်း အများစု ဆေးကြောခံလိုက်ရလေသည်။

လရောင်အောက်တွင် ဖြူဖွေးပြီး နုနယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးက ရှောင်မို၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှလုံးသားက သူမကို အာဟာရဖြည့်တင်းပေးနေခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု ရှောင်မို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမကို ချမ်းသာသော မိသားစုမှ သခင်မလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေစေလေသည်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက တစ်နေကုန် နေပူလေတိုက်ခံရပြီး မကြာခဏ ငတ်မွတ်နေရသူတစ်ဦးက မည်သို့လျှင် ဤမျှ ဖြူဖွေးနုနယ်နေနိုင်မည်နည်း။

စမ်းချောင်းအတွင်းရှိ ရေမျက်နှာပြင်က နေ့ခင်းဘက်ထက် အနည်းငယ် မြင့်တက်နေပြီး မိန်းကလေးငယ်၏ ပေါင်အထိ ရောက်ရှိနေလေသည်။

နွေရာသီဖြစ်သော်လည်း ညဉ့်နက်ချိန် စမ်းချောင်းရေ၏ အေးစက်မှုက အရိုးထိအောင် စိမ့်နေလေသည်။

သို့သော် မိန်းကလေးငယ်က လုံးဝ သတိထားမိပုံမပေါ်ချေ။

သူမ၏ မျက်လုံးများက စမ်းချောင်းကိုသာ အာရုံစိုက် ကြည့်ရှုနေလေသည်။ လှပသော မျက်လုံးများက လရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

လရောင်အောက်တွင် မိန်းကလေးငယ်က စမ်းချောင်းထဲသို့ အကြိမ်ကြိမ် ခုန်ဆင်းလိုက်ရာ ရေများ နေရာအနှံ့ လွင့်စဉ်သွားလေသည်။

ရှောင်မို စောင့်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် မိန်းကလေးငယ်က လေးကြိမ်တိတိ လွဲချော်သွားပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများက လုံးဝ စိုရွှဲသွားကာ သူမ၏ သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကပ်နေလေသည်။

ရှောင်မိုက ကျန်းရှင်း ဘာလုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရန် ရှေ့သို့ တက်သွားတော့မည့် အချိန်မှာပင်၊

မိန်းကလေးငယ်က စမ်းချောင်းထဲသို့ ထပ်မံ ခုန်ဆင်းလိုက်လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မိန်းကလေးငယ် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သောအခါ သူမက ကြီးမားပြီး ဆူဖြိုးသော ငါးခူကြီးတစ်ကောင်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ပိုက်ထားလေသည်

ငါးခူကြီးက ၎င်း၏ အမြီးကို အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေသော်လည်း မိန်းကလေးငယ်က ၎င်းကို အသေအလဲ ဖမ်းဆုပ်ထားလေသည်

နောက်ဆုံးတွင် မိန်းကလေးငယ်က ငါးခူကြီးကို သူမ၏ဘေးရှိ ငါးဖမ်းခြင်းတောင်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ထည့်လိုက်ပြီး အလျင်စလို ဖုံးအုပ်လိုက်လေသည်

ထိုအခါမှသာ မိန်းကလေးငယ်က သူမ၏ နဖူးမှ စမ်းချောင်းရေများကို သုတ်ဖယ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။

"အာရှင်း"

ရှောင်မိုက လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

ရှောင်မို၏ အသံကို ကြားသောအခါ ကျန်းရှင်းက မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

မိန်းကလေးငယ်က ရှောင်မိုကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားလေသည်။

သူမက ငါးခူကြီးပါသော ငါးဖမ်းခြင်းတောင်းကို ကမ်းစပ်ပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် အရင်ချထားလိုက်ပြီးနောက် သူမကိုယ်တိုင် တက်လာကာ ငါးဖမ်းခြင်းတောင်းကို သယ်ဆောင်၍ ရှောင်မိုဆီသို့ အလျင်စလို လျှောက်လာခဲ့လေသည်။

"ရှောင်မို၊ ဘာလို့ မအိပ်သေးတာလဲ။ စမ်းချောင်းဘေးမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" ကျန်းရှင်းက သူမ၏ ခေါင်းကို စောင်းကာ နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"မင်းက ငါ ဘာလို့ မအိပ်တာလဲလို့ မေးနေတယ်၊ မင်းကရော။ မင်းက ဘာလို့ သန်းခေါင်ယံကြီး တောင်ပေါ်ကို ပြေးလာရတာလဲ" ဟု ရှောင်မိုက ပြန်မေးလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ ငါးဖမ်းနေတာပါ" ဟု ကျန်းရှင်းက ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်ကဲ့သို့ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ကျန်းရှင်းက ငါးခူကြီးပါသော ငါးဖမ်းခြင်းတောင်းကို အမြင့်သို့ မြှောက်ပြလိုက်သည်

"ရှောင်မို၊ ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်မ ရှင့်အတွက် အဲဒီငါးကို ဖမ်းပြီး ပြန်ယူလာခဲ့တယ်..."

"ဒါကြောင့်..."

မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများက နဂါးငွေ့တန်းတစ်ခုအလား တောက်ပနေလေသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ဆက်ပြီး ဒေါသမထွက်ပါနဲ့တော့နော်"