ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံးမှ မြင်ကွင်းများ

ရှေ့ဆက်မည့် အစီအစဉ်များကို အကြမ်းဖျင်း ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ဤနေရာမှ ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

ခုနက ဝူကျိတာအိုအရှင် အိုကြီးနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုကြောင့် ဤဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ကြီးမားသော ဖရိုဖရဲ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ရာ ၎င်းမှာ မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်ရန် အချိန်အတော်ကြာ ဦးမည်ဖြစ်သည်။

အဘိုးအို ချန်ထားရစ်ခဲ့သော တာအိုလက်နက် အပိုင်းအစများမှာမူ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် လွင့်မျောနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်းက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုအရာအားလုံးကို သိမ်းယူလိုက်သည်။

ထိုအထဲတွင် ပန်းချီကားချပ်မှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး တာအိုလက်နက် ဖြစ်သော်လည်း ကံဆိုးစွာပင် ၎င်းက ရှင်းယွဲ့ အင်မော်တယ်ဓား၏ အဓိက တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ပြုပြင်၍မရနိုင်လောက်အောင် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အလံ ၁၈ ခုမှာမူ တော်တော်လေး ပြည့်စုံနေသေးသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစဉ်က အဘိုးအိုမှာ ၎င်းတို့ကို ပြန်သိမ်းရန် အချိန်မရခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျန်သော တာအိုလက်နက်များမှာလည်း အတော်များများ ပျက်စီးနေချေပြီပင်။

ထန်ထျန်းက အချိန်ကြေးမုံ ကို ယူကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် သူ အဖြေတစ်ခု ရခဲ့သည်။

"အတုပဲ"

ကြောင်ကလေးကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ "ဒါက အရမ်းအစွမ်းထက်တဲ့ တာအိုလက်နက် တစ်ခုခုကို ပုံတူကူးထားတာ ဖြစ်မယ်၊ အာကာသနဲ့ အချိန် ဂုဏ်သတ္တိတချို့ ရှိနေတာပဲ"

ထန်ထျန်းက 'အင်း' ဟု တစ်ချက်ဆိုလိုက်သည်။

သူက ပိုပြီး အသေးစိတ် သိထားသည်။

ဤကြေးမုံ မှာ မူလ ရတနာငါးပါးထဲမှ တစ်ပါးဖြစ်သော ထာဝရ အချိန်ကြေးမုံ ကို ပုံတူကူးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

နာမည်ချင်း တူသော်လည်း အစစ်အမှန် ထာဝရ အချိန်ကြေးမုံနှင့် ယှဉ်လျှင်တော့ ဖိနပ်သုတ်ပေးဖို့တောင် မတန်ပေ။

သို့သော် ထန်ထျန်း သိထားရသလောက် ထာဝရ အချိန်ကြေးမုံက အချိန်မြစ်ထဲတွင် ထာဝရ ပျော်ဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ နောက်ထပ် ထွက်ပေါ်လာတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ခဏမျှ လေ့လာပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ထိုပျက်စီးနေသော တာအိုလက်နက် အားလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

သူ့အတွက်တော့ သိပ်အသုံးမဝင်သော်လည်း တန်ဖိုးတော့ ရှိနေသေးသည်၊ ၎င်းတို့ကို အသုံးချပြီး ဝူကျိတာအိုအရှင် အိုကြီး၏ တကယ့်မည်သူ ဖြစ်ကြောင်းကို ရှာဖွေနိုင်ကောင်း ရှာဖွေနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဒါတွေကို လုပ်ပြီးနောက် သူက ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံး ရှိရာအရပ်ကို အတည်ပြုလိုက်ပြီး ကြောင်ကလေးကို ခေါ်ကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွင်း၍ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

....

ကျယ်ပြောလှသော မြေပြင်ကြီးပေါ်တွင်

ဤနေရာမှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည့်အလား နေရာအနှံ့တွင် လောင်ကျွမ်းထားသော မြေကွက်လပ်များဖြင့် မည်းမှောင်နေပြီး မည်သည့်သက်ရှိမျှ ရှိမနေပေ။

မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း ကြီးမားသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးများ ပြည့်နှက်နေကာ လေမည်းများ တိုက်ခတ်နေသည်မှာ သေမင်းတမျှ ခြောက်ကပ်လှသည်။

ရုတ်တရက် အပြာနုရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးက ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခု၏ အပေါ်တွင် လေဟာနယ်မှ ပေါ်လာသည်။

သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင်တော့ ဆွတ်ဆွတ်ဖြူသော ကြောင်ကလေး တစ်ကောင် ထိုင်နေသည်။

ထိုသူမှာ ထန်ထျန်းပင် ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင် မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြောင်ကလေးမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ဟာ... ဘုရားရေ ၊ မင်း လမ်းမှားလာတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

"ဒီနေရာက... ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံးလား"

၎င်းက မျက်လုံးပြူးကာ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

ထန်ထျန်းလည်း အံ့အားသင့်နေမိသည်။

ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံး ဆိုသည်မှာ ကျင့်ကြံသူ အားလုံးအတွက် မြင့်မြတ်သော နေရာတစ်ခု၊ နတ်သက်ကြွေသည့်အလား လှပသော မြင်ကွင်းများ ရှိရမည့်နေရာဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ထူးချွန်သူတွေ ပေါများပြီး စွမ်းအင်တွေ ပြည့်ဝနေရမည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ဤနေရာမှာတော့ မြက်တစ်ပင်တောင် မပေါက်သည့် သဲကန္တာရလို ဖြစ်နေသည်။

"ကံမကောင်းလို့ ဘာမှမရှိတဲ့ နေရာကို ရောက်လာတာ ဖြစ်မှာပါ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံး ဆိုတာကတော့ သေချာပါတယ်"

ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။

ကြောင်ကလေးက သက်ပြင်းအသာချကာ "ငါ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာတော့ ငါ့သခင်တို့ နေခဲ့တဲ့နေရာက အရမ်းကို အေးချမ်းပြီး လှပတာ"

"နှစ်ပေါင်း သိန်းချီ ကြာသွားတဲ့အခါမှာတော့ ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်သွားတာပဲ"

"အချိန်ဆိုတာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သတ်ဖြတ်သူပဲ"

ထန်ထျန်း တိတ်ဆိတ်သွားမိသည်၊ သူက လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သိန်းချီက မြင်ကွင်းကို မမြင်ဖူးသဖြင့် စိတ်ကူးကြည့်၍ မရပေ။

သို့သော် ဤမြင်ကွင်းမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ ဆိုးရွားနေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ နတ်ဘုရား စစ်မြေပြင် နှင့်ပင် တူနေသေးသည်။

ဒီနေရာကလည်း... မကြာခင် ပျက်စီးတော့မှာလား

စဉ်းစားနေရင်းနှင့် ဝမ်ကျိယွီ ယခင်က ပြောခဲ့သော စကားကို သူ သတိရသွားသည်။

"ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံး ဆိုတာ... ဖော်ပြဖို့ ခက်တယ်၊ မင်း ရောက်သွားရင် သိလိမ့်မယ်"

ထိုစဉ်က ဤနေရာမှာ ခမ်းနားထည်ဝါမှုတွေ ပြည့်နှက်နေမည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ ဝမ်ကျိယွီ ပြောခဲ့သည့် အခြေအနေကို နားလည်သွားခဲ့ပြီပင်။

ဒါမှမဟုတ် သူတို့က သက်ရှိ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိသည့် နေရာဆိုးတစ်ခုကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရောက်လာခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် သူက လက်ကို အသာမြှောက်ကာ ဥကမ္ဘာထဲတွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာ နေခဲ့ရသော ဝမ်ကျိယွီနှင့် ကုရှောင်းရွှယ် တို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဝါး... ဒီနေရာက ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံးလား"

"ကျွန်မတို့ ကမ္ဘာနဲ့တော့ တကယ်ပဲ မတူဘူးပဲ"

ကုရှောင်းရွှယ်က မျက်လုံးပြူးကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ကျိယွီကတော့ မျက်နှာပျက်ပျက်နှင့် "ပျင်းစရာကြီး၊ ကျွန်တော် တို့ဆီလောက်တောင် ပျော်ဖို့ မကောင်းဘူး"

"ထန်ထျန်း... ရရင် ကျွန်တော့် ကို ပြန်ပို့ပေးပါလား"

ရုတ်တရက် သူ၏ ခေါင်းကို ဒေါက်ခနဲ အခေါက် ခံလိုက်ရသည်။

"စကားမများနဲ့"

"ထန်ထျန်း သွားတဲ့ဆီ ငါတို့ လိုက်မှာပဲ၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောရင် ထမင်းဖြတ်ပစ်မယ်"

ကုရှောင်းရွှယ်က ဆူ လိုက်သည်။

ဝမ်ကျိယွီမှာ သူမကို ကြောက်ရသဖြင့် ခေါင်းကို ကိုင်ကာ ဆက်မပြောတော့ပေ။

မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော ဝမ်ကျိယွီကို ကြည့်ရင်း ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။ "ဒီနေရာမှာ... မင်း ရင်းနှီးတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို ခံစားမိလား"

ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံး၏ ပတ်ဝန်းကျင်က ဝမ်ကျိယွီ၏ အတိတ်မှတ်ဉာဏ်ကို နှိုးဆွပေးနိုင်မလားဟု သူ သိချင်နေသည်။

ဝမ်ကျိယွီက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး အတည်ပေါက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှိတယ်"

"မမရှောင်းရွှယ် ဟင်းချက်ရင်း တူးသွားတဲ့ အိုး နဲ့ တော်တော် တူတယ်"

မေးစရာမလိုအောင်ပင် သူ နောက်ထပ် တစ်ချက် အခေါက် ခံလိုက်ရပြန်သည်။

ထန်ထျန်းကတော့ အားမလိုအားမရ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်၊ ဘာမှ အသုံးမဝင်ပုံရပေ။

ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ပုဂ္ဂိုလ်က ဝမ်ကျိယွီ၏ မှတ်ဉာဏ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ နှိုးဆွပေးဖို့ ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အခြေအနေကို ကြည့်ပြီးမှ ရှေ့ဆက်ရတော့မည်။

သို့သော် ထိုပုဂ္ဂိုလ်က ဝမ်ကျိယွီ၏ မှတ်ဉာဏ်နှင့် ဗဟုသုတ ကိုသာ ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ အစွမ်းကိုမူ မထိခိုက်ခဲ့ပေ။

အောက်ကမ္ဘာသို့ မဆင်းမီ ဝမ်ကျီယွီက သူ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကို ချိတ်ပိတ်ထားခဲ့သည်။

ဤချိတ်ပိတ်မှုကို အောက်ကမ္ဘာတွင် ဖြေဖျောက်၍ မရသော်လည်း ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ အပြည့်အဝ ပြန် ထုတ်ဖော်နိုင်သည်။

ဝမ်ကျိယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချိတ်ပိတ်မှုကို ကြည့်ရင်း ထန်ထျန်း ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ လောလောဆယ် မဖြေပေးသေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒီကောင်က အခုမှ အရမ်း ဆိုးနေတာ၊ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အဆင့်မှာပဲ ရှိနေလို့ ကုရှောင်းရွှယ်က ထိန်းနိုင်သေးတာ။

အကယ်၍ သူ့ကို အစွမ်းတွေ ပြန်ပေးလိုက်ရင် ဘယ်လို ပြဿနာတွေ ရှာဦးမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

သူ အနည်းငယ် ပိုပြီး "ကြီးပြင်း" လာတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှပဲ ဒီကိစ္စကို စဉ်းစားရတော့မည်။

ဤနေရာ၏ အခြေအနေကို လေ့လာပြီးနောက် ထန်ထျန်းက သူ၏ စိတ်အာရုံ ကို အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ဖြန့်ကြက်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ ခံစားမိသမျှမှာ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင်တော့ သူက အရပ်မျက်နှာ တစ်ခု၌ သက်ရှိများ၏ ခြေရာကို တွေ့လိုက်သည်။

"သွားကြစို့"

ထိုနေရာမှာ ဆက်မနေဘဲ ထန်ထျန်းက ရှောင်းရွှယ်တို့နှင့်အတူ ထိုအရပ်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားတော့သည်။

မိုင်ပေါင်း သိန်းချီသော လောင်ကျွမ်းထားသည့် မြေပြင်ကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ရှေ့ဘက်တွင် စိမ်းလန်းစိုပြေမှုကို စတင် တွေ့မြင်လာရသည်။

၎င်းမှာ အဆုံးမရှိသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သစ်ပင်အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး မြေပြင်မှာ အက်ကွဲနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သက်ရှိတွေရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ခံစားလာရပြီ ဖြစ်သည်။

ခရီးအနည်းငယ် ဆက်သွားပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ကျယ်ပြန့်သော မြစ်ကြီးတစ်စင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မြစ်ရေမှာ လှိုင်းတံပိုးများ ထန်လျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းနေသည်။

သို့သော် သိပ်မဝေးသော နေရာမှာပင် ကြီးမားသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခုက လမ်းကို ပိတ်ထားရာ မြစ်ရေများမှာ ထိုအထဲသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားသည်မှာ ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ကျဆင်းသွားသလိုပင်။

ဤကဲ့သို့ မြင်ကွင်းမျိုးကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

မြစ်ကြီးနှင့် နီးကပ်သော တောင်ခြေတစ်ခုတွင် ဝတ်စုံဖြူ ဝတ်ဆင်ထားသော လူအချို့ စုဝေးနေသည်ကို ထန်ထျန်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူများ၏ အစွမ်းမှာ တာအိုနယ်ပယ်အထက်တွင် ရှိနေပြီး တစ်ဦးမှာမူ ချန်ရှန်းတာအို အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ကို မြင်မှသာ ထန်ထျန်းက ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံးသို့ တကယ် ရောက်ရှိလာပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူက ရှောင်းရွှယ်တို့နှင့်အတူ ထိုလူများဆီသို့ ပျံသန်းသွားလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းက သူ၏ ပုံရိပ်ကို ဖုံးကွယ်မထားသဖြင့် ထိုလူများကလည်း သူတို့ ရောက်လာသည်ကို ချက်ချင်း သိရှိသွားကြသည်။

ချက်ချင်းပင် ဝတ်စုံဖြူ ဝတ်ထားသူ အားလုံး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ကြပြီး ထန်ထျန်းတို့ကို ဝိုင်းထားလိုက်ကြသည်။

မကောင်းသော အကြည့်များက သူတို့အပေါ်တွင် အပြန်အလှန် လှည့်ပတ် စစ်ဆေးနေကြသည်။

"ဟေး... ဒီလို တောင်တန်းစုတ်နေရာမှာ ဒီလောက် နုနယ်တဲ့ ကောင်လေးတွေကို တွေ့ရမယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

"မောင် လေးနဲ့ ညီမလေးတို့... လမ်းမှားလာတာလား"

"မောင်ချောလေး... အစ်မက အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ၊ အစ်မတို့ အိမ်က ကုတင်က ကြီးလည်းကြီးတယ်၊ အိလည်း အိတယ်နော်~"

"ဟားဟားဟား..."

လူအားလုံးက ရိုင်းစိုင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ဓားပြဆန်သော အငွေ့အသက်များက သူတို့ဆီမှ လှိုင်လှိုင်ကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။