အခန်း (၁၈၅-၁၈၆)

အခန်း (၁၈၅) တန်ယန်ဂိုဏ်း

နောက်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်။

ရှောင်မိုက မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ကျန်းရှင်းကို ငါးဆန်ပြုတ် ဘယ်လိုချက်ရမည်ကို သင်ပေးနေလေသည်။

ငါးခူများတွင် အရိုးအတော်လေးနည်းပါးပြီး အထူးသဖြင့် ဝမ်းဗိုက်ပိုင်းက ငါးဆန်ပြုတ်လုပ်ရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်လေသည်။

ပါးပါးလှီးထားသော ကြက်သွန်မြိတ်များကို ဖြူးလိုက်ပြီးနောက် မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များက ၎င်းတို့ထံသို့ လွင့်ပျံ့လာလေသည်။

ငါးခူ၏ အခြားအစိတ်အပိုင်းများကိုမူ ကြော်ရန် အသုံးပြုပြီး တောငရုတ်သီး အနည်းငယ်နှင့် ချင်းမျှင် အနည်းငယ်ဖြင့် အရသာခံထားရာ မယုံနိုင်လောက်အောင် အရသာရှိလှပေသည်။

ကျန်းရှင်းက ငါးတစ်လုတ်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားပြီး ပုံမှန်ထက် အနည်းငယ် ပိုမြန်အောင် စားသောက်လေတော့သည်။

"ငါ မြို့ထဲကို သွားကြည့်မလို့၊ မင်း ဒီခြံဝင်းထဲမှာပဲ စောင့်နေ"

နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ရှောင်မိုက ကျန်းရှင်းကို စကားပြောလိုက်ပြီး အာဇီအကြောင်း စုံစမ်းရန်နှင့် ရွှေအချို့ကို ငွေဖြင့် လဲလှယ်ရန် ယနေ့ မြို့ထဲသို့သွားမည့် အစီအစဉ်ကို ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

သို့သော် ရှောင်မို လှည့်ထွက်သွားတော့မည့် အချိန်မှာပင် ကျန်းရှင်းက လက်လှမ်းကာ ရှောင်မို၏ အင်္ကျီလက်စွပ်စွန်းလေးကို ဖွဖွလေး ဆွဲလိုက်သည် "က ကျွန်မ ရှင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့လို့ ရမလား"

ကျန်းရှင်း၏ နုနယ်ပြီး အရုပ်မလေးနှင့်တူသော ရုပ်သွင်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်မိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည် "မင်း ငါနဲ့အတူ လိုက်လာတာ ကောင်းမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းက အာရုံစိုက်မှုကို အရမ်း ဆွဲဆောင်လွန်းနေတယ်"

ကျန်းရှင်း၏ အသားအရေက ဖြူဖွေးနုနယ်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များက သေသပ်လှပလေသည်၊ သူမက အနာဂတ်တွင် အလှပန်းလေးတစ်ပွင့် ဖြစ်လာမည်မှာ ထင်ရှားလေသည်။ လူက လူကို ပြန်စားသော ဤအနောက်ဘက်ဒေသတွင် သူမက အလွယ်တကူ ပစ်မှတ်ထားခံရနိုင်လေသည်။

"ရပါတယ်၊ ကျွန်မမှာ နည်းလမ်းရှိတယ်" ကျန်းရှင်းက မီးဖိုချောင်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

ကျန်းရှင်း ပြန်ထွက်လာသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ၎င်းတို့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် အမည်းရောင် ပေကျံနေလေပြီ။

"ဒါဆိုရင် ရလောက်ပြီ" ကျန်းရှင်းက ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အမေနဲ့ အစ်မအာဇီ နှစ်ယောက်လုံးက ကျွန်မ အရမ်းလှတယ်လို့ အရင်က ပြောဖူးတယ်။ ဒါကြောင့် အပြင်ထွက်တဲ့အခါတိုင်း မျက်နှာကို မည်းနေအောင် သုတ်လိမ်းပြီး ကောင်လေးတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် အလွယ်တကူ ရောင်းစားခံရနိုင်တယ်တဲ့"

ရှောင်မိုက ပြုံးလိုက်သည် "ဟိုတုန်းက မင်းကို ရေချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲဖို့ ပြောတော့ မင်း လုံးဝ ငြင်းခဲ့တာပဲ။ ငါက မင်း သန့်ရှင်းနေတာကို မြင်တာနဲ့ ချက်ချင်း လှည့်ပြီး မင်းကို ရောင်းစားပစ်မှာကို ကြောက်နေခဲ့တာလား"

ကျန်းရှင်းက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းသေးသေးလေး နှစ်ချောင်းကို အချင်းချင်း ထိုးကလော်နေကာ သူမ၏ တောက်ပပြီး ရေလဲ့နေသော မျက်လုံးများတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ကျန်းရှင်းက ပြန်မဖြေခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အမူအရာကို ကြည့်ရသလောက် သူမက အခြေခံအားဖြင့် ဝန်ခံလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မနေ့ညက ငါးဖမ်းနေစဉ် စမ်းချောင်းထဲတွင် ရေချိုးရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားမပေးခံခဲ့ရပါက သူမက သူ့ကို ညစ်ပတ်ပေကျံနေသော အခြေအနေဖြင့် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်မျှ ဆက်လက် ရင်ဆိုင်နေဦးမည်ဟု ရှောင်မို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူမ သူ့ကို အမှန်တကယ် ယုံကြည်လာသည်အထိပင်။

"ငါ မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ နိုးကြားသတိရှိတာက ကောင်းတဲ့အရာပဲ။ မင်း သွားချင်တယ်ဆိုရင်လည်း အတူတူ သွားကြတာပေါ့"

ပြောပြီးနောက် ရှောင်မိုက သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားကာ ကျိုးပဲ့နေသော ရွှေစ နှစ်စ သုံးစခန့်ကို ထုတ်ယူပြီး ရင်ဘတ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ ကျန်းရှင်းကို ခေါ်ဆောင်၍ လော့ဖုန်းမြို့ဘက်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

လော့ဖုန်းမြို့သည် ရှောင်မို နေထိုင်နေသော စွန့်ပစ်ခံရွာကလေးမှ တစ်နာရီခန့် ခရီးကွာဝေးလေသည်။

ရှောင်မိုက ကျန်းရှင်းကို မြို့ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီးနောက် မြို့အနောက်ဘက်ရှိ မာကျီအပေါင်ဆိုင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်သွားရန် စီစဉ်ထားလေသည်။

မာကျီအပေါင်ဆိုင်၏ နောက်ကွယ်မှ သူဌေး စီမံခန့်ခွဲနေသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းက သူဌေးဖန်၏ လုပ်ငန်းနှင့် ဆင်တူလေသည်။

စကားပုံတစ်ခုရှိသည့်အတိုင်း ပြိုင်ဘက်များ ဆုံတွေ့ကြသောအခါ ၎င်းတို့က အထူးသဖြင့် မနာလိုဝန်တို ဖြစ်တတ်ကြလေသည်။

သူဌေးမာနှင့် သူဌေးဖန်တို့က အပေါ်ယံတွင် ရင်းနှီးဟန်ဆောင်နေကြသော်လည်း တိတ်တဆိတ်တွင်မူ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သေစေချင်နေကြလေသည်။

ထို့ကြောင့် သူဌေးဖန်က ထိုညမှ လူလိမ်လူယုတ်မာများကို လိုက်ရှာရန် တိတ်တဆိတ် လူလွှတ်ခဲ့လျှင်ပင် သူဌေးမာ၏ နေရာတွင် လာရောက်ရှာဖွေလောက်မည် မဟုတ်ချေ။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူဌေးမာက သူဌေးဖန် မယားငယ်ထားကြောင်းနှင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ငွေများ ခိုးယူခံရကြောင်း သတင်းများကို သေချာပေါက် ဖြန့်ဖြူးပစ်မည်ဖြစ်ရာ သူဌေးဖန်ကို အတော်လေး မျက်နှာပျက်စေမည် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့ အပေါင်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ စားပွဲထိုးတစ်ယောက်က ရှောင်မို၏ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ကြည့်ကာ သူ့ကို တားဆီးရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း ရှောင်မိုထံတွင် ကျိုးပဲ့နေသော ရွှေစအချို့ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းတို့ကို ချက်ချင်း ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်လေသည်။

အနောက်ဘက်ဒေသ လော့ဖုန်းမြို့၏ လက်ရှိ ရွှေနှင့် ငွေ လဲလှယ်နှုန်းအရ ရှောင်မို သယ်ဆောင်လာသော ရွှေနှစ်အောင်စကို ငွေနှစ်ဆယ်အောင်စဖြင့် လဲလှယ်နိုင်လေသည်။

သို့သော် အပေါင်ဆိုင်သူဌေးက ဤတောင်းရမ်းစားသောက်သူလေး ရှောင်မို ကိုင်ဆောင်ထားသော ရွှေသည် ဇာစ်မြစ်မသေချာကြောင်း၊ တစ်နေရာရာမှ ခိုးယူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိသဖြင့် ဈေးနှိမ်ကာ ငွေဆယ့်လေးအောင်စသို့ တမင်သက်သက် လျှော့ချလိုက်လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အကြိမ်ကြိမ် အချေအတင် ဆွေးနွေးပြီးနောက် ရှောင်မိုက ငွေဆယ့်ခုနစ်အောင်စဖြင့် သဘောတူလိုက်လေသည်။

သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ ဘာမျှမရှိတော့ချေ။ ရှောင်မိုက ဤသည်မှာ သူ၏ အမည်းစက်စွန်းနေသော ရွှေအတွက် ဤနေရာတွင် ရရှိနိုင်သော အမြင့်ဆုံးဈေးဖြစ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူ နောက်ထပ် အပေါင်ဆိုင် အနည်းငယ်သို့ သွားရောက်ခဲ့ပါက နောက်ထပ် တစ်အောင်စ သို့မဟုတ် အနည်းငယ်ခန့် ပိုမို လဲလှယ်ရရှိနိုင်သော်လည်း။

သို့သော် ထိုသို့ဆိုလျှင်လည်း သူ လူမိသွားနိုင်ချေက သိသိသာသာ တိုးလာမည် ဖြစ်သည်။

ငွေလဲလှယ်ပြီးနောက် ရှောင်မိုက ပိုက်ဆံများကို ယူကာ အပေါင်ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး ကျန်းရှင်းကို ခေါ်ဆောင်၍ လော့ဖုန်းမြို့ရှိ ဖုန်းယွဲ့ပြည့်တန်ဆာအိမ်၏ နောက်ဘက်ခြံဝင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

ဖုန်းယွဲ့ပြည့်တန်ဆာအိမ်က ပျော်တော်ဆက်အိမ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း။

သို့သော် ပြည့်တန်ဆာအိမ်များတွင် ဝိသေသလက္ခဏာတစ်ခု ရှိသည်၊ အလွှာပေါင်းစုံမှ လူများ ထိုနေရာတွင် စုရုံးကြပြီး အမျိုးသားများက အမျိုးသမီးများနှင့် ဆုံတွေ့သောအခါ၊ အထူးသဖြင့် ၎င်းတို့နှင့်အတူ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေချိန်မျိုး၌ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနှင့် လွတ်လပ်စွာ စကားပြောဆိုတတ်ကြလေသည်။

ဖုန်းယွဲ့ပြည့်တန်ဆာအိမ်မှ ပြည့်တန်ဆာခေါင်းမ၏ ပါးနပ်သော စီးပွားရေးအမြင်မှာ ဧည့်သည်များ ပြောဆိုသော သတင်းအချက်အလက်များကို စုစည်းကာ သတင်းအချက်အလက် ပွဲစားတစ်ဦးအဖြစ် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းပင် ဖြစ်သည်။

အချို့လူများက ဖုန်းယွဲ့ပြည့်တန်ဆာအိမ်သို့ သတင်းအချက်အလက်များကို အထူးတလည်ပင် ရောင်းချကြသေးလေသည်။

ဧည့်သည်များ၏ သတင်းများ ပေါက်ကြားခြင်းအတွက်မူလော။

ကျွန်မတို့ ဖုန်းယွဲ့ပြည့်တန်ဆာအိမ်မှ သတင်းအချက်အလက်များအားလုံးက ခန့်မှန်းချက်များ သက်သက်သာဖြစ်ပြီး မှန်ကန်ကြောင်း အာမခံချက် မရှိပါ။

ထို့ကြောင့် ပေါက်ကြားခြင်းဆိုသည်မှာ မရှိပါ၊ သတင်းအချက်အလက်များအားလုံးက ကျွန်မတို့ ဖုန်းယွဲ့ပြည့်တန်ဆာအိမ်မှ ကြားသိထားရသည်များ သက်သက်သာ ဖြစ်ပါသည်။

ရှင်တို့က ကျွန်မတို့ ပြည့်တန်ဆာအိမ်က မိန်းကလေးတွေနဲ့ ပြန်လာအိပ်မလားဆိုတာအတွက်မူလော။

ကျွန်မတို့ ဖုန်းယွဲ့ပြည့်တန်ဆာအိမ်က မိန်းကလေးတွေရဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နဲ့ ရုပ်ရည်က သူတို့အဆင့်နဲ့သူ သီးသန့် ရှိနေတာပါ။

ရှင့်မှာ အရည်အချင်းရှိရင် ပြန်မလာနဲ့ပေါ့။

အဲဒီလိုမှမဟုတ်ဘဲ ရှင် ပြန်လာရင်တော့ ရှင့်ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားပြီး ကျွန်မတို့ မိန်းကလေးတွေကို အရာအားလုံး လျှောက်မပြောနဲ့လေ။

ရှင် တကယ်ပဲ အဲဒီကိစ္စကို ငြင်းခုံချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မရဲ့ ဖောက်သည်ဟောင်း၊ လော့ဖုန်းမြို့ရဲ့ မြို့သခင်ဆီ သွားပြောလိုက်လေ။

အမှန်တကယ်တွင် အစ်မအာဇီနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက် တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာတွေ့ရန် ရှောင်မို သိပ်မယုံကြည်ခဲ့ချေ။

သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ ဖုန်းယွဲ့ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွင် သက်ဆိုင်ရာ သတင်းအချက်အလက်များ အမှန်တကယ်ပင် ရှိနေလေသည်။

"ညီလေး၊ မင်းပြောတာက ဓားရှည်ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကလေး သုံးလေးယောက်လောက် ခေါ်လာတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဆို။ ပြီးတော့ အဲဒီ ဓားကိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးက မျက်လုံးထောင့်မှာ မှဲ့တစ်ပေါက်ရှိပြီး အရပ်က ငါ့လောက်လောက်ပဲ ဟုတ်လား"

ရှောင်မိုက သူမကို ငွေသုံးအောင်စ ပေးလိုက်ပြီးနောက် ပါးလွှာစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး မိတ်ကပ်အထူကြီး လိမ်းထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာကွယ်။ အရင်တုန်းက ဧည့်သည်တစ်ယောက်က ကလေးအနည်းငယ်ကို ခေါ်ပြီး တန်ယန်ဂိုဏ်းရှိတဲ့ နေရာဘက်ကို ပျံသန်းသွားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်လို့ တကယ်ပဲ ပြောသွားဖူးတယ်။

အဲဒီအမျိုးသမီးက တကယ်ကို လှပလွန်းပြီး သူမရဲ့ ဓားစီးပျံသန်းခြင်းက အရမ်း အထင်ကြီးစရာကောင်းနေတော့ အဲဒီဧည့်သည်က သေချာ မှတ်မိနေပြီး အဲဒီနောက်ပိုင်း မိန်းကလေးတွေကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ပြန်ပြောပြခဲ့တာလေ"

"တန်ယန်ဂိုဏ်း ဟုတ်လား" ရှောင်မိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "အဲဒါက ဘယ်လိုဂိုဏ်းမျိုးလဲ"

ရှောင်မို မေးမြန်းမှု ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် အမျိုးသမီးက သူ့ကို အကဲခတ်သည့်ဟန်ဖြင့် ထပ်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ရှောင်မို၏ မျက်ခုံးက တွန့်ခနဲဖြစ်သွားပြီး အမျိုးသမီးထံသို့ ငွေနောက်ထပ် တစ်အောင်စ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"တန်ယန်ဂိုဏ်းက ဆေးဖော်စပ်ခြင်းတာအိုမှာ အထူးပြုတယ်။ ဂိုဏ်းရဲ့ အဆင့်အတန်းက မမြင့်ဘူး၊ ဂိုဏ်းချုပ်က ရွှေအမြူတေအဆင့်လောက်ပဲ ရှိတယ်။ ဂုဏ်သတင်းအနေနဲ့ကတော့ သိပ်ပြီး ထူးခြားလှတာမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ငါတို့လည်း သူတို့အကြောင်း သိပ်မသိပါဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကောင်လေးရယ်၊ ငါတို့က မြို့ငယ်လေးတစ်ခုက ပြည့်တန်ဆာအိမ်ငယ်လေးတစ်ခု သက်သက်ပဲဆိုတာ မင်း သိပါတယ်။

ငါတို့က မြို့သခင်ကို အားကိုးနေရတယ်ဆိုပေမယ့် ငါတို့ ရရှိနိုင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်က ဒီလောက်ပဲ ရှိတာပါ။ အဲဒီထက် နည်းနည်းလေးပဲဖြစ်ဖြစ် ပိုနက်ရှိုင်းသွားရင် မင်းဆီကနေ ဒီငွေနည်းနည်းလေးကိုပဲ ရနေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ"

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ" ရှောင်မိုက ရိုသေလေးစားစွာ ဦးညွတ်လိုက်လေသည်။

"ဟီးဟီးဟီး..." အမျိုးသမီးက သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "မင်း ကောင်လေးက ဦးညွတ်တာ သိပ်ပြီး သေသပ်တာပဲ၊ ပညာရှင်တစ်ယောက်လိုပဲ။ ပြီးတော့ မင်း ရုပ်ရည်ကလည်း ကြည့်ကောင်းတယ်။ ဘယ်လိုလဲ။ ငါ့ရဲ့ ဖုန်းယွဲ့ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကို ဝင်ပြီး အပျော်မယ်လေးတွေရဲ့ အချစ်တော်လေး ဖြစ်ချင်လား"

အခန်း (၁၈၆) ရှောင်မို၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို အနိုင်သာ ကျင့်ပါတော့...

အစ်မကြီး၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ရှောင်မို၏ ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းသွားပြီး သူက လျင်မြန်စွာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်၊ "အဲဒါ မလိုပါဘူး"

အစ်မကြီးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်၊ "ကလေးလေး၊ မင်း ဒီမှာ သခင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာရင် စားဖို့သောက်ဖို့နဲ့ အဝတ်အစားအတွက် ပူစရာမလိုတော့ဘူး။ ပြီးတော့ မင်း ကြီးလာတဲ့အခါ ဖုန်းယွဲ့ပြည့်တန်ဆာအိမ်က မိန်းကလေးတွေထဲက သဘောတူတဲ့ ဘယ်သူနဲ့မဆို ပျော်ပါးလို့ရတယ်"

ရှောင်မို၏ မျက်ခုံးက တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားလေသည်။ ခင်ဗျားက ကောင်းကျိုးတွေကိုပဲ ပြောနေပြီး လုံယန် (ယောက်ျားအချင်းချင်း) သဘောကျတဲ့ ဧည့်သည်တွေအကြောင်းကိုတော့ စကားတစ်ခွန်းမှ မဟဘူးပဲ

"ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ။ သေချာစဉ်းစားပြီးရင် ငါ့ဆီ လာခဲ့လို့ရပါတယ်။ ဒီမြေပုံကို ယူသွားလိုက်၊ အဲဒီမှာ တန်ယန်ဂိုဏ်းရဲ့ တည်နေရာကို မှတ်သားထားတယ်။ မင်းက ရုပ်လေးချောလို့ အဲဒီအတွက် ငါ ပိုက်ဆံမယူတော့ဘူး" အစ်မကြီးက လက်ကာပြလိုက်ပြီး သူမ၏ နောက်ကျောရှိ ဘီဒိုထဲမှ မြေပုံတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကြီး"

တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ကြိုးတုပ်ပြီး ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်းထဲသို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲသွင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရှောင်မိုက မြေပုံကို ဆွဲယူကာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ရှောင်မိုက သူ စုံစမ်းရရှိခဲ့သော သတင်းများကို ကျန်းရှင်းအား ပြောပြလိုက်လေသည်။

အစ်မအာဇီ ဘေးကင်းကြောင်း သိလိုက်ရပြီးနောက် ကျန်းရှင်းက သက်သာရာရသွားပြီး အလွန် ပျော်ရွှင်သွားပုံရလေသည်။

ကြင်နာတတ်သော ဤမိန်းကလေးငယ်အတွက် အစ်မအာဇီနှင့် အခြားသူများ အဆင်ပြေနေသည်ဆိုခြင်းကပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှောင်မိုကမူ အတော်လေး ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရလေသည်။

အစ်မအာဇီက တန်ယန်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်များလား။

သူမက မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ တန်ယန်ဂိုဏ်းကို သွားရမှာလဲ။

အကယ်၍ အာဇီက ကိစ္စအချို့ကို ဖြေရှင်းရန် ပြန်လာသော တန်ယန်ဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ယောက်ဆိုလျှင် သူမက အဘယ်ကြောင့် အခြားကလေးများကိုပါ ခေါ်သွားရသနည်း။

သူတို့ ပိုကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးတွေ ရနိုင်အောင်လို့ သူတို့ကို တပည့်အဖြစ် ခေါ်သွားတာများလား။

ဒါပေမယ့် သူမက ဘာလို့ ကျန်းရှင်းကို မစောင့်ခဲ့ရတာလဲ။

ထိုအချိန်က ကျန်းရှင်းသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ခူးယူရန်သာ သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး လျင်မြန်စွာ ပြန်ရောက်လာမည်သာ ဖြစ်သည်။

အာဇီက ကျန်းရှင်းကို ရှောင်ဖယ်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ရှောင်မို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"ရှောင်မို၊ ပြီးခဲ့တဲ့ရက်တွေမှာ ကျွန်မကို ကျွေးမွေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မ တန်ယန်ဂိုဏ်းကို သွားတော့မယ်"

ရှောင်မို တွေးတောနေချိန်မှာပင် ကျန်းရှင်းက သူ့ကို စကားပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း တကယ် သွားချင်လို့လား" ရှောင်မိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းရှင်း မသွားရန် အတွင်းစိတ်ထဲမှ မျှော်လင့်နေမိလေသည်။

"ကျွန်မ သွားရမယ်" ဟု ကျန်းရှင်းက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မအာဇီနဲ့ တခြားသူတွေက ကျွန်မရဲ့ မိသားစုပဲ။ သူတို့က ကျွန်မကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တယ်။ အစ်မအာဇီက ကျွန်မကို မလိုချင်တော့ဘူးဆိုရင်တောင် ကျွန်မ သူတို့ကို တရားဝင် နှုတ်ဆက်သင့်တာပေါ့။

ဒါ့အပြင် တန်ယန်ဂိုဏ်းကို သွားနေတဲ့ လူတွေက တကယ်ပဲ အစ်မအာဇီနဲ့ တခြားသူတွေ ဟုတ်မဟုတ် ကျွန်မ မသိဘူးလေ။

အဲဒီကို သွားမှပဲ ကျွန်မ စိတ်အေးနိုင်မှာပါ"

"ကောင်းပြီလေ" သူမ၏ အနည်းငယ် ခေါင်းမာနေသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်မိုမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။ "ဒါဆို အခု ရိက္ခာ နည်းနည်း ထပ်သွားဝယ်ကြမယ်၊ ပြီးရင် မနက်ဖြန် တန်ယန်ဂိုဏ်းကို ထွက်ကြတာပေါ့"

"ရှောင်မို၊ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း သွားလို့ရပါတယ်။ ရှင် ကျွန်မနဲ့အတူ လိုက်လာစရာ မလိုပါဘူး" ကျန်းရှင်းက လျင်မြန်စွာ လက်ကာပြလိုက်လေသည်။

"ရပါတယ်။ အစ်မအာဇီရဲ့ သတင်းတစ်ခုခုရရင် ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ရှာပေးမယ်လို့ အရင်က သဘောတူထားခဲ့တယ်လေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့မှာ တခြား လုပ်စရာ ဘာမှမရှိပါဘူး" ဟု ရှောင်မိုက အခိုင်အမာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်၊ မဟုတ်ရင် မင်း ဘယ်လိုငတ်သေသွားမှန်းတောင် သိမှာမဟုတ်ဘူး"

ပြောပြီးနောက် ရှောင်မိုက ရှေ့သို့ လျှောက်သွားရာ ကျန်းရှင်း၏ ငြင်းဆန်မှုက အချည်းနှီး ဖြစ်သွားလေသည်။

ရှောင်မို၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းရှင်းက သူမ၏ လက်သေးသေးလေးကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ဖွဖွလေး ဖိထားကာ သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးလေးများက ညင်သာစွာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

"ဘာလို့ အဲဒီမှာ ရပ်နေတာလဲ။ သွားကြစို့" ရှောင်မိုက လှည့်ကာ ကျန်းရှင်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ လာပြီ..." မိန်းကလေးငယ်က ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားလေသည်။

ရှောင်မိုနှင့် ကျန်းရှင်းတို့က ဈေးထဲတွင် မြည်းတစ်ကောင် ဝယ်လိုက်ကြလေသည်။

မြည်းက ငွေသုံးအောင်စနှင့် နှစ်မူး ကျသင့်လေသည်။

လော့ဖုန်းမြို့ကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင်ပင် ဤဈေးနှုန်းက အနည်းငယ် ဈေးကြီးသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မြည်းက လိမ္မာယဉ်ကျေးလေသည်။

ထို့နောက် ရှောင်မိုက ရိက္ခာနှင့် အစားအသောက် အမျိုးမျိုးအပြင် အဝတ်အစား အချို့ကိုပါ ဝယ်ယူလိုက်ပြီး အရာအားလုံးကို မြည်းကလေးအပေါ် တင်ဆောင်လိုက်လေသည်။

ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူပြီးနောက် ရှောင်မိုက လော့ဖုန်းမြို့တွင် ဆက်မနေတော့ချေ။ သူက ရွာသို့ ချက်ချင်း ပြန်သွားပြီး ကျိုးပဲ့နေသော ရွှေစများ ပါဝင်သည့် အိတ်ကို ယူကာ ကျန်းရှင်းနှင့်အတူ မြည်းကလေးကို စီး၍ တန်ယန်ဂိုဏ်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

ထို့အပြင် ရှောင်မိုက မြည်းကလေးကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ပြေးစေရန် ရံဖန်ရံခါ ကြာပွတ်ကို အသုံးပြု၍ နှင်လေသည်။

လော့ဖုန်းမြို့မှ လီနှစ်ဆယ်ခန့် ခရီးထွက်လာပြီးနောက် ရှောင်မိုက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သူကမျှ နောက်ယောင်ခံ လိုက်မလာကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။ သူက မြည်းကလေးပေါ်မှ ဆင်းကာ ၎င်းကို အနားပေးလိုက်လေသည်။

"ရှောင်မို၊ ခုနက ဘာလို့ အဲဒီလောက် အလျင်လိုနေတာလဲ" ဟု ကျန်းရှင်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"အရူးမလေး။ ငါတို့က ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ဝယ်ထားတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်လေ။ ငါတို့ အဲဒီမှာ ကြာကြာနေလေ လူဆိုးတွေရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခံရနိုင်ချေ ပိုများလေပဲပေါ့"

အမှန်တကယ်တွင် အကြီးမားဆုံး အကြောင်းရင်းမှာ ရှောင်မိုက သူဌေးဖန်အတွက် စိုးရိမ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မြို့ထဲတွင် တောင်းရမ်းစားသောက်သူ ကလေးနှစ်ယောက်က ငွေကို ဖြုန်းတီးကာ ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူနေခြင်းက သူဌေးဖန်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားရန် အလွန်လွယ်ကူလှသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်ခဲ့သေးချေ။

နောက်ပိုင်းတွင် သူဌေးဖန် သိသွားလျှင်ပင် ကိစ္စမရှိချေ၊ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ ရွာသို့ ပြန်သွားတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"တစ်ခုခု စားလိုက်ဦး။ ဒါ ညစာပဲ"

ရှောင်မိုက ကျန်းရှင်းထံသို့ ပေါက်စီကြီးတစ်လုံး ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းရှင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်၊ "ရှောင်မို၊ ရှင်ပဲ ပေါက်စီကို စားလိုက်ပါ။ ကျွန်မက မုန့်ပေါင်းပဲ စားပါ့မယ်"

"ရပါတယ်။ ငါ အရင်က ငါ့ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ အလုပ်ကြီးတစ်ခု လုပ်ခဲ့တာ၊ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံအများကြီး ရှိတယ်"

"ကျွန်မ တကယ်ပဲ မုန့်ပေါင်းစားရုံနဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု ကျန်းရှင်းက အခိုင်အမာ ပြောလိုက်လေသည်။

"စားဆိုရင် စားလိုက်စမ်းပါ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် လက်ပေါက်ကတ်ရတာလဲ" ရှောင်မိုက ပေါက်စီကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်လေသည်။ "မင်း စားမှာလား မစားဘူးလား။ မစားဘူးဆိုရင် ငါ ဒေါသထွက်တော့မယ်နော်"

"ကျွန်မ... ကျွန်မ စားပါ့မယ်..."

ရှောင်မို၏ ဆူပူသော လေသံက ကျန်းရှင်းကို လန့်သွားစေသည်။ သူမက အသားပေါက်စီကို လျင်မြန်စွာ ပွေ့ပိုက်လိုက်ပြီး တစ်လုတ်ပြီးတစ်လုတ် စားလေတော့သည်။

ရှောင်မိုကလည်း ပေါက်စီတစ်လုံးကို ယူကာ စတင် ဝါးစားလေတော့သည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်ကုန်လွန်ပြီးနောက် ကျန်းရှင်းက ရှောင်မို၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်လေသည်။

ရှောင်မိုက ကျန်းရှင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"

မိန်းကလေးငယ်က သူမ၏ အရည်လဲ့နေသော မျက်လုံးလေးများကို မော့ကြည့်လာသည်။ "ရှောင်မို၊ ကျွန်မ စားလို့ ပြီးသွားပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဆက်ပြီး ဒေါသမထွက်ပါနဲ့တော့နော်..."

"ဒါဆို နောက်ထပ် နှစ်လုံး စားလိုက်ဦး။ မင်း စားပြီးသွားရင် ငါ ဒေါသမထွက်တော့ဘူး" ဟု ရှောင်မိုက ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ဝနေပြီ..."

"မြန်မြန်စား"

"ဪ... အိုဝူး..."

ကျန်းရှင်းက အသားပေါက်စီကို ထပ်မံ ကောက်ကိုင်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

စားနေစဉ် ကျန်းရှင်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်၊ "အရင်က ရှင် ကျွန်မကို အနိုင်မကျင့်ဘူးလို့ သဘောတူထားခဲ့တယ်လေ..."

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ" ရှောင်မိုက ခေါင်းလှည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းရှင်းက ချက်ချင်း မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး ပလုတ်တုတ်တစ်ခုအလား သူမ၏ ခေါင်းသေးသေးလေးကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ "ဘာမှမပြောပါဘူး..."

ရှောင်မိုက သူမကို ဆက်မမေးတော့ဘဲ ဘူးသီးခြောက်ကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။ "ရေနည်းနည်း သောက်လိုက်ဦး"

ကျန်းရှင်းက တစ်ခါတစ်ရံတွင် အတော်လေး ခေါင်းမာတတ်သော်လည်း သူ့ကို အနည်းငယ် အနိုင်ကျင့်လိုက်ပါက လိမ္မာသွားတတ်သည်ဟု ရှောင်မို တွေးလိုက်မိလေသည်။

"ဝပြီလား။ နောက်ထပ် တစ်လုံး စားချင်သေးလား"

ကျန်းရှင်း အသားပေါက်စီ သုံးလုံး စားပြီးနောက် ရှောင်မိုက သူမ၏ စူထွက်နေသော ဗိုက်လေးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ ဝပါပြီ၊ တကယ် ဝသွားပါပြီ" ဟု ကျန်းရှင်းက လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူမ ထပ်မစားနိုင်တော့ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်း ဝပြီဆိုရင် ငါတို့ ဆက်သွားကြတာပေါ့"

ရှောင်မိုက မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ တင်ပါးကို ပုတ်ခါလိုက်ပြီး မြည်းကလေးကို ဆွဲကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလေသည်။

"ရှောင်မို၊ ကျွန်မကို စောင့်ပါဦး..."

ကျန်းရှင်းက လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးက ဝင်လုဆဲဆဲ နေရောင်အောက်တွင် လျှောက်လှမ်းနေကြလေသည်။ ရှောင်မိုက သူ၏ လက်ထဲရှိ မြေပုံကို ကြည့်နေပြီး ကျန်းရှင်းက မြည်းကလေးကို မြက်ကျွေးနေလေသည်။

ဝင်လုဆဲဆဲ နေမင်း၏ မင်နီရောင် အလင်းတန်းက ၎င်းတို့၏ အရိပ်များကို မြေပြင်ထက်တွင် အရှည်ကြီး၊ အရှည်ကြီးဖြစ်အောင် ဆွဲဆန့်ထားလေသည်...

ကျန်းရှင်းက ရှောင်မို၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာကို ရံဖန်ရံခါ လှမ်းကြည့်နေပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်နေပုံရလေသည်။

သို့သော် စကားလုံးများ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားသို့ ရောက်လာတိုင်း ကျန်းရှင်းက သူမ၏ ချယ်ရီရောင် နှုတ်ခမ်းများကို ပိတ်လိုက်လေသည်။

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းရှင်းက သတ္တိမွေးကာ တိုးညင်းစွာ ခေါ်လိုက်လေသည်၊ "ရှောင်မို"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ရှောင်မိုက သမ်းဝေလိုက်လေသည်။

"ရှင်... ရှင် ကျွန်မကို စွန့်ပစ်သွားမှာလား" ကျန်းရှင်းက ညင်သာစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"မလုပ်ပါဘူး" မြေပုံကို လေ့လာနေသော ရှောင်မိုက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

ကျန်းရှင်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးက သဲ့သဲ့မျှ ကွေးတက်သွားလေသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ သတ္တိများ အနည်းငယ် ပိုတိုးလာသကဲ့သို့ပင်။

"ဒါဆို ရှောင်မို၊ ရှင် ကျွန်မကို အနိုင်မကျင့်ဘဲ နေပေးလို့ ရမလား"

ရှောင်မိုက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းကို အနိုင်ကျင့်တာ ဒါမှမဟုတ် မင်းကို စွန့်ပစ်တာ၊ တစ်ခုရွေး"

"..."

မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်လုံးများက အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ လျင်မြန်စွာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားပြီးနောက် သူမက ခေါင်းငုံ့ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားရာ အတော်လေး ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပုံရလေသည်။

ရှောင်မိုက အတွင်းစိတ်ထဲမှ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမကို နောက်ပြောင်ရသည်မှာ အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အဓိကအားဖြင့် သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော ရုပ်သွင်နှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးက လူများကို သူမအား အနိုင်ကျင့်ရန် မတွန်းလှန်နိုင်အောင် အမှန်တကယ် ပြုလုပ်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ကောင်းကင်က တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာလေသည်။ ညကို မည်သည့်နေရာတွင် ကုန်ဆုံးရမည်ကို ရှောင်မို တွေးတောနေချိန်မှာပင်၊

ကျန်းရှင်းက ရှောင်မို၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ တိုးညင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်၊ "ရှောင်မို"

"ဟင်"

"ကျွန်မ... ကျွန်မ စဉ်းစားပြီးသွားပြီ..."

"ဘာကို စဉ်းစားပြီးသွားတာလဲ"

"ရှောင်မို၊ ရှင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို အနိုင်သာ ကျင့်ပါတော့..."