အခန်း (၄၇၇-၄၇၈)

အခန်း ၄၇၇ ရှုပ်ထွေးမှုများကြား ပျောက်

ကွယ်သွားခြင်း

မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ဘိုးဘေးသည် ပြတ်တောက်သွားသော သူ၏ ပုခုံးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားရပြီး သွေးများသည် စုတ်ပြဲနေသော ဝတ်ရုံစမှတစ်ဆင့် တတောက်တောက် စီးကျနေလေသည်။

သူ၏ ဒဏ်ရာကို ပိတ်ဆို့ရန် ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် များကို အသည်းအသန် အသုံးပြုနေရသော်လည်း ထိုသို့ပြုလုပ်ရန်ပင် အတော်လေး အားစိုက်နေရ၏။ အကြောင်းမှာ သူတော်စင်အဆင့်ဓား၏ ဓားရည်ရွယ်ချက်များသည် ဒဏ်ရာအတွင်း၌ ကျန်ရှိနေပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်းကို ဖိနှိပ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ တုန်ရီနေတော့သည်။

ဆက်တိုက်မလား?

သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆက်တိုက်နိုင်တော့မည်နည်း

သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကျန်ရှိနေသော

အင်မော်တယ်သုံးဦးမှာလည်း မျက်နှာများ ဖြူလျော့နေကြပြီး သူတို့၏ အရှိန်အဝါများသည်လည်း မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေချေပြီ။

ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် သွန်းလုပ်ခဲ့ရသော သူတို့၏ အဖိုးတန် ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်များမှာလည်း ဝင်းအတွင်း၌ အသုံးမဝင်သော သံတိုသံစများသဖွယ် အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် လွင့်စင်နေကြသည်။

ဖလှယ်မှု တစ်ကြိမ်တည်းသာ

ထိုမျှသာ လိုအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်

သူတို့သည် ပိုင်ရမ်ကို အချိန်ဆွဲရန်ပင် မတတ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်၏ အသက်ရှူသံများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

မူလက သူတို့သည် ပိုင်ရမ်ကို အနိုင်မတိုက်နိုင်လျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ အချိန်ဆွဲထားနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။

အင်မော်တယ်ဘိုး လေးဦးနှင့် တစ်ဦး၊ သူတော်စင်အဆင့် လက်နက် ရှိနေဦးတော့— အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ တောင့်ခံထားနိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားသော ပိုင်မျိုးနွယ်စုဝင်များကို ကိုင်တွယ်ရန် အချိန်ရလိမ့်မည်ဟု တွေးခဲ့ကြ၏။

သို့သော် လက်တွေ့ဘဝက ထိုစိတ်ကူးယဉ်မှုများကို သနားညှာတာမှုကင်းမဲ့စွာ ချေဖျက်ပစ်လိုက်လေပြီ။

သူတို့ သူ့ကို အချိန်မဆွဲနိုင်ခဲ့ပေ။

သူ့ကို ဖိအားမပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

သူ့ကို အလေးအနက်ထား၍ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလာအောင်ပင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ပိုင်ရမ်သည် လွင့်မြောနေသော ပန်းပွင့်ဖတ်များကြားတွင် လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို အေးဆေးစွာ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချီလင်းတစ်ပိုင်း သားရဲကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော အစွမ်းထက် အတတ်ပညာများကိုပင် မသုံးရသေးဘဲ သာမန်တိုက်ခိုက်မှုများဖြင့်ပင် သူတို့ကို အရေးနိမ့်စေခဲ့သည်။

တိုက်ပွဲတစ်ခုလုံး၏ အခြေအနေမှာလည်း ပိုကောင်းမနေပေ။

ပိုင်မျိုးနွယ်စု တပ်ဖွဲ့များသည် မှန်မှန်ကန်ကန်ပင် ရှေ့တိုးလာနေကြသည်။

မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းတွင် လူအင်အား သာလွန်မှုရှိနေပြီး ရွှေရောင်ဝတ်ရုံဝတ် တပည့်များသည် ကောင်းကင်ယံ၌ လှိုင်းလုံးကြီးများသဖွယ် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူတို့မှာ ညှာတာမှုကင်းမဲ့စွာ ချေမှုန်းခံနေရသည်။ ရလဒ်က ရှင်းလင်းနေ၏။

သူတို့ ရှုံးနိမ့်နေကြပြီ။

အောင်နိုင်မည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိတော့ပေ။

မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ဘိုးဘေးသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်မိသည်။

သူတို့ အစကတည်းက မှားယွင်းတွက်ချက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ အထင်သေးခဲ့မိသည်မှာ ပိုင်ကျီဟန် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ

ပိုင်မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးကိုပါ အထင်သေးခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့ ဆက်တိုက်နေဦးမည်ဆိုလျှင်

အကောင်းဆုံးအခြေအနေမှာ

မသေဆုံးမီ ပိုင်ရမ်ကို ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရအောင်လုပ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

အဆိုးဆုံးမှာမူ

သူ၏ ဆံပင်တစ်ပင်ကိုပင် မထိနိုင်ဘဲ အားလုံး ဤနေရာ၌ပင် သေဆုံးသွားကြရလိမ့်မည်။

ထိုအခါ မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းသည် ၎င်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပေလိမ့်မည်။

အင်မော်တယ်များ မရှိဘဲနှင့်

ထိပ်သီးဂိုဏ်းတစ်ခု ဘာဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း?

ဘာမှ မဟုတ်ချေ

ခွဲဝေစားသောက်ခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေရသော အသေကောင်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ၏ မာန်မာနကတော့ ကန့်ကွက်နေဆဲသာ

လက်နက်ချဖို့လား?

ပိုင်မျိုးနွယ်စုရှေ့မှာ ဒူးထောက်ဖို့လား?

မတွေးဝံ့စရာပင်

သို့သော်လည်း

သူသည် သူ၏ ပြတ်တောက်သွားသော လက်မောင်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ပျက်စီးသွားသော လက်နက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့ ဆက်လက် ခေါင်းမာနေဦးမည်ဆိုလျှင် ဂိုဏ်းမှာ အမှန်တကယ် ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

ပိုင်ရမ် အစောပိုင်းက ပြောခဲ့သော စကားသည် သူ၏ နားထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။

"ငါတို့ရဲ့ အမွေခံကို ရန်ပြုဖို့ ကြိုးစားတဲ့အတွက် မင်းတို့ဂိုဏ်း ပျက်စီးခြင်းဟာ အဲ့ဒီအကျိုးဆက်ပဲ"

၎င်းမှာ မောက်မာခြင်း မဟုတ်ပေ။

အမှန်တရားကို ဆိုမိန့်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ဘိုးဘေးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ဒေါသရိပ်များ မှိန်ဖျော့သွားသည်။

သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်၏။

"ငါတို့..."

ထိုစကားလုံးမှာ ပြာကဲ့သို့ ခါးသက်လှသည်။

သူသည် အားယူ၍ ဆိုလိုက်ရ၏။

"လက်နက်ချပါတယ်”

စစ်တလင်းတစ်ခုလုံး အေးခဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

ကျန်ရှိနေသော နတ်ဘုရားသုံးဦးမှာ သူ့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြ၏

သို့သော်လည်း မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိကြပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၌ မာန်မာန ရှိကြသော်လည်း ပိုင်ရမ်ဟူသော တောင်ကြီးရှေ့တွင်မူ ထိုမာန်မာနမှာ ဘာမျှ အရာမထင်တော့ချေ။

သူ၏ အသံမှာ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များနှင့်အတူ စစ်တလင်းတစ်ခုလုံးသို့ ဟိန်းထွက်သွား၏။

"မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်း တပည့်အားလုံး— တိုက်ပွဲကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်ကြ”

သူ ဆက်လက်၍ ပြော၏

"ငါတို့ ရှုံးနိမ့်သွားပြီ”

ထိုစကားလုံးသည် တောင်တန်းများတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

အချို့သော တပည့်များမှာ တိုက်ခိုက်နေရင်း လမ်းခုလတ်မှာပင် တုံ့ဆိုင်းသွားကြ၏။

အချို့မှာမူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အေးခဲသွားကြသည်။

သို့သော် သူတို့၏ အင်မော်တယ်ဘိုးဘေးများ— သွေးသံရဲရဲဖြင့် အရေးနိမ့်နေသည်ကိုလည်းကောင်း၊

လက်နက်များ ပျက်စီးနေသည်ကိုလည်းကောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ

သူတို့၏ ခုခံလိုစိတ်များမှာ ပြိုလဲသွားတော့သည်။

တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး

ရွှေရောင်ဝတ်ရုံဝတ် ပုဂ္ဂိုလ်များသည် သူတို့၏ လက်နက်များကို ချလိုက်ကြသည်။

ကောင်းကင်ယံရှိ တောက်ပနေသော အစီအရင်များမှာလည်း တလှုပ်လှုပ်ဖြစ်ကာ မှိန်ဖျော့သွားတော့သည်။

ဂျွမ် ဂျလွမ် ဂွမ်

လက်နက်များ ကျောက်ပြားမြေပြင်ပေါ်သို့ ကျလာကြ၏။

ဆူညံသံများ၏ နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းက အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

ပိုင်မျိုးနွယ်စု တပ်ဖွဲ့များကလည်း တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည့်တိုင် သတိဝီရိယကိုမူ လျှော့ချခြင်း မရှိပေ။

ပိုင်ရမ်သည် မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ဘိုးဘေးကို အေးဆေးစွာ ကြည့်နေ၏။

"လက်နက်ချတယ်? ဒီလောက် အလွယ်တကူလား?"

ပိုင်ရမ် အသံမှာ ရန်သူများ အရှုံးပေးသွားသည်ကို ဝမ်းသာနေပုံမျိုး မဟုတ်ဘဲ စိတ်ပျက်နေပုံ ပေါက်နေသည်။

မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ဘိုးဘေးက တောင့်တောင့်ကြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရှုံးကို ဝန်ခံပါတယ်"

သူ၏ အသံမှာ လေးလံနေသည်။

“ပိုင်မျိုးနွယ်စုက ဘယ်လို စည်းကမ်းချက်မျိုးပဲ သတ်မှတ်ပါစေ ကျွန်တော်တို့ လက်ခံပါ့မယ်"

ဝင်းအတွင်းတွင် လေပြေကလေး တစ်ချက် ဝေ့တိုက်သွားသည်။

ပိုင်ရမ်သည် သူ့ကို ခေတ္တမျှ ထပ်မံ စိုက်

ကြည့်နေပြန်သည်။

ထို့နောက်

သူသည် သူတော်စင်အဆင့်ဓားကို အနည်းငယ် ပြန်ရုတ်လိုက်၏။

ဖိနှိပ်ထားသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါများ လျော့ပါးသွားသော်လည်း ၎င်း၏ တည်ရှိမှုမှာ ငြင်းဆို၍ မရနိုင်လောက်အောင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"မင်း မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုကို လုပ်ခဲ့တာပဲ"

တိုက်ပွဲစတင်ချိန်ကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပိုင်ရုဟုန်သည် ပိုင်ရမ် နောက်ကွယ်မှနေ၍ စကားဆိုလာသည်။

"မင်းတို့သာ ဆက်ပြီးခေါင်းမာနေဦးမယ်ဆိုရင်..." သူက အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆိုသည်။ "နေဝင်ချိန်ရောက်တာနဲ့ ဒီလောကမှာ မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းဆိုတာ ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားသည် လှောင်ပြောင်သရော်ခြင်း မဟုတ်ပေ

ခြိမ်းခြောက်ခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။

စင်စစ်အားဖြင့် အမှန်တရားသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ဘိုးဘေး၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်မှာ သိသိသာသာပင် တွန့်ဆုတ်သွားတော့သည်။

သူ ထိုစကားကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားခြင်းပင်။

ပိုင်ရမ်သည် ပိုင်ကျီဟန်ဘက်သို့ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။

"ကျီဟန်... မင်း ဘယ်လို ရှေ့ဆက်ချင်သလဲ"

ပိုင်ကျီဟန်က ချက်ချင်း အဖြေမပေးသေးဘဲ စီရင်ချက်ချမည့် အရှင်သခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသည်။

ထို့နောက် သူက မေးမြန်းလိုက်၏။

"တစ်ခုပဲ ရှိတယ်... အဲ့ဒါက ဘာလဲဆိုတာ ရှင်းပြစမ်း"

ပိုင်ရမ် မျက်လုံးများ မှေးကျသွားသည်။

"သေချာပြောစမ်း"

"ဂိုဏ်းမှာ ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်တစ်ခု ရှိပါတယ်" ဟု မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ဘိုးဘေးက အက်ရှရှအသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

၎င်းမှာ ထိပ်သီးဂိုဏ်းတစ်ခုအတွက် ထူးဆန်းသည် မဟုတ်သော်လည်း

သူ၏ လေသံအရ သာမန်ရတနာတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

"အဲ့ဒါကို ဟင်းလင်းပြင်ဖုံးကွယ်ဝတ်ရုံလို့ ခေါ်ပါတယ်။

“ ပုန်းကွယ်ဖို့အတွက် သီးသန့်ဖန်တီးထားတဲ့ လက်နက်ပါ"

ပိုင်ရုဟုန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ပုန်းကွယ်ဖို့ ဟုတ်လား"

အင်မော်တယ်ဘိုးဘေးက ခေါင်းညိတ်ပြ၏

"လူတစ်ယောက်ရဲ့ တည်ရှိမှုကို အစအနမကျန် ဖျောက်ကွယ်ပစ်နိုင်ပါတယ်”

သူတံတွေးမျိုချလိုက်၏

“ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် လှုပ်ခတ်မှုတွေရော အရှိန်အဝါနဲ့ ပတ်သက်တာမှန်သမျှ အကုန်လုံးကို ဖုံးကွယ်နိုင်တာပါ။ အဲ့ဒါကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီဆိုရင် အင်မော်တယ်ဘိုးဘေးတစ်ဦးရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံနဲ့တောင် ရှာဖွေလို့ မရနိုင်တော့ပါဘူး"

ပိုင်မျိုးနွယ်စုဝင်များကြားတွင် လှုပ်ခတ်သွားကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော ရတနာမှာ အလွန်ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးလှသည်။

ယခု ဝမ်ဟောင်ယုသည် ၎င်းကိုသုံး၍ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ချေပြီ။ အကယ်၍သာ ၎င်းကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုတွင် အသုံးပြုခဲ့မည်ဆိုလျှင် မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းလိုက်မည်

နည်း။

အင်မော်တယ် အဆင့်တစ်ဦးကိုပင် အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ပိုင်ကျီဟန်၏ အကြည့်မှာ မဲမှောင်သွား၏။

“ဒါဆို ဝမ်ဟောင်ယုက အဲ့ဒါကို သုံးပြီး ထွက်ပြေးသွားတာပေါ့"

မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ဘိုးဘေးက ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပါပဲ"

သူ အဖြေပေးလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ သိပ်မတင်မကျ ဖြစ်နေသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်သည် လူတိုင်းကို ပစ်ထားပြီး တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်နိုင်သေးပေ။

"ကျွန်တော်တို့နဲ့ အကြီးအကဲ ပိုင်ရမ်တို့ တိုက်ပွဲဖြစ်ပြီး လူတိုင်း အာရုံရောက်နေတဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုကြားမှာ သူ အဲ့ဒါကို သုံးသွားတာ ဖြစ်ရမယ်"

ပိုင်ရမ် အရှိန်အဝါမှာ အေးစက်သွားတော့သည်။

"မင်းပြောချင်တာက... မင်းတို့ ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ လက်နက်မချခင်ကတည်းက အရင် ထွက်ပြေးသွားတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား"

ထိုစကားလုံးများသည် တိုးညှင်း၏

သို့သော်လည်း မည်သည့်ဓားချက်ထက်မဆို ပို၍ နာကျင်စေသည်။

ကျန်ရှိနေသော အင်မော်တယ်ဘိုးဘေးသုံးဦးမှာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ကြ၏။

ဒဏ်ရာများထက် အရှက်ရမှုက ပို၍ ပူလောင်လှသည်။

ဝမ်ဟောင်ယုသည် သူ၏ ဘိုးဘေးများ ရှုံးနိမ့်တော့မည်ကို ကြိုတင်တွက်ဆကာ သူတို့ကို မယုံကြည်ဘဲ စွန့်ခွာသွားခဲ့ခြင်းပင်။

"ဟုတ်ပါတယ်”

မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ဘိုးဘေးက အားယူ၍ ဝန်ခံလိုက်ရသည်။

"သူက ရှုံးနိမ့်မှုက သေချာနေပြီလို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းဆိုရင် ထွက်ပြေးဖို့ မလွယ်တော့ဘူးလို့ ယူဆခဲ့ပုံရပါတယ်"

ပိုင်ရုဟုန်၏ အသံမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။

"ဒါကြောင့် သူ ထွက်ပြေးသွားတာပေါ့"

"ဟမ့်၊ သူရဲဘောကြောင်လိုက်တာ"

မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းဘိုးဘေးများပင် ထိုလုပ်ရပ်ကို မကာကွယ်နိုင်တော့ပေ။

ပိုင်ကျီဟန်ကတော့ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရင်း အတွေးများကို လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်

နေသည်။

"အဲ့ဒီဝတ်ရုံက ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံသလဲ"

"အများဆုံး သုံးရက်ပါ" မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ဘိုးဘေးက ချက်ချင်းဖြေသည်။ "အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့ ဖုံးကွယ်နိုင်စွမ်းက အားနည်းသွားပါလိမ့်မယ်"

ပိုင်ရမ်က မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်၏

"သူ့လို အဆင့်အတန်းရှိတဲ့သူအတွက် သုံးရက်ဆိုတာ လုံလောက်တာထက်တောင် ပိုသေးတယ်”

မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်က မငြင်းပေ

သုံးရက်အတွင်း နယ်မြေအတော်များများကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သလို တခြားအင်ပါယာတစ်ခုထဲကိုတောင် ဝင်သွားနိုင်၏ ထိုအချိန်အတွင်း သူ့ကို ဖမ်းဖို့က မလွယ်ပေ

ပိုင်ကျီဟန်က တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

ပိုင်ရမ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏

"ငါ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်ရမလား"

သူ၏ လေသံမှာ အေးဆေးဖြစ်နေ၏

သို့သော်လည်း သတ်ဖြတ်လိုသည့် ဆန္ဒများ ကိန်းအောင်းနေသည်။

အကယ်၍ ပိုင်ရမ်ကိုယ်တိုင် သူတော်စင်အဆင့်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ လိုက်လံဖမ်းဆီးမည်ဆိုပါက ထိုဝတ်ရုံရှိသော်လည်း ဘေးကင်းရန် မသေချာတော့ပေ။

ပိုင်ကျီဟန်သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ပျက်စီးနေသော ဝင်းအတွင်း၌ လေပြေများ ဝေ့တိုက်နေ၏။

လက်နက်ချထားသော တပည့်များမှာလည်း အစီအရီ ဒူးထောက်နေကြသည်။

မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်း၏ ကံကြမ္မာသည် ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ လက်ထဲတွင်သာ ရှိတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်ကျီဟန်က စကားဆိုလာသည်။

"မလိုဘူး”

ပိုင်ရမ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

မိမိကို သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သူကို ပိုင်ကျီဟန်က လွှတ်ပေးလောက်အောင် ကြင်နာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားပေ။

ပိုင်ကျီဟန်၏ အသံမှာ ခိုင်မာနေသည်။

"သူ ပြေးပါစေ"

သူက ဆက်လက်ပြောလေ၏

"ဂိုဏ်းမရှိတော့တဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်က ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ။ သူ အသက်ရှင်နေဦးတော့ ဘာမှ အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

သူက ဒူးထောက်နေသော အင်မော်တယ်များဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်၏ “သူတို့ထဲက အင်အားအကြီးဆုံးသူတွေက ကျွန်တော်တို့လက်ထဲမှာ ရှိနေပြီပဲ။ သူ့လို လူတစ်ယောက်ကို လိုက်ရှာဖို့ အပင်ပန်းခံနေစရာ မလိုပါဘူး"

အခန်း ၄၇၈ ရတနာက ဘယ်မှာလဲ?

မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းသည် အပြည့်အဝ လက်နက်ချခဲ့ရလေပြီ။

သူတို့ အလွန်အလေးထားရပါသည်ဆိုသော ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင်ကပင် သူတို့ကို ပစ်ပယ်ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ခြင်းကြောင့် သူတို့အားလုံး လုံးဝကို အဆုံးသတ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။

သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်ကမူ သူတို့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးရန် အကြံမရှိပေ။

သူသည် ဒူးထောက်နေကြသော ရွှေရောင်ဝတ်ရုံဝတ် ပုဂ္ဂိုလ်များအုပ်စုကြီးနှင့် အရှေ့ဆုံး၌ ဝပ်စင်းနေကြသော အင်မော်တယ်လေးဦးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့က လက်နက်ချဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့မှတော့... စနစ်တကျ လက်နက်ချကြစမ်း"သူက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်၏။

သူ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို မည်သူမျှ နားမလည်ခဲ့ကြသော်လည်း

သူ၏ နောက်ထပ်စကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ

"မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေနဲ့ အကြီးအကဲတွေအားလုံး..."

"အပြည့်အဝ ဒူးထောက်စမ်း။ နဖူးနဲ့ မြေကြီးနဲ့ ထိအောင် ဝပ်စင်းကြ"

လူအုပ်ကြီးကြားတွင် လှုပ်ခတ်သွားကြသည်။

သူတို့မှာ ဒူးထောက်နေကြပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း

ယခုခိုင်းစေသည်မှာ

ကိုယ်ကို အောက်သို့ အပြည့်အဝ နှိမ့်ချကာ မြေကြီးပေါ်တွင် ဝပ်စင်းခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘာလဲ? ငါ့စကားကို ဖီဆန်ချင်ကြတာလား?"

ပိုင်ကျီဟန်က မေးလိုက်၏။

အကယ်၍ သူတို့သာ ဖီဆန်ခဲ့ပါက သူတို့အားလုံးကို အမြစ်ပြတ် သတ်ဖြတ်ပစ်တော့မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။

ပိုင်ကျီဟန်၏ အကြောင်းကို သိကြသူတိုင်းကလည်း သူ ထိုသို့ အမှန်တကယ် လုပ်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေကြသည်။

မိန်မျိုးနွယ်စုသည် ရှန်လျန်ကို ကူညီပြီး ပိုင်ကျီဟန်ကို စွပ်စွဲခဲ့သည့်အတွက်ကြောင့်သာ ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့၏ ပြစ်မှုမှာ ပိုင်ကျီဟန်၏ အသက်ကိုပင် ရန်ရှာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူ အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ဘိုးဘေးသည် မျက်လုံးများကို ခေတ္တမှိတ်လိုက်၏။

အသက်ရှင်ဖို့ အသနားခံရခြင်းမှာ သေရခြင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ပေသည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ၏နဖူးကို ကျောက်ပြားမြေပြင်ပေါ်သို့ ထိတွေ့သည်အထိ ဦးခေါင်းကို နှိမ့်ချလိုက်တော့သည်။

ကျန်ရှိနေသော အင်မော်တယ်သုံးဦးကလည်း လိုက်ပါလုပ်ဆောင်ကြ၏။

ပြိုကျလာသော ဒီရေလှိုင်းကြီးကဲ့သို့ပင်

ထောင်ပေါင်းများစွာသော သူတို့သည် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်ကြ၏

နဖူးများမှာ မြေပြင်သို့ ရိုက်ခတ်သွားကြတော့သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ မောက်မာမှုတွေအတွက် ဝန်ခံကြစမ်း။ မင်းတို့ရဲ့ လောဘတွေအတွက် ဝန်ခံကြ။

ပြီးတော့ ပိုင်မျိုးနွယ်စုက မင်းတို့လို အကောင်ရိုင်းတွေကို ကရုဏာသက်ပြီး အသက်ချမ်းသာပေးတယ်ဆိုတာကိုပါ ဝန်ခံကြစမ်း"

ဝင်းအတွင်း၌ ဖိနှိပ်ထားသော ဒေါသရိပ်များနှင့် အရှက်ရမှုများကြောင့် တုန်ခါနေသော်လည်း

မည်သူမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ မနေဝံ့ကြပေ။

"ကျွန်တော်တို့ မောက်မာခဲ့ကြပါတယ်”

"ကျွန်တော်တို့ မျက်ကန်းဖြစ်ခဲ့ကြပါတယ်”

"ကျွန်တော်တို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးတဲ့အတွက် ပိုင်မျိုးနွယ်စုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

အသံများမှာ ရှုပ်ထွေးစွာ ထပ်တူကျထွက်ပေါ်လာသည်။

အချို့မှာ အသံများ တိမ်ဝင်နေ၏

အချို့မှာ အသံများ ကွဲအက်နေ၏

အချို့မှာမူ အော်ဟစ်နေကြရရှာသည်။

"နောက်တစ်ခေါက်”

သူတို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ဆိုကြရပြန်သည်။ မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးသည် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်ကာ ပိုင်မျိုးနွယ်စုကို အားရပါးရ ချီးကျူးထောပနာ ပြုနေကြရတော့သည်။

ပိုင်ကျီဟန်ကမူ မည်သည့် ခံစားချက်မျှမပြဘဲ နားထောင်နေရင်း ကျေနပ်သည့်ပုံစံဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့ နှိမ့်ချမှုကို နည်းနည်းတော့ သင်ယူတတ်သွားပြီပဲ"

သူ ကျေနပ်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ လူအများမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် ပိုင်ကျီဟန်က ထပ်မံ ဆိုလိုက်ပြန်သည်။

"ကို့ပါးကို ကိုယ်အချက်တစ်ရာစီ ပြန်ရိုက်ကြစမ်း"

တိတ်ဆိတ်သွား၏။

"ဒါက သိပ်မများလွန်းဘူးလား? ကျွန်တော်တို့ လက်နက်ချပြီးပြီလေ"

မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်က ပိုင်ကျီဟန်ကို အကျိုးအကြောင်းပြ၍ ပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ဟမ်? ခင်ဗျားတို့က ကျူပ်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလေ။ ခင်ဗျားတို့ကို ကရုဏာထားနေတာကို အပျော့ဆွဲလို့ ထင်နေတာလား?"

ပိုင်ကျီဟန်၏ အသံမှာ အေးစက်ကာ ခြိမ်းခြောက်မှုများ ပါဝင်နေသည်။

ဂလု

ပိုင်ကျီဟန်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ရသည်မှာ သူ ကရုဏာထားနေသည်ဟု ပြောခြင်းမှာ နောက်ပြောင်နေပုံ မရပေ။

မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်သည် မေးရိုးကို တင်းတင်းကြိတ်လေ၏

ကျန်ရှိနေသော လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ဖြောင်း

တိတ်ဆိတ်ခြင်းကြားတွင် ထိုအသံသည် ကျယ်လောင်လှသည်။

မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်း၏ တပည့်များနှင့် အကြီးအကဲများသည် သူတို့တစ်သက်တွင် တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားသော မြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

အခြားသော အင်မော်တယ်များကလည်း လိုက်ပါလုပ်ဆောင်ကြ၏။

ဖြောင်း ဖြောင်း

ဝင်းအတွင်း၌

ထောင်ပေါင်းများစွာသော လက်များ မြင့်တက်လာ၏

ထို့နောက် ပြန်လည်ကျဆင်းသွားကြသည်။

ထိုအသံမှာ တောင်တန်းများဆီသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသော မိုးကြိုးသံအလား ဖြစ်လာတော့သည်။

ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း

မျက်နှာများမှာ နီရဲလာပြီး ဖူးယောင်လာကြသည်။

ကျောက်ပြားပေါ်သို့ သွေးများ တတောက်တောက် ကျလာတော့သည်။

ဒူးထောက်နေသော လူအုပ်ကြားတွင် ဝိညာဉ်

ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် တပည့်တစ်ဦးမှာ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်မိသည်။

အချက်တစ်ရာ ဟုတ်လား?

ကောင်းပြီ

ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပြင်းပြင်း ရိုက်ရမယ်လို့ ဘယ်သူမှ မပြောထားဘူးပဲ

သူသည် လက်ကို မြင့်မြင့်မြှောက်လိုက်၏

ဖြောင်း

အသံကတော့ ကျယ်လောင်ပါ၏။

သို့သော် သူ၏ လက်ဖဝါးမှာ ပါးပြင်ကို ခပ်ဖွဖွလေးသာ ထိတွေ့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထပ်ပြီး

ဖြောင်း

သူက ခေါင်းကို သိသိသာသာ ယိမ်းပြလိုက်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်သည့်အလား ဟန်ဆောင်နေသည်။

တကယ်တော့ သူ ဘာနာကျင်မှုကိုမျှ မခံစားရပေ။

အရေအတွက် ပြည့်သွားရင် ပြီးတာပဲဟု သူ တွေးနေမိသည်။

သခင်လေးက လူထောင်ပေါင်းများစွာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဘယ်စောင့်ကြည့်နိုင်ပါ့မလဲ

သူ အတွင်းစိတ်ထဲမှ ပြုံးလိုက်မိသည်။

ထိုစဉ် သူ၏အပေါ်သို့ အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်လာ၏။

ထိုတပည့်၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ရပ်တန့်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

သူ မော့မကြည့်နိုင်မီမှာပင်

အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းက ပါးကို ဒီလိုပဲ ရိုက်တာလား?"

၎င်းမှာ ကျင်းယွမ်ကျန်းပင်ဖြစ်သည်။သူသည် ပိုင်ကျီဟန်၏ ညွှန်ကြားချက်အရ ဘာလုပ်ရမည်ကို သိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် တပည့်မှာ တောင့်တင်းသွား၏။

ဖြောင်း

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်ဝါးချက်တစ်ခုသည် သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသော အင်အားကြောင့် သူ၏ ဦးခေါင်းသည် လည်ထွက်သွားပြီး အရိုးများ အက်ကွဲကာ သွေးများနှင့် သွားများ ပါးစပ်မှ ပန်းထွက်လာတော့သည်။

သူသည် ဝင်းအတွင်း၌ လိမ့်ထွက်သွားပြီး တိုင်တစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိသွား၏။

ခေတ္တမျှ တစ်ဝင်းလုံး အေးခဲသွားသည်။

ကျင်းယွမ်ကျန်းက အေးဆေးစွာ ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာ၏။ သူသည် အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်သာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ တည်ငြိမ်လှသည်။

"မင်းက ဘယ်လိုရိုက်ရမလဲ မသိဘူးဆိုရင် ငါ ကိုယ်တိုင် သေသေချာချာ ပြပေးမယ်"

သူက သတိတစ်ဝက်လွတ်နေသော ထိုတပည့်ကို ကော်လာမှ ဆွဲမလိုက်သည်။

ထို့နောက်

ဖြောင်း

ဖြောင်း

ရိုက်ချက်တိုင်းတွင် ထူထပ်သော ဝိညာဉ်ချီများ ပါဝင်နေသည်။

ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် ထိုတပည့်မှာ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် သူ၏ စွမ်းအားများကို အသုံးမပြုနိုင်ပေ။

သူ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်စီးသွား၏

သွေးများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးကျလာသည်။

ဆယ်ချက်မြောက်တွင် သူ၏ သတိမှာ ပျောက်ဆုံးသွားချေသည်။

အချက်နှစ်ဆယ် ရောက်သောအခါ

သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပျော့ခွေသွားတော့သည်။

ကျင်းယွမ်ကျန်းက ထိုအလောင်းကို အမှိုက်သဖွယ် ပစ်ချလိုက်၏။

တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် ဝင်းအတွင်းသို့ ဖိနှိပ်ဝင်ရောက်လာသည်။

စိတ်ထဲတွင် ထိုတပည့်ကဲ့သို့ ခိုးလုပ်ရန် ကြံစည်ထားသူများမှာ ကျောပြင်တွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာကြတော့သည်။

ခပ်ဖွဖွလေး ရိုက်နေသော သူတို့၏ လက်များမှာ ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်လာကြတော့သည်။

ဖြောင်း ဖြောင်း

အရေပြားများ ကွဲအက်ကုန်ကြသည်။

တခြားတစ်ယောက်က ဝိညာဉ်ချီသုံးပြီး အရိုက်ခံရတာထက်စာရင် ကိုယ့်လက်ဖဝါးဖြင့် ကိုယ်နာအောင်ရိုက်တာက ပို၍ သာလွန်ပေလိမ့်မည်။

ထိုမိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ရိုက်သံများသည် အရင်ကထက် ပိုမိုကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

အင်မော်တယ်များပင်လျှင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ အားမနာတမ်း ရိုက်နှက်ကြတော့သည်။

အချက်တစ်ရာ ပြည့်သွားသည့်အခါ

ဝင်းအတွင်း၌ တစ်ဖန် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ဖူးယောင်နေသော မျက်နှာများ

ကျိုးပဲ့နေသော သွားများနှင့်

ရွှေရောင်ဝတ်ရုံများပေါ်တွင် စွန်းထင်နေသော သွေးစများ...။

ပိုင်ကျီဟန်က သူတို့ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"သူတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ချိပ်ပိတ်လိုက်စမ်း”

ပိုင်မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲများ ချက်ချင်း ရှေ့တိုးလာကြသည်။

သူတို့သည် အလွန် တိကျသေချာသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ရန်သူတို့၏ သွေးကြောများကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြရာ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ကျင့်ကြံသူများသည် ဝိညာဉ်ချီကို မလည်ပတ်နိုင်တော့ပေ

စွမ်းအားမဲ့စွာ ဒူးထောက်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

ပိုင်ကျီဟန်က အင်မော်တယ်လေးပါးဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။

"ရတနာတိုက် “

မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ဘိုးဘေး၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် တွန့်ရှုံ့သွားသော်လည်း

"...ဒီဘက်ပါ”

ရှေ့မှ ဦးဆောင်၍ ဂိုဏ်း၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

ပိုင်ရမ်သည် ပိုင်ကျီဟန်၏ ဘေးမှ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ လိုက်ပါလာသည်။ သူ၏ အာရုံခံစားမှုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်နေ၏။

ရန်သူက လက်နက်ချထားသည် ဆိုသော်လည်း အထူးသဖြင့် ပိုင်ကျီဟန်၏ အသက်အန္တရာယ်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် မည်သည့် အန္တရာယ်မှ မရှိစေရန် သတိထားရပေမည်။

သူတို့သည် ဝင်းအထပ်ထပ်နှင့် အတွင်းဆောင်များကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ပင်မတောင်ထိပ်၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကျောက်ဆောင်နံရံတွင် မြှုပ်နှံထားသော ကြီးမားလှသည့် ကြေးဝါတံခါးကြီးတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ တံခါးမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရှေးဟောင်း အစီရင်များ မှိန်ပျပျ တောက်ပနေ၏။ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်က လက်ကိုမြှောက်၍ ချိပ်ပိတ်တံဆိပ်ပေါ်သို့ ဖိနှိပ်လိုက်၏

အလွှာလိုက် ရှိနေသော တားမြစ်ချက်များသည် ပွင့်ထွက်သွားချေသည်။

တံခါးကြီးမှာ ဟိန်းခနဲ ပွင့်သွားတော့သည်

ထူထပ်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အပြင်ဘက်သို့ တိုးထွက်လာ၏။

အတွင်းဘက်တွင်မူ

အစီအရီ ချိတ်ဆွဲထားသော လက်နက်များ၊ ဓားများ၊ လှံများ၊ ဒိုင်းလွှားများနှင့် ဝတ်ရုံများ။

မြေကမ္ဘာအဆင့် ပစ္စည်းများသည် ဖန်ဗူးများအတွင်း စုပုံနေ၏

ရွှေဒင်္ဂါးများမှာလည်း တောင်ငယ်လေးများသဖွယ် ရှိနေကြသည်။

အဆင့်အတန်းစုံလှသော ဆေးပုလင်းများမှာလည်း အများအပြားပင်။

၎င်းသည် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ စုဆောင်းထားသော အနှစ်သာရများပင် ဖြစ်သည်။

မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်သည် ခေါင်းငုံ့လျက် "ဒါ ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းရဲ့ ရတနာတိုက်ပါပဲ" ဟု ဆိုသည်။

ပိုင်ကျီဟန်က အေးဆေးစွာ အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်၏။

သူက အရာအားလုံးကို တစ်ချက်၊ နှစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း

မျက်နှာအမူအရာမှာမူ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

ဤနေရာတွင် ရှိသမျှအရာအားလုံးသည် သူ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးသား အရာများနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်​ပေ

ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ ကိုယ်ပိုင်ရတနာတိုက်ကိုလည်း မမီပေ။

ပိုင်ရမ်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်၏။

"မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းက ငါထင်ထားတာထက် ပိုဆင်းရဲတာပဲ"

"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော် ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ" ဟု ပိုင်ကျီဟန်ကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။

ထိုစကားလုံးများသည် ဘိုးဘေး၏ မျက်နှာကို ပါးရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ကြိုးစားစုဆောင်းခဲ့သမျှကို ပိုင်ရမ်က ဆင်းရဲသည်ဟု ဆိုဝံ့သည် မဟုတ်ပါလော

ပိုင်မျိုးနွယ်စုကို မမီသည်မှာ မှန်သော်လည်း ဤပစ္စည်းများမှာ အလွန်များပြားလှပါသည်။

ထိုသို့ အထင်သေးစွာ ပြောဆိုနေသော်လည်း ပိုင်ကျီဟန်က အရာအားလုံးကို သိမ်းယူရန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ အရာအားလုံးမှာ ပိုင်ကျီဟန်၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

သတ္တုရိုင်းများနှင့် အဆင့်နိမ့်ပစ္စည်းများကိုပင် ချန်မထားခဲ့ပေ။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင်

ကျယ်ပြောလှသော ရတနာတိုက်ကြီးမှာ ပြောင်သလင်းခါ သွားတော့သည်။

နံရံဗလာများသာ ကျန်ရစ်၏။

မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်သည် မျက်စိများပင် ပြာဝေသွားတော့သည်။

အပိုင်းအစလေးတစ်ခုတောင် မကျန်ခဲ့ပေ။

သူ၏ လက်များသည် ဝတ်ရုံစအတွင်း၌ တုန်ရီနေ၏။ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ မျိုးဆက်အလိုက် စုဆောင်းခဲ့သမျှ၊ အနာဂတ်အတွက် သေသေချာချာ ထိန်းသိမ်းခဲ့သမျှ အရာအားလုံး…ဂိုဏ်းကြီးထွားလာချိန်မှာပင် သူကပ်စေးနှဲပြီး စုခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် ယခုမူ သူတစ်ပါး အိတ်ထဲသို့ ရောက်သွားလေပြီ။

ဒီလိုဖြစ်မှန်းသိရင် အရင်ကတည်းက အကုန်ဖြုန်းပစ်ခဲ့သည်ဟု သူ နောင်တရမိသွားသည်။

အနည်းဆုံးတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ သမိုင်းကြောင်းတစ်ခုလုံးကို လက်ဖျားတစ်ချက်ခါရုံနဲ့ သိမ်းသွားခြင်းကို ကြည့်နေရတာထက်စာရင် တော်ဦးမည်။

ရတနာတိုက်ကြီးမှာ ဗလာဖြစ်သွား၏

သို့သော်လည်း ပိုင်ကျီဟန်က တံခါးဝတွင် ခေတ္တရပ်နေပြန်သည်။

မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းဘိုးဘေးက ပြီးပြီဟု ထင်မှတ်နေစဉ်မှာပင်

ပိုင်ကျီဟန်၏ အကြည့်က သူ့ဆီသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

"နောက်ထပ် တစ်ခု ကျန်သေးတယ်"

မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။

"နေမင်းတာအိုအပိုင်းအစ ဘယ်မှာလဲ?"

အင်မော်တယ်လေးပါးစလုံး တောင့်တင်းသွားကြသည်။

မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်က အားယူကာ ပြုံးလိုက်ရင်း "အဲ့ဒါက... ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းရဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး အမွေအနှစ်ပါ။ ပိုင်မျိုးနွယ်စုအနေနဲ့ အဲ့ဒါကိုပါ သိမ်းယူဖို့တော့ မရည်ရွယ်လောက်ပါဘူး..."

သူ စကားမဆုံးလိုက်ပေ။

ပိုင်ကျီဟန်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်

အကြည့်တစ်ချက်မျှသာ။

သို့သော် ထိုအေးစက်သော မျက်ဝန်းနက်များတွင် လုံးဝဥဿုံ လျစ်လျူရှုမှုများ ပါဝင်နေသည်။

မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းသည် သူ၏ လက်ဝါးအတွင်း၌ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူတို့ အသက်ရှင်မလား၊ သေမလား ဆိုသည်မှာ သူ၏ စိတ်အခြေအနေပေါ်တွင်သာ မူတည်နေ၏။

မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်၏ လည်ချောင်းမှာ ခြောက်ကပ်သွားတော့သည်။

"...ဒီဘက်ကို ကြွပါ”

သူသည် ချက်ချင်းပင် လမ်းညွှန်လိုက်ရပြန်သည်။

သူတို့သည် တားမြစ်ထားသော တောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ဆက်လက်သွားကြသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပင်မတောင်ထိပ်၏ အောက်ဘက်၊ အနက်ရောင် ဝိညာဉ်ကျောက်သားများဖြင့် ထုဆစ်ထားသော မြေအောက်ခန်းမတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

လမ်းအဆုံးတွင် ကြီးမားလှသော တံခါးကြီးတစ်ခု ရှိနေ၏။

ရတနာတိုက်တံခါးနှင့် မတူဘဲ ဤတံခါးသည် ရှေးဟောင်း အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ အချိန်ကာလထဲတွင် အေးခဲနေသော တောက်ပသည့် နေမင်းကြီးအလား အခင်းအကျင်းများမှာ တံခါးမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရောယှက်နေကြသည်။

ရှုပ်ထွေးလှသော သင်္ကေတများမှာ စည်းချက်ကျကျ တုန်ခါနေပြီး ပြင်းထန်သော တာအိုလမ်းစဉ်များကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

အနားသို့ ကပ်သွားရုံနှင့်ပင် လေထုမှာ ပူပြင်းလှသဖြင့် ပုံပျက်ယိုင်နဲ့သွားရသည်။

အင်မော်တယ်နတ်ဘုရားသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်၏

"ဒါကတော့ နေမင်းတာအို အပိုင်းအစ ကို ချိပ်ပိတ်ထားတဲ့ နေရာပါပဲ"