ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံးသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း

ကျောက်စိမ်းဖြူတိုင်ချွန်ရဲ့ ထိပ်ဖျားမှာ ရှိနေတဲ့ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ပြီး လူတိုင်း ကြောင်အ သွားကြသည်။

ကျောက်စိမ်းဖြူရင်ပြင်မှာ အစွမ်းထက်တဲ့ အစီအရင်တွေ ဖုံးအုပ်ထားသလို တိုင်ချွန်ကြီးဆီကလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ကမ္ဘာ့ဖိအားတွေ ထွက်ပေါ်နေတာ ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်းက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ အဲဒီထိပ်ဆုံးကို ဘယ်လိုရောက်သွားတာလဲ

ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက ဤသို့ဖြစ်လာပြီမို့ သူတို့တွေ အများကြီး မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။

ထန်ထျန်းက နတ်ဘုရားနေရာကို ယူသွားပြီဖြစ်လို့ အကယ်၍ သူ့ကို အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်အထိ ထိန်းထားခွင့်ပေးလိုက်ရင် ဘာပြောပြော နောက်ကျသွားပေလိမ့်မည်။

"အားလုံးပဲ သူ့ကို ဝိုင်းတားကြ"

"နတ်ဘုရားသားတော်နေရာကို လူသစ်တစ်ယောက် အလုခံရလို့ မဖြစ်ဘူး"

ကုရွှမ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း နီမြန်းနေသည်။

သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်အရဆိုရင် နတ်ဘုရားသားတော်နေရာက သူ့အတွက် အပိုင်ပဲလို့ သူထင်ထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ထန်ထျန်းက ဒီလိုမျိုး ကြားဖြတ်လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ။

ဒါကို သူ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ကျေနပ်နိုင်မှာလဲ

ဒါကြောင့် သူက တခြားလူတွေကို စည်းရုံးပြီး ထန်ထျန်းကို အရင်ဆုံး စုပေါင်းတိုက်ခိုက်ဖို့ လုပ်တော့သည်။

အားလုံးကလည်း နတ်ဘုရားသားတော်နေရာအတွက် လာကြသူတွေမို့လို့ မကြာခင်မှာပဲ တစ်ဖက်သတ် တူညီတဲ့ စစ်မျက်နှာတစ်ခုပေါ် ရောက်သွားကြသည်။

ခဏချင်းမှာပဲ လူတိုင်းဆီက အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်ရဲ့ အော်ရာ တွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ပါရမီရှင်ဝိညာဉ်တွေကို ထုတ်လွှတ်ကာ တိုင်ချွန်ထိပ်က ထန်ထျန်းဆီကို ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။

ပါရမီရှင်ဝိညာဉ်တွေရဲ့ ဝန်းရံမှုအောက်မှာ သူတို့ရဲ့အစွမ်းက ဆယ်ဆမက တိုးတက်လာတာကြောင့် ဘယ်အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်မဆို ဒီလိုဖိအားအောက်မှာ တည်ငြိမ်နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူတို့ ယုံကြည်နေကြသည်။

ဒါပေမဲ့ ထန်ထျန်းကတော့ အေးဆေးပင်။

သူက ကိုယ်တိုင်တောင် တိုက်ခိုက်ဖို့ မရွေးချယ်ဘဲ သူ့ရဲ့ ပါရမီရှင်ဝိညာဉ် ၅ ခုကိုပဲ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ပျံသန်းနေတဲ့ လမ်းကြောင်းမှာတင် ချင်းဖုန်း၊ လုမင်၊ လျိုထျန်းဟုန်၊ ချန်ဝူဟွေ့ နဲ့ လူငယ် ဝူရှန့်ကျိကျွင်း တို့အားလုံး ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဖိအားတွေက ကောင်းကင်ယံကနေ ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာပြီး လူတိုင်းကို ဖိနှိပ်လိုက်တော့သည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ ကုရွှမ် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး အလန့်တကြား အော်ဟစ်မိသည်။ "ဘာလို့ သူ့ရဲ့ ပါရမီရှင်ဝိညာဉ်တွေက လူပုံစံအစစ် ဖြစ်နေရတာလဲ"

မကြာခင်မှာပဲ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို သူ သိလိုက်ရသည်။

လျိုထျန်းဟုန်နဲ့ ချန်ဝူဟွေ့တို့ တိုက်ခိုက်လိုက်တဲ့အခါ ခုနက ထာဝရစင်မြင့်ပေါ်မှာ သူခံစားခဲ့ရတဲ့ ခံစားချက်အတိုင်း အတိအကျ ပြန်ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေက နည်းနည်းလေးတောင် လျော့ကျမသွားပေ

ဒီမြင့်မြတ်သားတော်တွေ ရရှိထားတဲ့ ပါရမီရှင်ဝိညာဉ်တွေက မူလစွမ်းအားရဲ့ အစိတ်အပိုင်းအချို့ကိုပဲ သယ်ဆောင်ထားတာ ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်းက သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားအားလုံးကို ပါရမီရှင်ဝိညာဉ်ထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အပြည့်အဝ ထည့်သွင်းထားနိုင်တာလဲ

ကုရွှမ် ဘယ်လိုမှ စဉ်းစားလို့မရသလို၊ လက်တွေ့မှာလည်း စဉ်းစားဖို့ အချိန်မရတော့ပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ နှစ်ဖက်စလုံးက ထိပ်တိုက် စတင်တွေ့ဆုံနေပြီ ဖြစ်လို့ပင်။

"ဘုန်း"

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ပေါက်ကွဲမှုကြီးတစ်ခုက တိုင်ချွန်ရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ဖြစ်ပွားသွားသည်။

ဒီအချိန်မှာပဲ ကုရွှမ်က လျိုထျန်းဟုန်နဲ့ ချန်ဝူဟွေ့တို့ရဲ့ ကျင့်စဉ် တွေက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ အစစ်အမှန် မြင်လိုက်ရသည်။

လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့တင် မြင့်မြတ်သားတော် အတော်များများ လွင့်ထွက်သွားကြသည်။

ချန်ဝူဟွေ့ရဲ့ လက်ဝါးရိုက်ချက်ကတော့ သူတို့အားလုံးကို အသက်ရှူရကျပ်စေပြီး ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ မြေပြင်ပေါ်ကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ချလိုက်သလိုမျိုး ဖြစ်သွားသည်။

ဒီအချိန်မှာ မြင့်မြတ်သားတော်တွေဟာ ကျော်ဖြတ်လို့မရတဲ့ ကွာခြားချက်ကြီးကို အတိုင်းသား ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

ကုရွှမ်က အံ့ကို တင်းတင်းကြိတ်ပြီး သူ့ရဲ့ ပါရမီရှင်ဝိညာဉ်ကို သုံးကာ ချန်ဝူဟွေ့ရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို အသည်းအသန် ခုခံနေသည်။

ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက တဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ ပြန်ဖိနှိပ်ခံနေရသည်။

နောက်ဆုံးမှာ သူက ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ် ပြီး သူ့ရဲ့ စွမ်းအားအားလုံးကို ပေါက်ကွဲစေလိုက်သည်။

ပါရမီရှင်ဝိညာဉ် ၅ ခုလုံးကိုလည်း သူက ကိုယ်တိုင် ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်ရာ ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအင်တွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်ဝူဟွေ့ရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို ခေတ္တ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ အောင်မြင်ပြီလို့ ထင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ... တစ်ချိန်လုံး တိုက်ခိုက်ခြင်းမရှိဘဲ သားရေဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ လူငယ်လေးက သူ့ဘက်ကို အေးအေးဆေးဆေး တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကုရွှမ် တစ်ကိုယ်လုံး မိုးကြိုးပစ်ခံရသလို ဖြစ်သွားသည်!

မိုးကြိုးတစ်ချက်က သူ့ဦးနှောက်ထဲမှာ ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်လိုက်သလိုပင်။

သတိမေ့မသွားခင်အထိ သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့တာက ထန်ထျန်း ရရှိထားတဲ့ ပါရမီရှင်ဝိညာဉ်တွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေရတာလဲ ဆိုတာပင်...

.....

ပြင်ပလောက

ကုရွှမ်က ကြိုးပြတ်သွားတဲ့ စွန်တစ်ခုလို ကောင်းကင်ကနေ တည့်တည့် ပြုတ်ကျသွားတာကို မြင်တော့ လူတိုင်းက ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။

"တကယ် သနားစရာပဲ"

"ဒီဒဏ်ရာက တော်တော်ကြီးတယ်။ အကယ်၍ သူသာ ဒါကို ကျော်မဖြတ်နိုင်ရင် နောက်ပိုင်း အဆင့် တိုးတက်ဖို့ မပြောနဲ့၊ အဆင့်တွေ နိမ့်ကျသွားဖို့တောင် အလားအလာ အများကြီး ရှိတယ်"

"ဒါက သူ့အတွက် ထာဝရ အတွင်းနတ်ဆိုး ဖြစ်သွားနိုင်တယ်"

ဟောင်ယွီ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်က ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထိုက်ယန် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး "သူ့အတွက်တော့ ဒါက တွေ့ရခဲတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

"အကယ်၍ သူသာ ဒီအရိပ်မည်းထဲကနေ အောင်အောင်မြင်မြင် ထွက်လာနိုင်ရင် အနာဂတ်မှာ ပိုကျယ်ပြန့်တဲ့ လောကကို ရောက်နိုင်လိမ့်မယ်"

"အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်ဆိုတာ ကျင့်ကြံခြင်း ရဲ့ အဆုံးသတ် ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ဘဝရဲ့ အဆုံးသတ် မဟုတ်ဘူး။ ပြောင်းလဲနိုင်မလား ဆိုတာကတော့ သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာအပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်"

လူတိုင်းကလည်း ထောက်ခံတဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

အထိနာပြီး ထွက်ပြေးနေရတဲ့ ဘယ်လိုမှ ပြန်မခုခံနိုင်တဲ့ မြင့်မြတ်သားတော်တွေကို ကြည့်ရင်း မင်ရွှမ် အင်မော်တယ်အရှင်က ရယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ထန်ထျန်းက တကယ် တော်တာပဲ"

"ပါရမီရှင်ဝိညာဉ်တွေကို လူပုံစံ ဖန်တီးနိုင်တာက သူတို့ကို အနိုင်ယူခဲ့လို့ ဖြစ်ဖို့ များတယ်"

"နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲရဲ့ အနိုင်ရရှိသူကလည်း ထန်ထျန်းပဲလို့ ငါ အမြဲ ခံစားနေရတယ်..."

ဒီစကားကို ကြားတော့ ထိုက်ယန် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မင်ရွှမ်၊ ဒီလိုမျိုး လျှောက်ပြီး ခန့်မှန်းမနေနဲ့။ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ လက်ရှိ ဂုဏ်ကျက်သရေ ကို မမေ့နဲ့ဦး"

"အကယ်၍ မတော်တဆ စော်ကားမိသွားရင် ဒါက နောက်ပြောင်စရာ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး"

မင်ရွှမ် အင်မော်တယ်အရှင်က နှုတ်ခမ်းဆူပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။

ထိုက်ယန် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်က သူ့ကို စေတနာနဲ့ ပြောတာမှန်း သိပေမဲ့ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲရဲ့ အနိုင်အရှုံးက သံသယဖြစ်စရာ ရှိနေသေးတယ်လို့ သူကတော့ ထင်နေဆဲပင်။

စကားပြောနေရင်းနဲ့ပဲ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်က ပြည့်တော့မည် ဖြစ်သည်။

မြင့်မြတ်သားတော် ၁၂ ယောက်စလုံးက ချန်ဝူဟွေ့တို့ရဲ့ ခံစစ်ကို ဘယ်လိုမှ မဖောက်နိုင်ကြပေ။ လူငယ် ဝူရှန့်ကျိကျွင်းကဆိုရင် တိုက်ခိုက်တောင် မတိုက်ခိုက်ဘဲ အေးဆေး ကြည့်နေရုံသာ ရှိသည်။

ထန်ထျန်းကတော့ ပိုလို့တောင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေသည်။

သူက တိုင်ချွန်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ရပ်ပြီး အချိန်ပြည့်မယ့် အခိုက်အတန့်ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်နေသည်။

ခဏအကြာမှာတော့ ကြီးမားတဲ့ တာအိုလှိုင်း တွေ ကောင်းကင်ကနေ ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာပြီး ထန်ထျန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ယင်းနောက် မီးခိုးရောင်စွမ်းအင်တွေက ပြန့်နှံ့သွားပြီး သူ့နဲ့ စတင် ပေါင်းစပ်တော့သည်။

မကြာခင်မှာပဲ ထန်ထျန်းက သူ့ရှေ့မှာ မမြင်နိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပွင့်လာတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လမ်းကြောင်းရဲ့ တစ်ဖက်မှာတော့ ထျန်းဖူကမ္ဘာနဲ့ လုံးဝမတူတဲ့ အော်ရာ တွေ ပါလာသည်။

အဲဒါက ပိုပြီး ပြည့်စုံတဲ့ ကောင်းကင်နိယာမတွေပဲ ဖြစ်သည်။

လမ်းကြောင်း အပြည့်အဝ ပွင့်သွားတဲ့အခါမှာ ထန်ထျန်းဟာ အချိန်မရွေး အထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံးကို တက်လှမ်းနိုင်ပြီဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။

အဲဒီထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ သူက တိမ်တိုက် ထျန်းဖူကမ္ဘာရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်အထက် အဆင့်ကို အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်တော့မည်။

ထန်ထျန်းက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူ နောက်ဆုံးတော့ ဒီအဆင့်ကို ရောက်လာခဲ့ပြီ။

နောက်ထပ် အဆင်ပြေမလား ဆိုတာကတော့ သူနဲ့ ကြောင်ကလေးတို့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်တွေ တကယ် ဖြစ်လာမလား ဆိုတဲ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့သည်။

အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ နတ်ဘုရားနေရာနဲ့ အောင်မြင်စွာ ပေါင်းစပ်ပြီးနောက်မှာ ပါရမီရှင်ဝိညာဉ်တွေ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မြင့်မြတ်သားတော် တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေ လွှမ်းခြုံနေသည်။

ထန်ထျန်းလည်း ထို့အတူပင်။

ဒါက စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့ လက္ခဏာ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ပေါ်က ထန်ထျန်းကို ကြည့်ပြီး မြင့်မြတ်သားတော်တွေရဲ့ မျက်နှာက တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။ ဒီလူသစ် မြင့်မြတ်သားတော်က ဒီအသုတ်ရဲ့ နတ်ဘုရားသားတော်နေရာကို တကယ်ပဲ ယူသွားခဲ့ပြီပင်။

ဒါတောင်မှ တော်တော်လေးကို အေးအေးဆေးဆေး ယူသွားတာ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ကတော့ စိတ်ရင်းနဲ့ အညံ့ခံကြသည်။ ထာဝရစင်မြင့်မှာ လိမ်ညာလှည့်ဖြားဖို့ မဖြစ်နိုင်တာကြောင့် ထန်ထျန်းက ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ပါရမီရှင်ဝိညာဉ်တွေကို ဆင့်ခေါ်နိုင်တယ်ဆိုတာ သူ့ရဲ့ အစွမ်းက အဲဒီမှာ ရှိနေလို့ပဲဆိုတာ သက်သေပြနေသည်။

အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ မြင့်မြတ်သားတော်တွေရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က ရွှေရောင်အလင်းတွေက ပိုပြီး တောက်ပလာသည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ အလင်းတစ်ချက် လက်သွားပြီး လူတိုင်း ကျောက်စိမ်းဖြူရင်ပြင်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

နောက်တစ်ခဏမှာတော့ သူတို့တွေ ထျန်းဖူနန်းတော် အဆင့်မြင့် အကြီးအကဲတွေရဲ့ ရှေ့မှာ ပေါ်လာကြသည်။

ထန်ထျန်းက ဒီတစ်ခါ တည်နေရာကူးပြောင်းမှုကို မခုခံခဲ့ပေ။ လမ်းကြောင်းက ပွင့်နေပြီဖြစ်လို့ သူ အချိန်မရွေး ထွက်သွားလို့ ရတာကြောင့် ဒီအချိန်လေးကို မလောတော့ပေ။

ဒီအဆင့်မြင့် အကြီးအကဲ တွေနဲ့ သူက အဆင်ပြေပြေ ပေါင်းသင်းခဲ့တာမို့လို့ နှုတ်ဆက်သွားတာက ပိုကောင်းလိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့ သူ ထွက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အဆင့်မြင့် အကြီးအကဲ တွေ သူ့ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက ပြောင်းလဲသွားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လေးစားမှုဆိုတဲ့ ခံစားချက်က သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဩဇာအရှိဆုံးဖြစ်တဲ့ ထိုက်ယန် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်ကတောင် ထိုနည်းတူပင်။

ထန်ထျန်းက ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဘာမှ အများကြီး မပြောတော့ဘဲ ရင်းနှီးတဲ့သူတွေကို တစ်ယောက်ချင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဒီတော့မှပဲ တိမ်တိုက် ထျန်းဖူနန်းတော် မှာ ရှိတဲ့ သူ့ရဲ့ ကိစ္စအားလုံး အပြီးတိုင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယင်းနောက် သူက ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံးကို သွားမယ့် လမ်းကြောင်းထဲကို ဝင်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာပဲ ရင်းနှီးနေတဲ့ အသံတစ်ခုက သူ့နားထဲကို ရောက်လာသည်။

"ထန်ထျန်း၊ နောက်ဆုံးမှာ လူငယ် ဝူရှန့်ကျိကျွင်း အရှင်နဲ့ တိုက်ခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲမှာ မင်း နိုင်ခဲ့တာ မဟုတ်လား"

"သူတို့ကတော့ ငါ့ကို မယုံကြဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်း သူ့ကို အောင်မြင်စွာ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်လို့ ငါ အမြဲ ခံစားနေရတယ်"

ဒါက မင်ရွှမ် အင်မော်တယ်အရှင်ရဲ့ အသံနဲ့ဆက်သွယ်တာ ဖြစ်သည်။

အောက်က မင်ရွှမ် အင်မော်တယ်အရှင်ကို ကြည့်ပြီး ထန်ထျန်း နှုတ်ခမ်းထောင့်က အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"မင်း ထင်တာ မှန်တယ်"

"ကျွန်တော် ... နိုင်ခဲ့တယ်"

ခဏအကြာမှာတော့ မင်ရွှမ် အင်မော်တယ်အရှင်ရဲ့ အားရပါးရ ရယ်မောသံနဲ့အတူ ထန်ထျန်းက ပြုံးလျက် လှည့်ထွက်သွားသည်။

ပြီးတော့ လမ်းကြောင်းထဲကို ခြေလှမ်း လှမ်းကာ ဝင်သွားခဲ့တော့သည်။