ကွဲပြားခြားနားသော မြင်ကွင်း
Vol. 34 Ch. 337
လူတစ်စု အတူတကွ ခရီးသွားနေကြကာ မြို့သည် စည်ကားနေသော်လည်း အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။
သူတို့အဖွဲ့သည် လီတစ်ဝက်ခန့်ပင် မလျှောက်ရသေးမီ တိုက်ခိုက်မှုလေးငါးခုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ရပေ၏။
လူတချို့က လုယက်ရသောပစ္စည်းများကို မမျှမတ ခွဲဝေမှုကြောင့် ဖြစ်ပြီး လူတချို့ကမူ စကားများ ရန်ဖြစ်မှုကြောင့် သို့မဟုတ် ဈေးနှုန်း အဆင်မပြေမှုကြောင့်ဖြစ်သည်။
ဤနေရာတွင် စည်းကမ်းကန့်သတ်ချက်များ မရှိပုံရပြီး အရာအားလုံးကို ခွန်အားဖြင့်သာ ဆုံးဖြတ်နေကြသည်။
လက်သီးပိုကြီးသူက အသံပိုကျယ်ပေ၏။
ဤနေရာမှ ပေးစွမ်းသော ခံစားချက်မှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေခြင်းပင်။
ကျုံးချင်သည် နေရာအနှံ့အပြားသို့ သွားရောက်ခဲ့ဖူးပြီး ခရီးများစွာ သွားလာခဲ့ဖူးသူ တစ်ဦးအဖြစ် သူ့ကိုယ်သူ သတ်မှတ်ထားသည်။
သို့သော် သူသည် ဤမျှထိ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော နယ်မြေမျိုးကို သူ အမှန်တကယ်ပင် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။
ထိုသို့ဆိုသည့်တိုင် ကပ်ရောဂါဆန်သော ဖရိုဖရဲ အခြေအနေက ကွဲပြားခြားနားသော ကြီးပွားတိုးတက်မှု တစ်မျိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။
ဖြစ်နိုင်သည်က အပြစ်အနာအဆာ ရှိနေခြင်းမှာ ပြီးပြည့်စုံခြင်းတစ်မျိုး ဖြစ်ပြီး ပုံပျက်နေခြင်းမှာ ပုံမှန်အခြေအနေတစ်မျိုး ဖြစ်သည်ဟူသည့် အရာ ဖြစ်နေသလော...
အချိန်နာရီဝက်ခန့် လျှောက်သွားပြီးနောက် သူတို့အဖွဲ့သည် ထျန်ရှန်းမျှော်စင်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပေ၏။
သူတို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် လူများ အဝင်အထွက် ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။
ဤနေရာ၌ အလွှာပေါင်းစုံမှလူများ ရှိနေကြသည်။
လူတချို့က ကျယ်လောင်ပြီး ပေါ့ပါးလွတ်လပ်စွာ စကားပြောဆိုနေကြပြီး တက်ကြွမှု အပြည့် ရှိနေကြ၏။
လူတချို့က တီးတိုးစကားပြောနေကြပြီး အလွန်လျှို့ဝှက်သော အကြောင်းအရာ တစ်ခုခုကို ဆွေးနွေးနေပုံရသည်။
တခြားသူများကမူ နက်ရှိုင်းသော အကြည့်များဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို အဆက်မပြတ် လေ့လာအကဲခတ်နေကြပြီး သူတို့ထံတွင် မည်သည့်အကြံအစည်များ ရှိနေသည်ကို မသိနိုင်ချေ။
ကျုံးချင်တို့အဖွဲ့သည် ပြတင်းပေါက်နားရှိ နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီး သူတို့အားလုံး ထိုင်လိုက်ကြ၏။
ဟူရှန်းက တခြားသူများကို တိတ်တဆိတ် သတိပေးလိုက်သည်။
"လဲ့ဟိုင်မြို့က အရမ်းရှုပ်ထွေးတယ်... ငါတို့ အပြင်ရောက်နေတဲ့ အချိန်မှာ လုံလောက်တဲ့ သတိထားမှုကို ထိန်းသိမ်းထားရမယ်..."
ထိုစကားများကို အိုးကျီရှူ နှင့်တခြားသူများက သဘောတူခဲ့ကြ၏။
ပုံမှန်အားဖြင့် ဂရုမစိုက်တတ်ပုံရသော နျန်နျန် ပင်လျှင် သူမ၏မျက်နှာလေးပေါ်တွင် အလေးအနက်ထားမှုများ ရှိနေကာ ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။
ကျုံးချင်ကမူ လျစ်လျူရှုသော အမူအရာဖြင့် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ကြည့်နေခဲ့သည်။
ဟူရှန်းသည် လူတိုင်းကို မှာကြားပြီးနောက် ကျုံးချင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
"စီနီယာ့ကို ရယ်စရာ ဖြစ်အောင် လုပ်မိပြီ ထင်တယ်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စွမ်းအားက မကြီးမားတော့ အပြင်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ဂရုစိုက်ပြီး သတိထားတာ အကောင်းဆုံးပဲလေ..."
ကျုံးချင်က ခေါင်းခါယမ်းပြကာ ပြောဆိုလိုက်၏။
"လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် ရှင်သန်ရပ်တည်ရေးနဲ့ ပြဿနာ ဖြေရှင်းရေး နည်းလမ်းတွေ ရှိကြတာပဲ... ဂရုစိုက်တာက မှန်ကန်ပါတယ်... ကိုယ့်ရဲ့အသက်အတွက် သတိထားတာက ဉာဏ်ပညာရှိတဲ့ သူတစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ... ရယ်စရာ ဘာရှိလို့လဲ..."
မကြာမီမှာပင် အစားအသောက်နှင့် ဝိုင်အရက်များ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူတို့အဖွဲ့သည် စကားပြောဆိုရင်း အရက်သောက်ကြပြီး အခြေအနေသည် သဟဇာတ ဖြစ်နေပေ၏။
ကျုံးချင်၏ ချဉ်းကပ်ရ လွယ်ကူမှုက အိုးကျီရှူနှင့် တခြားသူများအပေါ် ကျရောက်နေသော ဖိအားများကို များစွာလျော့ကျသွားစေခဲ့သည်။
ကျုံးချင်၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်စွမ်းအားကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးကတည်းက သူတို့သည် သူ့ကို လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ် မဆက်ဆံရဲတော့ချေ။
ထို့ပြင် သူ၏ အမူအရာနှင့် စကားပြောဆိုမှုများမှာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းလှသည်။
ထိုက်တောင်ကြီး ပြိုကျလာလျှင်ဖြစ်စေ မြစ်ဝါမြစ် ရေလျှံလာလျှင်ဖြစ်စေ မတုန်မလှုပ် ရှိနေမည့် အရှိန်အဝါမျိုးကို သူက ထုတ်လွှတ်ထားပြီး အစွမ်းထက်သော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ စစ်မှန်သောဟန်ပန်ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းကို ခံစားရစေ၏။
အချိန်တခဏအတွင်း ကျုံးချင်အပေါ် လူတိုင်း၏လေးစားမှုမှာ ပို၍အားကောင်းလာခဲ့သည်။
ထျန်ရှန်းမျှော်စင်ရှိ ဝိုင်အရက်မှာ အမှန်တကယ်ကို ကောင်းမွန်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။
ကျုံးချင်သည် သူ၏ဝိုင်အရက်ကို သောက်ရင်း သူ၏အမြင်အာရုံ အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို ရံဖန်ရံခါ လေ့လာကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။
ကျင့်ကြံသူဖြစ်ရတာ ကောင်းတယ်လို့ လောကကြီးက ပြောကြတယ်....
သို့သော် ကျင့်ကြံသူများတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်ပြဿနာများ ရှိကြသည်။
ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ လမ်းမပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော လမ်းသွားလမ်းလာများ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ရှိနေခဲ့ပေ၏။
မရေမတွက်နိုင်သော လူများက အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။
သာမန်လူများက ငွေအနည်းငယ်အတွက် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အလုပ်လုပ်ကြရသည်။
ကျင့်ကြံသူများက ကျင့်ကြံရေးအရင်းအမြစ်များအတွက် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။
အခြေခံအားဖြင့် ထိုနှစ်ခုကြားတွင် ကြီးမားသော ကွာခြားချက် မရှိလှချေ။
ထို့အပြင် ကျုံးချင်သည် အဓိက ဒေသန္တရ လက္ခဏာ တစ်ခုကိုလည်း သတိထားမိခဲ့ပေ၏။
လမ်းမရှည်ကြီးပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က လူခေါ်သည့် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို ဝှေ့ယမ်းကာ အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။
"ကောင်းကင်လေပြင်းအဖွဲ့က ပျောက်ဆုံးပင်လယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို စူးစမ်းလေ့လာချင်တာကြောင့် စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ ဖွဲ့ဖို့ ကောင်းကင်နက်နဲသိမ်မွေ့ နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ကို ခေါ်ယူနေပါတယ်..."
"မိုးပြာလင်းယုန်အဖွဲ့ က ယင်သုံးပါးနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ကို ခေါ်ယူချင်ပါတယ်... အခကြေးငွေက ညှိနှိုင်းလို့ ရပါတယ်..."
"ဒြပ်စင်ငါးပါးဂိုဏ်း က မြေကမ္ဘာနက်နဲသိမ်မွေ့ နယ်ပယ် ကနေ ယင်သုံးပါးနယ်ပယ် အထိ လူတစ်ရာ ခေါ်ယူနေပါတယ်... အရင်လာသူ အရင်ရပါ... လူပြည့်ရင် ခေါ်ယူမှု ရပ်ပါမယ်..."
ဤနေရာတွင် အမျိုးမျိုးသော အင်အားစုများနှင့် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများ ဖွဲ့စည်းထားသည့် ယာယီအဖွဲ့ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေခဲ့သည်။
ကျုံးချင်က ဘဝပေါင်းစုံကို လေ့လာကြည့်ရှုရင်း အရက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။
ဤအရက်တွင် အမှန်တကယ်ကို ထူးခြားသော အရသာတစ်မျိုး ရှိနေပေ၏။
သို့သော် မတော်တဆမှုများနှင့် အဖြစ်အပျက်များဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာက အရင်ရောက်လာမည်ကို ဘယ်သောအခါမျှ မသိနိုင်သော အရာများပင်။
ကျုံးချင်က ပြဇာတ်ကို ကြည့်နေစဉ် သူသည်လည်း အခြားသူများ၏မျက်လုံးထဲတွင် ပြဇာတ်တစ်ပွဲ ဖြစ်လာမည်ကို သူ မသိခဲ့ချေ။
ကျုံးချင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာကြည့်ရှုနေစဉ် အရက်ဆိုင်ရှိ သူ၏ ညာဘက်စားပွဲတစ်ခုမှ အရပ်ကိုးပေမြင့်သော တောင့်တင်းသန်မာသည့် လူထွားကြီးတစ်ဦးက အေးစက်တင်းမာစွာ မေးမြန်းလိုက်၏။
"ကောင်လေး... မင်းကိုကြည့်ရတာ လူသစ်ဖြစ်တဲ့ပုံပဲ... လဲ့ဟိုင်မြို့ကို အခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာလား... အပြင်ထွက်ရင် သတိထားဖို့ မင်းရဲ့အိမ်ကလူကြီးတွေက သင်မပေးလိုက်ဘူးလား..."
ထိုလူထွားကြီးသည် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရှည်လျားသော စားပွဲကို ချက်ချင်းရိုက်ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုသည်။
"မင်း အခုလေးတင် ငါ့ကို သုံးခါလောက် ကြည့်သွားတယ်... မင်းရဲ့ အကြည့်က ငါ့ကို အရမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ်... ပြောစမ်း... အဲဒီအတွက် ဘာလုပ်သင့်လဲ..."
သူ စကားပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ကျုံးချင်ထံသို့ တိုက်ရိုက်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့လေပြီ။
သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သူ၏စားပွဲမှ လူခြောက်ယောက်လည်း လှုပ်ရှားလာခဲ့ကြသည်။
"အခု ကြည့်စရာ ပြပွဲကောင်းတစ်ပွဲ ရပြီ..."
ရုတ်တရက် ဆူညံပြီး စည်ကားနေသော အရက်ဆိုင်မှာ ပို၍သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာခဲ့ပေ၏။
တချို့လူများက ပြပွဲကောင်းတစ်ပွဲကို သဘောကျပြီး ပြဿနာတက်မည်ကို ဂရုမစိုက်သည့်အလား မြင်ကွင်းကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေကြသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က မှတ်ချက်ချလိုက်၏။
"ဒီလူငယ်လေးက ရှီးမန်ရဲ့ ပစ်မှတ်ထားတာကို ခံလိုက်ရပြီ... ဒီနေ့ သူသာ အပြည့်အဝ ငွေညှစ်မခံရရင် ဒီအရက်ဆိုင်ကနေ ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်..."
အခြား တစ်ယောက်က ထောက်ခံလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်မလား... ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ရှီးမန်ရဲ့ ပစ်မှတ်ထားတာကို ခံရတဲ့ အဲ့ဒီလူစုက သူတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေအားလုံး အလုခံရရုံတင် မကဘူး အတွင်းခံတောင် မကျန်ခဲ့တာကို ငါ မှတ်မိသေးတယ်... သူတို့ ရှက်ရွံ့ပြီး ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ခုခံချင်ခဲ့ပေမဲ့ ဘာဖြစ်သွားလဲ... သူတို့ရဲ့ လည်ပင်းတွေ လိမ်ချိုးခံလိုက်ရတယ်လေ..."
"နောက်တစ်ကြိမ်ကျတော့ ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းက တပည့်တစ်စုက သူ့ရဲ့ ပစ်မှတ်ထားတာကို ခံရပြန်တယ်... အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ လူငယ်လေးတွေက တခြားသူတွေကို ဖိနှိပ်ဖို့ သူတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အင်အားကိုတောင် အသုံးပြုဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်... ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်သွားလဲ... သူတို့ရဲ့ ပြာတွေ လွင့်စင်သွားခဲ့တယ်... ဒီနေ့တော့ လဲ့ဟိုင်မြို့က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကျားခုနစ်ကောင် ရဲ့ နာမည်ဆိုးက နောက်တစ်ကြိမ် တိုးလာအုံးမယ် ထင်တယ်..."
ကျုံးချင်က လူအုပ်ကြီး၏ တီးတိုးပြောဆိုနေသော ဆွေးနွေးသံများကို နားထောင်နေခဲ့သည်။
သူ ဆူဖြိုးသော သိုးတစ်ကောင်အဖြစ် ပစ်မှတ်ထားခံလိုက်ရကြောင်းကို နားလည်သွားခဲ့ပေ၏။
အမှန်အားဖြင့် သူတို့အဖွဲ့ ကမ်းပေါ်ရောက်ကတည်းက မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံနေရခြင်းဖြစ်သည်။
ရှီးမန် ဦးဆောင်သော ဤအုပ်စုသည် ပထမဆုံး မဟုတ်သော်လည်း သူတို့သည် ပထမဆုံး ထွက်လာသူများပင်။
ကျုံးချင်၏အရှိန်အဝါသည် သာမန်ထက် သာလွန်ထူးကဲနေပေ၏။
ထိုသို့ဆိုသည့်တိုင် သူက အပြစ်ကင်းစင်သော လူသစ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူနေခဲ့သည်။
ဤကဲ့သို့ လူမျိုးသည် မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၏မျက်လုံးထဲတွင် ဆူဖြိုးသော သိုးတစ်ကောင် ဖြစ်နေကြောင်း ထင်ရှားသည်။
ရှီးမန်က ခြိမ်းခြောက်လိုက်၏။
"ကောင်လေး... မင်းကို ငါ စကားပြောနေတယ်လေ... မင်းက ဆွံ့အနေတာလား..."
ရှီးမန်တို့အဖွဲ့သည် ကျုံးချင်၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကာ...
သူက အိုးတစ်လုံးခန့် ကြီးမားသော လက်သီးကို ဆုပ်ကာ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ အကြည့်က ငါ့ကို အရမ်းစိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ်... တကယ်လို့ ဒီနေ့ မင်းက ငါ စိတ်ကျေနပ်လောက်တဲ့ အဖြေတစ်ခု မပေးနိုင်ရင် မင်းရဲ့ခေါင်းကို လိမ်ချိုးပြီး ညအိပ်ယာဝင် ခေါင်းအုံးအဖြစ် အသုံးပြုတာကို ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့..."
သူ ပြဿနာရှာသည့် အကြောင်းပြချက်မှာ အမှန်တကယ်ကို အထင်သေးစရာ ကောင်းလှသည်။
သို့သော် ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောကပင်။
ဤနေရာ၌ တောတွင်းဥပဒေသမှာ ပြောင်းလဲ၍ မရသော စည်းမျဉ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ပိုကြီးသောလက်သီးက အမှန်တရားဖြစ်ပြီး ပို၍အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားက တရားမျှတမှု ဖြစ်ပေ၏။
တစ်ဖက်လူအပေါ် အမှန်တကယ် အကြံအစည် ရှိလာချိန်၌ အမြင်မကြည်ခြင်းကပင် လှုပ်ရှားရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်။
ကျုံးချင်က အလျင်စလိုမရှိဘဲ ဝိုင်အရက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။
သူ၏အကြည့်များတွင် အေးစက်မှုတစ်ခုဖြင့် ရောယှက်နေလေပြီ။
သူက မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ရင် မင်း ကျေနပ်မယ်လို့ ထင်လဲ..."
ရှီးမန်က သူ မရဏလောက၏အစွန်းတွင် အကြိမ်ကြိမ် ကခုန်နေကြောင်း လုံးဝမသိဘဲ ပြုံးလိုက်၏။
သူက ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာဖြင့် ခြိမ်းခြောက်နေဆဲပင်။
"မင်းရဲ့ သိုလှောင်အိတ်နဲ့ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံရေးအရင်းအမြစ်တွေ အားလုံးကို ပေးလိုက်... ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ ငါ စဉ်းစားပေးမယ်... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် လာမယ့်နှစ် ဒီအချိန်က မင်းရဲ့ သေဆုံးတဲ့ နှစ်ပတ်လည်နေ့ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."
ဤကဲ့သို့ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ခြိမ်းခြောက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ကျုံးချင်က မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြသော်လည်း ဟူရှန်းနှင့်သူ၏ အဖွဲ့ကမူ ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်တော့ချေ။
ကျုံးချင်သည် သူတို့ ဖိတ်ခေါ်ထားသူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်၌ ဤကောင်စုတ်များက စီနီယာ့ကို သူတို့ရှေ့တွင်ပင် ခြိမ်းခြောက်ငွေညှစ်နေကြ၏။
ကျုံးချင်က သူတို့ကို အလွယ်တကူ ခြေမွှပစ်နိုင်ကြောင်း သူတို့ သိသော်လည်း ဤလူယုတ်မာများသည် ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှပြီး လူများကို လှည့်စားနေကြသည်။
သူတို့ကို သေလူများအဖြစ် သတ်မှတ်နေကြခြင်း ဖြစ်သလော...
ဟူရှန်းက ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပြောဆိုလိုက်၏။
"စီနီယာ... ဒီကောင်တွေက စီနီယာရဲ့ အာရုံစိုက်မှုနဲ့ မတန်ပါဘူး... သူတို့ကို ကျွန်တော် ရှင်းလင်းလိုက်ပြီး မေ့လို့မရနိုင်တဲ့ သင်ခန်းစာ တစ်ခု ပေးလိုက်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ..."
သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ယင်သုံးပါးနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အားကောင်းသော ဖိအားတစ်ခုက ယခင်က ဆူညံနေခဲ့သော အရက်ဆိုင်ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။
ယင်သုံးပါးနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သော ရှီးမန်က ပြောလိုက်၏။
"ဟဲ ဟဲ... မင်းက ငါ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးချင်တာလား... အဲဒီအတွက် မင်းမှာ အရည်အချင်း ရှိလို့လား..."
ဟူရှန်း၏ အားကောင်းသော အရှိန်အဝါကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူ၏အမူအယာသည် ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိချေ။ သူသည်လည်း သူ၏အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ယင်သုံးပါးနယ်ပယ် တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။