အခန်း (၁၈၇-၁၈၈)

အခန်း (၁၈၇) ငါက သဘောကောင်းတဲ့လူပါ၊ လူမိုက်တွေ ဒုက္ခရောက်တာကို ကြည့်မနေရက်ဘူး

"ရှောင်မို၊ ဒီလောကကြီးက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားတယ်လို့ ထင်လဲ"

"အရမ်း၊ အရမ်းကို ကြီးမားတာပေါ့"

"အရမ်းကြီးမားတယ် ဆိုတာ ဘယ်လောက်အထိ ကြီးတာလဲ"

"ငါတို့ တစ်သက်လုံး အချိန်ပေးပြီး လျှောက်သွားရင်တောင် အဆုံးသတ်နိုင်မှာ မဟုတ်တဲ့အထိ ကြီးမားတာမျိုးပေါ့"

"ဪ"

မိန်းကလေးငယ်က ခေါင်းငုံ့လိုက်လေသည်။

သို့သော် မကြာမီ မိန်းကလေးငယ်က ခေါင်းမော့လာပြန်ပြီး မေးလိုက်သည်၊ "ဒါဆို ရှောင်မို၊ ဒီလောကကြီးက ဒီလောက် ကြီးမားနေတာတောင် ဘာလို့ ဝလင်အောင် မစားရတဲ့လူတွေက အမြဲတမ်း အများကြီး ရှိနေရတာလဲ"

ရှောင်မိုက ပြုံးလိုက်ပြီး ကျန်းရှင်း၏ နဖူးကို ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်သည်၊ "အဲဒါက ဒီလောကမှာ လူအများစုက ဝလင်ရုံလောက်နဲ့ မတင်းတိမ်ကြလို့ပဲလေ။ သူတို့က အရာဝတ္ထုတွေ အများကြီး၊ အများကြီးကို လိုချင်ကြတယ်။ သူတို့ ပိုပြီး တောင်းဆိုလေလေ တခြားသူတွေအတွက် သဘာဝကျကျပဲ နည်းပါးသွားလေလေပဲပေါ့"

"ဪ"

ကျန်းရှင်းက နားလည်သလိုလိုနှင့် လုံးဝ နားမလည်သလိုလိုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ရှောင်မိုက ကျန်းရှင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်၊ "အာရှင်း၊ မင်း အနာဂတ်မှာ ဘာလုပ်ချင်လဲ"

"အနာဂတ်မှာလား" ကျန်းရှင်းက ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ မသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဖြစ်နိုင်ရင် လောကကြီးမှာ လူတွေ အများကြီး ငတ်မွတ်နေတာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး၊ ပြီးတော့ လူတွေ အများကြီး ဒုက္ခရောက်နေတာမျိုးလည်း မဖြစ်စေချင်ဘူး"

"အင်း" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အဲဒါက တကယ်ကို မှတ်သားလောက်စရာ ဆန္ဒတစ်ခုပဲ"

ကျန်းရှင်းက "..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ရှောင်မိုက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းရှင်းက သူ့ကို မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကျန်းရှင်းက ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ယမ်းလိုက်သည်၊ "ရှောင်မို၊ ရှင် ကျွန်မကို ချီးကျူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ"

"အဲဒီလိုလား" ရှောင်မိုက မေးလိုက်လေသည်။

"အင်း" ကျန်းရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အရင်က ရှင် ကျွန်မကို အမြဲတမ်း အရူးမလေးလို့ပဲ ခေါ်ခဲ့တာလေ"

ရှောင်မိုက လက်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကျန်းရှင်း၏ ခေါင်းသေးသေးလေးကို အနည်းငယ် ပိုပြင်းပြင်း ခေါက်လိုက်သည်၊ "အဲဒါက မင်း တကယ်ပဲ တုံးအလွန်းနေလို့လေ"

"မြန်မြန်လျှောက်၊ သွေးလမင်းမြို့တော်က ရှေ့နားတင်"

ရှောင်မိုက မြည်းကို ဆွဲကာ သူ၏ ခြေလှမ်းများကို မြန်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ တုံးအတာ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

ကျန်းရှင်းက သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်ကာ နှုတ်ခမ်းလေး ဆူလိုက်ပြီးနောက် ရှောင်မိုဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားလေသည်၊ "ရှောင်မို၊ ကျွန်မကို စောင့်ပါဦး"

ဤကာလအတွင်း ရှောင်မိုနှင့် ကျန်းရှင်းတို့က လူများနှင့် ဝေးဝေးရှောင်ရှားရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အနောက်ဘက်ဒေသကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင် ကလေးငယ်နှစ်ဦးက မည်သို့သော လူမျိုးများနှင့် ဆုံတွေ့ရမည်ကို မသိနိုင်ချေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူနှင့် ကျန်းရှင်းတို့ ကံကောင်းသည်ဟု ရှောင်မို ခံစားခဲ့ရလေသည်။

ပြီးခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ၎င်းတို့က မည်သည့် ထူးဆန်းသော လူများနှင့်မျှ မဆုံတွေ့ခဲ့ရချေ။

သွေးလမင်းမြို့တော်သည် တန်ယန်ဂိုဏ်းနှင့် ကပ်လျက်တည်ရှိသော မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။

မြို့သခင်ကလည်း ရွှေအမြူတေအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

အနောက်ဘက်ဒေသကဲ့သို့ ကသောင်းကနင်း နေရာမျိုးတွင် မင်းဆက်တစ်ခုခု၏ လက်အောက်ခံမဟုတ်ဘဲ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးချင်းစီက အုပ်ချုပ်သော သွေးလမင်းမြို့တော်နှင့် လော့ဖုန်းမြို့ကဲ့သို့ မြို့များစွာ ရှိလေသည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့ကို မြို့များဟု ခေါ်ဆိုမည့်အစား အမှန်တကယ်တွင် ဂိုဏ်းများနှင့် ပို၍ ဆင်တူလေသည်။

ထို့အပြင် အများစုသော အခြေအနေများတွင် မြို့သခင်က ကျင့်ကြံသူများကို မြို့အတွင်း၌ တိုက်ခိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် သတ်ဖြတ်ခြင်းများ ပြုလုပ်ခြင်းမှ တင်းကျပ်စွာ တားမြစ်ထားလေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ရှောင်မိုနှင့် ကျန်းရှင်းတို့က အထဲသို့ ဝင်ရန် ရဲဝံ့ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သွေးလမင်းမြို့တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ရှောင်မိုက ကျန်းရှင်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ အစားအသောက်အချို့ကို ဝယ်ယူစုဆောင်းလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့က သွေးလမင်းမြို့တော်မှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းတို့နှစ်ဦး ကြာကြာနေလေလေ ပစ်မှတ်ထားခံရရန် ပိုမို လွယ်ကူလေလေပင် ဖြစ်သည်။

သာမန် ကျင့်ကြံသူများက ၎င်းတို့ကို ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်သော်လည်း။

အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အားကြီးသူကို ကြောက်ရွံ့တတ်သော လူဆိုးလူမိုက်များ၏ ပစ်မှတ်ထားခံရကာ မြို့တံခါးတွင် ပိတ်ဆို့ပြီး လုယက်ခံရမည်ကို ၎င်းတို့က ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြလေသည်။

"ရှောင်မို၊ တန်ယန်ဂိုဏ်းကို ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက် လိုသေးလဲ"

လှိုဏ်ဂူတစ်ခုအတွင်း၌ ကျန်းရှင်းက မီးပုံရှေ့တွင် သူမ၏ ဒူးများကို ပိုက်ကာ ထိုင်နေပြီး ရှောင်မိုကို မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

"နောက်ထပ် နေ့တစ်ဝက်လောက် လျှောက်ပြီးရင် မနက်ဖြန် မနက်လောက်ဆို ရောက်သင့်ပြီ" ရှောင်မိုက သမ်းဝေလိုက်ပြီး နံရံကို မှီကာ သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်လေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ရှောင်မိုက ကျန်းရှင်းကို အာဇီထံ သွားမတွေ့စေချင်ခဲ့ချေ။

ရှောင်မိုက တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေသည်ဟု အမြဲတမ်း ခံစားနေရလေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှောင်မိုက ကျန်းရှင်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် သိမ်မွေ့စွာ စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး အာဇီကို ရှာဖွေခြင်းမှ လက်လျှော့ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း ကျန်းရှင်းက အလွန် ဇွဲကောင်းနေခဲ့လေသည်။

ကျန်းရှင်းက နုနယ်အားနည်းပုံပေါ်ပြီး အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်၍ရသော်လည်း အနိုင်ကျင့်ခံရသောအခါ သူမက နှုတ်ခမ်းဆူရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။

သို့သော် အချို့သော ကိစ္စရပ်များတွင်မူ သူမက အတော်လေး ခေါင်းမာလှပေသည်။

ရှောင်မိုက သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ တွေးတောနေချိန်မှာပင် ရှောင်မို အိပ်ပျော်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းရှင်းက သူ၏ဘေးသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ တွားသွားသွားကာ သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများက ရှောင်မို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စူးစိုက်နေလေသည်။

ကျန်းရှင်း၏ အသက်ရှူငွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်မိုက သူ၏ မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်လေသည်။

ကျန်းရှင်းမှာ လန့်ဖြန့်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးက လျင်မြန်စွာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားလေသည်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်လေသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက်သား ဖြစ်နေသော ကျန်းရှင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်၊ "ဘဘာမှ မလုပ်ပါဘူး"

"ဘာမှ မဟုတ်ရင်လည်း အိပ်တော့" ရှောင်မိုက သူ၏ မျက်လုံးများကို ထပ်မံ မှိတ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ကျန်းရှင်းက ခေါင်းမော့ကာ ရှောင်မိုကို မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့် ကြည့်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းရှင်းက ရှောင်မို၏ဘေးသို့ တွားသွားသွားကာ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးကို ဆန့်ထုတ်၍ ရှောင်မို၏ အင်္ကျီစွန်းလေးကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်သည်၊ "ရှောင်မို၊ ရှင် အိပ်ပျော်သွားပြီလား"

"ဟင့်အင်း" ရှောင်မိုက သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားဆဲပင်၊ "မင်း ပြောစရာရှိရင် ပြောလေ"

"ဪ" ကျန်းရှင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ လက်ချောင်းများကို အချင်းချင်း ပွတ်သပ်နေလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ကျန်းရှင်းက ခေါင်းမော့ကာ ရှောင်မို၏ အဝတ်အစားများကို ဆွဲလိုက်သည်၊ "ရှောင်မို"

"အင်း" ရှောင်မိုက တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

"ရှင်က ဘာလို့ ကျွန်မအပေါ် ဒီလောက် ကောင်းရတာလဲ" ဟု ကျန်းရှင်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းရှင်းအတွက် သူမက ရှောင်မို၏ အတွေးများကို မမြင်နိုင်ဘဲ သူ ဘာတွေ တွေးနေသည်ကို မသိနိုင်သော်လည်း။

ထို့အပြင် ရှောင်မိုက ရံဖန်ရံခါ သူမကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီး သူမ၏ ခေါင်းသေးသေးလေးကို ခေါက်တတ်ကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အတော်လေး ပြင်းထန်သဖြင့် သူမကို နာကျင်စေခဲ့သော်လည်း။

သို့သော် ၎င်းတို့ အတူတကွ ကုန်ဆုံးခဲ့သော တစ်လ၊ နှစ်လတာ ကာလအတွင်း ရှောင်မိုက သူမအပေါ် အမှန်တကယ်ပင် အလွန် ကောင်းမွန်ခဲ့လေသည်။

"အဲဒါက မင်း တုံးအနေလို့လေ" ရှောင်မိုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်၊ "ငါက သဘောကောင်းတဲ့လူပါ၊ လူမိုက်တွေ ဒုက္ခရောက်တာကို ကြည့်မနေရက်ဘူး"

"ဪ" ကျန်းရှင်းက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ရှောင်မို၏ဘေးတွင် ထိုင်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်၊ "ကျွန်မ တုံးအတာ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

နောက်နေ့ နံနက်စောစောတွင် လှိုဏ်ဂူထဲ၌ ရှောင်မို နိုးလာပြီး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ပခုံးကို မှီကာ အိပ်မောကျနေသော ကျန်းရှင်းကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

ရှောင်မိုက ကျန်းရှင်းကို နှိုးလိုက်လေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး အကြမ်းဖျင်း မျက်နှာသစ်ပြီး ပေါက်စီတစ်လုံး စားသောက်ပြီးနောက် တန်ယန်ဂိုဏ်းဆီသို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေသည်။

မွန်းတည့်ချိန်သို့ နီးကပ်လာသောအခါ နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်မိုက တန်ယန်ဂိုဏ်း၏ တောင်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသော ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးက တောင်းရမ်းစားသောက်သူ ကလေးနှစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်၊ "ဟေ့ ထွက်သွားစမ်း ဒီနေရာက မင်းတို့ တောင်းစားရမယ့်နေရာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းရှင်းမှာ လန့်ဖြန့်သွားသဖြင့် ရှောင်မို၏ နောက်တွင် ပုန်းအောင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းသေးသေးလေးဖြင့် သူ၏ အနောက်မှ ချောင်းကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်၊ "ကကျွန်မ အစ်မအာဇီကို ရှာချင်လို့ပါ အစ်ကိုကြီးတို့။ အစ်မအာဇီ ဒီမှာ ရှိလားဟင်"

ရှောင်မိုက ကျန်းရှင်းကို ကူညီ၍ အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်၊ "အစ်မအာဇီက မျက်လုံးနားမှာ မျက်ရည်မှဲ့တစ်ပေါက် ရှိတယ်၊ အရမ်းလှတယ်၊ ခရမ်းရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး စိမ်းပြာရောင် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားတယ်"

"အာဇီ" ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

"မင်းတို့ ပြောနေတာက ဂိုဏ်းတူအစ်မကျီရှားကို ပြောတာဖြစ်ရမယ်" တံခါးစောင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ စောင့်နေ၊ ငါ သူ့ကို သွားအကြောင်းကြားပေးမယ်"

၎င်းတို့က ဤတောင်းရမ်းစားသောက်သူလေး နှစ်ဦးနှင့် အမှန်တကယ်ပင် အလုပ်မရှုပ်ချင်သော်လည်း ဂိုဏ်းတူအစ်မကျီရှားက အဆင့်အတန်း မြင့်မားသဖြင့် ဤကိစ္စကို ၎င်းတို့ ပေါ့ဆစွာ မကိုင်တွယ်ရဲကြချေ။

အကယ်၍ ဤတောင်းရမ်းစားသောက်သူလေး နှစ်ဦးက ဂိုဏ်းတူအစ်မနှင့် အမှန်တကယ် ဆက်နွယ်မှုတစ်ခုခု ရှိနေပြီး သူမက ၎င်းတို့ကို အပြစ်တင်ပါက ပြင်ပစည်းတပည့်များဖြစ်သော ၎င်းတို့အနေဖြင့် အကျိုးဆက်များကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ချေ။

ထိုအချိန်တွင် တန်ယန်ဂိုဏ်း၏ ဆေးဖော်စပ်ရာအခန်းအတွင်း၌။

ခရမ်းရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဆေးဖိုရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များက သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေလေသည်။

သူမက သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်တစ်လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဓားအိမ်ကို ကိုင်ထားသော လက်က ပိုမို တင်းကျပ်လာကာ ဓားအိမ်ပေါ်ရှိ ထွင်းထုထားသော ပုံစံများက သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဖိဝင်နေလေသည်။

"ဂိုဏ်းတူညီမ၊ ဒီကလေးတစ်သုတ်က အမှန်တကယ်ပဲ ထူးချွန်တဲ့ အရိုးတည်ဆောက်ပုံ ရှိကြတာပဲ"

တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ဝင်လာပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမယ့် ဆရာက ကလေးငယ် ငါးယောက် တိတိကျကျ တောင်းဆိုထားတာကို ဂိုဏ်းတူညီမက ဘာလို့ လေးယောက်ပဲ ပြန်ခေါ်လာရတာလဲ"

အခန်း (၁၈၈) သူတို့ အထဲမှာပဲ ရှိတယ်

"ဆရာက ကလေးတပည့် ငါးယောက် တိတိကျကျ တောင်းဆိုထားတာကို ဂိုဏ်းတူညီမက ဘာလို့ လေးယောက်ပဲ ပြန်ခေါ်လာရတာလဲ"

ထန်ကျီမင်ဟု အမည်ရသော အမျိုးသားက သူ၏ဘေးရှိ ဂိုဏ်းတူညီမကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"မူလက ကျင့်ကြံခြင်းပါရမီ အတော်လေးကောင်းတဲ့ နောက်ထပ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက် ရှိခဲ့သေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူက နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်"

ကျီရှားက ဖြည်းညင်းစွာ စကားစပြောလာလေသည်။

"သူက ကျွန်မရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို အာရုံခံနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို အာရုံစိုက်လိုက်ရင် ကျွန်မရဲ့ အတွေးတွေကိုတောင် မြင်နိုင်စွမ်းရှိတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တာ။

အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ ကျွန်မက သူနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာမျိုးကို အမြဲတမ်း ရှောင်ရှားခဲ့ပြီး ကျွန်မရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေနဲ့ အတွေးတွေကို အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်ထားခဲ့လို့သာ သူ ဘာမှ သတိမထားမိခဲ့တာပါ"

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ တခြားသူတွေရဲ့ အတွင်းစိတ်အတွေးတွေကို မြင်နိုင်တယ်ဆိုတာမျိုး ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး"

ထန်ကျီမင်က ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဂိုဏ်းတူညီမရဲ့ အဆိုအရ ဒီလောက် ထူးခြားတဲ့ မိန်းကလေးငယ်က ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးပြုဖို့ ပိုတောင် မကောင်းဘူးလား။ ဟင့်အင်း၊ ဟင့်အင်း၊ ဒီလို မိန်းကလေးမျိုးကို ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးပြုလိုက်တာက အရမ်း နှမြောစရာကောင်းလွန်းတယ်။ သူ့ကို ငါတို့ တန်ယန်ဂိုဏ်းက အသုံးပြုသင့်တာ"

ထန်ကျီမင်က သူမ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည် "ဒါပေမယ့် ဒါတွေက ဂိုဏ်းတူညီမရဲ့ ဆင်ခြေတွေ မဖြစ်သင့်ဘူးလေ။ ဂိုဏ်းတူညီမက နဂါးတံခါးအဆင့်မှာ ရှိနေပြီး အဲဒီမိန်းကလေးက ဘာစွမ်းအားမှ မရှိဘူး။ ဂိုဏ်းတူညီမရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားသွားရင်တောင် ဘာဖြစ်သေးလဲ။

ဂိုဏ်းတူညီမက အဲဒီမိန်းကလေး သိသွားမှာကို ကြောက်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဂိုဏ်းတူညီမက တစ်ခဏတာ သနားကြင်နာစိတ် ဝင်သွားပြီး သူ့ကို တမင်သက်သက် လွှတ်ပေးလိုက်တာလား"

"ချွင်"

ထန်ကျီမင်၏ စကားများ ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ။

စိမ်းပြာရောင် ဓားရှည်တစ်လက်က သူ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် ဖိကပ်လျက်သား ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျီရှား၏ မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေလေသည်။

ထန်ကျီမင်သာ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်း ထပ်ဟလိုက်ပါက သူ၏ ခေါင်းပြုတ်ကျသွားတော့မည့်အလားပင်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုထန်၊ ဂိုဏ်းတူအစ်မကျီရှား"

ဆေးဖော်စပ်ရာအခန်း တိတ်ဆိတ်သွားချိန်မှာပင် တပည့်တစ်ဦးက တံခါးလာခေါက်လေသည်။

ကျီရှားက သူ၏ လည်ပင်းမှ ဓားရှည်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဓားအိမ်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် ထိုးသွင်းလိုက်ကာ လှည့်၍ ဆေးဖိုကိုသာ ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေလေသည်။

"ဝင်ခဲ့" ထန်ကျီမင်က သွေးစွန်းသွားသော သူ၏ လည်ပင်းကို သုတ်ဖယ်လိုက်လေသည်။

ပြင်ပစည်းတပည့်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဦးညွတ်လိုက်သည် "ဂိုဏ်းတူအစ်မကျီရှား၊ တောင်တံခါးဝမှာ ဂိုဏ်းတူအစ်မကို လာရှာတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက် ရောက်နေပါတယ်။ သူတို့က ဂိုဏ်းတူအစ်မကို အစ်မအာဇီ လို့ ခေါ်ကြပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့လည်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်ရဲဘဲ ဂိုဏ်းတူအစ်မကို လာရောက် အကြောင်းကြားရတာပါ"

"ကလေးနှစ်ယောက် ဟုတ်လား" ကျီရှားက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ တစ်ယောက်က ရှောင်မိုလို့ နာမည်ရပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ကျန်းရှင်းလို့ နာမည်ရပါတယ်" ဟု ပြင်ပစည်းတပည့်က ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျန်းရှင်း" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားသောအခါ ကျီရှား၏ မျက်မှောင်က ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ကွေးညွတ်သွားလေသည်။

ထန်ကျီမင်က ကျီရှားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဦးစွာ ဝင်ပြောလိုက်သည် "ဒီကလေးနှစ်ယောက်လုံးက ကျီရှားရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပဲ။ သူတို့ကို ဧည့်သည်တော်တောင်ထွတ်ဆီ ခေါ်သွားပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဧည့်ခံလိုက်ပါ။ သူတို့ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ မဆက်ဆံနဲ့၊ နားလည်လား"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို" ပြင်ပစည်းတပည့်က လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားလေသည်၊ လာရောက် အကြောင်းကြားရန် အလုပ်ရှုပ်ခံခဲ့သည်မှာ ကောင်းသွားကြောင်း သူ၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေလေသည်။

ထန်ကျီမင်က ကျီရှားကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်

"ဂိုဏ်းတူညီမရဲ့ အတွေးတွေကို ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုဖြစ်တဲ့ ငါ အနည်းနဲ့အများတော့ နားလည်နိုင်ပါတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နှစ်အတော်ကြာ မွေးထားတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်အပေါ်တောင် သံယောဇဉ်ဖြစ်တတ်သေးတာပဲ၊ လူတစ်ယောက်ဆိုရင်တော့ ဆိုဖွယ်ရာ ရှိသေးလို့လား။

ဒါပေမယ့် ဂိုဏ်းတူညီမ၊ မင်းက လူတွေအများကြီးကို သတ်ခဲ့ပြီးပြီပဲ၊ ဒီတစ်ယောက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်လို့ရော ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။ ဒါ့အပြင် ဂိုဏ်းတူညီမက သူ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးခဲ့ပေမယ့် သူက မင်းကို သူ့ဘာသာ လာရှာနေတာလေ။ ဒါက ကံတရားက ဖန်တီးထားတာဆိုတာ ပြသနေတာပဲ"

"ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ဂိုဏ်းတူညီမ၊ သူ့ကို ထွက်ပြေးခွင့် မပေးလိုက်ပါနဲ့။ အခု ငါတို့ တန်ယန်ဂိုဏ်းက ရှန်းကွေ့ဂိုဏ်းနဲ့ ရန်သူတွေ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ဆရာက သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို မဖြစ်မနေ အဆင့်ချိုးဖျက် ဝင်ရောက်နိုင်မှ ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ တန်ယန်ဂိုဏ်းက ကပ်ဘေးကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ထန်ကျီမင်က ကျီရှား၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ဆေးဖော်စပ်ရာအခန်းထဲမှ ထွက်သွားလေသည်။

"ဂိုဏ်းတူညီမ၊ မင်းနဲ့ ငါ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ လက်တွေမှာ သွေးတွေ စွန်းထင်းနေပြီပဲ။ သနားကြင်နာတတ်ချင်ယောင် ဆောင်နေစရာ မလိုပါဘူး။ အနောက်ဘက်ဒေသမှာ ငါတို့က လူတွေကို မစားရင် တခြားသူတွေက ငါတို့ကို ပြန်စားလိမ့်မယ်"

ထန်ကျီမင်၏ အသံက ဆေးဖော်စပ်ရာအခန်းထဲတွင် အေးအေးလူလူ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

ကျယ်ဝန်းသော ဆေးဖော်စပ်ရာအခန်းထဲတွင် ကျီရှားတစ်ယောက်တည်းသာ တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရွံရှာမုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ရှောင်မိုနှင့် ကျန်းရှင်းတို့က တံခါးစောင့်တပည့်၏နောက်မှ တန်ယန်ဂိုဏ်းထဲသို့ လိုက်ပါသွားကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခြံဝင်းငယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှောင်မိုက ဘယ်ညာ ဝေ့ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

ဤဂိုဏ်းက အမှန်တကယ်ပင် ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ တပည့်များစွာ ရှိသော်လည်း လေပေါ်ပျံသန်းနိုင်သူမှာ အလွန် နည်းပါးလှသည်။

သို့သော် ဤလောကတွင် ဂိုဏ်းအများစုက အမှန်တကယ်တော့ ဤအတိုင်းပင်ဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်အများစုမှာ ရွှေအမြူတေအဆင့် သို့မဟုတ် သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်တွင်သာ ရှိကြလေသည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝများတွင် သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဂိုဏ်းများက အဆင့်အတန်း မြင့်မားလွန်းလှသဖြင့် သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် သာမန် အကြီးအကဲများ သို့မဟုတ် ထိန်းသိမ်းရေးခန်းမသခင်များသာ ဖြစ်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤသို့သော ဂိုဏ်းငယ်လေးကို မြင်သောအခါ ရှောင်မိုက အလိုအလျောက်ပင် အနည်းငယ် အသားမကျသလို ဖြစ်နေလေသည်။

သို့သော် ဤဂိုဏ်းက သူ ကြားခဲ့ရသည့်အတိုင်းပင် မိစ္ဆာဂိုဏ်းတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ အနောက်ဘက်ဒေသတွင် ဖြောင့်မတ်သော အမျိုးအစားတွင်ပင် ပါဝင်လေသည်။

"မိတ်ဆွေငယ် နှစ်ယောက်လုံး ဒီနေရာမှာ လောလောဆယ် နေလို့ရပါတယ်" အပြင်စည်းတပည့်က ရှောင်မိုနှင့် ကျန်းရှင်းတို့ကို ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်လေသည်၊ "နောက်မှ မင်းတို့အတွက် အစားအသောက် နည်းနည်း လာပို့ပေးပါ့မယ်"

"အစ်ကိုကြီး၊ အစ်မအာဇီက ဘယ်မှာလဲ" ကျန်းရှင်းက သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ယှက်ထားကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်၊ "ကျွန်မတို့ အစ်မအာဇီကို တွေ့လို့ရမလား"

"ဂိုဏ်းတူအစ်မကျီရှားက အခုလောလောဆယ် အလုပ်ရှုပ်နေတယ်။ သူ အားတဲ့အခါ မိတ်ဆွေငယ် နှစ်ယောက်ကို လာတွေ့ပါလိမ့်မယ်" ဟု ပြင်ပစည်းတပည့်က ရှင်းပြလိုက်လေသည်။ "တခြား ဘာမှမရှိတော့ဘူးဆိုရင် ငါ သွားလိုက်ပါဦးမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုကြီး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး"

"ရပါတယ် ညီလေး"

ပြင်ပစည်းတပည့် ထွက်သွားပြီးနောက် ရှောင်မိုက သူ၏ အထုပ်အပိုးများကို ချထားလိုက်ပြီး မြည်းကို ချည်နှောင်လိုက်လေသည်။

ဤခြံဝင်းသို့ ရောက်လာသောအခါ ရှောင်မိုက "အာဇီ" အကြောင်း သိမ်မွေ့စွာ စုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့လေသည်။

ကျန်းရှင်း၏ အစ်မအာဇီမှာ တန်ယန်ဂိုဏ်းချုပ်၏ ကိုယ်ပိုင်တပည့် ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ အဆင့်အတန်းက သာမန်ထက် ထူးကဲနေကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ဤပြင်ပစည်းတပည့်က တောင်းရမ်းစားသောက်သူ ကလေးနှစ်ဦးအပေါ် ဤမျှ ယဉ်ကျေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုပြင်ပစည်းတပည့် ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် အမျိုးသမီးတပည့်တစ်ဦးက ခြံဝင်းရှေ့သို့ ပျံသန်းလာလေသည် "မိတ်ဆွေငယ် နှစ်ယောက်၊ ဂိုဏ်းတူအစ်မကျီရှားက ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်က လိုက်ခဲ့ပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ နတ်မိမယ်အစ်မ" ရှောင်မိုက အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ဆောင်ကာ လျင်မြန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

အမျိုးသမီးတပည့်က မှော်ရတနာတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး ရှောင်မိုနှင့် ကျန်းရှင်းတို့ကို သိမ်းကျုံးခေါ်ဆောင်ကာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားလေသည်။

မကြာမီမှာပင် ရှောင်မိုနှင့် ကျန်းရှင်းတို့က တောင်လေပြေထဲတွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၏ ရနံ့များ သင်းပျံ့နေသော တောင်ထွတ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။

အမျိုးသမီးက ရှောင်မိုနှင့် ကျန်းရှင်းတို့ကို ခြံဝင်းကျယ်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

တံခါးကြီးတစ်ခုရှေ့တွင် အမျိုးသမီးက ဦးညွတ်ကာ အော်ပြောလိုက်သည် "ဂိုဏ်းတူအစ်မကျီရှား၊ မိတ်ဆွေငယ် ကျန်းရှင်းတို့ကို ခေါ်လာပါပြီ"

"သူတို့ကို အထဲပေးဝင်လိုက်" အခန်းထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အခန်းထဲမှ အသံကို ကြားသောအခါ ကျန်းရှင်း၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားပြီး သူမ၏ နှလုံးသားက ပိုမို မြန်ဆန်စွာ မခုန်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

ဟုတ်တယ် အဲဒါ အစ်မအာဇီပဲ

"ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲဝင်ကြပါ" အမျိုးသမီးတပည့်က ၎င်းတို့အတွက် တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်လေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး အထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် တံခါးက အလိုအလျောက် ပိတ်သွားလေသည်။

ဤနေရာက ဆေးဖော်စပ်ရာအခန်း ဖြစ်သည်။

ဆေးဖို၏ အရှေ့တည့်တည့်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး မတ်တတ်ရပ်နေလေသည်။

"အစ်မအာဇီ"

ကျန်းရှင်းက ပျော်ရွှင်စွာ အော်ခေါ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ပြေးသွားလေသည်။

သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ ပြေးပြီးနောက် ကျန်းရှင်းက တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသွားသည့်အလား နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားလေပြီး သူမ၏ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြစ်နေသော မျက်လုံးများထဲတွင် နားမလည်နိုင်မှုနှင့် အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေလေသည် "အစ်မအာဇီ"

ကျီရှားက လှည့်လာပြီး ကျန်းရှင်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည် "အာရှင်း၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ"

"အစ်မအာဇီ... ရှောင်ဟန်နဲ့ တခြားသူတွေက..." ကျန်းရှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးက အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားလေသည်။

"ရှောင်ဟန်နဲ့ တခြားသူတွေ ဟုတ်လား။ အာရှင်း၊ ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာကို မင်း မြင်ပြီးသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား"

ကျီရှားက သဲ့သဲ့မျှ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ အနောက်ရှိ ဆေးဖိုကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"သူတို့ အထဲမှာပဲ ရှိတယ်"