အခန်း (၈၇-၈၈)

အခန်း (၈၇) - တွေ့ဆုံခြင်း

ကူမော့နှင့် သူ၏ ညီမသည် ရန်စန်းနျန်နှင့်အတူ တုန်းဖျင်ခရိုင် သို့ မသွားခဲ့ကြပေ။

ကူချူတုန်း၏ မင်ယွီကျင့်စဉ် မှာ အစောပိုင်း အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးပြီး သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုကို တည်ငြိမ်စေရန် အချိန်လိုအပ်နေသေးသည်။ ရန်စန်းနျန်မှာမူ အလောတကြီး ဖြစ်နေပြီး တုန်းဖျင်ခရိုင် တွင် သတင်းအချက်အလက်များကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး စုဆောင်းရန် လိုအပ်နေလေသည်။

ထို့ကြောင့် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် ရန်စန်းနျန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လဝက်နီးပါး ကြာမှသာ ခရီးထွက်ခဲ့ကြသည်။

ဤသီတင်းနှစ်ပတ်အတွင်း ယွင်ကျိုးနယ် သိုင်းလောက မှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး တရားမျှတသော အင်အားစုများနှင့် မိစ္ဆာ အင်အားစုများကြားက နီးကပ်လာပြီဖြစ်သော တိုက်ပွဲကြီး အကြောင်း သတင်းများက ဒေသတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ ကြီးမားသော လှုပ်ခတ်မှုကြီးကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ကြောင်မိစ္ဆာ အမှုမှာ ချက်ချင်းပင် လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရပြီး ဂရုစိုက်သူ နည်းပါးသွားလေတော့သည်။

အင်အားစု အသီးသီးက စိတ်အားထက်သန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့ကြ၏။

ထိပ်တန်း အင်အားစု ခုနစ်ခုအနက်၊ ယခုအခါ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သော အရပ်လေးမျက်နှာ ဓားဂိုဏ်း နှင့် ပွဲစတင်ခဲ့သော ရှင်းရိမဟာမိတ်အဖွဲ့ တို့မှလွဲ၍ အခြား ဂိုဏ်းငါးခုလုံးက တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့နောက်တွင် ဒေသအသီးသီးမှ အခြားသော အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းများလည်း ပါဝင်လာကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ကူမော့နှင့် အဆက်အသွယ်ရှိသော ကျူးရှန်းခရိုင် မှ ထန်မိသားစု နှင့် ကူမော့နှင့် ရှုပ်ထွေးသော ဆက်ဆံရေးရှိခဲ့သည့် လင်းပုချီ ၏ မိခင်ဂိုဏ်းဖြစ်သော ပါရှန်းဓားဂိုဏ်း တို့လည်း ပါဝင်ကြလေသည်။

အားလုံးက သူတို့၏ တပည့်များကို အကူအညီပေးရန် စေလွှတ်ခဲ့ကြပြီး၊ အခြေအနေ အများစုတွင် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်များ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ ချန်လန်ဓားဂိုဏ်း ၏ လောကီနှင့် ကင်းကွာနေသော ခေါင်းဆောင် ချီထျန်းရှူး ကိုယ်တိုင် တုန်းဖျင်ခရိုင် သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းက ဤဖြစ်ရပ်၏ တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အခြေအနေကို ပိုမို ကြီးမားသွားစေခဲ့သည်။

ချန်လန်ဓားဂိုဏ်း ၏ ခေါင်းဆောင် ချီထျန်းရှူး သည် ယွင်ကျိုးနယ် ၏ သိုင်းဆရာကြီး ဆယ်ပါးအနက် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ ယွင်ကျိုးနယ် တွင် နံပါတ်တစ် သိုင်းဆရာကြီး နှင့် အစွမ်းအထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် လူအများက အသိအမှတ်ပြုထားကြသည်။ ထို့အပြင် သူသည် ကန်းနိုင်ငံတော် ၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး လူဆယ်ဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကန်းနိုင်ငံတော် ၏ သိုင်းပညာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် သတ္တမနေရာ၌ ရှိနေသူ ဖြစ်ကာ တကယ့်ကို နာမည်ကျော် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ပင်ဖြစ်သည်။

ချီထျန်းရှူး တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး နှစ်ရက်အကြာတွင် ယွင်ကျိုးနယ် ၏ သိုင်းဆရာကြီး ဆယ်ပါးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သော ဝူခရိုင် မှ ဝူမိသားစု ၏ ဓားရူးသွပ်သူ ဝူလျှိုကျစ် နှင့် ချူရှန်ဓားဂိုဏ်း ၏ ဓားသခင် လီချိုးယွီ တို့လည်း လူသိရှင်ကြား ထွက်ပေါ်လာကြပြီး တုန်းဖျင်ခရိုင် သို့ ဦးတည်သွားကြလေသည်။

ရုတ်တရက် တရားမျှတသော သိုင်းလောက တွင် လမင်းကိုးကွယ်ဂိုဏ်း ဌာနခွဲကို တိုက်ခိုက်ရန် သိုင်းဆရာကြီး သုံးဦး ရှိလာခဲ့ပြီး၊ ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က လမင်းကိုးကွယ်ဂိုဏ်း ဌာနခွဲကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်ကထက်ပင် ပိုမို ကြီးမားသော အရှိန်အဟုန် ဖြစ်လေသည်။

တုန်းဖျင်ခရိုင် သည် လင်းကျန်းမြို့ နှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း မကပ်ပေ။ ၎င်းသို့ ရောက်ရန် ချင်းယန်ခရိုင် ရှိ ခရိုင်နှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းရမည် ဖြစ်သည်။

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် ဆယ်ရက်နီးပါး ခရီးနှင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တုန်းဖျင်ခရိုင် သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ တုန်းဖျင်ခရိုင် သို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် ၎င်း၏ တကယ်ကို ကြမ်းတမ်းသော ပထဝီဝင် အနေအထားကို သူတို့ ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ တောင်တန်းများမှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး မြင့်မားသော တောင်ထွတ်များ ဝန်းရံနေ၏။ အပြင်လူများအတွက်မူ ဤနေရာတွင် လမ်းမပျောက်အောင် သွားနိုင်ခြင်းကပင် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ အခြားကိစ္စများ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ချေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ရန်စန်းနျန်က အလွန် အသေးစိတ်ကျသော မြေပုံတစ်ခုကို ကြိုတင် ပေးထားခဲ့သဖြင့် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ လမ်းမပျောက်ခဲ့သလို လမ်းမှားလည်း မရောက်ခဲ့ပေ။

ထိုနေ့ ညနေစောင်းတွင် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် ကြီးမားသော တောင်ကြီးတစ်တောင်၏ ခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

ကူချူတုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို၊ ဒီတောင်ကို ကျော်သွားရင် ထိုက်အန်းခရိုင် ရဲ့ နယ်မြေကို ရောက်ပြီ။ မမရန် က ကျွန်မတို့ကို အဲ့ဒီမှာ စောင့်နေတာ။ ထိုက်အန်းခရိုင် ကို သွားဖို့ အတိုဆုံး လမ်းကြောင်းက ဝေါ့နျူတောင် ကို ဖြတ်သွားတာပဲ၊ အဲ့ဒါက သုံးရက်လောက်ပဲ ကြာတယ်။ တခြား လမ်းတွေကနေ ပတ်သွားရင် အနည်းဆုံး ဆယ်ရက်လောက် ပိုကြာလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် အရင်တုန်းက ဒီတောင်ပေါ်မှာ လမ်းသွားလမ်းလာတွေကို လုယက်တဲ့ ဓားပြဂိုဏ်း တစ်ဂိုဏ်း ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်က တုန်းဖျင်ခရိုင် ကို တရားမျှတတဲ့ သိုင်းပညာရှင် အများအပြား ရောက်လာကြတော့၊ ဝေါ့နျူတောင် ပေါ်က ဓားပြတွေ အရမ်း ကြောက်သွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကုန်ကြတယ်တဲ့။ အခု တောင်ပေါ်မှာ ရှင်းလင်းသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်မတို့အတွက် ပြဿနာ နည်းနည်း ကင်းသွားတာပေါ့။ မြန်မြန်သွားကြရအောင်၊ မမှောင်ခင် ဝေါ့နျူတောင် ကို ကျော်နိုင်မလား ကြည့်ကြတာပေါ့။"

ကူမော့က ရယ်မောလိုက်၏။

"ကြည့်ရတာ ဒီဓားပြတွေက သိပ်တော့ ခေါင်းမာပုံ မရဘူးနော်။"

ကူချူတုန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ ဓားပြတွေကလည်း မတုံးပါဘူး။ အခု တုန်းဖျင်ခရိုင် ရဲ့ အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားပြီလေ။ သိုင်းပညာရှင်တွေ ဒီကို မကြာခဏ လာတတ်ကြတယ်။ အဲ့ဒီ ဓားပြတွေက လမ်းသွားလမ်းလာတွေကို လုဖို့ နေနေသာသာ၊ သူတို့ရဲ့ တောင်ပေါ် စခန်းတွေမှာ ပုန်းနေရင်တောင် ဖြတ်သွားဖြတ်လာ သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်တာကို ခံရနိုင်တယ်လေ။"

ကူမော့က ပြောလိုက်၏။

"အဲ့ဒီ မြင်ကွင်းကို တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် တော်တော်လေး ရယ်ရတယ်။ ချန်လန်ဓားဂိုဏ်း ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ချီထျန်းရှူး က ချန်လန် တပည့် အများကြီးကို ဦးဆောင်ပြီး ဝေါ့နျူတောင် ကို ဖြတ်သွားတုန်း၊ ဓားပြ တစ်စုက တားပြီး လမ်းကြေး တောင်းတယ် ဆိုပါစို့။ အကယ်၍ အဲ့ဒါသာ တကယ် ဖြစ်ခဲ့ရင်၊ အဲ့ဒီ ဓားပြတွေ သေသွားရင်တောင် သိုင်းလောက က သူတို့ကို တကယ့် သူရဲကောင်းတွေ ဆိုပြီး ချီးကျူးကြမှာပဲ။"

"အဲ့ဒါက တော်တော်လေး ရယ်ရတယ်၊ ဟားဟား။"

မောင်နှမ နှစ်ဦးသည် တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားရင်း စကားပြောကာ ရယ်မောနေကြလေသည်။

သို့သော် "တောင်ကို ကြည့်ရင်း ပြေးရင်း သေစေတယ်" ဆိုသည့် စကားအတိုင်းပင် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်မှသာ တောင်ကြီး၏ ကြီးမားကျယ်ပြန့်မှုကို ခံစားရလေသည်။ တောင်စောင်းသို့ ရောက်ရန် အချိန်တစ်နာရီ အပြည့် ယူခဲ့ရပြီး၊ မှောင်လည်း မှောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့ ကံကောင်းသွားသည်။ အမှောင်ထု ကျဆင်းလာချိန်တွင် အဝေးမှ အဆောက်အဦတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူတို့ အလျင်အမြန် သွားကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ အချိန်အကြာကြီး စွန့်ပစ်ခံထားရသော လူသေရုံ တစ်ခု ဖြစ်နေပြီး၊ ၎င်း၏ အရိပ်ကျနေသော ပုံသဏ္ဌာန်မှာ မှိန်ပျပျ လရောင်အောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေကာ ကျောချမ်းစရာကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

မောင်နှမ နှစ်ဦးသည် လုံးဝ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ အထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်ကြ၏။

သို့သော် ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်သည်နှင့် ကူမော့က ကူချူတုန်းကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး လူသေရုံ ဘက်သို့ လက်ပူးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အထဲက မိတ်ဆွေ၊ ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက် ဒီနေရာကို ဖြတ်သွားရင်း အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ ဒီညအတွက် ဝင်နားခွင့် ပြုနိုင်မလား ခင်ဗျာ။ အဆင်ပြေနိုင်မလား။"

ကူချူတုန်းက သူမ၏ ဓားရိုးကို အလိုအလျောက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ အတွင်း၌ မည်သူ့ကိုမျှ မမြင်ရသော်လည်း ကူမော့၏ စွမ်းရည်မှာ အလွန် မြင့်မားကြောင်း သူမ သိထားသည်။ ကူမော့က နှုတ်ဆက်နေပြီ ဆိုကတည်းက အတွင်း၌ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေရမည်မှာ သေချာလှသည်။ ထို့အပြင် သိုင်းလောက ဆိုသည်မှာ အန္တရာယ်များလှသဖြင့် လူတိုင်းကို သတိထားရမည် ဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း နိုးကြားနေရမည် ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ကူမော့ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တံခါးဝရှိ မှောင်မိုက်ထဲမှ အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာ၏။ အနက်ရောင် ဦးထုပ်ကြီး တစ်လုံးက သူမ၏ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး၊ နှုတ်ခမ်းများမှလွဲ၍ သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များမှာ အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသည်။ စိုစွတ်နေသော ဆံပင် အနည်းငယ်သာ သူမ၏ ဖြူဝင်းသော ပါးပြင်ပေါ်တွင် ကပ်နေလေသည်။

အမျိုးသမီးက ရှေးဟောင်း ဓားရှည် တစ်လက်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အေးစက်စက် အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒီနေရာက ပြဿနာတွေ ရှိတဲ့ နေရာပဲ။ နင်တို့ နှစ်ယောက် မသေချင်ရင် မြန်မြန် ထွက်သွားကြ။"

ကူမော့ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကုတ်သွား၏။

အမျိုးသမီး၏ အငွေ့အသက်များ မတည်ငြိမ်ကြောင်းနှင့် သူမထံမှ သွေးနံ့များ ရနေကြောင်း သူ အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူမ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားကြောင်း ထင်ရှားနေ၏။ သို့သော် ဤအခြေအနေတွင်ပင် သူမသည် အလွန် ကောင်းမွန်စွာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပြီး သူမ၏ အငွေ့အသက်များကို အလွန် နိမ့်ကျအောင် ဖိနှိပ်ထားနိုင်သဖြင့် သူမသည် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေလေသည်။ ဤအခြေအနေရှိ သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးက ဤနေရာသည် ပြဿနာများရှိသော နေရာဟု ပြောသည်ဆိုလျှင် သူမသည် သာမန်လူ တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်နိုင်ပေ။

ချက်ချင်းပင် ကူမော့က လက်ပူးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"သွားခွင့်ပြုပါ။ နှောင့်ယှက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။"

ထို့နောက် သူက ကူချူတုန်းကို ရထားလုံးပေါ်တက်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ရန် ခေါ်လိုက်လေသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်သွား၏။ ကူမော့၏ ပြတ်သားသော ထွက်ခွာမှုက အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးကို အံ့အားသင့်သွားစေပြီး တစ်ခဏမျှ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားစေ၏။

ကူမော့နှင့် သူ၏ ညီမ ရထားလုံးပေါ် တက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ နင်တို့ ဒီကို မလာသင့်ဘူး။ တောအုပ်ထဲကို ပိုနက်နက် ဝင်ပြေးကြ၊ လမ်းမကြီး အတိုင်း မသွားနဲ့။ နင်တို့ ကံကောင်းပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ထို့နောက် သူမက လှည့်ကာ လူသေရုံ ၏ အရိပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ကူချူတုန်း အနည်းငယ် လန့်သွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။ "အစ်ကို"

ရထားလုံးထဲတွင် ထိုင်နေပြီဖြစ်သော ကူမော့က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ သခင်မလေး ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်။ တောအုပ်ထဲကို ပိုနက်နက် ဝင်ကြမယ်။ အင်း... အချိန်မမီတော့ဘူး ထင်တယ်။"

"ဟားဟားဟားဟား။"

ရုတ်တရက် တောအုပ်ထဲမှ ရယ်မောသံ တစ်ခု သတိပေးချက် မရှိဘဲ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ရယ်မောသံမှာ အစပိုင်းတွင် နက်ရှိုင်းပြီး မြေကြီး နက်ရှိုင်းရာမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ၊ ခြေအောက်ရှိ သစ်ရွက်ခြောက်များကို တုန်ခါသွားစေပြီး လူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် လှိုင်းဂယက်များ ထသွားစေနိုင်လောက်အောင် လေးလံပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေသော သဘောသဘာဝ ပါဝင်နေလေသည်။

"သခင်မလေး ယန် က အရင်ကလိုပဲ လှပပြီး သဘောကောင်းနေတုန်းပဲ။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာတောင် သူများ အသက်ကို ဂရုစိုက်ဖို့ အားနေသေးတယ်ပေါ့။"

အသံမှာ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်လာပြီး တောအုပ်၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ခွဲထုတ်လိုက်သော ထက်မြက်သည့် ဓားတစ်လက်အလား ဖြစ်သွားကာ၊ သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင် နားနေသော ငှက်များကို ထိတ်လန့်တကြား ပျံသန်းသွားစေပြီး အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

အသံ မဆုံးခင်မှာပင် တောအုပ် နက်ရှိုင်းရာမှ ကျောချမ်းစရာကောင်းသော အူသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်လာ၏။

ပိန်ပိန်ပါးပါး တစ်ယောက်၊ ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် တစ်ယောက်၊ ပုံရိပ်နှစ်ခုက လိမ့်ဆင်းလာသော မိစ္ဆာ အငွေ့အသက်များကို သယ်ဆောင်လျက် တောအုပ် နက်ရှိုင်းရာမှ ပျံသန်း ထွက်လာကြလေသည်။

တို့သည် ဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော တာအိုကျင့်ကြံသူ နှစ်ပါး ဖြစ်ကြသည်။ တာအိုလူဝကြီး က ထွားကြိုင်းပြီး ရွေ့လျားနေသော တောင်ကုန်းငယ်လေး တစ်ခုအလား ဖြစ်နေသော်လည်း သူလှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းက ကြွေကျလာသော သစ်ရွက်လေး တစ်ရွက်အလား ပေါ့ပါးလှသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အမာရွတ်များ အပြည့်ရှိပြီး မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်နေ၏။ တာအိုလူပိန်လေး မှာ ဝါးလုံးတစ်လုံးအလား ပိန်လှီနေသော်လည်း သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ အလွန် ပေါ့ပါးပြီး လျင်မြန်ဖြတ်လတ်ကာ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်သော အဆိပ်ပြင်းမြွေ တစ်ကောင်အလား သစ်ပင်များကြားတွင် လိမ်ကောက်ပြီး ခုန်ပျံနေလေသည်။

အခန်း (၈၈) - အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင် နှစ်ဦး

လူသေရုံ အတွင်းရှိ အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက တံခါးဝတွင် ပေါ်လာပြီး အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"တာအိုလူဝကြီး နဲ့ တာအိုလူပိန်လေး။ နင်တို့ နှစ်ယောက်က ငါ့ကို ဆယ်ရက်တိတိ လိုက်ရှာနေခဲ့တာ။ သတင်းအချက်အလက်တွေပဲ ပေးပြီး ဘယ်တော့မှ ကိုယ်ထင် မပြခဲ့ဘူးလေ။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီနေ့ကျမှ ကိုယ်ထင်ပြရဲတာလဲ။"

"ဟားဟားဟားဟား။"

တာအိုလူဝကြီး က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့က သခင်မလေး ယန် ရဲ့ သိုင်းပညာနဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို အမြဲတမ်း သတိထားနေခဲ့ရတာလေ။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သခင်မလေး ယန် က ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုတွေထဲကနေ အကြိမ်ကြိမ် ဖောက်ထွက်လာခဲ့တာဆိုတော့ လှည့်ကွက်တွေ အကုန် သုံးပြီးသွားလောက်ပြီ။

သိုင်းပညာ အနေနဲ့ ဆိုရင်လည်း သခင်မလေး ယန် က အခု အချိန်မှာ အားအနည်းဆုံး အခြေအနေ ရောက်နေလောက်ပြီလေ။ ငါတို့ ညီအစ်ကို က နင့်နောက်ကို ဆယ်ရက်တိတိ လိုက်လာခဲ့တာ၊ ဒါက ငါတို့ စောင့်နေတဲ့ အခွင့်အရေး မဟုတ်ဘူးလား။ သခင်မလေး ယန်၊ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေက နင့်ခေါင်းကို အားကိုးပြီး အဆင့်အတန်း မြင့်လာအောင် လုပ်ရမှာ။"

အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"စမ်းကြည့်ချင်ရင် စမ်းကြည့်လို့ ရပါတယ်။"

ထိုအချိန်မှာပင် လူသေရုံ ဝင်ပေါက်ဘေးရှိ ရထားလုံးပေါ်တွင်၊ ကူချူတုန်းက ဖမ်းဝရမ်း ကြေညာချက်များ ပုံထဲမှ တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို၊ တကယ်ပဲ တာအိုလူဝကြီး နဲ့ တာအိုလူပိန်လေး ဖြစ်နေတယ်။ အစိုးရရုံးက သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် ငွေစင် သုံးရာစီ ဆုကြေးထုတ်ထားတယ်။ အကယ်၍ ပုအာစံအိမ် ကသာ နည်းနည်းပါးပါး စီစဉ်လိုက်ရင်၊ အနည်းဆုံး ငွေစင် နှစ်ထောင်လောက်တော့ ရနိုင်တယ်။ ပုံတူပန်းချီတွေနဲ့ ယှဉ်ကြည့်လိုက်တာ၊ မှားစရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး။"

ကူမော့က ခေါင်းအသာညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"သူတို့ပဲ။"

ကူချူတုန်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို အဲ့ဒီလောက် သေချာလား။"

"အင်း။"

ကူမော့က ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်၏။ သူ သဘာဝကျကျပင် သေချာပါသည်။ သူ၏ စနစ်က သူ့ကို စတင် သတိပေးနေပြီ ဖြစ်သည် -

[ ပစ်မှတ်အသစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည် ]

[ အလိုရှိ ပစ်မှတ် - တာအိုလူဝကြီး ]

[ တာဝန်အဆင့် - ကြယ်သုံးပွင့် ]

[ တာဝန် ဆုလာဘ် - အမြင့်ဆုံးအဆင့် တူကူးဓားကိုးကွက် ]

[ ပစ်မှတ်အသစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည် ]

[ အလိုရှိ ပစ်မှတ် - တာအိုလူပိန်လေး ]

[ တာဝန်အဆင့် - ကြယ်သုံးပွင့် ]

[ တာဝန် ဆုလာဘ် - မဟာကုစားခြင်းဆေးလုံး ]

ကူချူတုန်းနှင့် ကူမော့တို့ စကားပြောနေစဉ် အပြင်ဘက်ရှိ တာအိုလူဝကြီး နှင့် တာအိုလူပိန်လေး တို့သည် လူသေရုံ အတွင်းရှိ အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးနှင့် စတင် တိုက်ခိုက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

တာအိုလူပိန်လေး က ကူမော့၏ ရထားလုံးဆီသို့ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာပြီး သူ၏ ပုံရိပ်က တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား လျှပ်တစ်ပြက် ဖြစ်သွား၏။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက ပေါ့ပါးပြီး လျင်မြန်ကာ မှောင်မိုက်သော ညဉ့်ယံတွင် အလင်းတန်း တစ်ခုအလား ဖြစ်နေလေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လူသေရုံ အတွင်းမှ အေးစက်သော အလင်းရောင် တစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး ထက်မြက်သော အငွေ့အသက် တစ်ခု ဝင်ရောက်လာ၏။ လူသေရုံ ဝင်ပေါက်ရှိ အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက သူမ၏ ကျောက်စိမ်းလို လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သူမ၏ ဓားအိမ်က မြားတစ်စင်းအလား တာအိုလူပိန်လေး ထံသို့ လွင့်ပျံသွားလေသည်။ ဓားအိမ်က စူးရှသော လေတိုးသံနှင့်အတူ လေကို ဆုတ်ဖြဲသွား၏။

တာအိုလူပိန်လေး ၏ တိမ်ပေါ်လမ်းလျှောက် ကိုယ်ဖော့သိုင်းမှာ အလွန် ပြောင်မြောက်လှသည်။ လေထဲတွင် မည်သည့် အထောက်အပံ့မှ မရှိဘဲ သူက ဘေးတိုက် ပျံသန်းသွားကာ မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခု၏ မတင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လေထဲရှိ မိုးမခ ဝတ်ဆံဖတ်လေး တစ်ခုအလား လှုပ်ရှားသွားပြီး သေစေနိုင်သော ဓားအိမ်ကို ပေါ့ပါးစွာ ရှောင်တိမ်းကာ လေထဲတွင် တစ်ပတ်လည်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အကွာတွင် တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူသေရုံ အတွင်းရှိ အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက မြေပြင်ကို ခြေဖျားဖြင့် အသာထိလိုက်ပြီး လေးမှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်းအလား မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပေအတော်အတန် အကွာသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွား၏။

သူမ၏ ပထမခြေလှမ်းမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် တွက်ချက်မှု နိယာမများအတိုင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ ဆင်းသက်မှုမှာ အချိန်ကိုက် တိကျကာ သူမ၏ အရှိန်ယူမှုမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကျွမ်းကျင်လှသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ဒုတိယ ခြေလှမ်းတွင် သူမ၏ ပုံရိပ်က လျှပ်စီးအလား လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏ ဝတ်ရုံများ လွင့်ခတ်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာသော တိမ်မည်းတစ်ခုအလား လူသေရုံ ၏ တံခါးခုံကို ဖြတ်ကျော်သွားလေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤလှုပ်ရှားမှု နှစ်ခုမှာ တစ်ဆက်တည်း ဖြစ်သွားပြီး လျှပ်စီးအလား မြန်ဆန်သော်လည်း ကျော့ရှင်းကာ ရေပြင်ကို ဖြတ်ပျံသွားသော ပျံလွှားငှက် တစ်ကောင်အလား ပေါ့ပါးပြီး လျင်မြန်ဖြတ်လတ်လေသည်။ သူမ ဆင်းသက်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ခြေထောက်များက မြေပြင်ပေါ်တွင် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်သွားပြီး ဖုန်မှုန့် တစ်စက်မျှပင် မထိမခိုက်စေခဲ့ပေ။ သူမက ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရထားလုံးဘေးတွင် လျင်မြန်စွာ ပေါ်လာပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။

"သူတို့က ဒီအတိုင်း ဖြတ်သွားတဲ့ သူတွေပါ။ မိန်းကလေး တစ်ယောက်နဲ့ လူငယ်လေး တစ်ယောက်၊ အပြစ်ကင်းတဲ့ သူတွေလေ။ နင်တို့ နှစ်ယောက် သူတို့ကို ထွက်သွားခွင့် ပြုနိုင်မလား။"

ထိုသို့ပြောရင်း အမျိုးသမီးက သူမ၏ ကောက်ရိုးဦးထုပ် အစွန်းကို ကိုင်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သပ်ရပ်မြန်ဆန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ၎င်းကို မယူကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ရာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသော်လည်း လှပသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

"ဟဲဟဲ။"

တာအိုလူပိန်လေး က ယုတ်မာသော ရယ်သံတစ်ခုဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလေး ယန် က အရင် သခင်မလေး ယန် ပါပဲ။ အကယ်၍ သခင်မလေး ယန် သာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဒီလောက် သဘောကောင်းပြီး သနားကြင်နာတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။"

အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"အပြစ်ကင်းတဲ့ သူတွေ ငါ့ကြောင့် သေသွားတာကို ဘာမှမလုပ်ဘဲ ရပ်ကြည့်နေမယ် ဆိုရင်၊ ငါနဲ့ နင်တို့လို လူဆိုးတွေ ကြားမှာ ဘာကွာခြားတော့မှာလဲ။"

"ရှင်းရိမဟာမိတ်အဖွဲ့ ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ရဲ့ သမီးပီပီ ဖခင်ရဲ့ စတိုင်လ် အပြည့် ပါတာပဲ။"

တာအိုလူဝကြီး က ပျံဝဲလာပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သခင်မလေး ယန်၊ မင်းက အခု တရားမျှတတဲ့ ဂိုဏ်းတွေရဲ့ အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင် ဖြစ်နေပြီ ဆိုတာ မင်း သိလား။ မင်းက ကိုယ်ကျင့်တရား အကြောင်း ဘယ်လောက်ပဲ ပြောပြော ဘယ်သူကမှ မင်းကို လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ တရားမျှတတဲ့ သိုင်းလောက ရဲ့ အမြင်မှာ မင်းက ကိုယ့်အဖေကို သတ်တဲ့သူ၊ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ လူယုတ်မာ၊ ရက်စက်တဲ့ ရာဇဝတ်ကောင် တစ်ယောက်ပဲ။ ဘာလို့ ပင်ပန်းခံနေဦးမှာလဲ။ သခင်မလေး ယန်၊ မင်းမှာ အခွင့်အရေး ရှိပါသေးတယ်။ အကယ်၍ မင်းက ငါတို့ လမင်းကိုးကွယ်ဂိုဏ်း တော် ကို လက်နက်ချဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင်၊ မင်း မသေရုံတင် မကဘူး၊ ဌာနခွဲ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်တောင် တိုက်ရိုက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ရာထူး အာဏာတွေ၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေနဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေတွေ အဆုံးအစမရှိ ရလာမှာ။"

အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ငါလုပ်တဲ့ တရားမျှတတဲ့ အလုပ်တွေက ဟန်ပြဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့မှာ တရားမျှတတဲ့ နှလုံးသား တစ်ခု ရှိနေလို့ သက်သက်ပဲ။ လောကကြီးက ငါ့ကို လုံးဝ ယုတ်မာတယ်လို့ ထင်ရင်တောင်၊ အဲ့ဒါက ငါလုပ်ချင်တာကို လုပ်ဖို့ မတားဆီးနိုင်ပါဘူး။ လမင်းကိုးကွယ်ဂိုဏ်း ထဲ ဝင်ဖို့က ငါ့ဆန္ဒနဲ့ ဆန့်ကျင်နေတယ်၊ ဒါကြောင့် သေရမယ်ဆိုရင်လည်း သေလိုက်မယ်။"

တာအိုလူဝကြီး က အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် စကားပြောနေတာ အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ဘူး သခင်မလေး ယန်။ ဂိုဏ်းတော် ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေအရ မင်းကို လက်နက်ချဖို့ ဖျောင်းဖျနိုင်ရင် ငါတို့ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုကို ရမှာ။ ဒါပေမဲ့ မဖျောင်းဖျနိုင်ဘူး ဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ ခေါင်းကို ယူသွားတာက သေးငယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုလေး တစ်ခုပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။ သခင်မလေး ယန်၊ ငါ နောက်ဆုံး တစ်ခါလောက် ထပ်မေးပါရစေ..."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့တော့။"

အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက အေးစက်စက် ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

တာအိုလူဝကြီးက ရယ်မောလိုက်ပြီး ရထားလုံးကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို သခင်မလေး ယန်၊ ဒီအပြစ်ကင်းတဲ့ အသက်နှစ်ချောင်းကို လဲလှယ်ဖို့ ဘာကို သုံးဖို့ ရည်ရွယ်ထားလဲ။"

အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တာအိုလူပိန်လေး သည် အခြား ဦးတည်ရာ တစ်ခုသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ရောက်ရှိနေပြီး ရထားလုံး၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

ချက်ချင်းပင် အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက သူမ၏ လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်ပါ။ ငါ့ဓားကို ပေးပါ့မယ်။"

တာအိုလူဝကြီး က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"အဲ့ဒါ သိပ်ကောင်းတာပေါ့။ သခင်မလေး ယန် ရဲ့ ဆောင်းဦးရေ ဓား က ဆံပင်ကိုတောင် ဖြတ်နိုင်ပြီး သံကို ရွှံ့လို ဖြတ်နိုင်တယ်လေ၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ မိုးဖွဲ ဓားသိုင်း နဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေက သူကို အရမ်း သတိထားနေရတာ။ ဒီဓား မရှိဘူးဆိုရင် သခင်မလေး ယန် ဟာ လက်တစ်ဖက် ပြတ်သွားသလို ဖြစ်သွားမှာပဲ။ ဒီနှစ်ယောက်ကို သခင်မလေး ယန် ရဲ့ ဓားနဲ့ လဲရတာ တန်ပါတယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တာအိုလူဝကြီး က အခြားတစ်ဖက်ရှိ တာအိုလူပိန်လေး ကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ညီငယ်၊ သူတို့ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်။"

ထိုလူနှစ်ယောက်သည် အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးကို လုံးဝ ယုံကြည်ကြပြီး သူတို့ ရထားလုံးကို သွားခွင့်ပြုပြီးနောက် သူမ ကတိဖျက်မည်ကို လုံးဝ စိုးရိမ်ပုံမပေါ်ပေ။

တာအိုလူပိန်လေး က ချက်ချင်း ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ပြီး ရထားလုံးကို ပတ်ပျံကာ သူ၏ ယခင် နေရာသို့ ပြန်သွားလေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်ကာ ရထားလုံး အနောက်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"ရှင်တို့ နှစ်ယောက်၊ ကျွန်မကြောင့် ပြဿနာထဲ ပါသွားရလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး မြန်မြန် သွားပါ၊ တောအုပ်ထဲကို ပိုနက်နက် ဝင်သွားပါ။ ဒီနေရာက လောလောဆယ် ဘေးကင်းမှာ မဟုတ်ဘူး၊ လူဆိုးတွေ အများကြီး ရောက်လာဦးမှာ။"

သို့သော် ညအမှောင်ထု၏ ဖုံးကွယ်မှုအောက်တွင် အရာအားလုံးက တိတ်ဆိတ်နေ၏။

ရထားလုံးမှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး၏ နှလုံးသားထဲတွင် မသက်မသာ ခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အခြားတစ်ဖက်ရှိ တာအိုလူဝကြီး နှင့် တာအိုလူပိန်လေး တို့သည်လည်း ရုတ်တရက် သတိဝင်လာကြသည်။ တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာကို သူတို့လည်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြ၏။

အဲ့ဒါက အရမ်းကို တည်ငြိမ်နေတာပဲ။

အစကနေ အဆုံးထိ ရထားလုံးထဲက လူနှစ်ယောက်က အရမ်းကို တည်ငြိမ်နေခဲ့ကြတာ။

အခုချိန်ထိ သူတို့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မလုပ်ကြသေးဘူး။ သူတို့ ထိတ်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့လည်း မကြိုးစားခဲ့ကြသလို၊ စုံစမ်းဖို့ ရထားလုံးထဲကနေ ဆင်းလည်း မလာခဲ့ကြဘူး၊ လိုက်ကာစကို မပြီး ချောင်းကြည့်တာမျိုးတောင် မလုပ်ခဲ့ကြဘူးလေ။

ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေသော တိတ်ဆိတ်မှုကြားတွင် အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက စကားပြောရန် ပါးစပ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဟလိုက်သော်လည်း၊ သူမ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

"မင်းက ရှင်းရိမဟာမိတ်အဖွဲ့ ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ယန်ရှန်တုန်း ရဲ့ သမီး ယန်ချင်းတုန်း လား။"

အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး အနည်းငယ် လန့်သွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်။"

ဒီအမျိုးသမီးဟာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ၊ လက်ရှိ သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးက လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေတဲ့ သိုင်းဆရာကြီး ရဲ့ သမီး ယန်ချင်းတုန်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

ချက်ချင်းပင် ယန်ချင်းတုန်း သည် လူငယ် မောင်နှမ နှစ်ဦး ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ယခုအခါ သူမသည် သူတို့နှင့် အလွန် နီးကပ်စွာ ရှိနေပြီး ယခင်က လူသေရုံ အတွင်းတွင် သူတို့ကို သေချာ မမြင်ရသည်နှင့် မတူတော့ပေ။ အခုတော့ သူမက သူတို့ကို အရမ်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရပြီဖြစ်ပြီး တစ်ခဏမျှ သူမ စွဲလန်းသွားခဲ့လေသည်။

အဲ့ဒီ လူငယ်လေးကို ဘယ်လို ဖော်ပြရမှန်း သူမ မသိတော့ဘူး။ အဲ့ဒါက အတွင်းကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အငွေ့အသက် တစ်ခုပဲ၊ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိနေပေမယ့် ထူးဆန်းစွာနဲ့ ဝေးကွာနေသလိုပဲ။ သူမ ခံစားမိတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာက သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ တစ်ခုခု လိုအပ်နေတာပဲ၊ ဖော်ပြနိုင်စွမ်း တစ်ခုခုပေါ့။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ယန်ချင်းတုန်း ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရုတ်တရက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ အကယ်၍ ဒီလို လူမျိုးသာ သူမကြောင့် ပြဿနာထဲ ပါသွားပြီး သေဆုံးသွားရမယ် ဆိုရင်၊ အဲ့ဒါက ကြီးမားတဲ့ အပြစ်တစ်ခု ဖြစ်သွားမှာပဲ။

ယန်ချင်းတုန်း ၏ တုံ့ပြန်မှုနှင့် မတူဘဲ သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ တာအိုလူဝကြီး နှင့် တာအိုလူပိန်လေး တို့၏ မျက်နှာထားများမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"မင်းက မျက်မမြင်ကူ လား။"

"လင်းကျန်း က ကြေးစားဓားသမား လား။"