အခန်း (၅၈၇-၅၈၉)

အခန်း ၅၈၇ - ကောင်းကင်ဘုံ ဆေးလုံးများ

ပျက်စီးခြင်းအရိုးဆေးလုံး များသည် ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာရှိ သိုင်းသမားများအတွက် ကျင့်ကြံရာတွင် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော အရင်းအမြစ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ကျင့်ကြံဆင့် တက်လှမ်းရန်ဖြစ်စေ၊ နယ်ပယ်ကျော်ဖြတ်ရန်ဖြစ်စေ ၎င်းတို့ကို အမြဲအသုံးပြုကြရသည်။

သာမန်အားဖြင့် အခြေခံငွေကြေးအဖြစ် အသုံးပြုသည်မှာ အဆင့်နိမ့်ဆေးလုံး များဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ အဆင့်အတန်းပင် မသတ်မှတ်နိုင်သော ဆေးလုံးများဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ကောင်းကင် အလုပ်သင်များ သို့မဟုတ် အနိမ့်တန်းစား ဆရာသခင်များက ဖော်စပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် သာမန်သေမျိုးသွေး နှင့် ခရမ်းရောင်သွေး နယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားများအတွက်သာ အစွမ်းထက်သည်။

၎င်းတို့ထက် မြင့်မားသော အဆင့်များမှာ ညံ့ဖျင်းအဆင့် ၊ သာမန်အဆင့် နှင့် အဆင့်မြင့် ဆေးလုံးများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့ကို ယွမ်အုတ်မြစ်ချနယ်ပယ် နှင့် တာအိုမျိုးစေ့ နယ်ပယ် သိုင်းသမားများက အသုံးပြုကြသည်။ လီမီးတောက်ဂိုဏ်းမှ ပါရမီရှင် ကုန်းစွန်းဟုန် ကဲ့သို့သောသူများသည် အဆင့်မြင့်ဆေးလုံးများကို အသုံးပြု၍ ကျင့်ကြံကြသည်။

ဤဆေးလုံးအဆင့်များအကြား လဲလှယ်နှုန်းမှာ ပုံသေမရှိပါချေ။ အဆင့်မြင့်ဆေးလုံးကို အဆင့်နိမ့်ဆေးလုံးနှင့် လဲရန် လွယ်ကူသော်လည်း၊ အဆင့်နိမ့်ဆေးလုံးများကို အဆင့်မြင့်ဆေးလုံးနှင့် ပြန်လဲရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချမ်းသာပြီး အဆင့်မြင့်သော သိုင်းသမားများသည် အဆင့်နိမ့်ဆေးလုံးများကို အသုံးမလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အဆင့်မြင့် အထက်တွင်ရှိသော ဆေးလုံးမှာ အထူးအဆင့်ဖြစ်ပြီး 'ပညာရှိဆေးလုံး' ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။ ၎င်းတို့ကို ယွမ်နယ်ပါယ်ဖွင့်အဆင့် နယ်ပယ်မှသည် အင်ပါယာဘုရင်အဆင့်အထိ အသုံးပြုကြသည်။ ယခင်က မဟာမိတ်သိုင်းအဖွဲ့ မှ ယီယွင်နှင့် လင်ရှင်းထုံတို့ကို သတ်ရန် ကမ်းလှမ်းထားသော ဆုကြေးမှာ ဤအထူးအဆင့် ဆေးလုံးများပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အထူးအဆင့်၏ အထက်တွင် အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရှိသော ဆေးလုံးတစ်မျိုး ရှိသေးသည်။ ၎င်းမှာ 'ကောင်းကင်ဘုံ ဆေးလုံး' ပင် ဖြစ်သည်။

ဤဆေးလုံးမျိုးမှာ အင်ပါယာဘုရင် အဆင့်အတန်းရှိသူများသာ အသုံးပြုနိုင်သော အရာများဖြစ်သည်။ အင်ပါယာဘုရင် တစ်ဦးစီမှာ ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာရှိ ထိပ်တန်းအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုစီ၏ အဓိကမဏ္ဍိုင်များ ဖြစ်ကြရာ ဤဆေးလုံးများမှာ ၎င်းတို့၏ မျိုးနွယ်စု အမွေအနှစ်များကဲ့သို့ အလွန်တန်ဖိုးကြီးလှသည်။

အနိမ့်ဆုံး လဲလှယ်နှုန်းဖြင့် တွက်လျှင်ပင် ကောင်းကင်ဘုံ ဆေးလုံး တစ်လုံးသည် အဆင့်နိမ့်ဆေးလုံး ကုဋေတစ်ရာ ထက်မက တန်ဖိုးရှိသည်။ အမှန်စင်စစ် ဤကဲ့သို့ လဲလှယ်ရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ပါချေ။ အဆင့်နိမ့်ဆေးလုံး ကုဋေတစ်ရာကို ဘာသွားလုပ်မည်နည်း

ဤနက္ခတ်ဗေဒင်ပမာဏလောက် ရှိသော ကိန်းဂဏန်းများကြောင့် အားနု၊ အားယုနှင့် ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူ လူရွယ်တို့မှာ ဆွံ့အသွားကြတော့သည်။ ၎င်းတို့၏ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲတွင် ဤမျှကြီးမားသော စည်းစိမ်ကို စိတ်ကူးပင် မယဉ်ဖူးကြပါချေ။

ယီယွင်သည် ဆေးလုံးများကို ကောင်တာပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ဆေးလုံးဆယ်လုံးမှာ သက်တန့်ရောင်များ တောက်ပနေပြီး အိမ်မက်ဆန်သော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူမှာမူ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေပြီး သွားရည်ပင် ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။ သူ၏ တစ်သက်တာတွင် ဤကဲ့သို့သော ဆေးလုံးမျိုး၏ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ခွင့်ရခြင်းမှာပင် နောင်တမရှိ သေနိုင်ပြီဟု သူ ခံစားနေရသည်။

ယီယွင်၏ ကြွယ်ဝမှုမှာ ငြင်းမရနိုင်အောင်ပင် ကြီးမားလှသည်။ သူသည် ရှန်ထူနန်ထျန်းနှင့် လက်တစ်ထောင်အဘွားအိုတို့ထံမှ ပစ္စည်းများကို လုယူခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ မဟာဧကရီနက်နဲသောနယ်မြေ မှ ရရှိသော စည်းစိမ်များနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်ပါချေ။

'နတ် မျှော်စင်' အတွင်းရှိ အစီအရင်များကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် အဖိုးတန်ဆေးလုံးများစွာ ရှိနေပြီး ယီယွင်မှာ ထိုအထဲမှ အနည်းငယ်ကိုသာ ထုတ်ယူလာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာပင် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလှသည်။

ကောင်းကင်ဘုံ ဆေးလုံးများသည် အင်ပါယာဘုရင်များအတွက်တော့ ကျင့်ကြံမှု အရင်းအမြစ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ယွမ်နယ်ပါယ်ဖွင့်အဆင့် နယ်ပယ်ရှိသူများအတွက်မူ ရူးသွပ်လောက်စရာ ရတနာများ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယီယွင်အနေဖြင့် ဤဆေးလုံးများကို ထုတ်ပြရန် ဝန်မလေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မျက်နှာရှည်နှင့်လူ (ကုန်းစွန်းလိုင်) ၏ အမြင်မှာမူ လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။ သူသည် ဆိုင်မန်နေဂျာအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်လာသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော 'လူသားအဆင့်' ဆိုင်ငယ်လေးတွင် ကောင်းကင်ဘုံဆေးလုံးဖြင့် ပစ္စည်းဝယ်သူကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးပါချေ။ တကယ့် အင်ပါယာဘုရင်များမှာမူ 'ရတနာတိုက်' ၏ အထူးဧည့်သည်တော် အဆင့်သို့သာ တိုက်ရိုက် သွားကြလေ့ရှိသည်။

"ဒါတွေက... ထိပ်တန်း အရည်အသွေးတွေပဲ" ဝဖိုင့်သော ဆိုင်ရှင်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ကုန်းစွန်းလိုင်မှာမူ စောစောက သူ "တောင်ဘက်ပင်လယ်က လူရူး" ဟု သတ်မှတ်ထားသော 'ကျန်းယိတောင်' ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်နေသည်။ ဤလူရိုင်းမှာ တကယ်ပဲ ပစ္စည်းကောင်းတွေ ရှိနေပါလား။

ကောင်းကင်ဘုံဆေးလုံး ဆယ်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ထုတ်ပြနိုင်ရန်အတွက် သူသည် အင်ပါယာဘုရင်တစ်ပါး၏ သင်္ချိုင်းကို တူးခဲ့သလားဟုပင် သူ သံသယဝင်မိသည်။ ယီယွင်၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ဤလူရူးမှာ ဤဆေးလုံးများ၏ တန်ဖိုးကို မသိဘဲ ကျောက်ခဲများပမာ သဘောထားနေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

လောကကြီးတွင် အမြင်ကျဉ်းသော ဆင်းရဲသားများမှာ ကံကောင်း၍ စည်းစိမ်များ ရတတ်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ အသိဉာဏ်မှာမူ မြင့်မားမလာတတ်ပါချေ။ ဤကဲ့သို့သော လူစားမျိုးမှာ လှည့်စားရန် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

ကုန်းစွန်းလိုင်၏ ရင်ထဲတွင် လောဘဇောများ တောက်လောင်လာသည်။ အကယ်၍ ဤအဖိုးတန် အမွေအနှစ်များသာ သူ၏လက်ထဲသို့ ရောက်လာပါက သူသည် ယွမ်နယ်ပါယ်ဖွင့်အဆင့် နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်မှာ သေချာသည်။ ထိုအခါ သူသည် ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲ တစ်ယောက် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး ယခုကဲ့သို့ ဆိုင်စောင့်နေရသည့် ဘဝမှ လွတ်မြောက်ပေလိမ့်မည်။

သူ့ကို အထင်သေးခဲ့သော ပါရမီရှင်များမှာလည်း သူ့ကို ဖားယားကြရတော့မည်။ ထိုအတွေးကြောင့် ကုန်းစွန်းလိုင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အရောင်များ တောက်လာတော့သည်။

အခန်း ၅၈၈ - စည်းစိမ်ကြောင့် ဘေးဖြစ်ခြင်း

ယခုမှသာ အားယုနှင့် အားနုတို့မှာ အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြသည်။ အားယုက တုန်ရီနေသော အသံဖြင့်"ဒါတွေက... ဒါတွေက ကျွန်မတို့အတွက် တကယ်ပဲလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဤမျှများပြားလှသော စည်းစိမ်ကြောင့် သူမ၏ ဦးနှောက်မှာ ဗလာဖြစ်သွားရသည်။ ဆင်းရဲသော သိုင်းသမားများအတွက်မူ ဤပမာဏမှာ မယုံနိုင်စရာပင်။ ဤဆေးလုံးများသာ ရှိလျှင် သူတို့မောင်နှမ၏ ဘဝမှာ တစ်ဆစ်ချိုး ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။ အားနုအနေဖြင့် မိသားစုကြီးများမှ သားသမီးများကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ပေးသော ဆေးကောင်းများ သုံးနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာများကိုလည်း သင်ယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်... "အစ်မ... ကျွန်တော်တို့... ဒီဆေးလုံးတွေကို လက်မခံနိုင်ဘူး..."

အားနုသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ရင်း ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဤစည်းစိမ်များကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူသည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း "စည်းစိမ်ကြောင့် လူမှာ ဘေးဖြစ်ရသည်" ဟူသော အမှန်တရားကို နားလည်သည်။

ဤမျှများပြားသော စည်းစိမ်ကို သူတို့မောင်နှမနှစ်ယောက် သယ်ဆောင်သွားနိုင်စွမ်း မရှိပါချေ။ ထျန်းဝူမြို့တော်မှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် သူတို့၏ အသက်အန္တရာယ်မှာ စက္ကန့်နှင့်အမျှ ရှိနေပေလိမ့်မည်။

"အိုး" ယီယွင်သည် အားနုကို ကြည့်ပြီး အသိအမှတ်ပြုသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ကြီးမားသော စည်းစိမ်ကို မြင်ရသော်လည်း တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းနိုင်သူမှာ ရှားပါးလှသည်။

"မင်းက မယူဘူးလား မင်း ရူးနေတာလား" အားယု၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုမှာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုဆေးလုံးများဖြင့် ဂိုဏ်းထောင်ရန်၊ မိန်းမလှလေးများကို အစေခံထားရန် စသည့် စည်းစိမ်ယစ်မည့် အိပ်မက်များထဲတွင် နစ်မျောနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် အားနု၏ ငြင်းဆိုမှုကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ဆေးလုံးများဆီသို့ ခုန်အုပ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ "သူက ကလေးမို့လို့ ဘာမှမသိတာပါ။ ကျွန်တော်ပဲ သူ့ကိုယ်စား ဆုံးဖြတ်ပေးမယ်။ ဒီကျောက်တုံးကို ခင်ဗျားကို ရောင်းလိုက်ပြီ"

လောဘဇော တက်နေသော ထိုလူမှာ ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ပါချေ။ သို့သော် သူ ဆေးလုံးများကို ထိခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အားကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက သူ့ကို ဆီးတားလိုက်သဖြင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားရပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် ယီယွင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ယီယွင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အထင်သေးရိပ်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်း..."

ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူမှာ တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်မိသည်။ "ဒီလူရိုင်းက ငါ့ကို အထင်သေးနေတာပဲ မင်းက ကံကောင်းလို့ ဒီဆေးလုံးတွေ ရလာတာပဲရှိတာ၊ ဘာတွေ မောက်မာနေတာလဲ" ဟု သူ စိတ်ထဲမှ မကျေမချမ်း ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူသည် ယီယွင်ထံမှ ချမ်းသာမှုကို ရလိုသဖြင့် အမျက်ဒေါသကို မျိုသိပ်ကာ ဖားယားသော အပြုံးဖြင့် "အဲဒါက... ကျွန်တော်က အားယုတို့အတွက် ဝမ်းသာလွန်းလို့ စိတ်လောသွားတာပါ။ ဒီကိစ္စက ကြီးကျယ်လွန်းတော့ ခင်ဗျားတို့ပဲ အေးဆေး ဆွေးနွေးကြပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယီယွင်က သူ့ကို အမှုမထားဘဲ အားယုနှင့် အားနုကိုသာ ကြည့်ကာ "ယူထားလိုက်ပါ" ဟု ပြောသည်။

"အစ်ကိုကြီးရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ မယူဝံ့ပါဘူး..." အားနုက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

ယီယွင်က အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောသည် "မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ထျန်းဝူမြို့တော်ထဲမှာ မင်းတို့ရဲ့ ဘေးကင်းမှုကို ငါ တာဝန်ယူပါတယ်။ ဒီဆေးလုံးတွေကို မင်းတို့ သိမ်းထားလို့ မရဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။ ဒါကြောင့် ဒါတွေကို 'ရတနာတိုက်' မှာ သွားပြီး အကုန်သုံးပစ်ရမယ်။ ဒါဆိုရင် ဘယ်သူမှ မင်းတို့ကို ဒုက္ခပေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

"အားနု... မင်းမှာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ပါရမီရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဆင်းရဲတဲ့ နောက်ခံကြောင့် ကျင့်ကြံမှုမှာ နောက်ကျခဲ့ရသလို၊ အဆင့်နိမ့်ဆေးတွေကို အများကြီး သုံးခဲ့လို့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အညစ်အကြေးတွေ စုနေပြီ။ ဒါကို ဒီအတိုင်းထားရင် မင်း သိပ်ပြီး ခရီးမရောက်နိုင်ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ မင်းလို အဆင့်နိမ့်သိုင်းသမားတွေ သုံးလို့ရတဲ့ 'ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ဆေး' တွေ ရှိတယ်။ အဲဒါတွေက မင်းရဲ့ အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ရှားပေးပြီး ပါရမီကို နောက်တစ်ဆင့် မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်။ အဲဒီကျရင် ဂိုဏ်းကြီးတွေကို ဝင်ဖို့ဆိုတာ အလွန်လွယ်ကူသွားလိမ့်မယ်။"

"ကျန်တဲ့ ဆေးလုံးတွေနဲ့လည်း မင်းရဲ့ အစ်မအတွက် အသက်ရှည်ဆေးတွေ ဝယ်ပေးလို့ရတယ်။ မင်းတို့ ဒီဆေးလုံး ၁၀ လုံးကို သုံးပစ်ပြီး ဆေးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲစားသုံးလိုက်ရင် ဘယ်ဂိုဏ်းကမှ မင်းတို့ကို ကြံစည်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ကို ဖမ်းလည်း ဘာမှမထူးတော့ဘူးလေ။ ဘယ်လိုလဲ"

ယီယွင်၏ အစီအစဉ်မှာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်ကို အားနု နားလည်လိုက်သည်။ သူသည် ယီယွင်အပေါ် အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်သွားမိသည်။ ယီယွင်သည် သူတို့ကို ဈေးနှိမ်ပြီး ဝယ်ယူနိုင်သော်လည်း တန်ဖိုးရှိသလောက် ပေးရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အမှန်တော့... ဒီကျောက်တုံးအတွက် ဒီလောက်အထိ ပေးဖို့ မလိုပါဘူး..." အားနု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ယီယွင်က ပြုံးလိုက်သည် "ရပါတယ်။ ဒါက မင်းတို့ ရသင့်ရထိုက်တဲ့ အရာပဲ။ ငါကတောင် မင်းတို့ကို အမြတ်ထုတ်နေတာ ဖြစ်နိုင်သေးတယ်"

ယီယွင်အတွက်မူ ဤဆေးလုံးများမှာ ဘာမှမဟုတ်သော်လည်း ထိုကျောက်တုံးမှာမူ သူ့အတွက် အသုံးဝင်ပေလိမ့်မည်။

အားနုသည် ကျောက်တုံးကို ယီယွင်ထံ ပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် "မင်းတို့က ငါတို့ကို မရှိသလိုမျိုး သဘောထားနေတာလား" ဟူသော လှောင်ပြောင်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ မျက်နှာရှည်နှင့်လူ (ကုန်းစွန်းလိုင်) ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့်"ငါတို့က သဘောတူတယ်လို့ ပြောလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူ၏အမြင်တွင် ဤအဖိုးတန်ဆေးလုံးများကို အားနုကဲ့သို့ အမှိုက်တစ်စအတွက် အသုံးပြုခြင်းမှာ နှမြောစရာပင်။ ဤဆေးလုံးများနှင့် ထိုကျောက်တုံးမှာ သူ၏လက်ထဲသို့သာ ရောက်ရမည်ဟု သူက သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အားနုသည် ဒေါသထွက်လာပြီး "ကျွန်တော်တို့ ကျောက်တုံးကို ရောင်းတာ ခင်ဗျားရဲ့ သဘောတူညီချက် ဘာလို့ လိုတာလဲ" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ကုန်းစွန်းလိုင်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည် "မင်းတို့ ကျောက်တုံး ဟုတ်လား မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ လီမီးတောက်ဂိုဏ်းကို ရောင်းပြီးသွားပြီ မဟုတ်လား ပစ္စည်းတစ်ခုတည်းကို နှစ်ဖက်လုံးကနေ ပိုက်ဆံယူဖို့ ကြိုးစားနေတာက မင်းတို့က သိပ်လောဘကြီးတာပဲ။ ဒီကျောက်တုံးက ငါတို့ဂိုဏ်းပိုင် ဖြစ်သွားပြီ။ အဲဒီတော့ ဆေးလုံး ၁၀ လုံးကိုလည်း ငါ့ကိုပဲ ပေးရမယ်။ မင်းကိုတော့ ငါ့ဂိုဏ်းမှာ အစေခံတပည့်အဖြစ် ဝင်ခွင့်ပေးမယ်... ဒါ မင်းရဲ့ အိပ်မက် မဟုတ်ဘူးလား"

သူသည် အားနုကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထျန်းဝူမြို့တော်တွင် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ပိတ်ပင်ထားသော်လည်း အကြောင်းပြချက် ကောင်းကောင်းရှိလျှင်မူ တစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ယခု သူက အားနုတို့ဘက်က လိမ်လည်သည်ဟု အကြောင်းပြချက် ဖန်တီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အားယုနှင့် အားနုတို့မှာ ဤမျှအထိ ရှက်စရာကောင်းသော လူစားမျိုးကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသဖြင့် မျက်နှာများ နီရဲလာကြသည်။ အပေးအယူက မပြီးသေးဘဲနှင့် သူတို့ပိုင်သည်ဟု ပြောနေခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိပါချေ။

"ဒါက ထျန်းဝူမြို့တော်နော်။ ခင်ဗျားတို့က နေ့ခင်းကြောင်တောင် စည်းကမ်းတွေကို ချိုးဖောက်ပြီး လုယက်ကြတော့မလို့လား" အားယုက တုန်တုန်ရီရီဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟားဟား" ကုန်းစွန်းလိုင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး "ငါက ငါ့စီးပွားရေးကို ငါ ပုံမှန်အတိုင်း လုပ်နေတာလေ။ ဘာစည်းကမ်း ချိုးဖောက်တာလဲ" ဟု ပြောကာ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

ဝဖိုင့်သော ဆိုင်ရှင်က ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်သည် "တံခါးတွေ ပိတ်လိုက်စမ်း"

"ဖန်း ဖန်း ဖန်း"

ဆိုင်တံခါးများ ပိတ်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် လုံခြုံရေး ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ထွားကြိုင်းသည့် လူအမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့မှာ လီမီးတောက်ဂိုဏ်း၏ အစောင့်အကြပ်များ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ဦးစီမှာ သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်မှာ သိသာလှသည်။

အခန်း ၅၈၉ - သွေးစွန်းသွားသော ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများ

အစောင့်အကြပ်များစွာကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ မိန်းကလေး၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုမှာ မျက်နှာဖြူလျော့သွားတော့သည်။ အားနု၏ ရင်ထဲတွင်လည်း လေးလံသွား၏။ သူသည် မိမိ၏ မျိုးနွယ်စုတွင် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ပညာရှင်များကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးချေ။ တစ်ဦးချင်းစီ၏ အရှိန်အဝါမှာ သူ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသည်ကို သူ ခံစားနေရသည်။

"ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ"

အားယုသည် ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာရင်း အသက်ကို အောင့်ထားမိသည်။ ၎င်းတို့သည် နေ့ခင်းကြောင်တောင် စည်းစိမ်ကို လုယက်တော့မည်လား ဤနေရာတွင် တရားဥပဒေဆိုသည်မှာ မရှိတော့ဘူးလား

"ဟဲဟဲ... မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ဒီအစောင့်တွေက ကြည့်ရတာ နည်းနည်း ကြောက်စရာကောင်းပေမဲ့ မင်းတို့ကို ဘာမှလုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခုနတင် ငါတို့ အရောင်းအဝယ် ပြီးသွားပြီလေ။ အဆင့်နိမ့်ဆေးလုံး တစ်ရာရယ်၊ မင်းတို့ကို လီမီးတောက်ဂိုဏ်းမှာ အစေခံတပည့်အဖြစ် သွင်းပေးမှာရယ်ပေါ့။ ဒီလူတွေက မင်းတို့ကို ဂိုဏ်းဆီ လိုက်ပို့ပေးဖို့ပဲ။ ငါက ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်တတ်တဲ့သူပါ"

မျက်နှာရှည်နှင့်လူ (ကုန်းစွန်းလိုင်) သည် ထျန်းဝူမြို့တော်အတွင်း လူသတ်ရန် မဝံ့ရဲသဖြင့် အများအမြင်တွင် တရားမျှတဟန်ဆောင်ရန် အားနုနှင့် အားယုတို့ကို ဂိုဏ်းသို့ အမှန်တကယ် ပို့ဆောင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဂိုဏ်းသို့ ရောက်သွားပြီးလျှင်မူ မောင်နှမနှစ်ဦး၏ ကံကြမ္မာမှာ ၎င်းတို့၏လက်ထဲတွင် မဟုတ်တော့ချေ။ အစေခံတပည့်အဖြစ် အေးဆေးနေရမည်ဟု ထင်နေလျှင် ၎င်းမှာ စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဂိုဏ်းထဲ ရောက်သည်နှင့် ၎င်းတို့မှာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရပြီး သေဆုံးသွားနိုင်ခြေ အလွန်များလှသည်။

အားယုသည်လည်း ထိုအချက်ကို ရိပ်မိသွားသဖြင့် မျက်နှာမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူလျော့သွားတော့သည်။

"ကျွန်တော့်ကို... ကျွန်တော့်ကိုတော့ မဆွဲထည့်ပါနဲ့... ဒါတွေက ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး" ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူမှာ လှပသောအိပ်မက်ထဲမှ လန့်နိုးလာသကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ကုန်းစွန်းလိုင်က မျက်နှာဖုံးချွတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ သူ့ကိုလည်း သက်သေဖျောက်ရန် သတ်ပစ်နိုင်သည်ကို သူ သိလိုက်သည်။ "အဲဒီလူရူး ကျန်းယိတောင် ကြောင့် ဖြစ်ရတာ သူသာ မပါရင် ငါ အသက်ရှင်နိုင်ဦးမှာ၊ အခုတော့ သေပြီ"

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ယီယွင်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်"နောက်ဆုံးတော့ မင်းတို့ မအောင့်နိုင်တော့ဘူးပေါ့"

အခြေအနေက ဤသို့ ဖြစ်လာမည်ကို ယီယွင် ကြိုသိပြီးသားဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် သူက ဤအခြေအနေကို စောင့်နေခြင်းပင်။ ကုန်းစွန်းလိုင်က လင်ရှင်းထုံကို စော်ကားပြောဆိုလိုက်ကတည်းက ယီယွင်သည် စာရင်းရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

"မင်းပြောပုံအရ ငါ့ရဲ့ လီမီးတောက်ဂိုဏ်းက လိပ်တစ်ကောင်လို အနိုင်ကျင့်ခံနေရမှာလား ငါ့နယ်မြေထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်က လာပြီး ရမ်းကားနေတာကို ငါက ဒီအတိုင်း ကြည့်နေရမှာလား" ကုန်းစွန်းလိုင် ပြောနေစဉ်မှာပင် သန်မာသော သိုင်းသမားများက ယီယွင်တို့ အဖွဲ့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

အလယ်တွင် ရပ်နေသော ကုန်းစွန်းလိုင်မှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိနေကာ အားယုတို့အဖွဲ့၏ ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

"မင်းက ကုန်သွယ်ရေး စည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်ပြီး ပစ္စည်းတစ်ခုကို နှစ်ဖက်ရောင်းဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ငါက အဲဒါကို အပြစ်မယူဘဲ အပေးအယူကိုတောင် တည်ပေးဦးမယ်။ မင်းတို့ကို ဂိုဏ်းထဲ သွင်းပေးမယ်ဆိုတာက အလွန် ရက်ရောလွန်းနေပြီ။ မင်းကတော့..."

ကုန်းစွန်းလိုင်က ယီယွင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးထဲတွင် လောဘရိပ်များ ဝင်းလက်သွားသည်။"မင်းလို တောင်ဘက်ပင်လယ်က လူရိုင်းက ငါ့ဆိုင်ထဲမှာ လာပြီး ပြဿနာရှာတယ်။ ထျန်းဝူမြို့တော်မှာ တိုက်ခိုက်တာကို ပိတ်ပင်ထားပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က လာပြီး ပြဿနာရှာရင်တော့... ဥပမာ..."

ပြောရင်းဆိုရင်းပင် ကုန်းစွန်းလိုင်က လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ရာ စင်တစ်ခုမှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး အတွင်းမှ ဆေးမြီးတိုများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။

" ကြည့်လိုက်စမ်း။ ဒီမောင်နှမနှစ်ယောက်က ကျောက်တုံးကို ငါတို့ကို ရောင်းလိုက်လို့ မင်းက မကျေနပ်ဘဲ ငါ့ဆိုင်ထဲမှာ လာပြီး ပစ္စည်းတွေကို ဖျက်ဆီးတယ်..."

"ငါတို့ လီမီးတောက်ဂိုဏ်းက စီးပွားရေးလုပ်ရင် အေးအေးဆေးဆေး လုပ်တာကို တန်ဖိုးထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာရှာလာရင်တော့ ပြန်တုံ့ပြန်ရမှာပဲ။ မင်းလို မောက်မာတဲ့ လူရိုင်းက ငါ့ဆိုင်မှာ လာဖျက်ဆီးလို့ ငါက မတော်တဆ သတ်မိရင်တောင် မြို့ဝန်မင်း ကျန်းက နားလည်ပေးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ မြို့တော်ရဲ့ ငြိမ်သက်မှုကို ဖျက်ဆီးမိတဲ့အတွက် မြို့ဝန်မင်းကို လက်ဖက်ရည် တိုက်ပြီး တောင်းပန်ရဦးမှာပေါ့"

သူ၏ စကားများမှာ အေးဆေးနေသော်လည်း အားယုတို့ကမူ သူသည် မြို့ဝန်နှင့် ပတ်သက်မှုရှိကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်နေခြင်းဖြစ်မှန်း သိလိုက်သည်။ လီမီးတောက်ဂိုဏ်းနှင့် မြို့ဝန်မင်းတို့ ပေါင်းနေကြသည်မှာ သာမန်ကိစ္စပင်။ အကယ်၍ ကုန်းစွန်းလိုင်က မြို့ဝန်ကို ကောင်းကင်ဘုံဆေးလုံး အနည်းငယ် ပေးလိုက်လျှင် ဤကိစ္စမှာ ပြီးသွားပေလိမ့်မည်။

စည်းကမ်းဆိုသည်မှာ လူက သတ်မှတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အပြင်လူမသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သရွေ့ အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ခြင်းမှာ ဤလောကတွင် မထူးဆန်းပါချေ။ အားယု၏ ကိုယ်လေးမှာ ဝမ်းနည်းဒေါသထွက်မှုကြောင့် တုန်ရီနေတော့သည်။ အားနုမှာမူ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသဖြင့် လက်သည်းများက လက်ဖဝါးထဲ စိုက်ဝင်ကာ သွေးများပင် ထွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက အရမ်း အားနည်းလွန်းနေသည်။

"တကယ်တော့... ငါ မင်းတို့ကို ဘာမှမလုပ်ချင်ပါဘူး။ မင်းတို့က ကျောက်တုံးကို သေချာပေးပြီး သက်သေအဖြစ် လက်မှတ်ထိုးပေးမယ်ဆိုရင် ငါ မင်းတို့ကို လွှတ်ပေးမယ်"

ကုန်းစွန်းလိုင်က ပြုံးရင်း ရုပ်သံစီရင်ပြား တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ရန် လိုအပ်သော အဆင့်များကို လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက အဆင့်နိမ့်ဆေးလုံး အနည်းငယ်ကို ထုတ်ကာ ပစ်ချလိုက်သည်။

ဒင် ဒင် ဒေါင် ဒေါင်

ဆေးလုံးများမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်သွားပြီး မောင်နှမနှစ်ဦး၏ ခြေရင်းသို့ ရောက်သွားသည်။ "ဆေးလုံးတစ်ရာ။ ပိုရင်တော့ အကြွေအဖြစ် သိမ်းထားလိုက်ပါ။ ငါက ရိုးသားတဲ့ စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်ပဲလေ" ဟု သူက ပြောသည်။

"မြန်မြန် ကောက်လိုက်စမ်း" ဝဖိုင့်သော ဆိုင်ရှင်ကလည်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

အားယုနှင့် အားနုတို့မှာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြသော်လည်း မျက်လုံးထဲမှ သွေးများ ထွက်လုမတတ် ခံစားနေရသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် လူတစ်ဦး လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူမှာ ထိတ်လန့်ဖားယားသော အပြုံးဖြင့် ငုံ့ကာ ဆေးလုံးများကို ကောက်ယူနေတော့သည်။

"ကျွန်တော် ကောက်ပါ့မယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်ကြီး။ ကျောက်တုံးက ခင်ဗျားတို့ ပိုင်တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ မလိုချင်ပါဘူး။ ဆေးလုံးတွေ ကောက်ပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော် ချက်ချင်း ထွက်သွားပါ့မယ်။ ကျွန်တော့်ကိုတော့ မသတ်ပါနဲ့..." သူသည် အသက်ရှင်ရန်အတွက် အလွန်ပင် အောက်တန်းကျသွားတော့သည်။

"ဟားဟားဟား ပညာရှိသူက အခြေအနေကို ကြည့်တတ်တာပဲ။ ကဲ... ကျန်း မင်းလည်း ကူပြီး ကောက်ပေးပါဦးလား။ ကျန်းယိတောင် တဲ့လား၊ ရယ်စရာကြီး။ မင်းက ဘယ်သူ့ကိုမဆို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ နိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

ကုန်းစွန်းလိုင်က ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် ယီယွင်ထံမှ ကောင်းကင်ဘုံ ဆေးလုံးများကို လုယူရန်သာ စိတ်အားထက်သန်နေသည်။ ယီယွင်က ပြုံးလိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ကို ခြေထောက်ဖြင့် သာသာလေး ပုတ်လိုက်ရာ ဆေးလုံးလေးလုံးမှာ "ဖိန်း" ခနဲ မြည်ကာ အပေါ်သို့ လွင့်တက်လာပြီး ယီယွင်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်။

သူ တကယ်ပဲ ဆေးလုံးအချို့ကို ကောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယီယွင်သည် အညစ်အကြေးများ ပါနေသော ထိုဆေးလုံးများကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ကစားရင်း "အဲဒါက ငါနဲ့ နယ်ပယ်တူတဲ့ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှပါ။ မင်းတို့လို အမှိုက်တွေအတွက်တော့ ငါ့ဓားကို သုံးဖို့တောင် မလိုဘူး"

"ဟမ်"

ကုန်းစွန်းလိုင်၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားသည်။ ဤတောင်ဘက်ပင်လယ်က လူရိုင်းက ယခုအချိန်အထိ ရဲရဲတင်းတင်း ပြောဆိုဝံ့နေသေးသည်လား ယီယွင်သည် တာအိုမျိုးစေ့ နယ်ပယ်တွင်သာ ရှိကြောင်း သူ ခန့်မှန်းထားပြီး သူ၏ အစောင့်များမှာလည်း ထိုနယ်ပယ်၌သာ ရှိကြသည်။

လီမီးတောက်ဂိုဏ်း၏ အစောင့်များမှာ ပါရမီ မရှိကြသော်လည်း ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်သည့် အစီအရင် များကို ကျွမ်းကျင်ကြသည်။ အစီအရင်ခင်းလိုက်လျှင် ၎င်းတို့၏ အစွမ်းမှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးသွားပေလိမ့်မည်။ ယီယွင်က တောင်ဘက်ပင်လယ်မှာလိုပဲ ထျန်းဝူမြို့တော်မှာလည်း နယ်ပယ်ကျော် တိုက်ခိုက်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေပုံရသည်။ သူသည် အလွန်ပင် မိုက်မဲလှသည်။

ကုန်းစွန်းလိုင်သည် သူ၏ လက်စွပ်ထဲမှ ဓားကောက်တစ်လက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ "ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာမှာ တောင်ဘက်ပင်လယ်က လူရိုင်းတွေ ဘယ်လို သေတတ်လဲ မင်းသိလား သူတို့ရဲ့ မိုက်မဲမှုကြောင့်ပဲ သေကြတာ။ ဒီနေ့ ငါ မင်းကို သတ်ပြီး အလောင်းကို ခွေးစာကျွေးမယ်၊ ဒါဆိုရင် ဘယ်သူမှ အမှန်တရားကို သိမှာမဟုတ်တော့ဘူး"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်ကာ ယီယွင်၏ လည်ပင်းကို ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အစောင့်များအားလုံးလည်း ယီယွင်ကို သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် ဝိုင်းတိုက်ကြတော့သည်။ ကုန်းစွန်းလိုင်သည် အလယ်တွင်ရှိကာ အစောင့် ၁၂ ဦး၏ စွမ်းအားများကို အစီအရင်မှတစ်ဆင့် စုစည်းထားသဖြင့် သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အောင်နိုင်၍မရသော သူဟု ထင်မှတ်နေသည်။

"သေလိုက်တော့"

ကုန်းစွန်းလိုင်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဓားအလင်းတန်းမှာ တောက်ပြောင်သွားတော့သည်။ သို့သော် ထိုခဏမှာပင် အားယုတို့ အော်ဟစ်ချိန်ပင် မရလိုက်မီ ရွှေရောင်အလင်းတန်း အချို့က ကုန်းစွန်းလိုင်၏ ဓားအလင်းတန်းကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။ ထိုအလင်းတန်းများမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှပြီး ကုန်းစွန်းလိုင်၏ ကိုယ်ဘေးမှ ဝှေ့ယမ်း ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။

"အိုး"

ကုန်းစွန်းလိုင်၏ မျက်လုံးများ ပြာသွားပြီး နားထဲတွင် အသံများ မြည်လာသည်။ ထိုအလင်းတန်းများမှာ အပ်နုလေးများကဲ့သို့ သူ၏ မျက်လုံးများကို ထိုးဖောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ခေါင်းကိုက်သွားစေသည်။ သို့သော် ထိုခံစားချက်မှာ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူသည် ချွေးစေးများ ထွက်လာပြီး သူခုတ်လိုက်သော ဓားအလင်းတန်းမှာလည်း ပျက်ပြယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ မသေခဲ့ပါချေ။ သူ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်စစ်ဆေးကြည့်ရာ ဒဏ်ရာလည်း မရှိပါ။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ....

သူ ယီယွင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ယီယွင်မှာ လုံးဝ မလှုပ်ရှားခဲ့သကဲ့သို့ပင် ရှိနေသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် သူ၏ အနောက်မှ "ဖန်း ဖန်း ဖန်း" ဟူသော အသံများကို ဆက်တိုက် ကြားလိုက်ရသည်။

သူ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားတော့သည်။

သူ၏ အနောက်မှ အစောင့် ၁၂ ဦးစလုံးမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကာ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်လျက် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လဲကျကုန်ကြသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဆိုင်ထဲတွင် သူနှင့် ဝဖိုင့်သော ဆိုင်ရှင်မှလွဲ၍ ကျန်သူများအားလုံး လဲကျကုန်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘာ... ဘာဖြစ်တာလဲ"

ကုန်းစွန်းလိုင်မှာ ဘာဖြစ်သွားမှန်းကို မသိသေးပါချေ။ သူ ယီယွင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ယီယွင်မှာ သူ၏လက်ထဲမှ ဆေးလုံးလေးလုံးကို ကိုင်ကစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ထိုဆေးလုံး လေးလုံးစလုံးမှာ သွေးများ စိုရွှဲနေတော့သည်...

အညစ်အကြေးများ ပါနေသော ဆေးလုံးများမှာ ကြည်လင်မှု မရှိသော်လည်း ယခု သွေးစွန်းသွားသောအခါ သွေးရောင်ပတ္တမြားများကဲ့သို့ နီရဲတောက်ပနေတော့သည်။