အခန်း (၇၁-၇၂)

အခန်း (၇၁) - သံသယ ရှင်းလင်းခြင်း

ထိုအချိန်မှာပင်... ကျောက်ချုံးဝူနှင့် အခြား ဓားဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် သုံးဦးတို့ အထဲသို့ ဝင်လာကြ၏။ ကျောက်ချုံးဝူက မေးလိုက်သည်။

"ကျိုးချင်းဖုန်း၊ ကျိုယွဲ့... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"

မျက်နှာဖြူရော်နေသော ကျိုယွဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဆရာ... ကျွန်တော်လည်း အသေးစိတ်ကို မသိပါဘူး... တပ်မှူးကျိုး က လူသတ်သမားကို စုံစမ်းနေလို့၊ ကျွန်တော်က သူ့ကို ညီငယ် ဆယ့်ခုနစ် ဆီကို ခေါ်လာခဲ့တာ... တံခါးဝရောက်တော့ အော်သံတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်... အထဲဝင်လာတော့... ညီငယ် ဆယ့်ခုနစ် သေနေတာကို တွေ့လိုက်ရတာပဲ... သူ့ကို ... ကြောင်မိစ္ဆာ သတ်သွားတာ"

ကျောက်ချုံးဝူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... ဒီလောကမှာ ဘယ်လိုလုပ် မိစ္ဆာတွေ ရှိနိုင်မှာလဲ"

ကျိုယွဲ့က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။ သူသည် ကြောင်မိစ္ဆာ ပေါ်လာသည့် ထိတ်လန့်မှုမှ ပြန်လည် သက်သာလာစ ပြုနေကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော် လိမ်ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ခုနက ကျွန်တော်တို့ အားလုံး တွေ့လိုက်တာပါ... ခုနလေးတင် နွားတစ်ကောင်လောက် ကြီးတဲ့ ကြောင်ဖြူကြီး တစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်တာ... အင်း... သခင်လေး ကူ ကတောင် အဲ့ဒီကောင်နဲ့ တိုက်ခဲ့သေးတယ်"

ကျောက်ချုံးဝူနှင့် အခြားသူများက ကူမော့ကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ကူမော့က ခေါင်းအသာညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါက... ဒဏ္ဍာရီလာ သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ နဲ့ မတူဘူးလား"

အခန်းထဲရှိ တင်းကျပ်နေသော လေထုကြားတွင် ကျိုးချင်းဖုန်းက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်၏။ လူတိုင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျိုးချင်းဖုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ဆီမီးခွက် တစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ရှေ့တွင် လူတိုင်း အထဲဝင်လာစဉ်က တွေ့ခဲ့ရသော သွေးရောင်ဖန်ကွဲစ များ ပုံနေလေသည်။

ကျိုးချင်းဖုန်းက ဆီမီးခွက်ကို ကူချူတုန်းထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ လက်ဖြင့် ဖန်ကွဲစများကို စတင် ဆက်စပ်ကြည့်လေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူ ဆက်စပ်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိသော ကမာခွံတစ်ခု ဖြစ်နေ၏။

ကျိုးချင်းဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဒဏ္ဍာရီတွေအရ လင်းယွင်စံအိမ် ရဲ့ သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ ဟာ ကြည်လင်နေပြီး သွေးလို နီရဲတဲ့ အရောင်ရှိသလို ညဘက်ဆိုရင်လည်း လင်းလက်နေတယ်လို့ ဆိုကြတယ်... ဒီဟာများလား"

ကျောက်ချုံးဝူက ခေါင်းယမ်းကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ အကြောင်းတော့ ငါ ကြားဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

ထိုသို့ပြောရင်း ကျောက်ချုံးဝူက ကျိုယွဲ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျိုယွဲ့... မင်းအဖေ နဲ့ လင်းယွင်စံအိမ် ရဲ့ သခင် မော့ချင်းရှန်း တို့က ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလေ... မင်း သူ့ကို မြင်ဖူးလား"

ကျိုယွဲ့က ခေါင်းအသာညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ကျွန်တော် မြင်ဖူးပါတယ်... ဒါက တကယ်ကို အဲ့ဒီလိုမျိုးပဲ... အင်း... သခင်ကြီးမော့ က အခု ကျွန်တော်တို့ အိမ်မှာ ရှိနေတယ်... အဲ့ဒါ အစစ် ဟုတ်မဟုတ် အတည်ပြုခိုင်းဖို့ သူ့ကို သွားပင့်ခိုင်းလိုက်လို့ ရပါတယ်"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ကျိုယွဲ့ကို မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းအဖေက ကျိုမိသားစု ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ကျိုကျဲ လား... ချင်းယန်ခရိုင် ကို ကုသဖို့အတွက် သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ ကို ပို့ခိုင်းခဲ့တဲ့ ကျိုကျဲ လား"

ကျိုယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော့်အဖေ နဲ့ သခင်ကြီးမော့ တို့က သွေးသောက် ညီအစ်ကိုတွေပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက ကျွန်တော့်အဖေက အစွမ်းထက်တဲ့ ရန်သူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ပြီး ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ရခဲ့တယ်၊ သေလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့တာ... သခင်ကြီးမော့ က ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးဖို့ သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ ကို ပို့ပေးခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဖန်းခရိုင် ကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ လုယူခံလိုက်ရတာပဲ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းအဖေ အခု ဘယ်လိုနေလဲ"

ကျိုယွဲ့က သက်ပြင်းချကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"လင်းယွင်စံအိမ် ကနေ ပို့ပေးလိုက်တဲ့ သွေးမျက်ရည် ဆေးလုံးတွေ အပေါ်မှာ မှီခိုပြီး အသက်ဆက်နေရတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး ထင်တယ်... ကျွန်တော်က အိမ်မှာနေပြီး သူ့ကို ပြုစုဖို့ စဉ်းစားထားပေမယ့်၊ ဂိုဏ်းက သိုင်းပြိုင်ပွဲ ကျင်းပနေပြီး ဆရာကလည်း အသက်ကြီးနေပြီ ဆိုတော့ ကျွန်တော် လာပြီး ကြီးကြပ်ပေးရတာပါ... မနက်ဖြန် ပြိုင်ပွဲအတွက် အကုန်စီစဉ်ပြီးသွားရင် အိမ်ပြန်ဖို့ စဉ်းစားထားတာ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက သက်ပြင်းချကာ မေးလိုက်၏။

"သခင်ကြီးမော့ က အခု မင်းတို့အိမ်မှာ ရှိနေတာလား"

ကျိုယွဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... သူ ရောက်လာတာ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်... သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ အလုခံရတော့ သခင်ကြီးမော့ က လင်းယွင်စံအိမ် မှာ ကျန်နေသေးတဲ့ သွေးမျက်ရည် ဆေးလုံး အနည်းငယ်ကို ယူပြီး အပြေးအလွှား ရောက်လာတာ... သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ ကို ပြန်ရှာတွေ့တဲ့အထိ ကျွန်တော့်အဖေ အသက်ဆက်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ပေါ့... ဒါပေမဲ့ အခုတော့..."

ကျိုယွဲ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပြည့်နှက်သွား၏။

သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ ကို ရှာမတွေ့သဖြင့် သူ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ မျှော်လင့်ချက်လေး ရှိနေသေးသည်။ ယခု ရှာတွေ့သွားပြီး အကယ်၍ ၎င်းသာ အစစ်ဖြစ်နေပါက သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည် - သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ မှာ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ကျိုးချင်းဖုန်းက ညွှန်ကြားလိုက်၏။

"အစ်ကိုကျို... မြန်မြန်သွားပြီး သခင်ကြီးမော့ ကို လာကြည့်ခိုင်းလိုက်ပါ"

ကျိုယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ကာ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ထို့နောက် ကျိုးချင်းဖုန်းက ကျောက်ချုံးဝူကို ပြောလိုက်၏။

"စီနီယာကျောက်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီခြံဝင်းကို ချိတ်ပိတ်ခိုင်းထားပါ... အစိုးရ အရာရှိတွေ မရောက်လာခင် ဘယ်သူမှ ဝင်ခွင့်မရှိစေရဘူး"

"ကောင်းပြီလေ"

ကျောက်ချုံးဝူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ ဖုံးကွယ်ထားရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယနေ့ ဖြစ်ပွားခဲ့သော ရုတ်ရုတ်သဲသဲမှုမှာ အလွန် ကြီးမားပြီး၊ အထူးသဖြင့် အရပ်လေးမျက်နှာ ဓားဂိုဏ်း ၏ သိုင်းပြိုင်ပွဲ ကျင်းပမည့် ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ပို၍ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းကို ဖုံးကွယ်ထားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သဖြင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖွင့်ချလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။ အကယ်၍ သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ မှာ အစစ်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ပါက သူတို့၏ တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်စေမည် ဖြစ်သော်လည်း ဂိုဏ်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို လှုပ်ခတ်သွားစေလောက်သည်အထိတော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ချက်ချင်းပင်... ကျောက်ချုံးဝူက ခြံဝင်းကို ချိတ်ပိတ်ရန် သူ၏ တပည့်များကို အမိန့်ပေးလိုက်၏။

ဆီမီးခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကျိုးချင်းဖုန်းသည် အခန်းပတ်လည်ကို ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ကုတင်အောက်ရှိ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကြီးတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ တွေ့ရှိသွားလေသည်။

သူက ၎င်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဝတ်ရုံပေါ်တွင် သွေးကွက်များ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ၏ အတွေ့အကြုံအရ ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ထက် မပိုသေးကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်လေသည်။

ကျိုးချင်းဖုန်းက မေးလိုက်၏။

"ဒီ စုန့်ကျူ က ဘယ်သန် လား"

ကျောက်ချုံးဝူက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

ကျိုးချင်းဖုန်းက အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ က အစစ်ဖြစ်ဖို့ များတယ်"

ကျောက်ချုံးဝူ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကုတ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း ကို မင်း လာစုံစမ်းနေတဲ့ လူသတ်သမားက သူလား"

"သူပဲဆိုတာ အခြေခံအားဖြင့် သေချာနေပါပြီ... ဒါပေမဲ့ ထပ်ပြီး စုံစမ်းဖို့တော့ လိုသေးတယ်"

...

ကျိုးချင်းဖုန်းသည် မိုးလင်းသည်အထိ ခြံဝင်းပတ်ဝန်းကျင်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးနေခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အစိုးရရုံးမှ အရာရှိများ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။ သူက ကူမော့၏ အနားသို့ အလျင်အမြန် သွားကာ တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"ကူမော့... မင်းနဲ့ မင်းညီမ ကိစ္စတွေ ရှင်းလင်းသွားတဲ့အထိ တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း မှာပဲ ခဏနေခဲ့ကြပါဦး... ငါ ချီခရိုင် က ယွင်လိုင် စားသောက်ဆိုင် မှာ သွားစောင့်နေမယ်"

ကူချူတုန်းက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်၏။

"တပ်မှူးကျိုး... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက အကူအညီမဲ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါ အခု မထွက်သွားရင်၊ ဖန်းခရိုင် အစိုးရရုံးက အရာရှိတွေ ရောက်လာရင် ငါ ထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူးလေ"

ကူချူတုန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်၏။

"အာ..."

ကူမော့က ရှင်းပြလေသည်။

"တပ်မှူးကျိုး က အစိုးရ အရာရှိ တစ်ယောက်လေ၊ သူလုပ်တဲ့ လုပ်ရပ်တိုင်းက စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေနဲ့အညီ ဖြစ်ရမယ်... သူ့မှာ လွှဲပြောင်းရေး အမိန့်လည်း မရှိဘူး၊ တရားဝင် စာရွက်စာတမ်းလည်း မရှိဘဲ သူ့ရဲ့ စီရင်ပိုင်ခွင့် နယ်မြေအပြင်ဘက်ကို တိတ်တဆိတ် ရောက်နေတာလေ... အကယ်၍ သူ့ကို ဒေသခံ အရာရှိတွေက ဖမ်းမိသွားရင် သူ ပြဿနာ တက်လိမ့်မယ်... အဲ့ဒီအပြင် သူက မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက် အမှုကြောင့် တင်းမာနေတဲ့ ကာလမှာ ရောက်နေတာဆိုတော့၊ သူ့စီရင်ပိုင်ခွင့် ပြင်ပမှာ အမှုလာစစ်နေတာကို မိသွားရင် သူ့ရာထူးတောင် ပြုတ်သွားနိုင်တယ်"

ကူချူတုန်းက ပြောလိုက်၏။

"အဲ့ဒီလောက်တောင် ဆိုးတာလား... ဒါဆိုရင် တပ်မှူးကျိုး... ရှင် မြန်မြန် ပြေးတော့လေ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းအသာညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အခု သက်သေအထောက်အထား အားလုံးက သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ ကို ခိုးသွားတဲ့သူဟာ စုန့်ကျူ ဆိုတာကို ပြသနေပြီ... ဖန်းခရိုင် အစိုးရရုံးက ရောက်လာပြီး သေချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးသွားရင် ချွီဟန် တို့ရဲ့ အပြစ်တွေကို ရှင်းလင်းပေးနိုင်လိမ့်မယ်... ငါတို့ ဒီခရီးကို လာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အောင်မြင်သွားပြီဆိုတော့ မင်းတို့ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပါဘူး"

ကူမော့က ပြုံးကာ မေးလိုက်၏။

"ဒါဆို... ကြောင်မိစ္ဆာ ကိစ္စကရော... တပ်မှူးကျိုး၊ ခင်ဗျား အဲ့ဒါကို မစုံစမ်းတော့ဘူးလား... ပြီးတော့ ဒီကိစ္စတစ်ခုလုံးက ယုတ္တိမရှိတာတွေ အများကြီးပဲ... စုန့်ကျူ သေသွားတာက အရမ်း တိုက်ဆိုင်လွန်းတယ်"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြန်မေးလိုက်သည်။

"မင်းက အဲ့ဒါ မိစ္ဆာ ရဲ့ လုပ်ရပ်လို့ ယုံကြည်နေတာပဲ၊ ဘာလို့ ယုတ္တိမရှိဘူးလို့ ထင်နေသေးတာလဲ"

ကူမော့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ကျွန်တော်က မိစ္ဆာတွေကို ယုံပေမယ့်၊ တပ်မှူးကျိုး ခင်ဗျားက ယုံတယ်လို့ မဆိုလိုဘူးလေ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ကို နားလည်သားပဲ... ဟားဟား... ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်တော့ ငါ ဘာမှ လုပ်လို့ မရသေးဘူး... စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ ဆက်လုပ်နိုင်ဖို့ ငါ လင်းကျန်းခရိုင် ကို ပြန်သွားပြီး ယွင်ကျိုး ဌာနချုပ်ကနေ နယ်စပ်ဖြတ်ကျော် စုံစမ်းရေး အမိန့်ကို လျှောက်ထားရဦးမယ်... ငါ အခု သွားတော့မယ်... ချီခရိုင် မှာ မင်းတို့ကို စောင့်နေမယ်... အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့အကြောင်း မေးရင် အကုန်လုံးကို ငြင်းလိုက်... ငါ့ကို မမိသရွေ့ ငါ သေတဲ့အထိ ငြင်းမှာပဲ၊ သူတို့ ငါ့ကို ဘာမှ လုပ်လို့မရပါဘူး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်... ကျိုးချင်းဖုန်း လှည့်ထွက်သွားလေသည်။ ဝင်ပေါက်တွင် လူများလွန်းသဖြင့် သူက နံရံကို ကျော်တက်ပြီး ထွက်သွားရန် ရွေးချယ်လိုက်၏။

နံရံကို ကျော်တက်စဉ်မှာပင် ကျိုးချင်းဖုန်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်ကြည့်လိုက်ရာ လက်ပေါ်တွင် အမှုန့်ဖြူလေးများ ကပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နှာခေါင်းဝသို့ တေ့ကာ ရှူကြည့်လိုက်ရာ ထူးဆန်းသော အနံ့တစ်မျိုး ရနေ၏။

သူ ချက်ချင်းပင် နံရံပေါ်ရှိ အမှုန့်များကို ဓားဖြင့် ခြစ်ချကာ ပုဝါတစ်ခုဖြင့် ထုပ်ပိုးလိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ခရိုင်ရဲတပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဝင်ရောက်လာသဖြင့်... ကျိုးချင်းဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် နံရံကို ကျော်တက်ကာ ထွက်ပြေးသွားလေတော့သည်။

အခန်း (၇၂) - မော့ချင်းရှန်း

"အစ်ကို... အဲ့ဒါ မော့ချင်းရှန်း ပဲ"

ခရိုင်အရာရှိများနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသူမှာ ငွေရောင်ဆံပင်များ အပြည့်နှင့် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော မျက်ခုံးမွေးရှည်များ ရှိသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ ခန့်ညားထည်ဝါသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။ အရပ်ရှည်ပြီး တောင့်တင်းကာ ကျောကို မတ်မတ်ထားပြီး လမ်းလျှောက်လာရာ သူ၏ မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံမှာ လေထဲတွင် လွင့်ခတ်နေပြီး အစွမ်းထက်ကာ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော ဟန်ပန်ဖြင့် ရွေ့လျားလာလေသည်။

ကူချူတုန်းက သူ့ကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်၏ ။သူသည် လင်းယွင်စံအိမ် ၏ သခင် မော့ချင်းရှန်း ပင် ဖြစ်သည်။

လင်းကျန်းခရိုင် ရှိ လူအတော်များများက အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို မသိကြပေမယ့် မော့ချင်းရှန်း ကို မသိတဲ့သူကတော့ ရှားပါးလှသည်။

လင်းယွင်စံအိမ် သည် လင်းကျန်းခရိုင် သိုင်းလောကတွင် ထိပ်တန်း အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်၏။ ၎င်း၏ သခင် မော့ချင်းရှန်း မှာ ‘ပြိုင်ဘက်ကင်း နတ်ဘုရားဓား’ ဟု လူသိများသည်။ သိုင်းပညာတွင် မည်သူကမျှ အကောင်းဆုံးဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း သူ့ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်သည်ဟု မည်သူကမျှ မပြောရဲကြပေ။

သေချာသည်မှာ လင်းကျန်းခရိုင်တွင် မော့ချင်းရှန်း နာမည်ကြီးရခြင်းမှာ သူ၏ သိုင်းပညာများကြောင့် သက်သက်တော့ မဟုတ်ပေ။ လင်းယွင်စံအိမ် မှ သွေးမျက်ရည် ဆေးလုံး မှာလည်း သိုင်းလောကတွင် နာမည်ကျော် ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဆေးတစ်လုံးလျှင် ငွေစင် ထောင်ပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိကာ ရှာဖွေရန် လက်တွေ့တွင် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ သို့သော် မော့ချင်းရှန်းသည် ဆေးဝါးများ လက်ဆောင်ပေးရာတွင် သူ၏ ရက်ရောမှုကြောင့် လူသိများပြီး၊ သိုင်းလောကရှိ လူအများအပြားမှာ သူ၏ ရက်ရောမှုကြောင့် အကျိုးကျေးဇူးများ ရရှိခဲ့ကြဖူးသည်။

လင်းယွင်စံအိမ် သည် သိုင်းလောကတွင် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန်၊ အမှားများကို ပြင်ဆင်ရန်နှင့် ရာဇဝတ်ကောင်များကို ဖမ်းဆီးရန် တက်ကြွစွာ ဆောင်ရွက်လေ့ရှိသဖြင့် သာမန် ပြည်သူများကြားတွင်ရော၊ သိုင်းလောက အသိုင်းအဝိုင်းတွင်ပါ အလွန် ကောင်းမွန်သော နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ရရှိထားလေသည်။

မော့ချင်းရှန်း ကိုယ်တိုင်မှာလည်း အတော်လေး ဒဏ္ဍာရီဆန်လှ၏။ ဆင်းရဲနွမ်းပါးစွာ မွေးဖွားလာခဲ့သော်လည်း သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ ကို ကံကောင်းထောက်မစွာ ရရှိခဲ့ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ နာမည်ကြီးလာကာ သူရဲကောင်း တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်း မောင်နှမ နှစ်ဦး အပါအဝင် လူငယ်များစွာမှာ သူ၏ ဇာတ်လမ်းများကို နားထောင်ရင်း ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း...

ယခင်က ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့မှာ သာမန် သိုင်းလောကသားလေးများသာ ဖြစ်ကြပြီး မော့ချင်းရှန်း ကဲ့သို့သော လူကြီးတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ပေ။ ကူချူတုန်းသည် မော့ချင်းရှန်းကို တစ်ကြိမ်သာ မြင်ဖူးခဲ့သည် - လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က အစိုးရမှ ဓားပြနှိမ်နင်းရေး လူထုစုဝေးပွဲတစ်ခု ကျင်းပစဉ်က ဖြစ်သည်။ ထိုပွဲသို့ သိုင်းပညာရှင် အများအပြား လာရောက် ထောက်ခံအားပေးခဲ့ကြပြီး ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့လည်း စည်ကားနေသည်ကို သွားရောက် ကြည့်ရှုရင်း မော့ချင်းရှန်းကို အဝေးမှနေ၍ တစ်ချက်မျှသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယနေ့ မော့ချင်းရှန်းကို နောက်တစ်ကြိမ်၊ ၎င်းလည်း အနီးကပ် မြင်တွေ့ရသဖြင့် ကူချူတုန်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေသည်။

ကျောက်ချုံဝူက ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။

"သခင်ကြီးမော့... ကျေးဇူးပြုပြီး ကြည့်ပါဦး"

ခရိုင်အရာရှိများနှင့် မော့ချင်းရှန်းတို့ အထဲဝင်လာသည်နှင့် ကျောက်ချုံဝူက မော့ချင်းရှန်းအား မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဆက်စပ်ထားသော ဖန်ကမာခွံ ကို စစ်ဆေးရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

မော့ချင်းရှန်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါက ကံကြမ္မာပါပဲ... ငါ မော့ချင်းရှန်း ဟာ ငါ့ဘဝ တစ်သက်တာလုံး ဒီကျောက်ကမာ လေးနဲ့ ငါ့ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲခဲ့တာ... ဒါက ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပဲ... အခု ငါက အသက် ခုနစ်ဆယ် နီးပါး ရှိနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ကတော့ ဒီလို ဘေးဒုက္ခမျိုးနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်"

မော့ချင်းရှန်း အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားပုံရ၏။ သူက ဖန်ကွဲစများကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ ၏ ထူးခြားချက်များကို လူတိုင်းအား ရှင်းပြလေသည်။

ကျောက်ချုံဝူက လက်ပူးဆုပ်ကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီးမော့... ကျွန်တော် တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော့်တပည့်တွေကို ဆုံးမရာမှာ ပေါ့ဆခဲ့လို့၊ သူတို့က ဒီလို လောဘတွေ မွေးမြူပြီး ဒီလို ဘေးဒုက္ခကြီး ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ကြတာပါ"

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် မော့ချင်းရှန်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။

"ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ကျောက်... ခင်ဗျားရဲ့ အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်က ချင်းလျန်ကျောင်းတော် က ဆရာတော်လင်ကျီ က ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဟောကိန်းထုတ်ခဲ့ဖူးတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်က ဒီကျောက်ကမာ အပေါ်မှာ မူတည်နေတယ်တဲ့... ကျောက်ကမာ ရှိနေသရွေ့ ကျွန်တော့် အသက်လည်း ရှိနေမယ်၊ ကျွန်တော့် အသက် ရှိနေသရွေ့ ကျောက်ကမာ လည်း ရှိနေမယ်တဲ့...

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကြမ္မာက သူတို့နဲ့ ရောယှက်နေပြီး ကျွန်တော်တို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြန်အလှန် မှီခိုနေရတာပါ... ဖြစ်နိုင်တာက ကျွန်တော့် အသက်က ကုန်ဆုံးတော့မှာမို့လို့ ကျွန်တော်ကပဲ ဒီကျောက်ကမာ ကို ဒီလို ဘေးဒုက္ခမျိုး ကြုံရအောင် လုပ်ခဲ့တာ နေမှာပါ... ဒါက ကံကြမ္မာပါပဲ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်စရာလည်း မရှိသလို၊ နာကြည်းစရာလည်း မရှိပါဘူး"

မော့ချင်းရှန်း၏ တည်ငြိမ်မှုက တက်ရောက်လာသူ အားလုံးကို သူ့အပေါ် လေးစားအားကျသွားစေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖန်းခရိုင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ရှေ့သို့တိုးလာပြီး လက်ပူးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"သခင်ကြီးမော့၊ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ကျောက်... ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက မြင့်မြတ်တဲ့ စိတ်ထားတွေ၊ နားလည်နိုင်စွမ်း မြင့်မားတဲ့ နာမည်ကျော် သိုင်းပညာရှင်တွေ ဖြစ်ပေမယ့်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို လေးစားပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မှန်ကန်တဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေကိုတော့ ဆက်ပြီး လိုက်နာရပါလိမ့်မယ်"

ကျောက်ချုံဝူနှင့် မော့ချင်းရှန်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"သေချာတာပေါ့၊ သေချာတာပေါ့"

ချက်ချင်းပင်... အရာရှိများက သူတို့၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ၊ သက်သေအထောက်အထား စုဆောင်းမှုများနှင့် မေးမြန်းမှုများကို စတင်လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အခြေခံ အချက်အလက်များကို နားလည်သွားပြီးနောက်၊ သူတို့က မျက်မြင်သက်သေများဖြစ်သော ကူမော့၊ ကူချူတုန်း၊ ကျိုယွဲ့ နှင့် သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ ၏ ပိုင်ရှင်တို့ကို မေးမြန်းရန် ခရိုင်အစိုးရရုံးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြ၏။

ဒီကိစ္စရဲ့ ရလဒ်ကတော့... ကျိုးချင်းဖုန်း၏ ကောက်ချက်ချမှုနှင့် တူညီနေလေသည်။

သက်သေအထောက်အထား အားလုံးက တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း မှ စုန့်ကျူ သည် အခြားသူများနှင့် ပူးပေါင်းကာ တစ္ဆေအယောင်ဆောင်ပြီး သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ ကို ခိုးယူခဲ့ကြောင်း ပြသနေသည်။ အဖမ်းခံရမည်ကို ရှောင်ရှားရန် ဖျောင်ရှီး ဆယ့်သုံးယောက်ကို အကွက်ဆင်ခဲ့၏။

သဲလွန်စများကို ဖျောက်ဖျက်ရန်အတွက် မာကျီချန် ကို နှုတ်ပိတ် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ခိုးရာပါ ပစ္စည်းများကို ခွဲဝေမှု မမျှတခြင်းကြောင့် ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အခြား အကြောင်းရင်းများကြောင့် ဖြစ်စေ၊ သူတို့အတွင်း ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ကြောင်မိစ္ဆာ အဖြစ် အယောင်ဆောင်ထားသော သူ၏ ကြံရာပါ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့မှာ ဖန်းခရိုင် အစိုးရရုံးတွင် တစ်ရက်နှင့် တစ်ည နေခဲ့ရ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အမှုမှာ အလွန် ကြီးမားပြီး၊ သူတို့၏ အတည်ပြုချက်နှင့် သက်သေပြချက် လိုအပ်သော ကိစ္စရပ်များစွာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ခရိုင်အစိုးရရုံး၌ ထမင်းစားပြီးမှသာ သူတို့နှစ်ဦး လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြသည်။

အပြင်ရောက်သည်နှင့် ကူချူတုန်းက ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကို... ဒီကိစ္စမှာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်"

ကူမော့က မေးလိုက်သည်။

"ပြောပါဦး"

ကူချူတုန်းက ရှင်းပြလေသည်။

"အကယ်၍ ကြောင်မိစ္ဆာ က လူတစ်ယောက် အယောင်ဆောင်ထားတာ ဆိုရင်၊ သူက စုန့်ကျူ ကို ဘာအတွက် လိုအပ်မှာလဲ... သူက တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း ထဲကို အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး၊ လူတွေကို သတ်ကာ လူအများရှေ့မှာ ထွက်သွားနိုင်တယ်လေ... အဲ့ဒီ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် စုန့်ကျူ ကို ဘာအတွက် လိုအပ်မှာလဲ... ပြီးတော့ သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ လို ရှားပါးတဲ့ ရတနာကို စုန့်ကျူ ဆီ ဘာလို့ အပ်ထားမှာလဲ...

"အကယ်၍ ကြောင်မိစ္ဆာ က တကယ့် ကြောင်မိစ္ဆာ အစစ်သာ ဆိုရင်၊ စုန့်ကျူ က ဘယ်လိုလုပ် သူ့ကို လှည့်စားရဲမှာလဲ... သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ ကို ရပြီးတဲ့နောက် သူက ဘယ်လိုလုပ် ကတိဖျက်ရဲပြီး၊ ကြောင်မိစ္ဆာ ရဲ့ သတ်ဖြတ်တာကို ခံရမှာလဲ... အဲ့ဒါက အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူးလေ... အစ်ကိုရော အဲ့ဒီလို မထင်ဘူးလား"

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

"မှန်ပါတယ်၊ မင်းပြောသလိုပဲ ယုတ္တိတော့ သိပ်မရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါလည်း မရှင်းပြတတ်ဘူးလေ... ပြဿနာက သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ ကို စုန့်ကျူ ဆီမှာ တကယ် ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ၊ ပြီးတော့ သက်သေအထောက်အထား အားလုံးကလည်း မာကျီချန် ကို သတ်သွားတာ သူပဲလို့ ပြသနေတာလေ"

ကူချူတုန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒါ အရမ်း ထူးဆန်းတယ်... ယုတ္တိမရှိဘူးလို့ ခံစားရပေမယ့်၊ အရမ်းကို ယုတ္တိရှိတယ်လို့လည်း ခံစားရတယ်"

ကူမော့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

"စဉ်းစားလို့ မရရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး... အမှုစုံစမ်းတာက တပ်မှူးကျိုး ရဲ့ အလုပ်ပဲလေ၊ ငါတို့နဲ့ သိပ်မဆိုင်ပါဘူး... ငါတို့ရဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က ဦးလေးချွီ ရဲ့ နာမည်ကို ရှင်းပေးဖို့ပဲ၊ အခုတော့ ငါတို့ အောင်မြင်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား"

ကူချူတုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ... အခု ပြန်သွားပြီး တပ်မှူးကျိုး နဲ့ သွားတွေ့ကြတာပေါ့"

သူတို့ ခရိုင်အစိုးရရုံး တံခါးဝမှ ထွက်လာစဉ်မှာပင်... အစေခံတစ်ဦးက ကူမော့၏ ရထားလုံးကို ယူလာပြီး ကူချူတုန်းထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်၏。

ကူမော့ ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အခြား ရထားလုံးတစ်စီး ဆန့်ကျင်ဘက်မှ လာပြီး သူတို့အနီးတွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ရထားလုံး လိုက်ကာစ ပွင့်သွားပြီး အတွင်းမှ လူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ လင်းယွင်စံအိမ် ၏ သခင် မော့ချင်းရှန်း ပင် ဖြစ်လေသည်။ သူက ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။

"သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ၊ သူရဲကောင်းမလေး ကူ... လင်းကျန်းခရိုင် ကို ပြန်တော့မလို့လား"

ကူချူတုန်းသည် မော့ချင်းရှန်း ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန် ဝမ်းသာသွား၏။ မော့ချင်းရှန်းက သူမကို "သူရဲကောင်းမလေး ကူ" ဟု ခေါ်လိုက်သဖြင့် သူမကို သိနေကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်ရရာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သခင်ကြီးမော့... ရှင်... ရှင် ကျွန်မတို့ကို သိတာလား"

မော့ချင်းရှန်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဒီရက်ပိုင်း လင်းကျန်းခရိုင် မှာ ကူ မောင်နှမ နှစ်ယောက် အကြောင်း မကြားဖူးတဲ့သူ သိပ်မရှိပါဘူး... ငါက အသက်ကြီးပြီ ဆိုပေမယ့် သိုင်းလောက ရဲ့ ကိစ္စတွေကိုတော့ စောင့်ကြည့်နေဆဲပါ... မနေ့က တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း မှာ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကို တွေ့တုန်းက မင်းတို့မှာ သာမန်လူတွေနဲ့ မတူတဲ့ သာမန်မဟုတ်တဲ့ အသွင်အပြင်တွေ ရှိတယ်လို့ ခံစားမိခဲ့တယ်...

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ငါက အလျင်လိုနေတော့ မေးဖို့ အချိန်မရခဲ့ဘူးလေ... ဒီနေ့ စုံစမ်းကြည့်လိုက်တော့မှ မင်းတို့ ဖြစ်နေမှန်း သိရလို့၊ ဒီမှာ အထူးတလည် လာစောင့်နေတာပါ"

မော့ချင်းရှန်း၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကူချူတုန်းမှာ အရမ်း ပျော်သွားပြီး အရူးတစ်ယောက်လို ရယ်မောနေလေတော့သည်။

ကူမော့က လက်ပူးဆုပ်ကာ မေးလိုက်၏။

"သခင်ကြီးမော့ က ကျွန်တော့်ကို ဘာများ ညွှန်ကြားစရာ ရှိလို့လဲ ခင်ဗျာ"

မော့ချင်းရှန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ က ယွင်ကျိုး သိုင်းလောက ရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေ ကြားမှာ ဦးဆောင်နေတဲ့သူ တစ်ယောက်လေ... မင်းနဲ့ တွေ့ဆုံပြီး သူငယ်ချင်း ဖွဲ့ချင်နေတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူး... အခု အခွင့်အရေး ရတုန်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ချင်လို့ပါ... မင်းတို့ နှစ်ယောက် အခု လင်းကျန်းမြို့ ကို ပြန်တော့မလို့လား... ဟုတ်ရင် အတူတူ သွားကြတာပေါ့"

ကူမော့က အလောတကြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ အခု ပြန်တော့မလို့ပါ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က မျက်စိမကောင်းတော့ သွားရတာ နှေးတယ်... သခင်ကြီးမော့ အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်သွားမှာ စိုးရိမ်လို့ပါ"

မော့ချင်းရှန်းက ရယ်မောကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့လို အရိုးဆွေးကြီးနဲ့ဆို ဘယ်လောက် မြန်မြန် သွားနိုင်မှာမို့လို့လဲ... အတူတူ သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ အတူတူ သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ"