ခေါင်းစဉ်တစ်ခု တောင်းဆိုခြင်း

ချင်းဖုန်းကျောင်းတော်မှ လူလေးယောက်သည် ကြီးမားသော တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဆင်နွှဲရန် ရည်ရွယ်ကာ သူတို့၏စွမ်းအားများကို တဖန်ပြန်၍ စုစည်းလိုက်ကြသည်။

အစစ်အမှန် နဂါးဘုရင်၏ ပုံရိပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော ညှို့ငင်ခြင်းသားရဲက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ ထိုမျက်လုံးများ မှိတ်သွားသည်နှင့်အမျှ ရွှေနှင့် ကျောက်စိမ်းတို့ ရိုက်ခတ်သံအလား ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်သံက ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်တခွင်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပေ၏။

သူ၏မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန်၌ နဂါးခေါင်းကြီးက တိုက်ရိုက်ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးသည် ငြိမ်သက်နေခြင်း မရှိတော့ချေ။ လှေဒလက်သည် နောက်တစ်ကြိမ် အသံမြည်ကာ လည်ပတ်လာပြီး အစိုင်အခဲအဖြစ် ပြောင်းလဲနေသော ပင်လယ်ရေများကလည်း တဖန်ပြန်၍ လှိုင်းများထလာခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့၏ ဓားများဖြင့် ပြင်ပသို့ ပြေးထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသော လူများသည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားကြ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံး ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားသော်လည်း သူတို့ကိုယ်တိုင်ကမူ တောင့်တင်းအေးခဲသွားခဲ့လေပြီ။

အိုးကျီရှူ၏ ဓားကိုင်ထားသော လက်သည် အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ တုန်ယင်နေခဲ့သော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ် မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။ သူ၏နံဘေးရှိ ဟူရှန်းတို့ညီအစ်ကိုများသည်လည်း အလားတူ အခြေအနေမျိုးတွင် ရှိနေကြ၏။

ဒုက္ခပဲ...

တကယ်လို့ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေရင် ငါတို့ အသတ်ခံရဖို့ပဲ ရှိတော့မှာပေါ့...

ခမ်းနားထည်ဝါပြီး ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော နဂါးခေါင်းကြီးက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လှေငယ်လေး၏အနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဤသည်မှာ အစစ်အမှန် နဂါးဘုရင် မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ သိထားသော်လည်း ဧရာမနဂါးခေါင်းကြီးကို မြင်တွေ့ရခြင်းက သူတို့ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်သွားစေဆဲပင်။

ဧရာမနဂါးခေါင်းကြီးသည် နေနှင့်ကောင်းကင်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော ခမ်းနားသည့် တောင်ထိပ်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူညီနေသည်။ ဖြူရော်သော လရောင်က ထူထပ်သော မြူခိုးများကို ဖြတ်သန်းကာ ဖြာကျနေပြီး နဂါးခေါင်းပေါ်တွင် တွဲလောင်းဆိုင်းငံ့နေသော တောက်ပသည့် မျက်လုံးတစ်စုံသည် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်များဖြင့် တလက်လက် တောက်ပနေပေ၏။

အစစ်အမှန်နဂါးဘုရင်က လူသားဘာသာစကားကို အသုံးပြုပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါက နဂါးလား... ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရားလား..."

နက်ရှိုင်းပြီး ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များ ပါဝင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လူများအားလုံး၏ခန္ဓာကိုယ်များ တောင့်တင်းအေးခဲနေပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်ကြသော်လည်း နျန်နျန်ကမူ ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားခဲ့သည်။

နျန်နျန်က မျက်ရည်များ ပြည့်လာသော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

"အမလေး..."

အိုးကျီရှူက အရင်ဆုံး တုံ့ပြန်လာခဲ့ပြီး သူက ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သူ... သူက ခေါင်းစဉ်တစ်ခု တောင်းဆိုနေတာ... ငါ အခုမှ မှတ်မိတယ်... အဲဒီစာအုပ်ထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတာက ညှို့ငင်ခြင်းသားရဲတွေက လူတွေဆီကနေ ခေါင်းစဉ်တွေ တောင်းဆိုတတ်ကြတယ်တဲ့... ဒါက သူတို့ အဆင့်တက်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ..."

ဤညှို့ငင်ခြင်းသားရဲ၏ စွမ်းရည်များကို အကဲခတ်ကြည့်ရသလောက် သူသည် ယန်သုံးပါးနယ်ပယ်သို့ ချိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်မည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိနေပုံရသည်။

သူသည် ထင်ယောင်ထင်မှားနည်းစနစ်များကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း အစောပိုင်စက ပင်လယ်ရေများကို အမှန်တကယ် အေးခဲသွားစေခဲ့သည်။

သတ်မှတ်ထားသော နယ်မြေအတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည့် ဤသားရဲကို ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ခေါင်းစဉ် ရရှိရန် အမှန်တကယ် ခွင့်ပြုလိုက်မည်ဆိုပါက သူတို့အား မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားစေမည့် တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်။

အိုးကျီရှူက အော်ဟစ်လိုက်၏။

"နျန်နျန်... မဖြေနဲ့နော်..."

ညှို့ငင်ခြင်းသားရဲက အသက်အငယ်ဆုံး ဖြစ်သော နျန်နျန်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သူမ မည်သို့ပင် ဖြေဆိုစေကာမူ အစစ်အမှန် နဂါးဘုရင်က သူ ဓမ္မခန္ဓာ တည်ဆောက်နိုင်စေမည့် မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးမြန်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အစစ်အမှန် နဂါးဘုရင်ဆိုသည်မှာ နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်ရုံသာမက နတ်ဘုရား တစ်ပါးလည်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် 'နဂါး' ဟု ဖြေသည်ဖြစ်စေ 'နတ်ဘုရား' ဟု ဖြေသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးချေ။

တစ်ဖက်လူက ဖြေဆိုလိုက်သရွေ့ သူသည် အသွင်ပြောင်းခြင်းတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းနိုင်ပေမည်။

အိုးကျီရှူ၏လည်ချောင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ အစစ်အမှန်နဂါးဘုရင်၏ အကြေးခွံများ ရိုက်ခတ်နေသော အသံများကြားတွင် တိမ်ဝင်သွားခဲ့သည်။

နျန်နျန်နှင့် စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်၍ စကားပြောရန် ကြိုးစားခြင်းမှာလည်း လုံးဝအသုံးမဝင်ခဲ့ချေ။

နဂါးဘုရင်၏အသံက ထပ်မံ၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တကယ်လို့ မင်း မဖြေဘူးဆိုရင် မင်းတို့ အားလုံး ငါ့ရဲ့စွမ်းအားအောက်မှာ သေဆုံးရလိမ့်မယ်..."

သူ၏ကြီးမားသော မျက်လုံးများတွင် အန္တရာယ်များပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အရိပ်အယောင်တစ်ရပ်ဖြင့် တလက်လက် တောက်ပနေခဲ့သည်။

ဤညှို့ငင်ခြင်းသားရဲသည် ဖရိုဖရဲနတ်ဆိုးပင်လယ်တွင် နှစ်ပေါင်းသောင်းနှင့်ချီ၍ တည်ရှိနေခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသများရှိ အစစ်အမှန် နဂါးဘုရင်များ၏ ဒဏ္ဍာရီများအားလုံးမှာ သူ့ကြောင့်သာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်းပင်။

ရှေးခေတ် အစစ်အမှန် နဂါးဘုရင်အစစ်အမှန်များသည် သမိုင်း၏ရှည်လျားသော မြစ်ကြောင်းတလျှောက်တွင် လူသားဧကရာဇ်များ၏ ချေမှုန်းခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ပျံ့နှံ့နေသော အစစ်အမှန် နဂါးဘုရင်များ၏ဒဏ္ဍာရီများမှာ သူက ခေါင်းစဉ်တစ်ခု တောင်းဆိုရန်နှင့် အစစ်အမှန် နဂါးတစ်ကောင်အသွင် ယူနိုင်ရန် တမင်သက်သက် ဖန်တီးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ဤသည်မှာ သူ၏ ကိုးဆယ့်ကိုးကြိမ်မြောက် ခေါင်းစဉ်တောင်းဆိုသည့် ကြိုးပမ်းမှုပင်။

ဤနောက်ဆုံးကြိုးပမ်းမှု အတွက် အလွဲအချော် မရှိ အောင်မြင်စေရန် သူ ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။

ခေါင်းစဉ်တောင်းဆိုမှု ကိုးဆယ့်ရှစ်ကြိမ် အောင်မြင်ခဲ့ပြီးနောက် သူသည် ဤအနီးတစ်ဝိုက်ရှိ ပင်လယ်ပြင်၏ အကြွင်းမဲ့အုပ်စိုးသူ ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

နောက်ဆုံးတွင် ဖရိုဖရဲနတ်ဆိုးပင်လယ် အတွင်း၌ ဤကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်သော ကလေးမလေးတစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ဆိုရိုးစကားတွင် 'ကလေးများ၏ စကားများက အပြစ်ကင်းစင်သည်' ဟု ဆိုကြရာ ဤခေါင်းစဉ် တောင်းဆိုသည့် ကြိုးပမ်းမှု အောင်မြင်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူသည် အစစ်အမှန် နဂါးဘုရင် ဓမ္မခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ဆောက်နိုင်ပေမည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် သူသည် အစစ်အမှန် နဂါးဘုရင်၏ စွမ်းအားအနည်းငယ်ကို အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်လာပေမည်။

ထိုအချိန်သို့ ရောက်လာပါက သူသည် ရှေးခေတ် အစစ်အမှန် နဂါးဘုရင်များ၏ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းကို မရရှိနိုင်လျှင်ပင် ဒေသ တစ်ခု၏ အုပ်စိုးသူ ဖြစ်လာရန်မှာ လုံးဝပြဿနာ ရှိမည် မဟုတ်ချေ။

ထိုသို့ တွေးမိချိန်၌ ညှို့ငင်ခြင်းသားရဲသည် သူ၏ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။

နျန်နျန်သည် နဂါး၏အသံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမ၏ဆရာနှင့် စီနီယာဦးလေးများကို အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း သူတို့သည် ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မပေးနိုင်ကြချေ။

နျန်နျန်က နှုတ်ခမ်းဆူကာ စတင်၍ ပြောဆိုလိုက်၏။

"နင်က..."

ချင်းဖုန်းကျောင်းတော်မှ လူများသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းထဲသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့ကြသည်။

လူများအားလုံး နျန်နျန်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြသည်။ နျန်နျန် ဖြေဆိုလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပေမည်။

သို့သော် ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် အနောက်ဘက်မှ သွယ်လျပြီး ဖြူရော်နေသော လက်တစ်ဖက် ထွက်လာကာ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းက နျန်နျန်၏နှုတ်ခမ်းများကို ပိတ်ဆို့လိုက်၏။

ဤသည်မှာ ကျုံးချင်ပင်။

ကျုံးချင်က လှုပ်ရှားနိုင်သေးတာလား...

ချင်းဖုန်းကျောင်းတော်မှလူများ မှင်တက်သွားကြ၏။

သို့သော် ကျုံးချင် မည်သည်ကြောင့် လှုပ်ရှားနိုင်သည်ကို သူတို့ စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိကြချေ။

အိုးကျီရှူက အသံပေးပို့လိုက်၏။

"သူ့ကို မြန်မြန်တားလိုက်... နျန်နျန်ကို မဖြေခိုင်းနဲ့..."

ဟူရှန်းညီအစ်ကိုများကလည်း ညှို့ငင်ခြင်းသားရဲ၏ ခေါင်းစဉ်တောင်းဆိုမှုကို နားလည်ထားကြပြီး သူတို့ လေးယောက်လုံး လွန်စွာစိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။

အကယ်၍ ဤညှို့ငင်ခြင်းသားရဲသာ ယနေ့တွင် သူ၏ခေါင်းစဉ်ကို ရရှိရန် အောင်မြင်သွားပါက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိရေပြင် ပျက်စီးယိုယွင်းသွားနိုင်သည်။

ဤညှို့ငင်ခြင်းသားရဲသည် သူ၏နယ်မြေ အတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ယောက် လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်မည်ကို မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။

ကျုံးချင်က ခေါင်းငုံ့ပြီး နျန်နျန်၏နားအနီးသို့ ကပ်ကာ အပြုံးဖြင့် တီးတိုးပြောဆိုလိုက်၏။

နျန်နျန်၏မျက်လုံးများ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကြည်လင်သွားပြီး မော့ကြည့်ကာ ကျုံးချင်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

နျန်နျန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလို ပြောလိုက်ရင် နည်းနည်းရိုင်းရာ မကျဘူးလား..."

ကျုံးချင်က အတည်ပြုသည့် အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်၏။

နျန်နျန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"နင်က အသုံးမကျတဲ့ ချေးတုံးကြီးပဲ..."

ဧရာမနဂါးခေါင်းကြီးသည် သိသာထင်ရှားစွာပင် မှင်တက်သွားပြီး သူ၏အကြေးခွံများ ပွတ်တိုက်သံများကြားတွင် အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

"ဝေါင်း..."

နဂါးခေါင်းကြီး၏ ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး နက်ရှိုင်းသောအသံသည် စူးရှပြီး ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပေ၏။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...

အစစ်အမှန် နဂါးဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

မိုးကောင်းကင်ယံမှ မရေမတွက်နိုင်သော အကြေးခွံများ မိုးရွာချသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာပြီး တောင်ကြီးတစ်လုံးအလား ကြီးမားသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ပြိုလဲကျလာကာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ရေထဲသို့ တောင်ကြီးတစ်လုံး ပြိုကျသွားသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး မီတာတစ်ရာခန့် မြင့်သော ဧရာမရေလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

အစစ်အမှန် နဂါးဘုရင်၏ခန္ဓာကိုယ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ ချင်းဖုန်းကျောင်းတော်မှ လူများသည်လည်း ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး နျန်နျန်ကို အိုးကျီရှူက ပွေ့ချီလိုက်သည်။

အိုးကျီရှူက ပြောဆိုလိုက်၏။

"လိမ္မာလိုက်တဲ့ နျန်နျန်လေး..."

"တော်လိုက်တဲ့ ကောင်လေး..."

ဟူရှန်းက ရှေ့သို့လျှောက်လှမ်းလာပြီး ကျုံးချင်၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားတာပါလား... မင်းလည်း ယင်သုံးပါးနယ်ပယ်မှာ ရှိနေတာ မဟုတ်လား..."

ဟူရှန်းသည် ကျုံးချင်၏ကျင့်ကြံဆင့်အခြေခံမှာ သာမန်သာ ဖြစ်ပုံရသည်ကို မြင်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် အစောပိုင်းက သူ မလှုပ်ရှားနိုင်ချိန်တွင် ကျုံးချင်က နျန်နျန်နှင့် ဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့မိပေ၏။

ဤသည်မှာ ကျုံးချင်၏ စိတ်စွမ်းအားက သူ့ထက် သေချာပေါက် သာလွန်နေကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။

သို့သော် ချင်းဖုန်းကျောင်းတော်သည် ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်ကြံခြင်းကို အဓိကထားသော ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်း ဖြစ်ကြောင်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် သူတို့၏ စိတ်စွမ်းအားသည် သာမန်ယင်သုံးပါးနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများထက် အနည်းငယ် နိမ့်ကျနေသည်မှာ သဘာဝပင်။

ဤခန့်မှန်းချက်အရ ကျုံးချင်၏အဆင့်သည်လည်း ယင်သုံးပါးနယ်ပယ်တွင် ရှိနေနိုင်သည်။

ဟူရှန်းက ဆက်လက်၍ မေးမြန်းလိုက်၏။

"မင်းက တကယ်ပဲ ဘယ်ဂိုဏ်းကမှ မဟုတ်ဘူး... ဘယ်အင်အားစုကမှလည်း မဟုတ်ဘူးလား... ငါတို့နဲ့ မပူးပေါင်းချင်ဘူးလား... ညှို့ငင်ခြင်းသားရဲနဲ့ ကြုံရတယ်ဆိုတာ ဒီခရီးစဉ်က မငြိမ်းချမ်းဘူးဆိုတဲ့ သဘောပဲ... ငါတို့က ချက်ချင်းပြန်လှည့်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်... မင်း ငါတို့နဲ့အတူ ချင်းဖုန်းကျောင်းတော်ကို ပြန်လိုက်ခဲ့ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ..."

အကယ်၍ သူတို့သာ ယင်သုံးပါးနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကို ပြန်ခေါ်သွားနိုင်မည်ဆိုပါက ဤသည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်မှာပင် နျန်နျန်က အိုးကျီရှူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ရယ်မောကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... တကယ်လို့ နင် ငါတို့ ကျောင်းတော်ကို လာရင် ဒီမိန်းမပျိုလေးက နင့်ကို ကာကွယ်ပေးမယ်... ဘယ်သူမှ နင့်ကို အနိုင်မကျင့်ရဲစေရဘူး..."

လျှူရှန်းနှင့် ဖိုရှန်းတို့ကလည်း အနောက်မှလိုက်ပါလာပြီး ကျုံးချင်အား ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူ့အပေါ် လေးစားမှုကို ပြသလိုက်ကြသည်။

ကျုံးချင်က အပြုံးနှင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောဆိုသည်။

"ငါတို့ ဒီနေရာမှာပဲ လမ်းခွဲကြတာပေါ့..."

ဟူရှန်းက မှင်တက်သွားပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်းက အခု ငါတို့နဲ့ လမ်းခွဲချင်တယ်လို့ ပြောနေတာလား... မင်း အလယ်ပိုင်းဒေသကို သွားအုံးမလို့လား..."

ကျုံးချင်က အတည်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ဟူရှန်းက ပြောဆိုသည်။

"မင်း... ကောင်လေး... အဲ့ဒီအလယ်ပိုင်းဒေသက မင်းရဲ့ ယင်သုံးပါးနယ်ပယ် ကျင့်ကြံမှုလောက်နဲ့ မလုံလောက်ဘူး... မင်းက လဲ့ဟိုင်တောင်ကြား ကိုတောင် မရောက်သေးဘဲ ညှို့ငင်ခြင်းသားရဲတစ်ကောင်နဲ့ ကြုံတွေ့နေရပြီ... ဖရိုဖရဲနတ်ဆိုးပင်လယ်က မကြာသေးခင်က မငြိမ်းချမ်းဘူး ဆိုတာ သိသာထင်ရှားတယ်... နားထောင်အုံး... ငါတို့နဲ့အတူ ပြန်လိုက်ခဲ့ပါ... တကယ်လို့ မင်းက ငါတို့နဲ့ မပူးပေါင်းချင်ရင်တောင် ကမ်းပေါ်ရောက်တာနဲ့ ငါတို့ လမ်းခွဲလို့ ရတယ်..."

ကျုံးချင်သည် ခေါင်းခါယမ်းနေဆဲပင်။

ယခုအချိန်၌ အိုးကျီရှူသည်လည်း အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ညီငယ်လေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ... မင်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေက ကြီးမားပြီး အလယ်ပိုင်းဒေသကို သွားချင်တယ် ဆိုတာ ငါတို့ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီခရီးစဉ်က တကယ်ကို သေသေချာချာ စီစဉ်ဖို့ လိုတယ်... ဒါ့ပြင် အခု နောက်ထပ်လှေတစ်စီးတောင် မရှိတော့ဘူး... ပြီးတော့ ဖရိုဖရဲနတ်ဆိုးပင်လယ်မှာ လေကြောင်းတားမြစ်ချက်တွေ ရှိနေလို့ အတင်းအကြပ် ဖြတ်ကူးဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဆိုတာ မင်းလည်း သိထားပြီးသားလေ..."

ကျုံးချင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းက ရွက်ဖျင်စကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်သွားခဲ့သည်။

သူ၏မျက်လုံးများက သိပ်မဝေးလှသော နေရာရှိ အနက်ရောင်ကျောက်ဆောင်များဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကျုံးချင်က ပြောဆိုလိုက်၏။

"လှေတစ်စင်း ရှိကောင်း ရှိနိုင်တယ်..."

အနက်ရောင်ကျောက်ဆောင်များ၏ နောက်ဘက်တွင် အရိပ်မည်းတစ်ခု ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။

ထိုပုံရိပ်သည် လူနှင့်တူသော်လည်း မြေခွေးမျက်နှာရှိပြီး သူ၏ ညစ်ထေးနေသော အရေပြားကို မီးခိုးပြာရောင် အမွှေးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ လှေပေါ်ရှိ လူများကို မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အမူအယာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

အိုးကျီရှူက ရှေးဟောင်းစာပေများတွင် ဖော်ပြထားသော ညှို့ငင်ခြင်းသားရဲ၏အသွင်အပြင်ကို တွေးတောမိပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အဲ့ဒါက ညှို့ငင်ခြင်းသားရဲပဲ... သူ မသေသေးဘူး..."

ချင်းဖုန်းကျောင်းတော်မှ လူများသည် သူတို့၏ ဓားများကို တပြိုင်နက်တည်း ဆွဲထုတ်လိုက်ကြ၏။ ညှို့ငင်ခြင်းသားရဲက ခုန်ထွက်လာကာ တိုက်ရိုက်ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

ဟမ့်...

ညှို့ငင်ခြင်းသားရဲက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်... ငါ့ရဲ့ ရှေ့ဆက်မယ့် လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်ခဲ့တယ်... မင်းတို့ ထွက်သွားလို့ ရမယ်လို့ ထင်နေတုန်းပဲလား... အဲဒီလောက် မလွယ်ဘူး..."

သူ၏အသံတွင် အဆုံးမဲ့ မုန်းတီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ညှို့ငင်ခြင်းသားရဲသည် သူ၏ခေါင်းစဉ်ကို ရယူရန် ကျရှုံးခဲ့သော်လည်း သူ၏မွေးရာပါစွမ်းအားမှာ အလွန်ထူးကဲနေပြီးဖြစ်သည်။ သူ ဒေါသတကြီး ထုတ်လွှတ်လိုက်သော နက်နဲသိမ်မွေ့ချီများကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေဟာနယ်မှာ တုန်ခါပြီး ပုံပျက်တွန့်လိမ်သွားခဲ့သည်။

ဟူရှန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါ... ဒီညှို့ငင်ခြင်းသားရဲက တကယ့်ကို ယန်သုံးပါးနယ်ပယ် တည်ရှိမှုတစ်ခုပဲ..."

ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်တန်း ပွင့်အံ့ထွက်လာပြီး ညှို့ငင်ခြင်းသားရဲနှင့်အတူ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လေဟာနယ် ဥပဒေသများကို တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။

ချင်းဖုန်းကျောင်းတော်မှ လူများသည် ရေခဲလှိုဏ်ဂူအတွင်း ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့ ဒီနေရာမှာ သေရတော့မှာလား....

လူများအားလုံး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေစဉ်တွင် ကျုံးချင်က သူ၏လက်ချောင်းကို ညင်သာစွာ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

"အား..."

ညှို့ငင်ခြင်းသားရဲက စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လေဟာနယ်ကို တုန်ခါသွားစေသော သူ၏တိုက်ခိုက်မှု ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

နောက်ထပ်အချိန်တခဏတွင် ညှို့ငင်ခြင်းသားရဲ၏ခန္ဓာကိုယ် လှေကုန်းပတ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ကျဆင်းလာပေ၏။

ညှို့ငင်ခြင်းသားရဲက အသနားခံလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... ချမ်းသာပေးပါ... ကျွန်တော်က သခင်ကြီးရဲ့ ကြီးမြတ်မှုကို မမြင်နိုင်ခဲ့တာပါ..."

လူများအားလုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"အမ်..."