အခန်း (၅၆၅-၅၆၇)

အခန်း (၅၆၅) အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအို။ ကြောက်ခမန်းလိလိ သန်မာသော ရန်သူ။ (၁)

လူအများစုမှာ မိမိတို့ တစ်သက်တာတွင် အခြားနိုင်ငံများနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံခွင့် မရရှိကြပေ။ မဟာမီးလျှံ အင်ပါယာ တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် အလွန်ကျယ်ပြန့်ပြီး အရင်းအမြစ်များ ကြွယ်ဝလှရာ တစ်သက်လုံး လှည့်လည်သွားလာလျှင်ပင် အနှံ့အစပ် ရောက်ရှိရန် မလွယ်ကူလှချေ။ ထို့ကြောင့် အခြားနိုင်ငံများသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန်မှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲလှသည်။

ယနေ့ခေတ် မဟာမီးလျှံ အင်ပါယာ၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန အကြီးအကဲ ထွမ်မုထောင်သည် သူ၏ ငယ်ဘဝကို မဟာမီးလျှံ အင်ပါယာနှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသော ဝူကျိအင်ပါယာတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ လျန်ထျန်းလု၏ ပြောပြချက်အရ တွမ်မုထောင်သည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ အကြီးအကဲ ရာထူးကို တာဝန်ယူထားရသဖြင့် မဟာမီးလျှံအင်ပါယာ၏ နယ်နိမိတ်ပြင်ပသို့ အလွယ်တကူ ထွက်ခွာသွား၍ မရပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည့် သူ၏ မိဘများအား ဂါရဝပြုရန်အတွက် သူ၏ သားဖြစ်သူကို ဝူကျိအင်ပါယာရှိ ဇာတိမြေသို့ လွှတ်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထွမ်မုထောင်သည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန အကြီးအကဲအဖြစ် ရာထူးကြီးမြင့်သူ ဖြစ်သည့်အလျောက် ရန်သူများစွာလည်း ရှိနေသည်။ အကယ်၍ သူ၏ သားဖြစ်သူသာ မဟာမီးလျှံအင်ပါယာ နယ်နိမိတ်ပြင်ပသို့ ထွက်သွားပါက ထိုရန်သူများ၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံရနိုင်ခြေ အလွန်များလှသည်။

စူးချန်ခုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ “ဝူကျိအင်ပါယာကို သွားမယ်ဆိုရင်... အသွားအပြန် ခရီးစဉ်က အနည်းဆုံး နှစ်ဝက်လောက် ကြာနိုင်တယ်”

လျန်ထျန်းလုက ဤအကြောင်းကို စူးချန်ခုန်းနှင့် ဆွေးနွေးရခြင်းမှာ ထွမ်မုထောင်၏ သားဖြစ်သူအား ဝူကျိအင်ပါယာသို့ ဘေးကင်းစွာ ပို့ဆောင်ပေးရန် စူးချန်ခုန်းကို အကူအညီ တောင်းလိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်မှာ သေချာပါသည်။ သို့သော် ခရီးဝေးလံလှသဖြင့် စူးချန်ခုန်းသည် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ တစ်နှစ်ခွဲခန့် အချိန်မဖြုန်းလိုပေ။

လျန်ထျန်းလုက အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။ “ညီလေးတာ့ရဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားပေးဖို့ တောင်းဆိုတာပါ”

လျန်ထျန်းလုက ဆက်ရှင်းပြသည်။ “ညီလေးက ပိုင်ရှင်းကျစ်ရဲ့ ပန်းချီကားတွေကို စိတ်ဝင်စားတယ် မဟုတ်လား။ မဟာမီးလျှံအင်ပါယာအတွင်းမှာ ရှိတဲ့ ပန်းချီနတ်ဘုရားရဲ့ လက်ရာတွေကိုတော့ အရှင်က အကုန်စုဆောင်းပေးပြီးပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အရှင် စုံစမ်းသိရှိရသလောက်တော့ ပိုင်ရှင်းကျစ်ရဲ့ ပန်းချီကား အများစုဟာ တကယ်တော့ ဝူကျိအင်ပါယာထဲမှာ ရှိနေတာပါ။ အဲဒီမှာ လီမိသားစု ဆိုတာ ရှိတယ်။ သူတို့က နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ပိုင်ရှင်းကျစ်ရဲ့ ပန်းချီကားတွေကို လိုက်လံ စုဆောင်းနေတာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၂၀ တုန်းကတောင် လီမိသားစုက လူတစ်ယောက်ဟာ အစ်ကိုတို့ မဟာမီးလျှံ အင်ပါယာကို လာပြီး ပိုင်ရှင်းကျစ်ရဲ့ လက်ရာ နှစ်ချပ် သုံးချပ်လောက်ကို ဝယ်သွားခဲ့သေးတယ်”

“တကယ်လို့ ညီလေးသာ ပိုင်ရှင်းကျစ် ချန်ထားခဲ့တဲ့ တခြား ပန်းချီကားတွေကို မြင်ချင်တယ်ဆိုရင် ဝူကျိအင်ပါယာမှာရှိတဲ့ လီမိသားစုဆီကို ကိုယ်တိုင်သွားမှ ရမယ် ထင်တယ်” လျန်ထျန်းလုက စူးချန်ခုန်းကို အကြောင်းစုံ ပြောပြလိုက်သည်။

ဤအချက်က စူးချန်ခုန်းကို အခြေအနေအား သဘောပေါက်သွားစေသည်။ ပန်းချီနတ်ဘုရား ပိုင်ရှင်းကျစ်သည် သူ၏ လက်ရာများကို နေရာအနှံ့တွင် ပြန့်ကျဲနေစေခဲ့ရာ ၎င်းတို့အားလုံး မဟာမီးလျှံအင်ပါယာအတွင်း၌သာ ရှိနေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ လျန်ထျန်းလုနှင့် ထွမ်မုထောင်တို့၏ စုံစမ်းမှုများအရ ဝူကျိအင်ပါယာရှိ လီမိသားစုသည်လည်း ပိုင်ရှင်းကျစ်၏ ပန်းချီကားများကို စုဆောင်းနေကြောင်း၊ အချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ ပန်းချီနတ်ဘုရား၏ လက်ရာများကို စုဆောင်းရန်အတွက် မဟာမီးလျှံ အင်ပါယာအထိပင် လာရောက်ခဲ့ကြောင်း သိရှိရသည်။

“ဒီလီမိသားစုက ဘယ်သူတွေလဲ။ ပြီးတော့ သူတို့က ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ပိုင်ရှင်းကျစ်ရဲ့ ပန်းချီကားတွေကို စုဆောင်းနေတာလဲ။” ဟု စူးချန်ခုန်း သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ပိုင်ရှင်းကျစ်၏ ပန်းချီကားများသည် ဤလီမိသားစုအတွက် အလွန် အရေးကြီးပုံရသည်။ အမှန်စင်စစ် ဤအချက်မှာ စူးချန်ခုန်းအတွက် သတင်းကောင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ပိုင်ရှင်းကျစ်၏ ပန်းချီကား အမြောက်အမြားမှာ လီမိသားစု၏ လက်ဝယ်သို့ ရောက်ရှိနေနိုင်သောကြောင့်ပင်။ စူးချန်ခုန်းအနေဖြင့် လီမိသားစုထံသို့ သွားရောက်ရုံဖြင့် ပိုင်ရှင်းကျစ်၏ ပန်းချီကားအားလုံးကို လေ့လာခွင့်ရမည့် အခွင့်အရေး ရှိနေသည်။

မဟုတ်ပါက စူးချန်ခုန်းသာ ပိုင်ရှင်းကျစ်၏ လက်ရာအားလုံးကို ကြည့်ရှုလိုလျှင် အခြားသော လူသားနိုင်ငံအားလုံးသို့ လှည့်လည်သွားလာရမည် ဖြစ်ရာ အခက်အခဲမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေလိမ့်မည်။ လျန်ထျန်းလုသည် ထွမ်မုထောင်၏ သားကို ပို့ဆောင်ခိုင်းရန်အတွက် သူ့ကို လိမ်လည်နေသည်ဟု စူးချန်ခုန်း မထင်ပါပေ။ ဤသို့ လိမ်လည်ရန်လည်း မလိုအပ်ပေ။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်ရုံဖြင့် လုံလောက်လှသည်။ အကယ်၍ စူးချန်ခုန်းကို လိမ်လည်ခဲ့ပါက အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်လာချိန်တွင် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ဦးကို အလကားသက်သက် ရန်သူပြုလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်ရာ မည်သို့ပင် ကြည့်စေကာမူ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။

“လီမိသားစုအကြောင်းကိုတော့ အများကြီး မသိပါဘူး။ သူတို့ဟာ ဝူကျိအင်ပါယာရဲ့ 'စာပေရနံ့တောင်တန်း' မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာပဲ သိရတယ်” လျန်ထျန်းလုက လီမိသားစု၏ တည်နေရာကို စူးချန်ခုန်းအား ပြောပြလိုက်သည်။

လီမိသားစုမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ပြီး မည်မျှ အရေးပါသည်ကိုမူ လျန်ထျန်းလု အမှန်တကယ် မသိပေ။ ပထမအချက်မှာ ဤလီမိသားစုသည် ဝူကျိအင်ပါယာတွင် ထင်ရှားလှသော မိသားစုကြီး မဟုတ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ ဝူကျိအင်ပါယာသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်တွင် မရှိသဖြင့် လျန်ထျန်းလုနှင့် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များမှာ အချိန်တိုအတွင်း အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ရရှိရန် မဖြစ်နိုင်ခြင်းကြောင့်ပင်။

“ငါက ပန်းချီကားအားလုံးကို လက်ထဲပိုင်ဆိုင်ဖို့ မလိုဘူး။ အချိန်အနည်းငယ်ကြာအောင် လေ့လာခွင့်ရရင်ပဲ လုံလောက်ပြီ။ အခု ငါ့လက်ထဲမှာ ပန်းချီကား ၈ ချပ် ရှိနေပြီ။ ဒါတွေ အားလုံးကို လီမိသားစုကို ပေးပြီး သူတို့ဆီက တခြား ပန်းချီကားတွေကို လေ့လာခွင့်နဲ့ လဲလှယ်မယ်ဆိုရင်လည်း အဆင်ပြေပါတယ်” ဟု စူးချန်ခုန်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

လီမိသားစုအတွက် ပိုင်ရှင်းကျစ်၏ ပန်းချီကား စုဆောင်းမှုမှာ အလွန် အရေးကြီးနေမည်မှာ သေချာသည်။ စူးချန်ခုန်းတွင် ပန်းချီကား ၈ ချပ် ရှိနေသဖြင့် ၎င်းတို့ကို လီမိသားစုထံ ပေးအပ်ရန် ဝန်လေးနေမည် မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သားရဲစစ်စစ်တို့၏ အနှစ်သာရကို မြင်တွေ့ရန်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ တွေးတောရင်း စူးချန်ခုန်းသည် အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “နောက် ၅ ရက်နေရင် ခရီးစထွက်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အရှင်ရဲ့ သားကို ဒီမှာပဲ စောင့်ခိုင်းလိုက်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အကယ်၍ တစ်နှစ်ခွဲခန့် အချိန်ပေးရမည် ဆိုလျှင်ပင် ဝူချင်းရှီနှင့် သက်ဆိုင်သည့် အခြားသော သားရဲအစစ် ပန်းချီကားများကို ရရှိပြီး အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်မည် ဆိုပါက တန်ပါပေသည်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသည်လည်း စူးချန်ခုန်းကို များစွာ ကူညီပေးခဲ့သည်။ သားရဲစစ်စစ် ပန်းချီကား ၇ ချပ်ကို စုဆောင်းပေးခဲ့ရုံတင်မကဘဲ အခြားသော ပန်းချီကားများ၏ တည်နေရာကိုလည်း ရှာဖွေပေးခဲ့သည်။ နှိမ်နင်းရေးဌာန အကြီးအကဲ ထွမ်မုထောင်က သူ၏ သားကို ဝူကျိအင်ပါယာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပေးစေလိုလျှင် စူးချန်ခုန်း အနေဖြင့် ဤကျေးဇူးကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရန် ဆန္ဒရှိပါသည်။

“ကောင်းပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီလေးတာ့။ နောက် ၅ ရက်နေရင် ကလေးကို ဒီမှာ စောင့်ခိုင်းထားလိုက်ပါ့မယ်” လျန်ထျန်းလုက ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန အကြီးအကဲသည် သူ၏ သားဖြစ်သူ မဟာမီးလျှံအင်ပါယာပြင်ပသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ရန်သူများ၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းနှင့် လက်စားချေခြင်းကို ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း တာ့ဝူဖုန်းသည် ချီကန်းကိုပင် သတ်နိုင်ခဲ့သော အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသာ ပို့ဆောင်ပေးမည် ဆိုပါက သေချာပေါက် လုံခြုံစိတ်ချရမည် ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ပန်းချီကားအချို့ကို ယူဆောင်ကာ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ခရီးမထွက်မီ ၅ ရက်တာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

“အခုတော့ ငါ ဒီ 'ဝက်ဝံရိုင်း မြေပြင်ကို တုန်ဟိန်းစေခြင်း' ပန်းချီကားကို သေချာ နားလည်အောင် လုပ်ရမယ်”

စူးချန်ခုန်းသည် တစ်ရက်မျှ အချိန်မဖြုန်းဘဲ ခရီးမထွက်မီ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း ထိုပန်းချီကားကို လေ့လာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ဝူချင်းရှီထဲမှ ဝက်ဝံအကွက်နှင့် ကိုက်ညီသော သားရဲစစ်စစ် ပန်းချီကား ဖြစ်သည်။

ပန်းချီကားထဲတွင် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားလှပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်လုံးများ ရှိသည့် အညိုရောင် အမွေးရှိသော ဧရာမ ဝက်ဝံကြီး တစ်ကောင် ရှိနေသည်။ စူးချန်ခုန်း အာရုံစူးစိုက်ကာ ၎င်းအတွင်း ကိန်းအောင်းနေသော ဝိညာဉ်အနှစ်သာရထဲသို့ စီးဝင်သွားသောအခါ သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပိုင်ရှင်းကျစ်၏ ရှုထောင့်မှနေ၍ ထိုကြမ်းကြုတ်သော ဝက်ဝံကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည့် ကျောက်တုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကျယ်ပြန့်ပြီး လူသူကင်းမဲ့သည့် သဲကန္တာရကြီးအတွင်းတွင် အညိုရောင် ဧရာမဝက်ဝံကြီးသည် ပြင်းထန်သော သဲမုန်တိုင်းကြား၌ သူ၏ နယ်မြေကို စစ်ဆေးနေသော ဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့ လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေလေ၏။

အခန်း (၅၆၆) အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအို။ ကြောက်ခမန်းလိလိ သန်မာသော ရန်သူ။ (၂)

“ဝုန်း”

ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသည်။ ဤသည်မှာ သဘာဝတရား၏ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကြားမှ တိုက်ခတ်လာသော လေပြင်းဖြစ်ပြီး ကျောက်ခဲနှင့် သဲအမြောက်အမြားကို လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားစေသည့် ဧရာမ လေဆင်နှာမောင်းကြီး တစ်ခုအသွင် ဆောင်နေသည်။ ဤသို့ ကြမ်းတမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ပင် အလွန်တွေ့ရခဲသော ဟာရီကိန်း မုန်တိုင်းကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

မုန်တိုင်း၏ ဗဟိုချက်မှာ ကောင်းကင်မှ မြေပြင်အထိ တစ်ဆက်တည်း ဖြစ်နေပြီး အဆုံးအစ မရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ၎င်း၏ လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ သဲ၊ ကျောက်ခဲ၊ အပင်နှင့် သတ္တဝါ မှန်သမျှကို ဆွဲငင်ယူဆောင်သွားကာ အံ့မခန်း မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည်။

သားရဲစစ်စစ် ဝက်ဝံရိုင်းကြီးမှာမူ ထိုသဲမုန်တိုင်းက သူ့ထံသို့ တည့်တည့် ဦးတည်လာသောကြောင့် ဒေါသထွက်နေတော့သည်။ ဤနယ်မြေ၏ ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သူသည် သဘာဝဘေးအန္တရာယ် တစ်ခုကို ရှောင်တိမ်းနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း မည်သည့်အခါမျှ ရှောင်တိမ်းမည် မဟုတ်ပေ။

“ဝေါင်း”

ဝက်ဝံရိုင်းကြီးသည် ဟာရီကိန်း မုန်တိုင်း၏ ဟိန်းဟောက်သံကိုပင် လွှမ်းမိုးသွားစေနိုင်သော ကောင်းကင်တုန်ဟိန်းသည့် ဟိန်းဟောက်သံကို လွှတ်လိုက်သည်။ ဝက်ဝံကြီးသည် နောက်ခြေနှစ်ချောင်းဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဧရာမ လက်ဝါးကြီးများကို မြှောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

“ဝုန်း”

မြေပြင်ကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ပြန့်နှံ့သွားပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာအတွင်းရှိ မြေပြင်ကို အင်အားပြင်း ငလျင်တစ်ခု လှုပ်ခတ်သွားသကဲ့သို့ တုန်ဟိန်းသွားစေသည်။ စွမ်းအင်နယ်ပယ်တစ်ခု ရှေ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားရာ သူ၏ အောက်ခြေရှိ မြေပြင်များမှာလည်း တဂျောက်ဂျောက်နှင့် ပြိုကျပျက်စီးသွားတော့သည်။

“ဝုန်း”

အဝေးမှ ကောင်းကင်ထိအောင် ရောက်နေသည့် ဟာရီကိန်း မုန်တိုင်းမှာ ဝက်ဝံရိုင်းကြီး၏ ဒေါသတကြီး ရိုက်ချက်အောက်တွင် ပြိုကွဲပျက်စီးသွားရလေသည်။ မုန်တိုင်းမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားပြီး ဝက်ဝံကြီး၏ အမွေးများကို လေတိုးသံများနှင့်အတူ လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။ သို့သော် မုန်တိုင်း ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် အရာအားလုံး ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ဝက်ဝံရိုင်းကြီး ရပ်နေသော ဗဟိုချက်တွင်မူ မိုင်ပေါင်းများစွာ အကျယ်အဝန်းရှိသည့် ဧရာမ ချိုင့်ခွက်ကြီးတစ်ခု မြေပြင်ပေါ်တွင် ထာဝရ ကျန်ရစ်ခဲ့ရာ ၎င်းမှာ ဧရာမ ဥက္ကာခဲတစ်ခု လာရောက် ထိမှန်ထားသည့် နေရာနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

“ဒါက 'ဝက်ဝံရိုင်း မြေပြင်ကို တုန်ဟိန်းစေခြင်း' ပေါ့လေ။ တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ...”

စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ ထူးကဲသော ပါရမီနှင့် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတို့ဖြင့် ပန်းချီကားအတွင်းရှိ အနှစ်သာရကို ထိတွေ့နိုင်ခဲ့ပြီး ဝက်ဝံရိုင်းကြီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ရာသီဥတုကိုပင် အမိန့်ပေးနိုင်သော ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီလာ သတ္တဝါတစ်ကောင် ဖြစ်ထိုက်ပေသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ အတွေးများကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ နောက်ကျောတွင် ရွှေရောင်အမွေးရှိသော ဧရာမ ဝက်ဝံကြီး၏ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် ယခင်က မျောက်ဝံနတ်ဆိုး ပန်းချီကားမှ သင်ယူခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဝက်ဝံရိုင်းကြီး၏ ဟန်ပန်ကို ပြန်လည် ပုံဖော်ကာ အတုယူရင်း ၎င်း၏ အနှစ်သာရကို သူ၏ ဝူချင်းရှီထဲသို့ ပေါင်းစပ်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ စူးချန်ခုန်း၏ ယခုရှိနေသော ပါရမီနှင့် ထိုးထွင်းဉာဏ်အရ သူသည် အများဆုံး သုံးလအတွင်း ဤအရာကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို ခေတ္တ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အသုံးအဆောင်များကို သိမ်းဆည်းကာ ဟေးလျန်ယွမ်အား သူ ခရီးတစ်ခု သွားရန် ရှိကြောင်း အကြောင်းကြားပြီးနောက် ဖေးယွမ်မြို့သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ဖေးယွမ်မြို့ရှိ ထိုအရက်ဆိုင်၊ ထိုအခန်းအတွင်းမှာပင် စူးချန်ခုန်းသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန အကြီးအကဲ၏ သားနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူသည် အသက် ၁၇ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၈ နှစ်ခန့် ရှိပုံရပြီး တောက်ပသော မျက်လုံးများ ရှိသည့် ချောမောသော လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

“စီနီယာ တာ့ဝူဖုန်းလားခင်ဗျ။ ကျွန်တော့်နာမည်က ထွမ်မုဟယ်ပါ” ကိုယ်လူချောလေးက စူးချန်ခုန်းကို ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ရင်း သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

“အင်း... မင်းကို ဝူကျိအင်ပါယာ နယ်မြေအတွင်းအထိ ဘေးကင်းအောင် ငါ ပို့ပေးမယ်။ ခရီးက ဝေးတယ်။ မင်း အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီဆိုရင် စထွက်ကြတာပေါ့”

စူးချန်ခုန်းက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထွမ်မုဟယ်မှာ အန္တရာယ်ကင်းပုံ ပေါ်သော်လည်း စူးချန်ခုန်း၏ အကဲခတ်မှုအရ ထွမ်မုဟယ်မှာ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး စူးချန်ခုန်းထက်ပင် ကောင်းကင်သွေးကြောများစွာ ပိုမို ပွင့်ထားသော မူလနယ်ပယ်သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူ၏ သိုင်းပညာ နယ်ပယ်မှာ စူးချန်ခုန်း၏ အထက်တွင် ရှိနေသည်။

သို့သော် ဒါက အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ ထွမ်မုဟယ်သည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန အကြီးအကဲ၏ သားဖြစ်ရာ သဘာဝအတိုင်း ပါရမီ ပါရုံတင်မကဘဲ ဖန်လုံအိမ်အတွင်း ကြီးပြင်းလာသည့် ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြွယ်ဝလှသော အရင်းအမြစ်များကို ရရှိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ် တက်လှမ်းမှုမှာ ရိုးရှင်းပြီး လွယ်ကူလှသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ စူးချန်ခုန်းသည် သံနက်အိမ်တော်မှ စတင်ကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အင်အားဖြင့်သာ ရုန်းကန်တက်လှမ်းခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

ထွမ်မုဟယ်တွင် သိုင်းပညာ အခြေခံ ရှိနေသည့်အတွက် သူသည် စူးချန်ခုန်းကို ခရီးနှောင့်နှေးအောင် လုပ်မည် သို့မဟုတ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်ရန် မလိုတော့ပေ။

“စီနီယာတာ့၊ အဲဒီ အိတ်တွေကို ကျွန်တော် ကူသယ်ပေးပါရစေ။”

ထွမ်မုဟယ်မှာ အလွန် သိတတ်သူ ဖြစ်ပြီး ခရီးစတင်ချိန်တွင် စူးချန်ခုန်း၏ ပန်းချီကားလိပ်များ ပါသော အထုပ်ကို ကူသယ်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ထွမ်မုဟယ်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ သိချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ “ဒီစီနီယာက ချီကန်းကို သတ်ခဲ့တဲ့သူလား။ အပြင်ပန်း ကြည့်ရတာတော့ အဲဒီလောက် ကြမ်းတမ်းပုံ မပေါ်ပါဘူး။”

ထွမ်မုထောင်သည် စူးချန်ခုန်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ယုံကြည်ထားသဖြင့် လမ်းခရီးတွင် အန္တရာယ်များ ရှိလာခဲ့လျှင်ပင် သေချာပေါက် ကောင်းမွန်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ကာ သူ၏ သားကို ထည့်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းနှင့် ထွမ်မုဟယ်တို့သည် ရထားလုံးကဲ့သို့သော သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ယာဉ်များကို မသုံးခဲ့ကြပေ။ မူလနယ်ပယ်သိုင်းပညာရှင်များ အနေဖြင့် သူတို့၏ အရှိန်မှာ လျင်မြန်သော မြင်းများထက်ပင် ပိုမို မြန်ဆန်လှသည်။ မဟုတ်ပါက သာမန်လူတစ်ဦး၏ ခရီးသွားချိန်နှင့် တွက်လျှင် ဝူကျိအင်ပါယာသို့ ရောက်ရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပေလိမ့်မည်။ သူတို့ နှစ်ဦးသည် ခရီးလမ်း တစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်စွာပင် သွားလာခဲ့ကြပြီး ကြုံရာ ဇရပ်များတွင်သာ ခေတ္တ အနားယူခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ပြသခဲ့သော အရှိန်နှင့် ဖျတ်လတ်မှုမှာ လမ်းဘေး သူခိုးလေးများအား သူတို့မှာ အစစအရာရာ သတိထားရမည့် ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်ကြောင်း သတိပေးရန် လုံလောက်လှပေသည်။

လမ်းခရီးတွင် စူးချန်ခုန်းသည် ကျင့်ကြံရန် မမေ့ခဲ့ပေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သားရဲစစ်စစ် ဝက်ဝံရိုင်းကြီးကို အမြဲတမ်း ပုံဖော်နေပြီး ဝူချင်းရှီ လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ စူးချန်ခုန်းနှင့် အတူ သွားနေသော ထွမ်မုဟယ်မှာမူ ဤတိတ်ဆိတ်ပြီး ဆက်ဆံရ ခက်သော 'စီနီယာတာ့' သည် ခရီးသွားရင်း ကျင့်ကြံနေသည်ကို မသိပါပေ။

နှစ်လအကြာတွင် စူးချန်ခုန်းနှင့် ထွမ်မုဟယ်တို့သည် ဗဟိုပြည်နယ်ကဲ့သို့သော ပြည်နယ်များကို ဖြတ်သန်းကာ မဟာမီးလျှံအင်ပါယာ၏ နယ်စပ်စစ်ဆေးရေးဂိတ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

“ရှေ့မှာရှိတဲ့ ကောင်းကင်ဝံပုလွေတောင်ကြားကို ဖြတ်ပြီးတာနဲ့ ငါတို့ မဟာမီးလျှံအင်ပါယာ နယ်မြေကနေ ထွက်သွားရတော့မှာပဲ။”

ထွမ်မုဟယ်၏ မျက်နှာတွင် ခံစားချက်မျိုးစုံ ပေါ်လာသည်။ မဟာမီးလျှံအင်ပါယာမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်လာနိုင်မည်ကို သူ မသိပေ။ ရှေ့တွင် မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ရှည်လျားသော မြို့ရိုးမြင့်ကြီးများနှင့် စစ်ဆေးရေးဂိတ်များ ရှိနေသည်။ ထိုနေရာတွင် စစ်သားများစွာ ချထားပြီး နယ်စပ်သို့ ဝင်ထွက်နေသူများကို စစ်ဆေးနေကြသည်။ ဤသည်မှာ မဟာမီးလျှံအင်ပါယာ၏ နယ်နိမိတ်ကို မှတ်သားထားသော ကောင်းကင်ဝံပုလွေတောင်ကြား ဖြစ်သည်။

တောင်ကြားအတွင်းဘက်မှာ အင်ပါယာဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်မှာမူ ဥပဒေမဲ့ နယ်မြေ ဖြစ်သည်။ မဟာမီးလျှံ အင်ပါယာ အတွင်းပိုင်းတွင်လည်း ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်ရပ်များ ရှိသော်လည်း နယ်စပ်ပြင်ပရှိ နေရာများမှာမူ ဆယ်ဆမက ပို၍ပရမ်းပတာဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ ဓားပြများနှင့် ဒေသခံ စစ်ဘုရင်များက မိမိကိုယ်ကိုယ် ဘုရင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသော လူသူကင်းမဲ့သည့် နယ်မြေပင် ဖြစ်သည်။ အချို့မှာ ရက်အနည်းငယ်မျှသာ အုပ်ချုပ်ရပြီး အခြားတစ်ဦး၏ ဖြုတ်ချခြင်းကို ခံကြရသည်။ မဟာမီးလျှံအင်ပါယာနှင့် ဝူကျိအင်ပါယာကြားရှိ လွင်ပြင်ပြင်ကြီးမှာ သာမန်လူများအတွက် အလွန် အန္တရာယ်များသော ခရီးလမ်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အလွန်အမင်း ကံမကောင်းပါက ခရီးမဆုံးမီမှာပင် အသက်ဆုံးရှုံးကြရမည် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၅၆၇) အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအို။ ကြောက်ခမန်းလိလိ သန်မာသော ရန်သူ။ (၃)

နှစ်နိုင်ငံကြားရှိ နယ်စပ်ကို ဖြတ်ကျော်၍ အသွားအပြန် ပြုလုပ်နေကြသော အုပ်စုများမှာ လက်နက်ကိုင် အစောင့်အရှောက်များနှင့် ကုန်သည်အဖွဲ့အချို့သာ ရှိသည်။

“သွားကြစို့”

စူးချန်ခုန်းက ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ထွမ်မုဟယ်နှင့်အတူ ကောင်းကင်ဝံပုလွေတောင်ကြားသို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်။ နှစ်ယောက်သားသည် စစ်ဆေးရေးဂိတ်ကို စောင့်ကြပ်နေသော စစ်သားများ၏ ပုံမှန် စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုများကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် မဟာမီးလျှံအင်ပါယာ၏ နယ်မြေအတွင်းမှ ဘေးကင်းစွာ ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့ကြသည်။

“တကယ်ကို ပရမ်းပတာပဲ...”

ခွဲလအကြာတွင် စူးချန်ခုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ မဟာမီးလျှံအင်ပါယာ နယ်မြေမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းနှင့် ထွမ်မုဟယ်တို့သည် လဝက်အတွင်းမှာပင် ဓားပြအုပ်စု သုံးစုနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ သာမန်လူများ ဖြစ်ခဲ့ပါက နှစ်နိုင်ငံ နယ်စပ်ကို ဖြတ်ကျော်ရန်အတွက် ကံတရားကိုသာ အားကိုးရပေလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ်ပါက သိုင်းပညာရှင်များ သို့မဟုတ် အစောင့်အရှောက်များ ပါဝင်သော ကုန်သည်အဖွဲ့များနှင့်အတူ လိုက်ပါမှသာ အဆင်ပြေပေမည်။

ဤဓားပြများထဲတွင် အချို့မှာ မဟာမီးလျှံအင်ပါယာ သို့မဟုတ် ဝူကျိအင်ပါယာအတွင်း ရာဇဝတ်မှုများ ကျူးလွန်ခဲ့သဖြင့် ဝရမ်းထုတ်ခံထားရသော ရာဇဝတ်ကောင်များ ဖြစ်ကြပြီး အချို့မှာမူ လမ်းသရဲများဖြစ်ကာ၊ အချို့မှာမူ ဤဥပဒေမဲ့ နယ်မြေတွင် ဖြတ်လမ်းနည်းဖြင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဓားပြတိုက်နေသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် စူးချန်ခုန်းအနေဖြင့် ဤဓားပြများကို ကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်ရန် မလိုအပ်ခဲ့ပေ။ ထွမ်မုဟယ်ကပင် စေတနာ့ဝန်ထမ်းအဖြစ် ရှေ့ထွက်ကာ သူတို့ကို အလွယ်တကူပင် သုတ်သင် ရှင်းလင်းခဲ့သည်။

ထွမ်မုဟယ်တွင် တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံ များများစားစား မရှိသော်လည်း သူသည် မူလနယ်ပယ်သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် ခိုးသား ဓားပြတစ်စုကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။

“မှောင်လာပြီ။ ရှေ့မှာ ခဏနားကြစို့”

စူးချန်ခုန်းက ကောင်းကင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အနီးအနားတွင် တည်းခိုခန်း အရိပ်အယောင်လည်း မရှိသည်နှင့် တောနက်ကြီးထဲမှာ အနားယူရုံမှလွဲ၍ သူတို့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

“အင်း” ထွမ်မုဟယ်က သဘောတူလိုက်သည်။

သစ်တောအုပ်တစ်ခုအတွင်းတွင် ထွမ်မုဟယ်က မီးပုံဖိုလိုက်ပြီး စူးချန်ခုန်းကမူ ထိုမီးပုံဘေးတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် သားရဲစစ်စစ် ဝက်ဝံရိုင်းကြီးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပုံဖော်ရင်း ဝူချင်းရှီကို လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်လခွဲတာ ခရီးသွားလာချိန်အတွင်း သူသည် လမ်းခရီးတွင် အမြဲတမ်း တရားထိုင်ကာ လေ့ကျင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စူးချန်ခုန်း၏ ဝူချင်းရှီမှာလည်း တိုးတက်လာခဲ့ပြီး မျောက်ဝံပြကွက်တွင် အသေတိုက်ကွက်ကို နားလည်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဝက်ဝံတိုက်ကွက်အတွက်လည်း တိုက်ခိုက်ရေး အတတ်တစ်ခုကို နားလည်ရန် အဆင့်တက်လှမ်းခါနီး ဖြစ်နေပြီဟု သူ ခံစားနေရသည်။

ညဉ့်နက်လာသောအခါ မီးပုံဘေးရှိ တွမ်မုဟယ်မှာ သမ်းဝေနေပြီး အိပ်ငိုက်လာခဲ့ရာ သူကိုယ်တိုင်ပင် အံ့သြနေမိသည်။ “ငါတို့ ခရီးတွေ ဆက်တိုက် သွားနေခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့... ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုအရ ဒီလောက်အထိ မပင်ပန်းသင့်ဘူး။”

ထွမ်မုဟယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် စူးချန်ခုန်းက အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး “ဘယ်သူက အဆိပ်လိုမျိုး ကလေးကလား နည်းလမ်းတွေကို အသုံးပြုနေတာလဲ။ မင်းမှာ ပြောစရာရှိရင် ကိုယ်ထင်ပြလိုက်တာက ပိုမကောင်းဘူးလား။”

စူးချန်ခုန်းသည် လေထုအတွင်းတွင် ထူးဆန်းသော အနံ့အသက် အနည်းငယ်ကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး ၎င်းမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ နတိပိုးချည် ချီစွမ်းအင်ကို တုံ့ပြန်လာစေသည်။ ထိုအနံ့မှာ လေနှင့်အတူ လွင့်ပါလာခြင်း ဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း သိလိုက်ရသည်။ လေထုထဲတွင် အဆိပ်များ ရှိနေသည်။

“ငါ အဆိပ်မိသွားတာလား။” ထွမ်မုဟယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ စူးချန်ခုန်း၏ သတိပေးချက်ကြောင့် သူသည် ခေါင်းမူးလာပြီး အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာခဲ့သည်။ သူသည် မူလနယ်ပယ်သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က လေနှင့်အတူ သူ့ကို မသိမသာ အဆိပ်ခတ်နိုင်ခြင်းမှာ တိုက်ခိုက်သူ၏ စွမ်းအား မည်မျှ ကြီးမားကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။

“ဒီကညီလေး.. ဒီလူအိုကြီးက ဒီကလေးအတွက်ပဲ လာတာပါ။ မင်းကတော့ ထွက်သွားလို့ ရတယ်။ အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအို အနေနဲ့ မင်းကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်မိမှာ။ မင်းအခု ငါ့ရဲ့ 'လေညင်းပျံ့လွင့်ခြင်း' အဆိပ်ဒဏ်ကို ခံစားနေရပြီ။ ဒီမှာ ဖြေဆေး ရှိတယ်။ မင်းကို ပေးလိုက်မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို မျက်နှာသာပေးတဲ့ အနေနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်သွားပေးပါ။”

မှောင်မိုက်နေသော နေရာမှ အက်ကွဲကာ အိုမင်းနေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး တောအုပ်အတွင်း ဟိန်းထွက်သွားသည်။ ထိုအသံကို စွမ်းအားစစ်စစ်ဖြင့် မြှင့်တင်ထားသဖြင့် အသံထွက်ပေါ်ရာ နေရာကို အတိအကျ သိရန် ခက်ခဲလှသော်လည်း ပြောဆိုသူကမူ စူးချန်ခုန်းကို ထွက်သွားစေလိုသဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအိုလား။”

ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ထွမ်မုဟယ်၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပျက်သွားသည်။ အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအို ဆိုသည်မှာ မဟာမီးလျှံအင်ပါယာ နယ်မြေအတွင်းရှိ မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ မိစ္ဆာလူသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ အလွန်မမြင့်မားသော်လည်း အဆိပ်အသုံးပြုရာတွင် အလွန် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။ သူ့ထက် သန်မာသူများပင်လျှင် သတိမထားပါက သူ၏ ပရိယာယ်များအတွင်း ကျရောက်သွားတတ်ကြသည်။ ထို့ပြင် အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအို၏ ပစ်မှတ်မှာ တွမ်မုဟယ် ဖြစ်နေသည်။

“ငါ့အဖေ ပြောပြဖူးတာတော့ သူဟာ တစ်ခါတုန်းက အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအိုရဲ့ ဂိုဏ်းဖြစ်တဲ့ အဆိပ်တစ်ရာဂိုဏ်းကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ဖို့ ဦးဆောင်ခဲ့ဖူးတယ်တဲ့... သူက ငါ့အဖေကို လက်စားမချေရဲတော့ ငါ့နောက်ကို လိုက်လာတာလား။”

ထွမ်မုဟယ်မှာ ထိတ်လန့်သလို ဒေါသလည်း ထွက်နေမိသည်။ သူသည် ပို၍ ခေါင်းမူးလာပြီး သူ၏ ချီစွမ်းအင်ပင် တုံ့ပြန်မှု မရှိတော့ပေ။ အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအို၏ လေနှင့်အတူ အဆိပ်ခတ်သော နည်းလမ်းမှာ တကယ်ပင် ကာကွယ်ရန် မဖြစ်နိုင်လောက်ပေ။

ထိုအချိန်မှာပင် မလှမ်းမကမ်းမှ မြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သစ်ပင်များကြားမှ မြွေစိမ်းတစ်ကောင် ထွက်လာကာ စူးချန်ခုန်းထံသို့ ပုလင်းငယ်လေးတစ်လုံး သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအိုက သူသည် နောက်ထပ် ပြဿနာများ မဖြစ်ချင်ကြောင်းနှင့် စူးချန်ခုန်းသာ ထွက်သွားမည်ဆိုလျှင် ဖြေဆေး ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။

မြွေစိမ်းသည် စူးချန်ခုန်း၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ စူးချန်ခုန်းက အကူအညီမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းကို တစ်ချက်တောက်လိုက်ရာ 'ရေစက်တစ်စက် ကျောက်သားထွင်းခြင်း' နည်းပညာကို အသုံးပြုလိုက်တော့သည်။

“ဖောင်း”

'ဖြေဆေး' သယ်ဆောင်လာသော မြွေစိမ်းမှာ ထိုရိုက်ချက်ကြောင့် ပူဖောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားပြီး အဆိပ်သွေးများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပန်းထွက်သွားကာ ပေ ၁၀ ပတ်လည်အတွင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

“ရှဲ ရှဲ ရှဲ”

ထိုအဆိပ်သွေးများနှင့် ထိတွေ့မိသော မြေကြီးမှ မီးခိုးမည်းများ ထွက်လာပြီး အောက်ခြေမရှိသော ကျင်းငယ်များအဖြစ် တိုက်စားသွားခဲ့သည်။

“တကယ်ကို ကောက်ကျစ်တဲ့ အဆိပ်ပညာပါလား၊ အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအို”

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထွမ်မုဟယ်မှာ ထိတ်လန့်သလို ဒေါသလည်း ထွက်သွားသည်။ အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအိုက စူးချန်ခုန်းကို ဖြေဆေးပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ လှည့်ဖြားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဆေးပုလင်း သယ်ဆောင်လာသော မြွေစိမ်းအတွင်း၌ အဆိပ်သွေးများ ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်စက်မျှ ထိရုံဖြင့် အသက်သေဆုံးနိုင်ပေသည်။ တိုက်ခိုက်သူသည် စူးချန်ခုန်း သတိမထားမိချိန်တွင် အနီးကပ် ပေါက်ကွဲစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“မင်းက တကယ်ပဲ တခြားသူတွေရဲ့ ကိစ္စထဲမှာ ဝင်ပါချင်တာလား။ မင်းလို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူက တခြားသူရဲ့ ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်နေရမှာလား။”

အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအို၏ အမုန်းတရားများ ပါဝင်နေသော အသံမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန အကြီးအကဲ ထွမ်မုထောင်းသည် သူ၏ ဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း ထွမ်မုထောင်းမှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ သူ မယှဉ်နိုင်သော မူလဓာတ်ငါးပါး သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ ထွမ်မုထောင်း၏ သားဖြစ်သူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ ထွက်ခွာသွားပြီဟူသော သတင်းကို ရရှိပြီးနောက် သူသည် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး နယ်စပ်အပြင်ဘက်အထိ တောက်လျှောက် လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ လျှို့ဝှက်စွာ နောက်ယောင်ခံ လိုက်မလာသည်ကို သေချာမှသာ သူ တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဓားသမား၏ သရုပ်မှန်ကိုမူ သူမသိသော်လည်း သူသည် အလွန် သတိကြီးသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ 'လေညင်းပျံ့လွင့်ခြင်း' အဆိပ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် တစ်ဖက်လူက ချက်ချင်း သိသွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။