အခန်း (၇၈၁-၇၈၃)

အပိုင်း (၇၈၁) ကျား

“နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကို ခဏလောက် ပိတ်ထားလိုက်နိုင်ပြီ”

ကောင်းမင်က ကင်မရာကို ကိုင်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ့လက်များသည် ပုံမှန်ထက် ပိုမိုရှည်လျားနေပြီး တွဲလောင်းကျနေ၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အရည်ပျော်ပြီး ပုံပျက်နေသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။

“သူ မကြာခင် ပြန်ထွက်လာလိမ့်မယ်၊ မင်းရဲ့ အိပ်မက်တွေက အရမ်းနူးညံ့လွန်းတယ်၊ သူ့ကို စိတ်ပျက်အားငယ်သွားအောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ကောင်းမင်၏ ပါးစပ်မှ လီဆန်းစီ၏အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

“မင်းရဲ့ အပိုစကားတွေ မလိုဘူး၊ တောင်ဘုရင်ကို ရှင်းပြီးတာနဲ့ နောက်တစ်ယောက်က မင်းပဲ... လီဆန်းစီ”

ကောင်းမင်သည် သူ့ဘာသာ စကားပြောနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ မှောင်မည်းသော မျက်တွင်းပေါက်များထဲမှ ဆိုးယုတ်မှုများ ယိုစီးကျနေလေသည်။

“ဟားဟားဟား... အခုဆိုရင် မင်းနဲ့ ငါက ခွဲခြားလို့ မရတော့ဘူးလေ၊ ငါက မင်းပဲ၊ မင်းကလည်း လီဆန်းစီပဲ”

ကောင်းမင်၏ လည်ချောင်းထဲမှ ဆိုးယုတ်သော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်ကာ စိတ်ထဲအထိ ထိုးဖောက်သွားသည်။

သူ့ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုအသံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကောင်းမင်သည် ကံကြမ္မာ၏ ကြိုးမျှင်များကို တီးခတ်နေသကဲ့သို့ သူ၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ထိတွေ့မှု တစ်ခုစီနှင့်အတူ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးမြို့တော် ပုံစံကွက်များမှာလည်း အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲလျက်ရှိသည်။

အသွေးအသားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော မကောင်းဆိုးဝါး အရိပ်တစ်ခုက တောင်ဘုရင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွား၏။ မီတာရာနှင့်ချီ ရှည်လျားသော အသားလောက်ကောင်ကြီးများက တောင်ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုက်ခဲထားပြီး အန်းလွမ်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို တရစပ် ထိုးသွင်းကာ သူ့ကို အိပ်မက်ကမ္ဘာအတွင်း ပိတ်မိနေစေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကောင်းမင်သည် အိပ်မက်သရဲ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုနေခဲ့သည်။ သူသည် တောင်ဘုရင်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ခိုးယူပြီး အမှောင်ယဇ်ပလ္လင်ပိုင်ရှင်၏ အတိတ်ကို စူးစမ်းချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ဆိုးယုတ်မှုအနက်ရောင် မြူခိုးများက တားမြစ်နယ်မြေအတွင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး တောင်ဘုရင်ကို ကိုက်ခဲထားသော အသားလောက်ကောင်များကလည်း သူ့ကို အောက်သို့ ဆွဲချကာ မြေအောက်ရထားလမ်းများစွာ၏ ဆုံစည်းရာ တားမြစ်နယ်မြေဗဟိုချက်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

မွေးနေ့ကိတ်မုန့်များကို ဘဝရထားပေါ်တွင် တင်ဆောင်ထားပြီး ဖယောင်းတိုင်များကို ထွန်းညှိထားကြသည်။ ကလေးငယ်များက ထူးဆန်းသော သီချင်းများကို သီဆိုနေကြပြီး တားမြစ်နယ်မြေထဲသို့ မှားယွင်းရောက်ရှိလာသူများ၏ ဆုတောင်းသံများမှာလည်း ဆုတောင်းစွမ်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကောင်းမင်နှင့် အန်းလွမ်တို့၏ အကူအညီဖြင့် ဆုတောင်းသည် တားမြစ်နယ်မြေ ၁ ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ဆက်သွယ်ထားသော မြေအောက်ဥမင်များသည် ၎င်း၏ လက်တံများ ဖြစ်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆုတောင်းနေကြသော မြို့သူမြို့သားများမှာ ၎င်း၏ မျက်လုံးများ ဖြစ်လာသည်။ မြေအောက်တွင် စုပုံနေသော အမုန်းတရားများနှင့် ကျရှုံးခဲ့သော ဘဝများမှာမူ ၎င်း၏ အာဟာရများ ဖြစ်လာပေသည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ဆုတောင်းသည် အမှောင်ယဇ်ပလ္လင်အတွင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

ကောင်းမင်သည် တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်ရန် ဘယ်တုန်းကမှ အစီအစဉ်မရှိခဲ့ပေ။ သူ့ရည်ရွယ်ချက်မှာ တောင်ဘုရင်ကို တားမြစ်နယ်မြေ ၁ ၏ ဗဟိုချက်နေရာသို့ ဆွဲခေါ်လာပြီး သူ၏ အင်အားအားလုံးကို စုစည်းကာ ဝိုင်းရံသတ်ဖြတ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

အိပ်မက်သရဲသုံးကောင်မှာ အမှောင်ယဇ်ပလ္လင်အတွင်းသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝင်ရောက်လာကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအထဲမှ နှစ်ကောင်၏ စွမ်းအားကို အန်းလွမ်၊ လီဆန်းစီ၏ မိခင်တို့နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ခြင်းဖြင့် ကောင်းမင်သည် နယ်မြေအနေအထားနှင့် ပံ့ပိုးမှုများတွင် အသာစီးရသွားပြီး တောင်ဘုရင်ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ယုံကြည်မှု ရရှိသွားခြင်းဖြစ်သည်။

“သူ့ကို အိပ်မက်ထဲမှာပဲ ထာဝရ အိပ်ပျော်နေပါစေ၊ ဘယ်တော့မှ နိုးမလာပါစေနဲ့”

မွေးနေ့ဖယောင်းတိုင်များကို တစ်တိုင်ပြီးတစ်တိုင် မှုတ်ထုတ်လိုက်ကြသည်။ မြို့သူမြို့သားများ၏ စုပေါင်းဆုတောင်းသံများကြားတွင် တောင်ဘုရင်၏ ရုန်းကန်မှုများ အားနည်းသွားရသည်။ သူ၏ ကြွက်သားများ စတင်ညှိုးနွမ်းလာပြီး ဆံပင်များက တဖြည်းဖြည်း ဖြူဆွတ်လာလေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူ၏အရှိန်အဝါများမှာလည်း အားအနည်းဆုံး အခြေအနေသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ လျော့ပါးလာတော့သည်။

ဆူပွက်နေသော သွေးနှင့် ချီစွမ်းအင်များ ဆုတ်ယုတ်သွားပြီး တောင်ဘုရင်မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြေးနီမျက်နှာဖုံးမှာ စတင်လျော့ရဲလာတော့သည်။ အိပ်မက်သရဲနှစ်ကောင်၏ စုပေါင်းအားထုတ်မှုကြောင့် မျက်နှာဖုံးပေါ်တွင် သေးငယ်သော အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

တောင်ဘုရင်သည် တစ်စုံတစ်ခု၏ ထိုးစိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ မျက်ခွံများမှာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အပ်စိုက်မှတ်များတွင် မတူညီသော သရဲမျက်နှာများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဆိုးယုတ်မှုများသည် သူ၏ ဒန်တျန်အတွင်း၌ ဆူပွက်နေသော ချီပင်လယ်ကြီးအလား စုစည်းလာတော့သည်။

အဆုံးမရှိသော အိပ်မက်ဆိုးအတွင်း၌ ကြေးနီမျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သံချေးတက်နေသော တုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် တောင်ဘုရင်သည် သူ့ဆရာနှင့် မတွေ့မီအချိန်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ ပိန်လှီသေးသိမ်သော သူသည် အမှိုက်ပုံဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ပန်းသီးပုတ်တစ်ခြမ်းအတွက် သူ့ထက် အရပ်ရှည်သော အိမ်ခြေရာမဲ့လူအချို့နှင့် လုယက်နေရသည်။

သူသည် ရက်စက်ပြီး ပြတ်သားလှသည်။ သူ့ခြေရင်းတွင် လည်ပင်း ထိုးဖောက်ခံထားရသော အလောင်းနှစ်လောင်း လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ သူ၏ ကြမ်းတမ်းမှုကြောင့် အိမ်ခြေရာမဲ့များမှာ သူ့အနီးသို့ မကပ်ရဲကြတော့ပေ။

ပန်းသီးကို တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်သော်လည်း တောင်ဘုရင်၏ ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပို၍ အားနည်းလာလေသည်။ သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းက ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ ယခုမူ သူသည် ကတ်ထူပြားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးနေရပြီး သူ့နဖူးတွင် သွေးများ ဖုံးလွှမ်းကာ အမြင်အာရုံများမှာလည်း မှုန်ဝါးနေခဲ့သည်။

“ငါ့ရဲ့ အသက်က ထပ်ပြီး ကျုံ့သွားပြန်ပြီ၊ သူတို့က ငါ့ကို ဘာမှမဟုတ်တဲ့ အခြေအနေအထိ ပြန်ပို့ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”

သူ၏ ကွဲအက်နေသော နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် တုန်ရီနေ၏။

“ဒါက လေးရာခုနစ်ဆယ်မြောက် အိပ်မက်လား၊ မဟုတ်ဘူး... ကိုးရာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီထက် ပိုသေးလား”

သူ့လက်များက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မထောက်ပံ့နိုင်တော့ပေ။ သွေးအလွန်အကျွံ ထွက်နေသည့်အတွက် သူ ခေါင်းမူးလာရသည်။ နောက်ထပ် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုထဲသို့ မဝင်မီ အသက်ရှင်နိုင်ရန်အတွက် သွေးတိတ်အောင် လုပ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာရပေလိမ့်မည်။

“ငါ အခု ခံစားနေရတာတွေက အန်းလွမ်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေနဲ့ ရက်လုပ်ထားတာပဲ၊ အဲ့ဒီအထဲက အများစုက အန်းလွမ် တကယ်ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာတွေ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ သူတို့က ငါ့ကို ဒါတွေနဲ့ ပိတ်မိအောင် လုပ်ချင်နေတာပဲ၊ ငါ အင်အားသုံးပြီး ထွက်ပြေးနိုင်ရင်တောင် ငါ့စိတ်ထဲမှာ အန်းလွမ်ထက် နိမ့်ကျတယ်ဆိုတဲ့ မျိုးစေ့ကို သူတို့ စိုက်ပျိုးနိုင်သေးတယ်၊ အတော်ကောက်ကျစ်တဲ့ အပြင်လူတွေပဲ”

သူ၏ ဦးခေါင်းမှ သွေးများ ထပ်မံ စီးကျလာပြန်သည်။ တောင်ဘုရင်၏ မျက်နှာက အေးစက်တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ညရဲတပ်ဖွဲ့နှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်ကပင် ဤမျှ တည်ကြည်သော အမူအရာမျိုး မပြသခဲ့ဖူးပေ။

“အိပ်မက်ဆိုတာ အိပ်မက်ပဲ၊ ဒီအမှောင်ယဇ်ပလ္လင်ထဲမှာ ‘နတ်ဘုရား’ ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒကို ဘယ်အရာကမှ ပိတ်လှောင်ထားလို့ မရဘူး”

သူသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ပြီး အတွေးများကို ထိန်းချုပ်ကာ စိတ်ကို ချိတ်ပိတ်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ ချီစွမ်းအင်များကို အပေါ်ဒန်တျန်ရှိ ယင်တျန်အပ်စိုက်မှတ်၊ အလယ်ဒန်တျန်ရှိ ထန်ကျုံးအပ်စိုက်မှတ်၊ အောက်ဒန်တျန်ရှိ ကျုံးကျိအပ်စိုက်မှတ်၊ ဦးခေါင်းထိပ်ရှိ ပိုင်ဟွေ့အပ်စိုက်မှတ်၊ လက်ဖဝါးရှိ လောင်ကုန်းအပ်စိုက်မှတ်နှင့် ခြေဖဝါးရှိ ယုံချွမ်အပ်စိုက်မှတ်များဆီသို့ စီးဆင်းစေလိုက်ရာ သူ၏အသိစိတ်များ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်နိုးကြားလာတော့သည်။

“အရာအားလုံးက ပုံရိပ်ယောင်တွေပဲ၊ ဒီအသွေးအသားခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုတည်းကသာ ထာဝရ အစပြုရာနဲ့ မြဲမြံရာနေရာ ဖြစ်တယ်၊ အတိတ်မှာလည်း မနေဘူး၊ အနာဂတ်မှာလည်း မနေဘူး၊ အခု ဒီခဏမှာပဲ တည်ရှိနေတာ”

သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ခြေထောက်များသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ခိုင်မာစွာ နင်းထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ ဗဟိုချက်ကို နှိမ့်ချလိုက်သည်။ ဒူးကို အနည်းငယ် ကွေးထားသည်မှာ ထိုင်ခုံမြင့်မြင့်တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေသကဲ့သို့ ရှိပြီး ဦးခေါင်းကို ကြိုးတစ်မျှင်ဖြင့် ဆွဲထားသကဲ့သို့ မတ်မတ်ထားကာ ကျောရိုးကိုလည်း ဝင်ရိုးတစ်ခုအလား ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

တောင်ဘုရင်သည် ဘာကိုမှ နားမထောင်၊ ဘာကိုမှ မကြည့်၊ ဘာအနံ့ကိုမှ မရှူတော့ဘဲ သူ၏ လက်သီးကို တဖြည်းဖြည်း ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ လက်သီးစိတ်ဆန္ဒဖြင့်သာ ကမ္ဘာကြီးကို ခံစားလိုက်သည်။

သူ၏ ချီပင်လယ်ကြီး ဆူပွက်လာပြီး တောင်ဘုရင်သည် ချီစွမ်းအင် အားလုံးကို စုစည်း၍ လက်သီး၏ ဦးဆောင်မှုအတိုင်း အိပ်မက်၏ အစွန်းဆီသို့ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

“အာရုံခြောက်ပါးက တစ်ခုတည်းဖြစ်သွားပြီ၊ လောကဓံရှစ်ပါးက နှလုံးသားကို မလှုပ်ခတ်နိုင်တော့ဘူး”

လက်သီးတစ်ချက်နှင့်အတူ လက်သီးစိတ်ဆန္ဒမှာ ကောင်းကင်ယံထက် မြင့်မားစွာ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။

ကြေးနီမျက်နှာဖုံးပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းများမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးပွားလာသည်။ ကောင်းမင်နှင့် ကွေ့ယွမ်တို့သည် အသားလောက်ကောင်များ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံနေရသော တောင်ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်ပိုင်းက ပိတ်မိနေသော ထိုခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်တစ်ခဏမှာပင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

တောင်ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မကောင်းဆိုးဝါး ပုံစံကွက်များသည် ၎င်း၏အပ်စိုက်မှတ်နေရာများရှိ သရဲမျက်နှာများနှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီး သိုလှောင်ထားသော ဆိုးယုတ်မှုအားလုံးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုအရာက ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး တောင်ဘုရင်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ကြီးမားလှသော အရိပ်ခြောက်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ ၎င်းတို့သည် မျက်မမြင်၊ အင်္ဂါမစုံ၊ နှာခေါင်းပြတ်၊ သွေးလျှာ၊ ညစ်ညမ်းခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဆိုးယုတ်သောစိတ်ဆန္ဒတို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဤသန္ဓေပြောင်း အရာခြောက်ခုသည် တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားပြီး ဒဏ်ရာများစွာနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနက်ရောင်ကျားကြီး တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ၎င်းသည် တောင်ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အသားလောက်ကောင် အားလုံးကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ကာ သားစားကြူးနတ်ဘုရား၏ လည်ပင်းထံ ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။

သားစားကြူးနတ်ဘုရား၏ ချုပ်နှောင်မှု မရှိတော့လျှင် သာမန် မကောင်းဆိုးဝါးစိတ်ဆန္ဒဖြင့် တောင်ဘုရင်ကို လုံးဝ ပိတ်လှောင်ထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ကြေးနီမျက်နှာဖုံး ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုထွားကျိုင်းသော အရိပ်ကြီးက မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။

သူသည် ညစ်ညမ်းသော သွေးတစ်လုပ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ရှိ အပ်စိုက်မှတ် အများအပြားသည် လေလျှော့လိုက်သော ပူဖောင်းတစ်ခုအလား ပေါက်ပြဲသွားတော့သည်။ တောင်ဘုရင်သည် အိပ်မက်သရဲ၏ အဆုံးမရှိသော အိပ်မက်ဆိုးအတွင်းမှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် ကြီးမားသော တန်ဖိုးတစ်ခုကို ပေးဆပ်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

“မင်းတို့ အပြင်လူတွေက တော်တော်လေး ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲပြီး ယုတ်မာတာပဲ၊ အမှောင်ယဇ်ပလ္လင်နဲ့ တကယ်လိုက်ဖက်တယ်၊ ဒီမှာပဲ ထာဝရနေပြီး ယဇ်ပလ္လင်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာကြပါလား”

တောင်ဘုရင်၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသများဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။ အနက်ရောင် သွေးများနှင့် ဆိုးယုတ်မှုများ ရောယှက်နေစဉ် သူသည် အနီးဆုံးရှိနေသော ကောင်းမင်ထံသို့ သူ့လက်သီးကို လွှဲယမ်းလိုက်တော့သည်။

တောင်ပေါ်ရှိ သစ်ပင်များမှာ ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့နေပြီး လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေကာ ကျူပင်များ ဝါကျင်နေခဲ့သည်။ ကျားတစ်ကောင်သည် သူ့ဂူထဲမှ ထွက်လာပြီဖြစ်ရာ ဝက်ဝံတစ်ကောင်က မည်သို့ ခုခံရဲပါမည်နည်း။

“သေစမ်း”

အသတ်အဖြတ်စိတ်ဆန္ဒက ကောင်းမင်ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်ပြီဖြစ်ရာ အမြဲတမ်း စကားများတတ်သော လီဆန်းစီပင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ သူတို့သည် ရှောင်တိမ်းရန် အလွန်ပင် နီးကပ်လွန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

အပိုင်း (၇၈၂) အလုံးစုံ ပိတ်ဆို့ခြင်း

ဤအမှောင်ယဇ်ပလ္လင်အတွင်း စစ်မှန်သော လက်သီးစိတ်ဆန္ဒကို တွေ့မြင်ရလိမ့်မည်ဟု ကောင်းမင် လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ အမှောင်ထုနှင့် ရောယှက်နေသော ထိုအဆုံးစွန်ဖျက်ဆီးအားသည် ရှောင်တိမ်းရန် မဖြစ်နိုင်သော သမုဒ္ဒရာကြီးနှင့် တူလှသည်။

အကယ်၍ ဤလက်သီးချက်သာ ထိမှန်သွားပါက ကောင်းမင်အနေဖြင့် ယဇ်ပလ္လင်အတွင်းမှ အချိန်မတိုင်မီ ထွက်ခွာရလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်။

သူသည် သူ့လက်များကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ကြက်ခြေခတ်ကာ ကာကွယ်လိုက်သည်။ သရဲတက်တူးများ အလွှာလိုက် စီးဆင်းလာပြီး ကောင်းမင်သည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားတော့သည်။ သူ့အတွင်းပိုင်း၌ ပုန်းခိုနေသည့် လီဆန်းစီကဲ့သို့သော ဆိုးယုတ်မှုများပင် ပူးပေါင်းပါဝင်လာကြသည်။

သို့သော်ငြားလည်း ကောင်းမင် စိတ်မအေးနိုင်သေးပေ။ တောင်ဘုရင်သည် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းပြီး မောက်မာလွန်းလှသည်။ သူက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိ ရှေ့တိုးလာနေသည်ဖြစ်ရာ လက်သီးနှင့် မထိတွေ့မီမှာပင် တားဆီးရန် ကြိုးပမ်းမှုအားလုံး အချည်းနှီးဖြစ်တော့မည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။

လေပြင်းတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းသွားပြီး ကောင်းမင်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အရေပြားတစ်လွှာ ကွာကျသွား၏။ သူ အံကြိတ်လိုက်ပြီး တောင်ဘုရင်အနားသို့ ရောက်လာသည်နှင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အန်းလွမ်”

ကမ္ဘာမြေကြီးက တုန်ခါသွားပြီး သွေးနီရောင်မျက်လုံးများမှာ အချက်ပြမီးနီများအလား ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်လာသည်။ ဘူတာရုံအသံချဲ့စက်မှ ထွက်ပေါ်နေသော လျှပ်စစ်သံများမှာ ပို၍ ရှင်းလင်းလာသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံပျက်ပန်းပျက် အသားလောက်ကောင်ကြီး တစ်ကောင်မှာ ကောင်းမင်၏ ရှေ့မှ ထွက်ပေါ်လာကာ တောင်ဘုရင်ကို တိုက်ရိုက် ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။

“ပုစဉ်းတစ်ကောင်က ရထားကို တားဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ”

တောင်ဘုရင်သည် ကောင်းမင်ကို ပစ်မှတ်ထားပြီးပြီဖြစ်ရာ သူ့လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ မည်သည့်အရာကိုမဆို ထိုးဖောက်သွားပေလိမ့်မည်။

လက်သီးချက်က လောက်ကောင်ကြီး၏ အရေပြားကို ဆုတ်ဖြဲသွားစဉ် တောင်ဘုရင်သည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ လောက်ကောင်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

၎င်းမှာ အဆုံးမရှိသော သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်စင်းက မြင့်မားလှသော တောင်ကြီးတစ်လုံးကို ဝင်တိုက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

လောက်ကောင်ကြီး၏ အသားစများနှင့် သွေးများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပေါက်ကွဲထွက်သွား၏။ လွင့်စင်လာသော အသားစများသည် သွေးနီရောင်ဖဲကြိုးများအလား လူတစ်ယောက်၏ ခြေရင်းတွင် စုစည်းသွားကြသည်။ ထိုလူ၏ အရှိန်အဝါသည် တောင်ဘုရင်နှင့် အလွန်ဆင်တူသော်လည်း သူ့တွင် လူသားမျက်နှာ မရှိပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် တားမြစ်နယ်မြေကြောင့် ပုံပျက်နေပြီး တွန့်လိမ်နေသော အသားစများဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားရာ လူသားတစ်ယောက်ဟုပင် ခဲယဉ်းစွာ မှတ်ယူနိုင်ပေသည်။

“အန်းလွမ်လား”

တောင်ဘုရင်၏ တိုက်ခိုက်မှုက တားဆီးခံလိုက်ရပြီး သူ၏ ကြေးနီမျက်နှာဖုံးပေါ်မှ အက်ကွဲကြောင်းများ ထပ်မံ ကျယ်ပြန့်သွားသည်။

“မင်းက ဒီလိုအပြင်လူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းနေလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး”

ကောင်းမင်သည် အန်းလွမ်အား အလစ်အငိုက်တိုက်ခိုက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ဖန်တီးပေးရန် သူ့ကိုယ်သူ ငါးစာအဖြစ် အသုံးချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အန်းလွမ်၏ စရိုက်မှာ တောင်ဘုရင်နှင့် အတော်လေး ဆင်တူလှသည်။ သူသည် အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို အထင်သေးပြီး တောင်ဘုရင်၏ ဒဏ်ရာများကို တိုက်ခိုက်မည့်အစား အရိုးရှင်းဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်သော တိုက်ရိုက် လက်သီးချင်းယှဉ်ထိုးခြင်းကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

“သူနဲ့ စကားအပိုတွေ ပြောမနေနဲ့တော့၊ သတ်ပစ်လိုက်၊ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ယူ”

ကောင်းမင်မှာ အစောပိုင်းက အတော်လေး ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသဖြင့် လီဆန်းစီလည်း ပြန်လည် တက်ကြွလာလေသည်။

“သတ်ပစ်၊ သတ်ပစ်”

တောင်ဘုရင်နှင့် အန်းလွမ်တို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြသည်။ တစ်ချိန်က ရှင်သန်နေခဲ့ကြသော လူသားများသည် မကောင်းဆိုးဝါးများ ဖြစ်သွားကြပြီး တားမြစ်နယ်မြေအတွင်းရှိ တစ္ဆေသရဲများမှာမူ လူသားအရေခွံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

“အန်းလွမ်... မင်းရဲ့ စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ ဘဝကို ဆုတ်ဖြဲပြီး မင်းရဲ့ ပြဿနာအားလုံးကို ရှင်းပေးခဲ့တာ ငါပဲကွ၊ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို မင်းကိုယ်တိုင် ငါ့ကို ပေးခဲ့တာ၊ အခုမှ ပြန်လိုချင်နေတာလား”

တောင်ဘုရင်သည် ဒဏ်ရာများစွာ ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း သူ၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှာ လုံးဝ လျော့ပါးမသွားပေ။

“အားနည်းပြီး နိမ့်ကျတဲ့ သနားစရာကောင်... ငါနဲ့ မတွေ့ခင်က မင်း ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲဆိုတာ မေ့သွားပြီလား”

ထူထဲလှသော သွေးကြောများ တဆတ်ဆတ်တုန်လှုပ်လာပြီး အန်းလွမ်၏ ထူးဆန်းသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ပါးကျိကွင်း(ပေါက်ကွဲလက်သီး)ပညာ၏ အခြေခံတိုက်ခိုက်ရေးပုံစံ ပြင်လိုက်သည်။ သူသည် စကားပြောရာတွင် မကျွမ်းကျင်သော်လည်း တိုက်ခိုက်ရာတွင်မူ အလွန်ထူးချွန်သူဖြစ်သည်။

“သန္ဓေပြောင်းနေတဲ့ မင်းလိုကောင်က ဒီမြို့ရဲ့ အသန်မာဆုံး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘယ်လို အနိုင်ယူနိုင်မှာလဲ၊ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ဘယ်လို တည်ဆောက်ခဲ့ရလဲဆိုတာ မင်းမေ့သွားပြီလား၊ မင်းရဲ့ သိုင်းအခြေခံကို တည်ဆောက်ဖို့ ကျားအရိုးစွပ်ပြုတ် ဘယ်လောက်တောင် သောက်ခဲ့ရလဲ မေ့သွားပြီလား”

တောင်ဘုရင်ကား အလွန်အမင်း မောက်မာလှသည်။ သူသည် အန်းလွမ်နှင့် တူညီသော သိုင်းဟန်ကို ယူလိုက်ပြီး ခံစစ်ကို လုံးဝလျစ်လျူရှု၍ တိုက်စစ်ဖြင့်သာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်၏။ လက်သီးချင်း ထိပ်တိုက်တွေ့သွားပြီး ဆိုးယုတ်မှုများ လွင့်စင်သွားကာ သွေးများ နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်ကုန်တော့သည်။

“ဒါကတော့ လွန်လွန်းနေပြီ”

ကောင်းမင်၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။ တားမြစ်နယ်မြေ ၁ ကို ကွေ့ယွမ်က သိမ်းပိုက်ထားပြီးဖြစ်ရာ ၎င်း၏စည်းမျဉ်းများက တောင်ဘုရင်ကို နေရာတိုင်းတွင် ဖိနှိပ်ထားပြီး မည်သည့် တားမြစ်နယ်မြေ၏ စွမ်းအားကိုမှ အသုံးမပြုနိုင်အောင် တားဆီးထားခြင်းဖြစ်သည်။ ခုနကတင် သူနှင့် ကွေ့ယွမ်တို့ ပူးပေါင်းပြီး အိပ်မက်သရဲစွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ သူ့အား အဆုံးမရှိသော အိပ်မက်ဆိုးအတွင်းသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သဖြင့် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိခိုက်သွားကာ အတွင်းပိုင်းမှ ဆိုးယုတ်မှုများပါ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။ ထို့ပြင် ကောင်းမင်သည် ကျီးကန်းနက်ထံမှ ကြိုတင်သတင်းရရှိထားသဖြင့် တောင်ဘုရင်၏ သိုင်းအခြေခံသည် ညရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် ကိုးဦးကြောင့် ထိခိုက်ထားပြီး ကုသမရနိုင်သော ဒဏ်ရာကြီးနှစ်ခု ရှိနေကြောင်းကိုလည်း သိထားသည်။

သူသည် ခြေလှမ်းတိုင်းကို သေသေချာချာ တွက်ချက်ထားခဲ့သော်လည်း တောင်ဘုရင်၏ အစစ်အမှန်ပုံစံမှာမူ အန်းလွမ်ကို ယခုထက်ထိ ရင်ဆိုင်နိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆိုးယုတ်မှုများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဆာလောင်နေသည့် ကျားကြီးမှာလည်း သားစားကြူးနတ်ဘုရားပုံရိပ်နှင့် တိုက်ခိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကောင်းမင်သည် လုံးဝမှောင်မည်းနေသော သူ့မျက်လုံးများဖြင့် တောင်ဘုရင်ကို စိုက်ကြည့်နေရင်း စိုးရိမ်စိတ်များ မြင့်တက်လာတော့သည်။ သူနှင့် လီဆန်းစီသည် ပိုမိုနီးကပ်စွာ ပေါင်းစည်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် တောင်ဘုရင်ကို မသတ်နိုင်ဘဲ ‘နတ်ဘုရား’ ၏ စိတ်ဆန္ဒကို ဤနေရာတွင် မဖျက်ဆီးနိုင်ပါက လီဆန်းစီက သူ့စိတ်ကို ဝါးမျိုသွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ အမှောင်ယဇ်ပလ္လင်ကလည်း ပုံရိပ်ယောင် သားစားကြူးနတ်ဘုရားကို လုံးဝ ဖိနှိပ်သွားပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဟန်ဟိုင်း သွေးမြို့တော်၏ ကျူးကျော်မှုသည် လုံးဝ ရှုံးနိမ့်သွားတော့မည်ဖြစ်သည်။

ထိုနောက် အမှောင်ယဇ်ပလ္လင်ပိုင်ရှင်သည် သားစားကြူးနတ်ဘုရား၏ စွမ်းအားကို ဝါးမျိုသွားပြီး အိပ်မက်သရဲသုံးကောင်နှင့် အမှောင်ယဇ်ပလ္လင်ကြားရှိ နူးညံ့သော ဟန်ချက်က ပျက်စီးသွားပေမည်။ အောင်ပွဲ၏ ချိန်ခွင်လျှာက အမှောင်ချောက်နက်ကြီးဆီသို့ ယိမ်းယိုင်သွားပေတော့မည်။

“တောင်ဘုရင်ကို ဒီနေရာမှာတင် သတ်ရမယ်၊ သူ့ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒကို လုံးဝချေမှုန်းပစ်ရမယ်”

ကောင်းမင်၏ ပြတ်သားသော စိတ်ဆန္ဒကို ခံစားမိသောအခါ ကွေ့ယွမ်သည် တားမြစ်နယ်မြေ၏ စည်းမျဉ်းများကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ဘဝရထားများကို ချိန်းကြိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တောင်ဘုရင်၏ ဆိုးယုတ်မှုများကို ရစ်ပတ်စေလိုက်သည်။

“မင်းတို့သိတာ ဒါအကုန်ပဲလားကွ၊ ဒီလို ကောက်ကျစ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကိုပဲ အမြဲသုံးနေရတာတောင် မင်းတို့က ဘယ်လိုအားနည်းနေတာလဲ”

တောင်ဘုရင်၏ လက်သီးချက်များက နှေးကွေးသွား၏။ သူ့လျှာကို အားဖြင့် ကိုက်လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသော လူသားပုံစံ တက်တူးများသည် သူ့နှလုံးသားဆီသို့ စုစည်းသွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ ကြက်သွေးနီရောင်မှာ နေဝင်ချိန်အလား တားမြစ်နယ်မြေအတွင်း ရောင်ပြန်ဟပ်သွားသည်။ သူသည် ကျရှုံးခဲ့သော မြို့သူမြို့သားများစွာ၏ ဘဝများကို ဆွဲယူလိုက်ရင်း စွမ်အားပြည့်ပြီး ပြင်းထန်လှသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် အန်းလွမ်နှင့်အနီးကပ် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် သန်မာလှသည်။ အန်းလွမ်၏ သန္ဓေပြောင်း မကောင်းဆိုးဝါး ခန္ဓာကိုယ်က ဒဏ်ရာများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရလာတော့သည်။ သို့သော် အန်းလွမ်သည်လည်း သာမန်ဖြစ်တည်မှုမျိုး မဟုတ်ပေ။သူသည် မည်သို့ပင် တိုက်ခိုက်ခံရစေကာမူ လဲကျသွားခြင်း မရှိပေ။

“ငါတို့ ဒါကို အချိန်ထပ်ဆွဲလို့ မဖြစ်တော့ဘူး”

ကောင်းမင်သည် မွေးနေ့ဖယောင်းတိုင် တစ်တိုင်ကို ထွန်းညှိလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း မှုတ်ထုတ်ကာ စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းတောင်ပံများ ကျဆင်းလာပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုက တောင်ဘုရင်၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားသည်။

မြို့သူမြို့သားများ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးနိုင်သော ထိုအလင်းတောင်ပံများသည် တောင်ဘုရင်အတွက်မူ ဆိုးယုတ်မှုများဖြင့် တောက်လောင်နေသော သံပူခဲများအလား ခံစားနေရသည်။

လီဆန်းစီ၏ ပြန်လည်မွေးလာသော မိခင်သည် တားမြစ်ပုလင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့သည်။ ကောင်းမင်၏ အချက်ပေးမှုနှင့်အတူ သူမသည် ပုလင်းဝမှ ချိတ်ပိတ်မှုကို ဖွင့်လိုက်သည်။

အန်းလွမ်နှင့် သားစားကြူးနတ်ဘုရားတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် မရှောင်တိမ်းခဲ့သော တောင်ဘုရင်သည် ယခုမူ ထူးဆန်းစွာပင် နောက်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားလာသည်။ အန်းလွမ်က ချက်ချင်းပင် အနီးကပ် တိုက်စစ်ဆင်လိုက်သည်။ တားမြစ်နယ်မြေ ၁ အတွင်းရှိ ဘဝရထားများ အားလုံးမှာ တောင်ဘုရင်ထံသို့ စုပြုံတိုးဝင်လာကြသည်။

ကျရှုံးခဲ့သော မြို့သူမြို့သားများ၏ မရေမတွက်နိုင်သော နာကျည်းမှုများ၊ ရုန်းကန်မှုများနှင့် အာဏာနှင့် အကြမ်းဖက်မှုအပေါ် မုန်းတီးမှုများမှာ တောင်ဘုရင်အား တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တွယ်ကပ်ထားလိုက်ကြတော့သည်။

“အခုပဲ”

လက်ကလေးတစ်ဖက်ကို ရေးထွင်းထားသော တားမြစ်ပုလင်းက စောင်းသွား၏။ ထိုပုလင်းအတွင်း၌ လောကကြီးတွင် ရှိသမျှသော ကြင်နာမှုများ အားလုံး ပါဝင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ချစ်သူ၏ လက်ချောင်းလေးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ မိဘများ၏ လက်ကို ဆွဲထားရသည့် ပျော်ရွှင်မှု၊ ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ပွေ့ဖက်ထားရသည့် ဝမ်းသာမှု၊ အောင်မြင်မှု၊ စိတ်ကျေနပ်မှုနှင့် ပြည့်စုံမှုတို့ပင်။ ထိုသေးငယ်ပြီး ခြောက်ကပ်နေသော လက်ကလေးများမှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လှပသော အရာအားလုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

တောင်ဘုရင်၏ အပေါ်ရှိ ဆိုးယုတ်မှုများ ပျယ်လွင့်သွားသော်လည်း နောက်ထပ် ဆိုးယုတ်မှုများ ပိုမို ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ပုလင်းအတွင်းရှိ လှပသော အရာများမှာ တောင်ဘုရင်ထံသို့ မရောက်နိုင်ကြောင်း သိရှိသွားသောအခါ လီဆန်းစီ၏ မိခင်သည် မမျှော်လင့်ထားသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ အမှောင်ထု၏ ဝါးမျိုခြင်းခံနေရသော သူမ၏ကလေးငယ်ကို ကယ်တင်တော့မည့်အလား သူမသည် ထိုပုလင်းကို ပွေ့ပိုက်ကာ တောင်ဘုရင်၏ ဆိုးယုတ်မှု ပင်လယ်ကြီးအတွင်းသို့ ခုန်ဝင်လိုက်လေ၏။ သူမသည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အကာအကွယ်ပြုရင်း တောင်ဘုရင်ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်သွားတော့သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ တောက်ပသော အလင်းတောင်ပံများမှာ ညှိုးနွမ်းသွားပြီး သူမ၏မျက်နှာမှာလည်း တိုက်စားခံရသဖြင့် အိုမင်းလာသည်။ အရေပြားမှ အပုပ်နံ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ နှလုံးခုန်သံမှာပင် နှေးကွေးသွားရသည်။

“အသုံးမဝင်ပါဘူးကွာ၊ ငါ့ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒက ဒီခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အပြည့်အဝ ပေါင်းစည်းနေပြီးသားပဲ၊ ဒီလောကမှာ အန်းလွမ်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး၊ ငါပဲ ရှိတယ်၊ ငါဆိုတဲ့ တောင်ဘုရင်ပဲ ရှိတယ်”

ကျားတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံအလား အော်ဟစ်လိုက်ရင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ တောင်ဘုရင်သည် လောင်ကျွမ်းနေသော သူ့ဒဏ်ရာများမှ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ခံရင်း သူ့စွမ်းအားအားလုံးကို စုစည်း၍ လီစန်းစု၏ မိခင်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။ ဘဝချိန်းကြိုးများ ပြတ်တောက်သွားပြီး အသားစားလောက်ကောင်များမှာလည်း အပိုင်းပိုင်းအစစ ပေါက်ကွဲကုန်ကြသည်။

သွေးမြူခိုးများ လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။ အကယ်၍ တောင်ဘုရင်၏ လက်သီးချက်သာ ထိမှန်သွားခဲ့လျှင် လီဆန်းစီ၏ မိခင်ဖြစ်သူသည် အလောင်းပင် ကျန်ခဲ့တော့မည် မဟုတ်ပေ။

အပိုင်း (၇၈၃) အေးခဲခြင်း

“လီဆန်းစီ” ပြန်လည်အသက်သွင်းပေးထားသောသူသည် လီဆန်းစီ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် နောက်တစ်ကြိမ် သေဆုံးရတော့မည်ဖြစ်သည်။

မှောင်မည်းနေသော မျက်တွင်းများက ထိုအရပ်ဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။ မျက်လုံးများထဲတွင် ဆိုးယုတ်မှုများ လျှံထွက်နေခဲ့သဖြင့် မျက်ရည် သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းမှုများကို မထုတ်ဖော်နိုင်ပေ။ ကောင်းမင်နှင့် လီဆန်းစီ… လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ဝိညာဉ်နှစ်ခုသည် ယခုခဏတွင် အတွေးတစ်ခုတည်း ရှိနေကြသည်။ သူမကို ကယ်တင်ရန်၊ သူတို့၏ မိခင်ကို ကယ်တင်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

အမှောင်ထဲတွင် ရပ်နေသော ထိုခန္ဓာကိုယ်သည် ကောင်းမင်နှင့် လီဆန်းစီတို့၏ စိတ်ဆန္ဒကို မနာခံတော့ပေ။ သူတို့ သတိထားမိချိန်တွင် သူတို့၏ခြေထောက်များက လှုပ်ရှားနေပြီဖြစ်သည်။

“လီဆန်းစီ... မင်းအမေက မင်းမျက်စိရှေ့မှာ နောက်တစ်ခါ ထပ်သေတာကို ကြည့်ချင်သေးလို့လား”

“ယုတ်မာလွန်းတယ်! မင်း ငါ့အမေကို ပြန်အသက်သွင်းပေးခဲ့တာ ဒီအချိန်အတွက်ပဲကိုး၊ ငါ့ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်ကို သုံးပြီး ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ပဲ၊ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်၊ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်ကွ”

တောင်ဘုရင်ကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် လီဆန်းစီ၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု လိုအပ်သော်လည်း လီဆန်းစီသည် ကောင်းမင်ကို အလွယ်တကူ အောင်မြင်ခွင့်ပေးမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ အမှောင်ယဇ်ပလ္လင်၏ ရွေးချယ်ခံရသူက အပြင်လူတစ်ယောက်ကို နတ်ဘုရား၏စိတ်ဆန္ဒအား သတ်ဖြတ်ရန် မည်သို့ ကူညီနိုင်ပါမည်နည်း။

ကောင်းမင်က ရှုပ်ထွေးနေသော ထိုအထုံးအဖွဲ့ကို ဖြေရှင်းချင်ခဲ့သည်။ သူသည် လီဆန်းစီ၏ အတိတ်ကို လိုက်လံရှာဖွေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လီဆန်းစီ၏ အားနည်းချက် သို့မဟုတ် လီဆန်းစီ နောက်ဆုံးအချိန်ထိ ဂရုစိုက်သောအရာကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ဤကမ္ဘာကြီးသည် လီဆန်းစီအပေါ် အစွန်းရောက်သော ဆိုးယုတ်မှုများကို ပေးအပ်ခဲ့ပြီး သူ့ဘဝကို အမှောင်ထုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲသို့ တွန်းပို့ခဲ့သည်။ သူသည် အထီးကျန်ခြင်း၊ ကံဆိုးခြင်းနှင့် သေခြင်းတရားများကို ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းအား နှစ်သက်ခဲ့ပေသည်။ သူသည် အမှောင်သေတ္တာလေးနောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်ကာ မရေမတွက်နိုင်သော လူများကို ချောင်းကြည့်ပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ခဲ့သော်လည်း သူ့မိခင်ကိုမူ ထိုသို့မလုပ်ခဲ့ပေ။ ထိုအဖိုးတန်ဆုံး မှတ်ဉာဏ်သည် အမှောင်သေတ္တာထဲတွင် မရှိဘဲ သူ့နှလုံးသားထဲတွင်သာ အမြဲတစေ ကပ်ပါနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“မင်း ငါနဲ့ လုံးဝတစ်သားတည်း ပေါင်းစည်းချင်တာ မဟုတ်လား၊ မင်းရဲ့ ဆိုးယုတ်မှုအားလုံးကို ငါ့ကို ပေးလိုက်၊ ဒါဆိုရင် မင်းက တကယ်ပဲ ငါ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”

အတွေးချင်း ထိပ်တိုက်တွေ့မှုမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပြီးဆုံးသွားပြီး လီဆန်းစီ၏ အပြစ်သားဝိညာဉ်က သူ၏ ခုခံမှုများကို လျှော့ချလိုက်သည်။ အတိုင်းအထက်အလွန် သိပ်သည်းလှသော ဆိုးယုတ်မှုများသည် သူ့နှလုံးသား၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။၎င်းမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆက်သွယ်ပေးထားသော မရေမတွက်နိုင်သော အနက်ရောင် အမြီးတန်းများနှင့် တူ၏။

သွေးမြို့တော်တက်တူးက လီဆန်းစီ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စွဲမြဲသွားပြီး ၎င်းကို လုံးဝ သိမ်းပိုက်လိုက်တော့သည်။ ကောင်းမင်သည် သူကတိပေးထားသည့်အတိုင်း ဆိုးယုတ်မှုအားလုံးကို သူ့မျက်လုံးများဆီသို့ ဦးတည်စေလိုက်သည်။

အန်းလွမ်သည် သိုင်းပညာတွင် အံ့ဩစရာကောင်းသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ရှိသကဲ့သို့ လီဆန်းစီတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားသော စွမ်းရည်ရှိသည်။ ၎င်းမှာ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး စွဲလမ်းခဲ့သော အရာပင် ဖြစ်သည်။

လီဆန်းစီ၏ မိခင်သည် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရဆဲဖြစ်သည်။ တောင်ဘုရင်၏ လက်သီးချက်က သူမ၏ အရေပြားကို ဆုတ်ဖြဲတော့မည်ဖြစ်သည်။ တောင်ကြီးများကိုပင် ရိုက်ခွဲနိုင်သော ထိုလက်သီးမှာ မီတာအနည်းငယ်သာ ဝေးတော့သည်။ လီဆန်းစီ၏ နောက်ကျောမှ ဆိုးယုတ်သောစိတ်ဆန္ဒသည် မရေမတွက်နိုင်သော အမျှင်တန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တောင်ဘုရင်နှင့် တားမြစ်နယ်မြေ၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ လီဆန်းစီနှင့် ကောင်းမင်တို့သည် ကင်မရာ၏ ရှပ်တာ (shutter) ကို နှိပ်လိုက်သကဲ့သို့ သူတို့၏လက်များကို မြှောက်၍ ပြန်ချလိုက်ကြသည်။ ထိုအခါ လီဆန်းစီ၏ ဆိုးယုတ်မှုများ ဖုံးလွှမ်းထားသော နယ်ပယ်တစ်ခုလုံးသည် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံအတွင်း အချိန်နှင့် မှတ်ဉာဏ်များ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

“ဆယ်စက္ကန့်... မဟုတ်ဘူး၊ ငါးစက္ကန့်ပဲ”

လီဆန်းစီနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကောင်းမင်၏ တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံမှာ များစွာသာလွန်သည်။ တောင်ဘုရင် အေးခဲသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူပြေးထွက်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူသည် သူတစ်ဦးတည်းသာ လှုပ်ရှားနိုင်သော ထိုနယ်ပယ်အတွင်းရှိ တောင်ဘုရင်ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်သွား၏။ သူ့လက်ဖဝါးထဲတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အသွေးအသားဖြင့် ပုံသွင်းထားသော ထွန်းညှိထားသည့် မွေးနေ့ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင် ပါရှိသည်။ ဤဖယောင်းတိုင်မှာ သားစားကြူးနတ်ဘုရားနှင့် ဆုတောင်းခြင်း တစ္ဆေဆုတောင်းတို့ ယဇ်ပလ္လင်ကမ္ဘာအတွင်း အသုံးပြုနိုင်သည့် အသန်မာဆုံးလှုပ်ရှားမှု ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ စွမ်းအားဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ ယဇ်ပလ္လင်၏ စည်းမျဉ်းများကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ညရဲကိုးဦး၏ ကျိန်စာများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော တောင်ဘုရင်၏ နံရိုးကြားမှ ဒဏ်ရာအတွင်းသို့ ကောင်းမင်က တောက်လောင်နေသော သွေးဖယောင်းတိုင်ကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေသော မီးလျှံအတွင်း၌ အဆုံးမဲ့သောစိတ်ဆန္ဒနှင့် ကမ္မပါဝင်နေပြီး ဖယောင်းတိုင် ကိုယ်တိုင်မှာမူ သားစားကြူးနတ်ဘုရား၏ အသွေးအသားစည်းမျဉ်းများကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ထိုနှစ်ခုသည် တောင်ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

ကောင်းမင်သည် လီဆန်းစီ၏ မိခင်ကို ပွေ့ချီ၍ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး အချိန်ငါးစက္ကန့်က မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားလေသည်။

သူတို့ အဝေးသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တောင်ဘုရင်၏ ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ့အသားများသည် အတွင်းမှ အပြင်သို့ လျင်မြန်စွာ စတင်ပြောင်းလဲလာပြီး ဒဏ်ရာတိုင်းတွင် သိပ်သည်းသော နတ်ဘုရားပုံစံကွက်များ ဖုံးလွှမ်းသွား၏။ သူ့နှလုံးသားတွင်လည်း ဖယောင်းတိုင်မီးက တောက်လောင်နေလေသည်။

အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုက ယဇ်ပလ္လင်နှင့် ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း တားမြစ်နယ်မြေ ၁ ၏ ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံထားသည်။ တောင်ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဆက်လက်ကြီးထွားလာပြီး ရူးသွပ်မှုအတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားသည်။ ကောင်းမင် တားမြစ်ပုလင်းကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် လီဆန်းစီ၏ မိခင်ကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ နောက်ဆုံးအင်အားဖြင့် အနားသို့ တိုးကပ်သွား၏။

သူ့ဘေးမှ အန်းလွမ်သည်လည်း နောက်မဆုတ်ပေ။ ကောင်းမင်က တားမြစ်ပုလင်းအတွင်းမှ ခြောက်ကပ်နေသော လက်ကလေးကို တောင်ဘုရင်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်အထိ တောင်ဘုရင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တွယ်ကပ်ပေးထားခဲ့သည်။

တောင်ဘုရင်အတွက် ကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့် ကြင်နာခြင်းတို့မှာ လောကတွင် အဆိုးရွားဆုံး အဆိပ်ဖြစ်ပြီး ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ အကြီးမားဆုံး အတားအဆီးလည်း ဖြစ်သည်။ တလိပ်လိပ်တက်နေသော ဆိုးယုတ်မှုများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ဆာလောင်နေသော ကျားကြီးက ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သားစားကြူးနတ်ဘုရားပုံရိပ်များသည် ယင်းကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ လွတ်မြောက်သွား၏။ အသွေးအသားများ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူတို့သည် တောင်ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဒဏ်ရာမှတစ်ဆင့် တိုးဝင်သွားကြတော့သည်။

“မင်းတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေကို ငါ မှတ်ထားတယ်၊ ဒီယဇ်ပလ္လင် ရှိနေသရွေ့၊ ဒီမြို့ကြီးကို အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းနေသရွေ့ ငါပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အမှောင်ထုဆိုတာ ထာဝရပဲ”

တောင်ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသော လူသားပုံစံတက်တူးများနှင့် သန္ဓေပြောင်းအသားများ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ ပေါက်ကွဲမှုသည် မြို့တစ်မြို့လုံးကို တုန်ခါသွားစေသော ကြောက်မက်ဖွယ် စိတ်ဆန္ဒမုန်တိုင်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

အိပ်မက်သရဲနှစ်ကောင်၊ အန်းလွမ်၊ လီဆန်းစီနှင့် လီဆန်းစီ၏ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသော မိခင်တို့ကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ဖြစ်တည်မှုများစွာသည် သူတို့၏ စွမ်းအားများကို ပေါင်းစည်း၍ နယ်မြေအနေအထားနှင့် လူအင်အားအသာစီးရမှုကို အသုံးချပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းမင်၏ အစီအစဉ်များဖြင့် တောင်ဘုရင်အား ပွတ်ကာသီကာ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

“သေသွားပြီလား”

အန်းလွမ်သည် တောင်ဘုရင်နှင့် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသူဖြစ်သည်။ သူသည် အပိုင်းပိုင်းအစစ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဦးခေါင်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ပြန့်ကျဲနေသော အသားစများက သူ့ထံသို့ တွားသွားလာနေကြသည်။ သူသည် သူကိုယ်တိုင်သေဆုံးမှုတွင် ကြံရာပါတစ်ဦး ဖြစ်လာလေသည်။

“သူ ခဏလောက်တော့ ပြန်ပေါ်လာဦးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အမှောင်ယဇ်ပလ္လင်နဲ့ ဒီမြို့ကြီးကို အမြန်မဖျက်ဆီးနိုင်ဘူးဆိုရင် နတ်ဘုရားရဲ့စိတ်ဆန္ဒက သေချာပေါက် ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် သူက နောက်ထပ် သနားစရာကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်ကို ပူးကပ်လိမ့်မယ်”

ကောင်းမင်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ငါ့လိုမျိုးပေါ့”

တောင်ဘုရင်ကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် ကောင်းမင်သည် လီဆန်းစီနှင့် လုံးဝ တစ်သားတည်း ပေါင်းစည်းခဲ့ရသည်။ သူသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အား တဖြည်းဖြည်း ထိန်းချုပ်မှုလျော့နည်းလာသည်ကို ခံစားနေရသည်။ သူ့မှတ်ဉာဏ်များကို အမြဲတစေ မေ့လျော့နေပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် အစစ်အမှန် လီဆန်းစီ ဖြစ်လာနေပေပြီ။

ယင်းက တကယ်တမ်းတွင် ယဇ်ပလ္လင်နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူ၏ ပေါ်တင်အကွက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ကောင်းမင် စွမ်းအားကို ပိုသုံးလေ လီဆန်းစီနှင့် သူ၏ပတ်သက်မှုမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလေ ဖြစ်သည်။ ကောင်းမင် ယဇ်ပလ္လင်ကမ္ဘာကို ဘာလုပ်လုပ် သူဂရုမစိုက်ပေ။ ကောင်းမင်က လူတိုင်းကို သတ်ပစ်လျှင်ပင် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကောင်းမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပြန်လည် မွေးဖွားလာမည်သာ ဖြစ်သည်။

“တောင်ဘုရင်ကို အပိုင်းပိုင်းဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာက ကရုဏာဖောင်ဒေးရှင်းကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ လုံလောက်ပါလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းတာက ကွေ့ယွမ်ရှိနေတာကိုတော့ သူတို့ကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတော့ဘူး”

ကောင်းမင်သည် မြေပြင်ပေါ်မှ အက်ကွဲနေသော ကြေးနီမျက်နှာဖုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး လီဆန်းစီ၏ မိခင်ကို မှီလိုက်သည်။

“အချိန်ဆွဲနေရင် ပြဿနာပဲ ရှိလိမ့်မယ်၊ အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ငါ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားရမယ်”

“မင်းလက်ကို ဖယ်လိုက်၊ ငါ့အမေနဲ့ ဝေးဝေးနေစမ်း”

လီဆန်းစီ၏ အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ကောင်းမင်၏ လက်မှာ နောက်သို့ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားရသည်။

လီဆန်းစီသည် ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရရှိလာပြီဖြစ်သည်။ ကောင်းမင်က အပြင်ပန်းတွင် ဘာမှမပြောသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

“အန်းလွမ်... ငါ့ကို တားမြစ်နယ်မြေ အပြင်ဘက်ကို ပို့ပေးပါ”

“ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ ဦးခေါင်းတစ်ခုပဲ ကျန်တော့တာလေ”

ကွေ့ယွမ်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် အသားလောက်ကောင်တစ်ကောင်က ကောင်းမင်အား ခရိုင် ၂ ရှိ မြေအောက်ရထားဘူတာအဝင်ဝတစ်ခုဆီသို့ ပြန်ပို့ပေးလိုက်သည်၊ ထိုနေရာတွင် သူသည် အသင့်စောင့်နေသော ပိုင်ဟောက်နှင့် တွေ့ဆုံလိုက်သည်။

“ကရုဏာဘုန်းတော်ကြီးကို ဆက်သွယ်လိုက်ပါ၊ ပြီးတော့ ကရုဏာဖောင်ဒေးရှင်းနဲ့ ခရိုင် ၂ က ဂိုဏ်းတွေအားလုံးကို ပြောလိုက်... တောင်ဘုရင် သေပြီလို့”

ဤရိုးရှင်းသော စကားလုံးများက ပိုင်ဟောက်ကို မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေသည်။ သူသည် ကောင်းမင်၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ရှိနေသော အက်ကွဲနေသည့် ကြေးနီမျက်နှာဖုံးကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

မမှားနိုင်ပါဘူး၊ ဒါ တောင်ဘုရင်ရဲ့ မျက်နှာဖုံးပဲ။

ပိုင်ဟောက်သည် တောင်ဘုရင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို မည်သူ့ထက်မဆို ပိုသိသည်။ ၎င်းမှာ မည်သို့မှ ခုခံ၍မရသော လွှမ်းမိုးသည့် စွမ်းအားမျိုး ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က တောင်ဘုရင်ကို သတ်နိုင်ခဲ့ချေပြီ။

“ခင်ဗျားအတွက် ဝမ်ရှန့်ရဲ့ နာကျည်းမှုတစ်ဝက်ကို ကျုပ်လက်စားချေပေးလိုက်ပြီ၊ မြို့တော်ကောင်စီနဲ့ ကိစ္စကတော့ ခင်ဗျားအပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်”

ကောင်းမင်သည် ဒူးထောက်တော့မည့် ပိုင်ဟောက်ကို ဆွဲထူလိုက်သည်။

“ကျုပ်အချိန်ကို မဖြုန်းတီးနဲ့၊ မြန်မြန်သွားတော့”