အခန်း (၅၆၈-၅၇၀)

အခန်း (၅၆၈) အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအို။ ကြောက်ခမန်းလိလိ သန်မာသော ရန်သူ။ (၄)

အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအိုသည် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရပါက အနိုင်ရရှိနိုင်ခြေ မည်မျှရှိမည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်နေသည်။ စူးချန်ခုန်းမှာမူ တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သဖြင့် အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအိုကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာစေသည်။

သူက စူးချန်ခုန်းကို ဆက်လက် ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် စူးချန်ခုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ပြုံးယောင်သန်းသွားပြီး မှောင်မိုက်နေသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ဆီသို့ ကြည့်ကာ “ခင်ဗျားကို ရှာတွေ့ပြီ။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့ကို ရှာတွေ့ပြီ ဟုတ်လား။” သစ်ပင်ကြီး၏ အရိပ်နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသော အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအို၏ မျက်တောင်များမှာ တုန်ယင်သွားသည်။ ထိုနေရာမှာ အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအို အမှန်တကယ် ပုန်းအောင်းနေသည့် နေရာပင် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ဖျောက်ခြင်း အတတ်တွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည့်အတိုင်း သူသည် အဝေးမှနေ၍ အဆိပ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ပြီး စိတ်ကြိုက် ဆုတ်ခွာနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သို့သော် စူးချန်ခုန်းက သူ၏ ပုန်းအောင်းရာနေရာကို မည်သို့ ဤမျှလွယ်ကူစွာ ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့သနည်း။

စူးချန်ခုန်းအနေဖြင့် အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအို ပုန်းအောင်းနေသည့် နေရာကို ရှာတွေ့နိုင်သည်မှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က လျှို့ဝှက်စွာ အဆိပ်လွှတ်နေသည်ကို အာရုံခံမိပြီးနောက် သူသည် နတ်ပိုးချည်မျှင်များကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်လွှတ်လိုက်ကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပိုက်စိပ်တိုက် ရှာဖွေစေခဲ့ရာမှ အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအို ပုန်းနေသည့်နေရာကို သိရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“မကောင်းတော့ဘူး။ ပြေးမှ”

သူ၏ တည်နေရာကို သိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ပြီး စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အေးစက်သော လူသတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအိုသည် အခြေအနေ မဟန်တော့ကြောင်း သိရှိပြီး နောက်လှည့်ကာ ထွက်ပြေးရန် ဝန်မလေးခဲ့ပေ။

သို့သော် စူးချန်ခုန်းက သူ့ကို အဘယ်သို့ လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးမည်နည်း။

ဝူချင်းရှီ၊ မျောက်ဝံနတ်ဆိုး လေဟာနယ် ဖမ်းဆုပ်ခြင်း။

စူးချန်ခုန်းသည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လျက်ပင် သူ၏ လက်မောင်းများကို ကျယ်ပြန့်စွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လေထုကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော ချီစွမ်းအင်များ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လေဟာနယ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်တော့သည်။

“ဘာ”

အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအို၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ လိမ်ရှုံ့သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် တစ်လက်မမျှပင် မရွေ့လျားနိုင်တော့ဘဲ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ဧရာမ လက်ကြီးနှစ်ဖက်က သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

“ဂျွတ် ဂျွတ် ဂျွတ်”

အသနားခံရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအိုမှာ စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီး တစ်ခုကို လွှတ်လိုက်ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးမားသော ဖိအားဒဏ်ကြောင့် ကြေမွသွားပြီး မျက်လုံး၊ နား၊ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများမှာ ပေါက်ထွက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ လိမ်ရှုံ့ကာ ဖိချေခံလိုက်ရသော ခရမ်းချဉ်သီးတစ်လုံးကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားတော့သည်။

“အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအို... သူ တကယ်ပဲ သေသွားပြီလား။” ဘေးနားတွင် ရှိနေပြီး ခေါင်းမူးနေသော ထွမ်မုဟယ်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ဆွံ့အသွားရသည်။ အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအိုမှာ နာမည်ကျော် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သွေးမထွက်ဘဲ သတ်နိုင်သူအဖြစ် လူသိများသည်။ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရသူများသည် မည်သို့ သေဆုံးသွားမှန်းပင် မသိလိုက်ဘဲ အသက်ပျောက်သွားတတ်ကြသည်။ သို့သော် ယခုမူ စူးချန်ခုန်း၏ ရှေ့တွင် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို သတ်ရသကဲ့သို့ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။

ခြေရာခံနေသော အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအိုကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် ထွမ်မုဟယ်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်သည်။ နတ်ပိုးချည် ချီစွမ်းအင်မှာ ထွမ်မုဟယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး အတွင်းရှိ အဆိပ်များကို လျင်မြန်စွာ ပျယ်ပြယ်သွားစေသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာတာ့” ဟု ထွမ်မုဟယ်က အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ အကယ်၍ စူးချန်ခုန်းသာ မရှိပါက သူ မည်သို့ သေဆုံးသွားမည်ကိုပင် သိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထွမ်မုဟယ်မှာ အံ့သြသွားရသည်။ စူးချန်ခုန်း၏ မျက်နှာတွင် တစ်ခါဖူးမျှ မမြင်ဖူးသော တည်ကြည်လေးနက်မှုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

စူးချန်ခုန်းက ချီစွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ လျှို့ဝှက်စွာ မှာကြားလိုက်သည်။ “မင်း အခုချက်ချင်း ပြေးတော့... ဝူကျိအင်ပါယာဆီကို တစ်ယောက်တည်း တန်းတန်းမတ်မတ် သွားပါ။ ခရီးက မဝေးတော့ဘူး။ ငါ့အတွက် စိတ်မပူနဲ့။”

ထွမ်မုဟယ်သည် စူးချန်ခုန်း၏ စကားနောက်ကွယ်မှ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားမလည်သော်လည်း တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော စူးချန်ခုန်းမှာ ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ မှောင်မိုက်နေသော နေရာတစ်နေရာကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ ဒီကို ရောက်နေမှတော့ ကိုယ်ထင်ပြလိုက်တာက ပိုမကောင်းဘူးလား။”

“တာ့ဝူဖုန်း၊ မင်းက တကယ်ကို သတိကြီးတာပဲ။ ငါ့ကို ဘယ်လိုများ သိသွားတာပါလိမ့်။” အက်ကွဲပြီး အိုမင်းနေသော အသံတစ်သံမှာ မှောင်မိုက်နေသော နေရာတစ်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရိပ်တစ်ခုမှာ လှုပ်ရှားသွားလေ၏။

ထိုနေရာမှ လူနှစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ဦးမှာ ဝတ်စုံနက် ဝတ်ဆင်ထားသော အဖိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာမူ ဆံပင်ဖြူနှင့် လူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဆံပင်ဖြူနှင့် လူမှာ စူးချန်ခုန်းကို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသော ကစားစရာ တစ်ခုကဲ့သို့ စူးစမ်းကြည့်ရှုနေသည်။

ထိုဆံပင်ဖြူနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်မှတစ်ဆင့် စူးချန်ခုန်းသည် ထူးခြားစွာ နက်ရှိုင်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် သာမန်လူသားတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ ကျော်ဖြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်သော ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ယခင်က ချီကန်းထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။ အဆင့်အတန်းချင်း လုံးဝ မတူပါချေ။

အခန်း (၅၆၉) မိစ္ဆာသိုင်းဆရာကြီး။ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသော မြားတစ်စင်း။ (၁)

“သူတို့က အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်းက လူတွေပဲ...”

စူးချန်ခုန်း၏ နှလုံးသားမှာ ထိန်းချုပ်မရသော လေးလံမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဝတ်ရုံခြုံထားသော အဖိုးအိုမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ယခင်က 'ကျောက်နက်တောင်တန်း' တွင် သူနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်း၏ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ တမန်တော် 'ချီကျင်း' ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က စူးချန်ခုန်းသည် ချီကန်းကို သတ်ဖြတ်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို ပြသခဲ့သဖြင့် ဝတ်ရုံခြုံအဖိုးအိုမှာ ခိုထော့နှင့်အတူ ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။ ယခုမူ ဝတ်ရုံခြုံအဖိုးအိုသည် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး သူနှင့်အတူ မရင်းနှီးသော ဆံပင်ဖြူနှင့် လူတစ်ဦးကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ စူးချန်ခုန်းသည် အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအိုကို ရှာဖွေရန် နတ်ပိုးချည်မျှင်များကို အသုံးပြုနေစဉ်မှာပင် ဤလျှို့ဝှက် ပုန်းအောင်းနေသူ နှစ်ဦးကိုပါ တိုက်ဆိုင်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝတ်ရုံခြုံအဖိုးအိုမှာ တစ်ကြောင်းဆိုသော်လည်း ထိုဆံပင်ဖြူနှင့် လူမှာမူ အလွန်အမင်း ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

သူသည် သူ၏ အရှိန်အဝါကို တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိသလို တမင်ထုတ်လွှတ်နေခြင်းလည်း မရှိပေ။ ထိုနေရာတွင် သာမန်ကာလျှံကာ ရပ်နေရုံမျှဖြင့်ပင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ဖွယ် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

“ခုနက အဲဒါက မိစ္ဆာအတတ်လား... သူတို့က မိစ္ဆာလူသားတွေလား။ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ... ငါ့ခြေထောက်တွေ ဘာလို့ တုန်နေရတာလဲ။ အဲဒီဆံပင်ဖြူနဲ့ လူက ဘယ်လို မိစ္ဆာမျိုးလဲဟ။”

တွမ်မုဟယ်၏ နှလုံးသားထဲတွင် အေးစိမ့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အရိပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသူများမှာ မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေသည်ကို သူ သိလိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် ဆံပင်ဖြူနှင့် လူမှာ အလွန် ကြောက်စရာကောင်းလှသဖြင့် သူ၏ နှလုံးသား အောက်ခြေမှနေ၍ အလိုလို ကြောက်ရွံ့လာကာ ခြေထောက်များပင် တုန်ယင်လာခဲ့သည်။ ထွမ်မုဟယ်သည် မူလနယ်ပယ်သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ထိုဆံပင်ဖြူနှင့် လူ၏ အရှိန်အဝါ အနည်းငယ်ကို ခံစားမိရုံမျှဖြင့်ပင် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်လိုသော သတ္တိများ လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

“ဒါက... ငါ့အဖေတောင်မှ သေချာပေါက် အနိုင်ရမယ်လို့ မပြောနိုင်တဲ့ မိစ္ဆာလူသားမျိုးပဲ။”

ထွမ်မုဟယ်သည် တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မျိုချလိုက်ရသည်။ သူ၏ အဖေဖြစ်သူ ထွမ်မုထောင်းမှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ အကြီးအကဲဖြစ်ပြီး သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် အဆင့်အောက်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းလုနီးပါး သန်မာသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထွမ်မုဟယ်၏ အာရုံခံစားမှုအရ ဤဆံပင်ဖြူနှင့် လူမှာ သူ၏ အဖေ ထွမ်မုထောင်းကဲ့သို့ပင် အဆင့်တူညီသော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားရှင် တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ ဤကဲ့သို့သော စွမ်းအားရှင်ကြီးက သူ့အတွက် ရောက်လာတာလား။

သို့သော် ထွမ်မုဟယ်မှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်လွန်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုဆံပင်ဖြူနှင့် လူမှာ သူ့ကို တစ်ချက်ကလေးမျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ စူးချန်ခုန်းကိုသာ စိတ်ဝင်တစား စူးစမ်းနေကာ “မင်းက တာ့ဝူဖုန်းလား။ တကယ်ကို မဆိုးဘူးပဲ... မင်းရဲ့ အသက်ဓာတ်က အရမ်းကို ငယ်သေးတယ်။ အများဆုံး အသက် ၄၀ ထက် မပိုဘူး။ ခုနက မင်းပြလိုက်တဲ့ အကွက်က တကယ်ကို နက်နဲလွန်းတယ်။”

ထွမ်မုဟယ်၏ တင်းမာမှုနှင့် မတူဘဲ ဆံပင်ဖြူနှင့် လူမှာ ပန်းခြံအတွင်း လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ အေးဆေး တည်ငြိမ်နေသည်။ သူ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော တာ့ဝူဖုန်းမှာ မူလဓာတ်ငါးပါး သိုင်းပညာရှင် ချီကန်းကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သူ ဖြစ်ကြောင်း သိနေသော်လည်း သူ မတုန်လှုပ်ပေ။ ဤမိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အင်အားအပေါ် ယုံကြည်မှုမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ဖြစ်သည်မှာ သေချာပါသည်။

“ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ။” စူးချန်ခုန်းက လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဆံပင်ဖြူနှင့် လူက အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်ရာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးဖော်ရွေပုံ ပေါ်ပင်။ “ငါ့နာမည်က ထန်ယို့”

“ထန်ယို့.. နှလုံးရွှင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ထန်ယို့လား။”

ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ထွမ်မုဟယ်၏ နှလုံးသားမှာ ပိုမို အေးစိမ့်သွားသည်။ ဤအမည်မှာ အလွန် ကျော်ကြားလှသော်လည်း အကောင်းဘက်မှ မဟုတ်ဘဲ အဆိုးဘက်မှ ကျော်ကြားခြင်း ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၄၀ ခန့်ကပင် ထန်ယို့မှာ မဟာမီးလျှံအင်ပါယာတွင် ထင်ရှားသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် ပထမတန်းစား နှလုံးရွှင်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်ပြီး အလွန် သန်မာလှသော မူလဓာတ်ငါးပါး သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ထန်ယို့သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လုပ်ရပ်တစ်ခုကို ကျူးလွန်ခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ ဂိုဏ်းရှိ အကြီးအကဲ အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ဂိုဏ်း၏ ဝိညာဉ်သွေးကြောများကို ဖြတ်တောက်ခဲ့ရာ နှလုံးရွှင်ဂိုဏ်းမှာ သမိုင်းမြေမှုန့်များကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် သူ၏ သစ္စာရှိမှုကို ပြသသည့်အနေဖြင့် ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ထန်ယိုမှာ လူမြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူသည် အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူကိုယ်တိုင်က မူလဓာတ်ငါးပါး သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ရာ အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် မည်မျှ မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းကို ရရှိထားမည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ပါသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၄၀ ကပင် သူသည် မူလဓာတ်ငါးပါး သိုင်းပညာရှင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူသည် အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးအမြုတေနှင့် အောင်မြင်စွာ ပေါင်းစပ်နိုင်ခဲ့ပုံရရာ ယခုမူ သူသည် သာမန်လူတို့၏ မျှော်မှန်းချက်ထက် များစွာ ပိုမို ကြောက်စရာကောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

“တာ့ဝူဖုန်း၊ မင်းက အရမ်း ငယ်သေးသလို အရမ်းလည်း ထူးချွန်တယ်။ အစကတော့ ငါ မင်းကို သတ်ဖို့ လာခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ့စိတ်ပြောင်းသွားပြီ။ ငါတို့ရဲ့ အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်းကို ဝင်ဖို့ မင်းကို တရားဝင် ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်။ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် အဖွဲ့ချုပ် အကြီးအကဲက မင်းကို အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးအမြုတေနဲ့ ပေါင်းစပ်ဖို့ ကူညီပေးလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ တစ်ခါ အောင်မြင်သွားပြီဆိုရင် မင်းရဲ့ အောင်မြင်မှုနဲ့ အဆင့်အတန်းက ငါ့အောက် နိမ့်မှာ မဟုတ်ဘူး။” ဆံပင်ဖြူနှင့် ထန်ယို့က စူးချန်ခုန်းကို ချီးကျူးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

“အကြီးအကဲ ထန်၊ သူက ကျွန်တော်တို့ လူတွေကို အများကြီး သတ်ခဲ့တာပါ... သူ့ကို လွှတ်ပေးလို့ မဖြစ်ပါဘူး။” ဝတ်ရုံနက် အဖိုးအိုက ဤစကားကို ကြားသောအခါ စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

ယခင်က အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်း၏ ဂိုဏ်းခွဲတစ်ခုတွင် စူးချန်ခုန်းသည် သူတို့၏ အစီအစဉ်များကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး ချီကန်းကို သတ်ဖြတ်ကာ ဂိုဏ်းခွဲတစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်ခဲ့သည်။ အဖွဲ့ကြီးအနေဖြင့် ဤကိစ္စကို လွှတ်ထားမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှရာ အကြီးအကဲကောင်စီကိုပင် လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့ပြီး ကောင်စီဝင် ထန်ယို့ကိုယ်တိုင် ဤကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ရန် လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ‘တာ့ဝူဖုန်း’ ကို အများဆုံး တွေ့ရတတ်သည့် ဖေးယွမ်မြို့ကို အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်းက ပစ်မှတ်ထားခဲ့ပြီး သူ့နောက်ကို အောင်မြင်စွာ ခြေရာခံနိုင်ခဲ့သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူများမှာ ထောင်ချောက်ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချက်ချင်း မတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပေ။ အကြောင်းမှာ တာ့ဝူဖုန်းသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ ဒုတိယအကြီးအကဲနှင့် ဆက်နွှယ်မှု ရှိနေသောကြောင့်ပင်။ သူတို့သည် စူးချန်ခုန်း မဟာမီးလျှံ အင်ပါယာ နယ်စပ်မှ ထွက်ခွာပြီး နှစ်နိုင်ငံကြား နယ်နိမိတ်သို့ ရောက်သည်အထိ စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြသည်။ စူးချန်ခုန်းက သူတို့ ပုန်းအောင်းနေသည်ကို ထောက်ပြလိုက်ပြီးနောက် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ အဆင့်မြင့် အရာရှိများ လျှို့ဝှက်စွာ ပါမလာသည်ကို သေချာမှသာ သူတို့ ကိုယ်ထင်ပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အခြားအချိန်သာ ဖြစ်ခဲ့ပါက 'တာ့ဝူဖုန်း' ကို အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် သိမ်းသွင်းခြင်းမှာ ပြဿနာ မရှိသော်လည်း သူသည် အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်း၏ ဂိုဏ်းခွဲတစ်ခုကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူ ဖြစ်ရာ တစ်စစီ ဆွဲဖြဲပစ်ရမည့် နာကျည်းချက်မျိုး ရှိနေသည်။

သို့သော် ထန်ယို့၏ အေးစက်သော အကြည့်ကြောင့် ဝတ်ရုံနက် အဖိုးအိုမှာ တုန်ယင်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်ရသည်။ ထန်ယို့မှာ အပြင်ပန်းကြည့်ရသည်မှာ ရင်းနှီးဖော်ရွေပုံ ပေါ်သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဂိုဏ်းကိုပင် ရက်စက်စွာ သုတ်သင်ခဲ့သူ ဖြစ်ရာ မည်မျှ သွေးအေးပြီး ရက်စက်သူဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။

“ငါ သေချာသတိမထားခဲ့ဘူးပဲ...”

စူးချန်ခုန်းက စိတ်ပျက်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူသည် ‘တာ့ဝူဖုန်း’ ဟူသော အမည်ကို အကြိမ်ကြိမ် အသုံးပြုခဲ့သဖြင့် အာရုံစိုက်ခြင်း ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ထွမ်မုဟယ်နှင့်အတူ လိုက်ပါရန် သဘောတူခဲ့ခြင်းမှာ ရန်သူများအတွက် ခြေရာခံရန် အချက်အလက်များကို ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်းက အကြီးအကဲအဆင့်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို စေလွှတ်လိုက်ခြင်းမှာ သူ့ကို အလွန် အလေးထားကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။

အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်း၏ အကြီးအကဲများမှာ မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်များ မဖြစ်မီကပင် မူလဓာတ်ငါးပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးအမြုတေနှင့် ပေါင်းစပ်ပြီးနောက်တွင်မူ သာမန်လူတို့ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သော စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသူများ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၅၇၀) မိစ္ဆာသိုင်းဆရာကြီး။ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသော မြားတစ်စင်း။ (၂)

“ကောင်းပြီလေ... ခင်ဗျားက အရမ်းသန်မာတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်က မင်းရဲ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်းကို ဝင်ဖို့ သဘောတူတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကတိပေးထားတာ ရှိလို့ ကတိတည်ရမယ်။ ဒါကြောင့် အရင်ဆုံး သူ့ကို ထွက်သွားခွင့်ပေးလိုက်ပါ။”

စူးချန်ခုန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆံပင်ဖြူနှင့် ထန်ယို့ကို ပြောလိုက်သည်။

“စီနီယာတာ့...” ထွမ်မုဟယ်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားသည်။ စူးချန်ခုန်းက အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်းထဲကို ဝင်ဖို့ သဘောတူလိုက်တာလား။ ထို့ပြင် သူ၏ အခြေအနေမှာ သူ့ကို လွှတ်ပေးရန် ဖြစ်နေသည်။

“သဘောတူတယ်။”

ထန်ယို့သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သဘောတူလိုက်သည်။ ထွမ်မုဟယ်မှာ နှိမ်နင်းရေးဌာန အကြီးအကဲ ထွမ်မုထောင်း၏ သားဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို ဖမ်းဆီးထားခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တွင် အသုံးမဝင်လှပေ။ သူ့ကို အသုံးချ၍ ထွမ်မုထောင်းကို ခြိမ်းခြောက်ရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ. အကြောင်းမှာ ထွမ်မုထောင်း၏ စရိုက်အရ မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုကိုမဆို လျစ်လျူရှုမည်မှာ သေချာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် အလျှော့ပေးမည့်အစား ထွမ်မုဟယ် သေဆုံးသွားသည်ကိုသာ ကြည့်နေပေလိမ့်မည်။ ထွမ်မုထောင်း၏ ရာထူးနေရာ ဆက်လက်မြဲနေရန်အတွက် မဟာမီးလျှံတော်ဝင်မိသားစုအပေါ် လုံးဝဥဿုံ သစ္စာရှိရန် လိုအပ်သည်။

“သွားတော့” စူးချန်ခုန်းက ထွမ်မုဟယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဂရုစိုက်ပါ စီနီယာ” ထွမ်မုဟယ် အံတင်းတင်းကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူကိုယ်တိုင် မကူညီနိုင်ကြောင်းနှင့် တွန့်ဆုတ်နေပါက စူးချန်ခုန်းကိုသာ ထိခိုက်စေမည်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်ပါသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဤစကားများကို မှာကြားခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြု၍ အဝေးသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးထွက်သွားကာ ခုန်ပျံမှု အနည်းငယ်အကြာတွင် မှောင်မိုက်သော ညယံအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“စီနီယာတာ့... အခြေအနေက ငါတို့ဘက်မှာ မရှိဘူးပဲ... အဲ့ဒီလူက ငါ့အဖေတောင်မှ အလေးအနက် ထားရမယ့် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာလူသားပဲ...”

ထွက်ပြေးနေစဉ်အတွင်း ထွမ်မုဟယ်မှာ ခံစားချက်မျိုးစုံ ပလုံစီနေသည်။ ထန်ယို့မှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်းအတွင်း အဆင့်မြင့် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်ကာ သာမန် မူလဓာတ်ငါးပါး သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ကိုင်တွယ်နိုင်သည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေပေသည်။

“နောက်ပြီးတော့... ခင်ဗျား ဟုန်ရှန့်ကို သိလားလို့ ကျွန်တော် မေးချင်တယ်။” ထွမ်မုဟယ် ထွက်သွားပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းက ထန်ယို့ကို မေးလိုက်သည်။

ဟုန်ကျန်းရှန့်သည် ချီနဂါးခန်းမမှ ခွဲခွာသွားပြီးကတည်းက ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။ ဖုန်းရိယွဲ့ပင်လျှင် သူ့ကို အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်း၏ တမန်တော်တစ်ဦး၏ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံရသည်ဟုသာ သိထားသည်။ ထန်ယို့မှာ အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်း၏ အဆင့်မြင့် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အကြီးအကဲကောင်စီဝင် ဖြစ်သည့်အတွက် ဟုန်ကျန့်ရှန့်၏ လက်ရှိအခြေအနေကို သိရှိနိုင်ခြေ ရှိသောကြောင့် စူးချန်ခုန်းက မေးမြန်းခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟုန်ရှန့် ဟုတ်လား” ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထန်ယို့နှင့် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသော လူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြရိပ် အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။ စူးချန်ခုန်းက ဒီနာမည်ကို မေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပုံရသည်။

“အဲဒီနာမည်ကို မင်း ဘယ်ကကြားလဲဆိုတာ ငါမသိပေမဲ့ ငါ မဖြေနိုင်ဘူး။ အခုတော့ ငါတို့ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီဆိုတော့ ဒီ မိစ္ဆာစွမ်းအင်ပိုးကောင်ကို စားလိုက်ပါ။ ပြီးရင် ငါတို့ မင်းကို အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်းရဲ့ ဌာနချုပ်ဆီ ခေါ်သွားမယ်။”

ထန်ယို့သည် ခေါင်းခါလိုက်သော်လည်း အဖြေမပေးခဲ့ပေ။ သူတို့၏ အခုနက တုံ့ပြန်မှုများအရ ထန်ယို့နှင့် ဝတ်ရုံနက်လူတို့မှာ ဟုန်ကျန်းရှန့်၏ အခြေအနေကို သေချာပေါက် သိထားကြသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် ထန်ယို့က မဖြေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထွမ်မုဟယ်မှာ မရည်ရွယ်ထားသော ပစ်မှတ်ဖြစ်သဖြင့် ထန်ယို့က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် စူးချန်ခုန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို စုစည်းကာ မိစ္ဆာစွမ်းအင်ပိုးကောင် တစ်ကောင်အဖြစ် ဖန်တီးလိုက်သည်။ ၎င်းကို မျိုချလိုက်ပါက တစ်ဖက်လူ၏ ကောင်းကင်သွေးကြောများနှင့် ချီစွမ်းအင်များကို ပိတ်ဆို့သွားစေမည် ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် စကားတစ်လုံးမျှ မပြောဘဲ လက်လျှော့အရှုံးပေးလိုက်သည့် အမူအရာဖြင့် ထန်ယို့ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် တစ်လံခန့် အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဝတ်ရုံနက်လူ၏ မျက်တောင်များမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ချက်ချင်းပင် အော်ပြောလိုက်သည်။ “သတိထား။”

သံဖြတ်ဓားသိုင်း။ အလျားလိုက် ခုတ်ချက်!

ထိုအချိန်မှာပင် စူးချန်ခုန်းသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူ၏ နောက်ကျောရှိ ငရဲမီးလျှံဓား၏ ဓားလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ဓားအိမ်အတွင်းမှ ဓားသွား ပွတ်တိုက်သံမှာ ကြည်လင်သာယာစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားဝိညာဉ်များမှာ ဓားအတွင်းသို့ စီးဝင်ကာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

“ဝှစ်”

နက်မှောင်သော စိမ်းပြာရောင် မြေအောက်မီးတောက်များ ရစ်ပတ်ထားသည့် ငရဲမီးလျှံဓား၏ နီရဲသော ဓားသွားမှာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားစွမ်းအားနှင့် ဓားဝိညာဉ်တို့မှာ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ တောမီးကဲ့သို့ အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သည့် အရှိန်အဟုန် ရှိနေပြီး သတ္တုများကိုပင် အရည်ပျော်စေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်းသို့ ဝင်ရန် လုံးဝ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ သူ ဝင်မည်ဟု သဘောတူခဲ့ခြင်းမှာ ထွမ်မုဟယ်အား ထွက်ခွာခွင့်ရစေရန် အခွင့်အရေး ပေးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အဆုံးတွင်မူ အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်းမှ ဤမိစ္ဆာနှစ်ကောင်မှာ သူ့အတွက် လာခဲ့သည့်ဖြစ်ရာ အခြားသူကို ဆွဲမထည့်လိုပေ။ ထွမ်မုဟယ် ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စူးချန်ခုန်းသည် မိစ္ဆာသတ် နတ်ဘုရားလက်နက် ‘ငရဲမီးလျှံ’ ကို အသုံးပြု၍ တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

“ဟစ်”

ထန်ယို့မှာ အငိုက်မိသွားပုံရသည်။ စိမ်းပြာရောင် မြေအောက်မီးတောက်များ ရစ်ပတ်လျက် ဓားဝိညာဉ်များ ပဲ့တင်ထပ်နေသော ဓားသွားမှာ ထန်ယို့၏ လည်ပင်းသို့ အလျားလိုက် ခုတ်ချလိုက်ရာ ၎င်း၏ ပြင်းရှသော အရှိန်အဝါမှာ သူ၏ အနောက်ရှိ သစ်ပင်ကြီး အချို့ကိုပင် ခါးလယ်မှ ပိုင်းဖြတ်သွားခဲ့သည်။

“ဘာ”

သို့သော် စူးချန်ခုန်း၏ မျက်ဆန်းများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူ၏ ပြင်းထန်သော ခုတ်ချက်မှာ ထန်ယို့၏ လည်ပင်းသို့ ထိမှန်သွားသော်လည်း သူ မျှော်လင့်ထားသလို လည်ပင်းမှာ ပြတ်တောက်မသွားဘဲ အစင်းရာလေး တစ်ခုမျှပင် ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိပေ။ ထန်ယို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားအလွှာတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ မိစ္ဆာစွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ပါးလွှာပုံရသော်လည်း အဆုံးစွန်အထိ သိပ်သည်းနေပြီး မည်သည့်အရာမျှ မဖောက်ထွင်းနိုင်လောက်အောင် ခိုင်မာလှပေသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ထန်ယို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားမှာ အေးစိမ့်သွားလေ၏။ ဓားဝိညာဉ်များ ထည့်သွင်းထားသော သူ၏ တိုက်ကွက်မှာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် ဒဏ်ရာရစေနိုင်သော်လည်း ထန်ယို့ကိုမူ အနည်းငယ်မျှပင် မထိခိုက်စေနိုင်ပါချေ။

“ဒီ မိုက်မဲတဲ့ ကောင်လေးကတော့... အကြီးအကဲထန်ကို သာမန်လူလို့ ထင်နေတာလား။” ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝတ်ရုံနက်လူမှာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ စူးချန်ခုန်းသည် ယခင်က ဤအကွက်ကို အသုံးပြု၍ သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်တောက်ခဲ့ဖူးပြီး သူသည် မကြာသေးမီကမှ ပြန်လည် သက်သာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ စူးချန်ခုန်းသည် ထိုနည်းလမ်းကိုပင် ထန်ယို့အပေါ် စမ်းသပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“သူက သူ့ဘာသာ သေတွင်းထဲ ခုန်ဆင်းနေတာပဲ။” ဝတ်ရုံနက်လူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ ထန်ယို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုမှာ ဤကဲ့သို့သော လှည့်ကွက်ငယ်လေးများဖြင့် ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည့် အရာ မဟုတ်ပေ။ စူးချန်ခုန်း၏ တိုက်ကွက်မှာ ထန်ယို့ကို ဒေါသထွက်စေရန်သာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်ပင် ထန်ယို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း အေးစက်သွားပြီး သူသည် စူးချန်ခုန်းကို အေးစိမ့်သော အသံဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါက... လူတွေ ငါ့ကို လှည့်စားတာကို အမုန်းဆုံးပဲ။ အထူးသဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေကိုပေါ့။”

သူ၏ စကားအဆုံးတွင် ထန်ယို့သည် သူ၏ ညာဘက် လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုးလိုက်သည်။ ရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတွင် အဆုံးမရှိသော စွမ်းအားများ စုစည်းနေပြီး အချိန်ကာလကိုပင် နှေးကွေးသွားစေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ၎င်းမှာ နှေးကွေးပုံရသော်လည်း အလွန် လျင်မြန်လှသဖြင့် မည်သူမျှ မရှောင်တိမ်းနိုင်ပါချေ။

ဧရာမ ဝေလငါးသိုင်း။ အဆုံးမဲ့ ဒေါသပင်လယ်။

စူးချန်ခုန်းသည် အနည်းငယ်မျှပင် ပေါ့ဆခြင်း မရှိဘဲ သူ၏ အားကောင်းသော ဧရာမ ဝေလငါး ချီစွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်သီးတွင် စုစည်းလိုက်ရာ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုပစ်နိုင်သည့် ဧရာမ ပင်လယ်နက် ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုအသွင် ဆောင်သွားပြီး ထန်ယို့၏ လက်ညှိုးကို ရင်ဆိုင်ရန် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

“ဖုန်း”

လက်သီးနှင့် လက်ညှိုး ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လက်သီးအသုံးပြုသူမှာ အသာစီးရသင့်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ထန်ယို့၏ လက်ညှိုးမှာ ဧရာမ ဝေလငါး ချီစွမ်းအင်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ပင်လယ်နက် ဝဲဂယက်ကြီးကို အလွယ်တကူပင် ဖောက်ထွင်းသွားကာ စူးချန်ခုန်း၏ လက်သီးနှင့် ထိပ်တိုက် ထိမှန်သွားတော့သည်။