အခန်း (၂၄၅-၂၄၆)
Vol. 13 Ch. 245-246
အခန်း (၂၄၅) - မန္တန်များအကြောင်း ဆွေးနွေးခြင်း
လင်းကျင်းသည် နာရီဝက်ခန့် အနားယူလိုက်ပြီးနောက်မှသာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အအေးဓာတ်များမှာ လွင့်ပြယ်သွားတော့သည်။ သို့သော်လည်း ‘သွေးကြောရှာဖွေခြင်းအတတ်တွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သော လင်းကျင်းသည် ဤအအေးဓာတ်မှာ သူ၏ ကျင့်စဉ်အတွက် အံ့ဩဖွယ်ရာ ကောင်းလောက်အောင် အထောက်အကူပြုကြောင်း သတိပြုမိလိုက်၏။ သူ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ တကယ်ပင် ထိရောက်မှု ရှိနေပေသည်။ ဒါဟာ ကံဆိုးခြင်းထဲမှ ရလာသည့် ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုဟုပင် ဆိုရပေမည်။ မီးဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပါဝင်သော အပ်ဖြင့် သူ၏ သွေးကြောများကို ထိန်းချုပ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အအေးဓာတ်နှင့် ညှိနှိုင်းလိုက်သောအခါ သွေးကြောခိုင်ခံ့မှုနှုန်းမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
ဒါဟာ လင်းကျင်းအနေဖြင့် သွေးကြောခိုင်ခံ့စေခြင်းအတတ်ကို အဘယ်ကြောင့် အချိန်နှင့် ခွန်အားအမြောက်အမြား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားရသနည်းဆိုသည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်၏။ အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ပိုမို ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းလာပေလိမ့်မည်။
အားအင်အနည်းငယ် ပြန်ပြည့်လာသောအခါ၊ လင်းကျင်းသည် နဂါးအိုကြီး နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လာပြီး ဒုက္ခပေးမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မျောက်ဖြူကြီးကို အရင်ဆုံး ကုသပေးလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဤဖြစ်ရပ်မှ နဂါးအိုကြီးဘက်က ဘာမှ အမြတ်မထွက်သွားကြောင်း သူ သေချာပေါက် သိနေ၏။ လင်းကျင်း နောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်လိုက်သော တိုက်ကွက်ကြောင့် နဂါး၏ သွေးကြောတစ်ခု ပျက်စီးသွားခဲ့ရာ၊ ထိုဒဏ်ရာမှာ နဂါးအိုကြီးကို အချိန်အတန်ကြာအောင် ဝေးဝေးမှာ နေသွားစေရန် လုံလောက်ပေသည်။
ထို့ပြင် ထိုနဂါးမှာ အတော်လေးလည်း ထိတ်လန့်သွားပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ထိတ်လန့်သွားသည့်တိုင် နဂါးအိုကြီးတွင် အခြားသော နည်းလမ်းများ ရှိနေနိုင်သေးသည်။ ဥပမာအားဖြင့် လင်းကျင်းကို ဒုက္ခပေးရန် အခြားသူများကို စေလွှတ်ခြင်းမျိုးပင်။ လင်းကျင်းသည် ထို ‘သေမင်းတမန် အသေခံတပ်ဖွဲ့'ကို မှတ်မိနေဆဲဖြစ်သည်။
သူတို့ ဤနေရာတွင် ဆက်နေ၍ မဖြစ်တော့သဖြင့် လင်းကျင်းသည် ရှောင်ဟော့နှင့် မျောက်ဖြူတို့ကို အခြားတစ်နေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်သည်။ သူတို့ ဘေးကင်းကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ ‘ဧည့်ခန်းမ’ သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ၊ လင်းကျင်း အခုလို နောက်ကျနေရခြင်းပင် ဖြစ်၏။
‘ပြတိုက်မှူး’မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားချိန်တွင်တော့ လင်းကျင်း၏ အရှိန်အဝါနှင့် အခြေအနေကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပါပေ။
သူ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟယ်ချန်းမှာ အောက်ထပ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ကြည့်ရသည်မှာ သူမ ဘေးကင်းပုံရသော်လည်း၊ သူမကိုယ်တိုင် လာရှာခြင်း မရှိသည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူမလည်း ပိတ်လှောင်ခံထားရသည်မှာ သေချာလှပေသည်။
လင်းကျင်းက မေးမြန်းလိုက်သောအခါ သူမက သူ၏ သံသယများကို အတည်ပြုပေးခဲ့၏။
“ပြတိုက်မှူး... ကျွန်မရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို အရှင့်ရဲ့တပည့်အကဲဖြတ်မှူးလင်းကို သတင်းပါးပေးပါဦး... ကျွန်မ အပြင်ထွက်လို့ရတာနဲ့ သူ့ကို ချက်ချင်း လာရှာမှာပါ... ပြီးတော့... ကျွန်မအစ်မရဲ့ အခြေအနေကိုရော ပြတိုက်မှူး သိပါသလား”
ဒါဟာ ဟယ်ချန်းအတွက်တော့ အကြီးမားဆုံးသော စိုးရိမ်မှုပင်။
သူမသည် ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး အပြင်ထွက်ခွင့် မရှိသဖြင့် ဟယ်ယု၏ အခြေအနေကို မည်သို့မျှ သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
လင်းကျင်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ဆိုလိုက်၏။
“အခြေအနေက နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးနေပေမဲ့၊ သူမ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး”
သူသည် သူ၏ ရွှေအပ်အကြောင်းကို ရည်ညွှန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအပ်ထဲတွင် သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းထားသဖြင့်၊ အလွန်အမင်း ဝေးကွာမနေပါက လင်းကျင်းသည် ဟယ်ယု၏ အခြေအနေကို အာရုံခံနိုင်ပေသည်။
ဟယ်ယုမှာ သတိမရသေးဘဲ အားနည်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ အသက်အန္တရာယ်တော့ မစိုးရိမ်ရသေးပါ။ အကယ်၍ ထိုရွှေအပ်သာ သူမ၏ နှလုံးသွေးကြောများကို ဆက်လက် ကာကွယ်ပေးထားနိုင်မည်ဆိုပါက အဆင်ပြေပေလိမ့်မည်။
သို့သော်လည်း သူမ၏ အခြေအနေမှာ ပိုမဆိုးသွားသည့်တိုင်၊ ပိုကောင်းလာခြင်းလည်း မရှိသေးပါ။ သူသည် သားရဲဝိညာဉ်ကျိန်စာက သူမ၏ အသက်စွမ်းအင်ကို လုံးဝ ဝါးမြိုမသွားနိုင်အောင် ဟယ်ယု၏ နှလုံးသွေးကြောများကိုသာ ကာကွယ်ပေးထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါဟာ အချိန်ဆွဲထားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ အချိန်ကြာလာလျှင်တော့ ပြဿနာ ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းအတွက် အချိန်မှာ အလွန်ပင် အရေးကြီးလှ၏။
ဟယ်ချန်းသည် လုဘင်အကြောင်းကို တစ်ခွန်းမျှ မဟသဖြင့် သူမသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သိရှိပုံမရပေ။ အမှန်စင်စစ် သူမသည် ထိုနေ့ညနေက လင်းကျင်းနှင့် တွေ့ဆုံပြီးပြီးချင်းမှာပင် သူမ၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ‘နေအိမ်အကျယ်ချုပ်’ ချခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
လင်းကျင်းက ဟယ်ချန်းနှင့် စကားပြောနေစဉ်အတွင်း မည်သူမျှ ကြားဖြတ် မနှောင့်ယှက်ဝံ့ကြပေ။ ပြတိုက်မှူးမှာ တိတ်ဆိတ်ကာ စဉ်းစားခန်းဝင်နေသည်ကို မြင်သောအခါမှသာ ဝိညာဉ်ကလေးငယ်မိခင်က ဆိုလာ၏။
“ပြတိုက်မှူး... အကူအညီ လိုအပ်မယ်ဆိုရင် တစ်ခွန်းပဲ ပြောလိုက်ပါ... ကျွန်မ အသင့်ရှိနေပါတယ်”
သူမက သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ထုတ်ဖော်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျီးကန်းနက်ကလည်း သူမနောက်မှ ထပ်၍ ဆို၏။
“ကျုပ်လည်း ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံကို ရောက်ဖူးပါတယ်... ‘ယုတ်မာသော ပညာရှိ’နဲ့ ကျုပ်လည်း အခုထိ ပြန်မသွားကြသေးတော့၊ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံဘက်ကို တစ်ခေါက်လောက် သွားလို့ရပါတယ်”
လင်းကျင်း တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။
လင်းကျင်း၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ သူတို့ကို အကူအညီ တောင်းရန် မသင့်တော်ဟု ခံစားနေရ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒါဟာ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ၏ မြို့တော်ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ ထို့ပြင် ကျောက်စိမ်းနဂါးဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင်ကပင် ဤကိစ္စအားလုံး၏ နောက်ကွယ်မှာ ရှိနေနိုင်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် လင်းကျင်းတစ်ယောက်တည်း ဖြေရှင်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်။ နဂါးအိုကြီးမှာ အနိုင်ယူရန် အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လွန်းလှသည်။ အကယ်၍ ဝိညာဉ်ခန်းမသာ အချိန်ကိုက် ပွင့်မလာခဲ့ပါက၊ ပြတိုက်မှူး၏ အရှိန်အဝါ ယိုစိမ့်ထွက်သွားပြီး နဂါးကို ခြောက်လှန့် မမောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့ပါက၊ လင်းကျင်းတစ်ယောက် သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လင်းကျင်းက ပြောလိုက်၏။
“မင်းတို့အတွက် အခက်အခဲ မရှိဘူးဆိုရင်တော့ လာခဲ့ကြပေါ့... ဒါပေမဲ့ သတိထားဖို့နဲ့ လူမသိအောင် နေဖို့တော့ လိုမယ်... ရောက်လာပြီဆိုရင် မြို့တော်ထဲမှာရှိတဲ့ ‘ဟူလက်ဖက်ရည်ဆိုင်’ကို သွားကြပါ... အဲဒီမှာ ငါ့တပည့်က မင်းတို့ကို လာပြီး ကြိုဆိုလိမ့်မယ်”
ဝိညာဉ်ကလေးငယ်မိခင်နှင့် ကျီးကန်းနက်တို့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
ဒါဟာ သူတို့အတွက်တော့ ပြဿနာ မရှိပါပေ။ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံမှာ တကယ်ပင် အစွမ်းထက်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ သူတို့ကဲ့သို့သော မိစ္ဆာဘက်တော်သား ကျွမ်းကျင်သူများအတွက်တော့ ဂရုစိုက်စရာ မဟုတ်ပါ။ ပြတိုက်မှူးမှာ သူတို့၏ ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်သဖြင့်၊ သူ အကူအညီ လိုအပ်သည်ဆိုပါက သူတို့ တတ်နိုင်သမျှ ဆောင်ရွက်ပေးကြမည်သာ ဖြစ်သည်။
ရဲ့ယွီကျိုးကလည်း လိုက်ပါရန် ကမ်းလှမ်းသော်လည်း လင်းကျင်းက ငြင်းပယ်လိုက်၏။
ဝိညာဉ်ကလေးငယ်မိခင်နှင့် ကျီးကန်းနက်တို့နှင့် မတူသည်မှာ ရဲ့ယွီကျိုး၏ အဆင့်အတန်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသူမှာ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ၏ နိုင်ငံသားဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ၊ နိုင်ငံတော်၏ အစောင့်အရှောက် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ဟယ်ယုကိစ္စကြောင့် ဧကရာဇ်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ကြမည်ဆိုပါက ရဲ့ယွီကျိုးမှာ အကျပ်ရိုက်ရပေလိမ့်မည်။
ကျီးကန်းနက်နှင့် ဝိညာဉ်ကလေးငယ်မိခင်တို့မှာ အဆင်ပြေသော်လည်း၊ ရဲ့ယွီကျိုးမှာမူ မဖြစ်နိုင်ပါပေ။ ထို့ပြင် ဤကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ယောက်နှင့်တင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်ရာ ရဲ့ယွီကျိုးအနေဖြင့် လိုက်ပါလာရန် မလိုအပ်တော့ပေ။
ထို့နောက်တွင်တော့ လင်းကျင်းသည် သားရဲများနှင့် ပတ်သက်သော သူတို့၏ မေးခွန်းအချို့ကို ဖြေကြားပေးလိုက်၏။ သူသည် ချက်ချင်း ထွက်မသွားဘဲ၊ သူတို့၏ ‘မန္တန်ပိတ်ဆို့မှု’ များအပေါ် နားလည်မှုကို စုံစမ်းမေးမြန်းလိုက်သည်။
လင်းကျင်းသည် ဤမန္တန်အကြောင်းကို သုတေသနပြုလိုခြင်းပင် ဖြစ်၏။
နဂါးအိုကြီးက အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လွန်းသဖြင့် လင်းကျင်းအတွက် သင်ခန်းစာတစ်ခု ရခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ မန္တန်ပိတ်ဆို့မှုများအကြောင်း သိထားမည်ဆိုပါက၊ ပြတိုက်မှူး၏ အရှိန်အဝါကို ငှားရမ်း အသုံးပြုနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအရှိန်အဝါမှာ ရန်သူကို တိုက်ရိုက် အန္တရာယ် မပြုနိုင်သည့်တိုင်၊ ပြိုင်ဘက်ကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားအောင်တော့ လုပ်ဆောင်နိုင်ပေသည်။
ကျီးကန်းနက်မှာ မန္တန်ပိတ်ဆို့မှုများအကြောင်း သိပ်မသိသဖြင့် နားလည်ရန် ကြိုးစားနေရဆဲ ဖြစ်၏။ ရဲ့ယွီကျိုးနှင့် ဝိညာဉ်ကလေးငယ်မိခင်တို့ကတော့ အချက်အလက်အချို့ကို မျှဝေပေးနိုင်ကြပြီး၊ ရဲ့ယွီကျိုးမှာတော့ ဤဘာသာရပ်တွင် ပို၍ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝလှသည်။
ဤဆွေးနွေးပွဲမှာ အနှစ်သာရရှိသော အချက်အလက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လင်းကျင်းအနေဖြင့် အများကြီး သင်ယူလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။
မေပယ်မြို့ ကျင့်ကြံသူများအသင်း၏ နံပါတ်တစ် နည်းပြဖြစ်သည်နှင့်အညီ ရဲ့ယွီကျိုးမှာ ဗဟုသုတ အလွန်ပင် ကြွယ်ဝလှပေသည်။
လင်းကျင်းသည် သူ ရရှိလာခဲ့သော ကြယ်တာရာပုံစံများ ပါဝင်သည့် အလံကို ထုတ်ယူကာ ရဲ့ယွီကျိုးနှင့် အခြားသူများကို ပြသလိုက်ပြီး၊ ထိုအရာနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်ခုခု သိကြသလားဟု မေးမြန်းလိုက်၏။
“ဒါ... နက်ဗျူလာ မန္တန်ပိတ်ဆို့မှုပဲ”
ရဲ့ယွီကျိုးက ချက်ချင်းပင် အာမေဍိတ်သံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ သူသည် အလံကို ယူကာ သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ပြတိုက်မှူး... ဒီအရာက ရတနာတစ်ခုပဲ... ရှေးဟောင်းခေတ်ကတည်းက လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ အရာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်... အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒါကို သုတေသနပြုပြီး အခြေခံလောက်ကိုတောင် နားလည်သွားမယ်ဆိုရင်၊ သူတို့အတွက် အများကြီး အကျိုးရှိမှာပါ”
ရဲ့ယွီကျိုး ပြောသည်မှာ ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ လင်းကျင်းသည်လည်း ဤအရာမှာ ထူးခြားသော ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့်၊ အခြားသူများ သိရှိနားလည်နိုင်မလားဟု ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝိညာဉ်ကလေးငယ်မိခင်၏ ရှင်းပြချက်မှာ ရဲ့ယွီကျိုးနှင့် အလားတူပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ၏ မန္တန်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဗဟုသုတမှာ ရဲ့ယွီကျိုးကဲ့သို့ မနက်နဲသဖြင့် ဘာမျှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ ကျီးကန်းနက်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားဟန်ဖြင့် သူ၏ နဖူးကို လက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ စွန်ရဲနက်ကြီးကို တစ်ခုခု ပြောလိုက်၏။
စွန်ရဲနက်ကြီးမှာ မလိုလားအပ်သကဲ့သို့ သူ၏ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။
၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ပင် ဖြစ်၏။
“ပြတိုက်မှူး... ပြီးခဲ့တဲ့လက ကျုပ် ‘မသေမျိုးဂူ’ တစ်ခုကို ဝင်စီးတုန်းက ဒီစာအုပ်ကို ရခဲ့တာပါ... အဲဒီထဲမှာ ဒီ ‘နက်ဗျူလာ မန္တန်ပိတ်ဆို့မှု’ အကြောင်း သတင်းအချက်အလက်တွေ ပါပါတယ်”
ကျီးကန်းနက်က ထိုစာအုပ်ကို ဆက်သလိုက်၏။
လင်းကျင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ထိုစာအုပ်ကို ရယူရန် မန္တန်တစ်ခု ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
အခုအချိန်မှာ အားနာနေရမည့် အချိန်မဟုတ်ပါ။ လင်းကျင်း တစ်ချက် လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်နှင့် အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားရ၏။
သေချာပါသည်... ဤစာအုပ်ထဲတွင် ‘နက်ဗျူလာ မန္တန်ပိတ်ဆို့မှု’ အကြောင်း အသေးစိတ် သတင်းအချက်အလက်များ ပါဝင်နေချေပြီ။
“ပြတိုက်မှူး... အခုခေတ်မှာ သဘာဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက ရှားပါးလာပြီး မသေမျိုးဖြစ်နိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်းကလည်း ပျောက်ဆုံးနေပြီဆိုတော့၊ ကျုပ် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပါ့မယ်... ကျွန်တော် ဒီမန္တန်ကို လေ့လာဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးပေမဲ့ ဘယ်လိုမှ ကျင့်ကြံလို့ မရတာနဲ့ ဒီအတိုင်းပဲ သိမ်းထားခဲ့တာပါ... အခု နာမည်ကို ကြားလိုက်တော့မှ ဒီစာအုပ် ရှိနေသေးတာကို သတိရတာနဲ့ ထုတ်ပေးလိုက်တာပါ... ကျုပ်အတွက်တော့ ဒါက အသုံးမဝင်တော့လို့၊ ပြတိုက်မှူးပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါတော့”
ကျီးကန်းနက်က ရက်ရက်ရောရော ကမ်းလှမ်းလိုက်၏။
ရဲ့ယွီကျိုးက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“ကျီးကန်းအိုကြီး... ခင်ဗျားရဲ့ စွန်ရဲနက်က ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဆည်းနိုင်တဲ့ မန္တန်က တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲနော်”
ကျီးကန်းနက်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်၏။
“ဒါက အသေးအဖွဲ လှည့်ကွက်လေးပါဗျာ၊ အဘိုးကြီးရဲ့ လုပ်နိုင်တာတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”
အခန်း (၂၄၆) - နက်ဗျူလာ အတားအဆီး
ကျီးကန်းနက်သည် နှိမ့်ချပြောဆိုနေခြင်း မဟုတ်ပါ။ မန္တန်များအပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှုနှင့် ဗဟုသုတပိုင်းတွင် ရဲ့ယွီကျိုးမှာ သူတို့အုပ်စုထဲ၌ အတော်ဆုံးဖြစ်သည်မှာ မေးခွန်းထုတ်စရာ မလိုပါပေ။
ရဲ့ယွီကျိုးက ချက်ချင်းပင် လက်ကာပြလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။
“ပြတိုက်မှူး ဆရာကြီး ရှိနေတာပဲ၊ အဲဒီလို မပြောပါနဲ့ဗျာ”
ကျီးကန်းနက်ကတော့ အားရပါးရ ရယ်မောနေတော့သည်။
လင်းကျင်းမှာမူ သူတို့ ဘာတွေပြောနေကြသည်ကို လုံးဝ သတိမထားမိပါ။ သူ၏ အာရုံအားလုံးမှာ ‘နက်ဗျူလာ မန္တန်ပိတ်ဆို့မှု’စာအုပ်ပေါ်တွင်သာ စုပုံနေ၏။
အမှန်ပင်... ကျီးကန်းနက် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင်၊ ယခုခေတ် ကျင့်ကြံသူများအနေဖြင့် ဤရှေးဟောင်းမန္တန်ကို ကျင့်ကြံရန် မဖြစ်နိုင်ပါပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းအတွက် လိုအပ်သော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပမာဏမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် မြင့်မားလွန်းသောကြောင့်ပင်။
သို့သော်လည်း မန္တန်တစ်ခုကို အသုံးပြုရန် အမြဲတမ်း အခြားနည်းလမ်းများ ရှိနေတတ်ပါသည်။ ထိုနဂါးအိုကြီးပင်လျှင် အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
ထိုသတ္တဝါသည် မိမိကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကို ချည်းသက်သက် အားကိုးခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုအလံငယ်ကို အသုံးချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မှော်လက်နက်တစ်ခုကို အသုံးပြု၍ မန္တန်တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်ခြင်းမှာလည်း အတူတူပင် ဖြစ်၏။
ဒါပေမဲ့ ဒါကို သေသေချာချာ သုတေသနပြုရန် အချိန်လိုအပ်ပေသည်။ လင်းကျင်းသည် အခြားသူများကို မေးစရာရှိသေးသလားဟု မေးမြန်းပြီးနောက်၊ ဟယ်ချန်းကို စိတ်မပူရန် ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်၏။
အခုအချိန်မှာတော့ သူမအနေဖြင့် ဘာမှ ကူညီပေးနိုင်ဦးမည် မဟုတ်ပေ။
လင်းကျင်းနှင့် နဂါးအိုကြီးတို့၏ ပဋိပက္ခမှာ ယခုအခါ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ရန်ငြိုးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့ချေပြီ။ နဂါးတစ်ကောင်က ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး မိမိကို သတ်ရန် ကြိုးစားသည်ကို မည်သူကမျှ သည်းခံနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။
သည်းခံနိုင်သူရှိလျှင်လည်း ရှိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် လင်းကျင်းကတော့ ထိုအထဲတွင် မပါဝင်ပါ။
မျောက်ဖြူကြီး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားခြင်းမှာလည်း အကြောင်းရင်းတစ်ခုပင်။ လင်းကျင်းသည် မိမိ၏ အဖော်များကို အလွန်အမင်း ကာကွယ်တတ်သူဖြစ်ရာ၊ လက်စားချေရန်မှာ မလွဲမသွေ လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စပင် ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ဟယ်ယု၏ သားရဲဝိညာဉ်ကျိန်စာမှာလည်း ကိုင်တွယ်ရ ပို၍ ခက်ခဲလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်က ထိုကျိန်စာမှာ ဟယ်ယု၏ လက်သန်းလေးထဲတွင်သာ ပိတ်လှောင်ခံထားရစဉ်က၊ လင်းကျင်းသည် သူ၏ ရွှေအပ်ကို သုံးကာ ၎င်းကို ထိုးနှက်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ကျိန်စာကို အမြစ်ပြတ် ဖယ်ရှားနိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိခဲ့၏။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ကျိန်စာမှာ ပြန်လည် လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီး ဟဲယွီ၏ အရိုးထဲအထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေပြီ။ အကယ်၍ လင်းကျင်းသည် သူမနှင့် ယခုပင် တွေ့ဆုံနိုင်လျှင်ပင် သူမကို ကယ်တင်နိုင်ရန်မှာ မသေချာတော့ပေ။
သို့သော်လည်း လုံးဝ လမ်းမရှိတော့သည်တော့ မဟုတ်ပါ။ အကယ်၍ ကျိန်စာ၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ထိုနဂါးအိုကြီးကိုသာ သုတ်သင်နိုင်မည်ဆိုပါက၊ ၎င်းမှာ ကျိန်စာကို ဖြေဖျောက်ရန် အရှင်းလင်းဆုံးနှင့် အလွယ်ကူဆုံး နည်းလမ်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော်လည်း အဆင့် (၅) နဂါးတစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်ရန်မှာ ပြောသလောက် မလွယ်ကူပါ။ ကျီးကန်းနက်နှင့် ဝိညာဉ်ကလေးငယ်မိခင်တို့ လာရောက် ကူညီလျှင်ပင်၊ ထိုနဂါးအိုကြီးကို အနိုင်ရရန် မသေချာပါပေ။
‘အောင်မြင်မှုဆိုတာ ရင်းနှီးမှုတစ်ခုတော့ လိုမှာပဲ’
လင်းကျင်း စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်၏။ သူသည် ဧည့်သည်များကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဧည့်ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။
လင်းကျင်းသည် အပြင်သို့ လုံးဝ ထွက်မသွားဘဲ၊ ထိုသံတံခါးကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ အလံငယ်နှင့် နက်ဗျူလာ မန္တန်ပိတ်ဆို့မှု ကျွမ်းကျင်မှုကို သုတေသနပြုနေမိသည်။
သူသာ ဤနေရာမှ ထွက်မသွားပါက၊ လင်းကျင်းအနေဖြင့် နာရီပေါင်းများစွာ ကြာအောင် ဤနေရာတွင် နေနိုင်ပေသည်။
ပြတိုက်မှူး ဤမျှ အလောတကြီး ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ရကြောင်း အခြားသူများ သိလိုက်ကြ၏။ ကျီးကန်းနက်နှင့် ဝိညာဉ်ကလေးငယ်မိခင်တို့မှာလည်း မဆိုင်းမတွဘဲ အားလုံးကို နှုတ်ဆက်ကာ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
သူတို့သည် ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံသို့ အမြန်ဆုံး သွားရန် လိုအပ်ပေသည်။ ဒါဟာ ပြတိုက်မှူးထံမှ တိုက်ရိုက် ခေါ်ယူခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ အထူး ဂရုစိုက်ရပေမည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပြတိုက်မှူးနှင့် လူကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံခွင့်ရနိုင်ပြီး သူ၏ လမ်းညွှန်မှုအချို့ကိုပင် ရရှိနိုင်ပေသည်။
ကျန်ရှိနေသူများမှာတော့ ချက်ချင်း ထွက်မသွားကြသေးပါ။ နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသော ဟယ်ချန်းမှာ အလွန်ပင် မွန်းကျပ်နေသဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောချင်နေမိသည်။ ကျန်းဇီချီလည်း ရှိနေသကဲ့သို့ ရဲ့ယွီကျိုးမှာလည်း ဟယ်ချန်းနှင့် ဆွေးနွေးစရာများ ရှိနေ၏။ အဘိုးကြီးထျန်းပင်လျှင် ဘေးကနေ နားထောင်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဤကိစ္စမှာ သူနှင့် ဘာမျှ မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံမှာလည်း အလွန်ဝေးကွာလှသော်လည်း၊ အဘိုးကြီးထျန်းသည် ဤအခွင့်အရေးကို သုံးကာ အားလုံးနှင့် ရင်းနှီးအောင် လုပ်ရမည်ကို သိနေ၏။ ထိုသို့လုပ်မှသာ တစ်နေ့တွင် သူတို့က သူ့ကို ပြန်လည် ကူညီပေးကြပေလိမ့်မည်။
အထူးသဖြင့် ဤနုနုနယ်နယ် မိန်းကလေးငယ်မှာ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ၏ မင်းသမီးတစ်ပါး ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ၊ အဘိုးကြီးထျန်းမှာ ပို၍ပင် စိတ်အားထက်သန်သွားတော့သည်။ သူသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းကိစ္စများတွင် မကူညီနိုင်သော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အထီးကျန်မှုကို ဖြေဖျောက်ပေးရန်နှင့် သူတို့၏ အပူအပင်များကို နားထောင်ပေးရန်အတွက် စကားစမြည်တော့ ပြောပေးနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
ကျောက်စိမ်းနဂါးမြို့တော်၏ နေထွက်ချိန်။
ဈေးသည်များ၊ ကုန်သည်များနှင့် ရထားလုံးမောင်းသူများကဲ့သို့သော စောစောထလေ့ရှိသူများ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်သည်။ လင်းကျင်း ငှားရမ်းထားသော အိမ်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားသူတိုင်းသည် ပျက်စီးနေသော ခြံဝင်းကို အလွယ်တကူ သတိပြုမိသွားကြ၏။ သို့သော် အထူးဆန်းဆုံးအချက်မှာ ပျက်စီးမှုအားလုံးမှာ ခြံဝင်းအတွင်း၌သာ ကန့်သတ်နေခြင်းပင်။ အိမ်မှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီး နံရံများမှာလည်း အက်ကွဲနေ၏။ မီးလောင်ထားသည့် အမှတ်အသားများ ရှိနေရုံတင်မကဘဲ တစ်နေရာတွင် နှင်းများပင် ပုံနေသေးသည်။ တစ်ညတည်းနှင့်ပင် ဤနေရာမှာ မီးနှင့် နှင်းမုန်တိုင်း၊ နွေရာသီနှင့် ဆောင်းရာသီတို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခံစားလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။
မည်သူမျှ အတွင်းသို့ မဝင်ရဲကြပေ။ သူတို့သည် ဤအကြောင်းကို အာဏာပိုင်များထံ ချက်ချင်း သတင်းပို့လိုက်ကြသည်။
သို့သော် သူတို့ ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် လူအုပ်စုအချို့ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ရောက်ရှိလာကြ၏။
ပထမဆုံးအုပ်စုမှာ အမည်းရောင် ဝတ်စုံအပြည့် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင်အပြင် ရှိကြသူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ပျက်စီးနေသော ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ရှုကြ၏။ မည်သူမျှ မရှိကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူတို့သည် ‘ကျောက်စိမ်းနဂါးနတ်ကွန်း' ဆီသို့ ဦးတည်ကာ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
မကြာမီမှာပင် နောက်ထပ်အုပ်စုတစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။ သူတို့သည်လည်း ထိုနေရာကို ရှာဖွေပြီးနောက် နန်းတော်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြ၏။
တတိယအုပ်စုမှာတော့ အစိုးရအဖွဲ့ ဖြစ်ပြီး၊ ဤနေရာတွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သိရှိနိုင်ရန် ကွင်းဆင်း စစ်ဆေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အိမ်ပိုင်ရှင် မည်သူဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း ရှာဖွေကာ သူနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြ၏။ မေးမြန်းစစ်ဆေးပြီးနောက်တွင်တော့ ဤအိမ်ကို ပြင်ပလူတစ်ဦးထံ ငှားရမ်းထားကြောင်းနှင့် ထို့နောက်တွင် ဤသို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
အိမ်ပိုင်ရှင်မှာ သူ၏ အိမ်ကြီး ပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အသည်းအသန် ငိုကြွေးနေတော့သည်။ သို့သော် အိမ်ငှားရှိနေသဖြင့် ထိုသူသည် တစ်ခုခုတော့ ချန်ထားခဲ့ပေလိမ့်မည်။ မကြာမီမှာပင် အိမ်ငှားမှာ မေပယ်မြို့မှ လင်းကျင်း ဖြစ်ကြောင်း အစိုးရအဖွဲ့က သိရှိသွားတော့သည်။
မြို့တော်ဝန် ကျန်းမုန့်လျန်မှာ စိတ်ပျက်အားငယ်နေပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရ၏။
“ဘာလို့ အကဲဖြတ်မှူးလင်း ပြန်ဖြစ်နေရတာလဲ”
ကျန်းမုန့်လျန်မှာ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။ သူ၏ လူများက စစ်ဆေးပြီးနောက်တွင်တော့ ပညာရှင်တစ်ဦးက အကဲဖြတ်မှူးလင်းကို လာရောက် ဒုက္ခပေးခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်ကြသည်။ စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဒါဟာ တတိယအကြိမ်မြောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။
ပထမ နှစ်ကြိမ်စလုံးတွင် အကဲဖြတ်မှူးလင်းက သူတို့ကို အကြောင်းကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ သူသည် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နေမှန်း မသိရပေ။ တစ်ခုခုများ ဖြစ်သွားခဲ့သလား။
ဒါမှမဟုတ် အသတ်ခံလိုက်ရပြီလား။
ဤအကဲဖြတ်မှူးလင်းမှာ စစ်သေနာပတိ လုဘင်၏ မိတ်ဆွေကောင်း တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ဤအမှုကို သေသေချာချာ မကိုင်တွယ်နိုင်ပါက၊ သူ့အတွက် ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု စောင့်ကြိုနေနိုင်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် မြို့တော်ဝန်ဖြစ်ရသည်မှာ ခက်ခဲလှသည်ဟု ပြောစမှတ် ရှိကြခြင်း ဖြစ်၏။ ကျန်းမုန့်လျန်မှာ ၎င်းကို လက်တွေ့ ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။
“အရင်ဆုံး အကဲဖြတ်မှူးလင်း ဘယ်မှာလဲဆိုတာကို ရှာကြစမ်း... သေသေသေ ရှင်ရှင် သူ့ကို တွေ့အောင် ရှာရမယ်”
ကျန်းမုန့်လျန်က အမှုစစ် စစ်သည်များကို အမိန့်ပေးလိုက်၏။
သူသည်လည်း ဤအမှုအတွက် တာဝန်အပြည့်အဝ မယူဝံ့သဖြင့်၊ ကျန်းမုန့်လျန်သည် အထက်လူကြီးများထံ ချက်ချင်း သတင်းပို့လိုက်သည်။ အကယ်၍ အမှုမပေါ်သဖြင့် အပြစ်ပေးခံရမည်ဆိုပါက၊ အနည်းဆုံးတော့ သူတစ်ယောက်တည်း ခံရမည် မဟုတ်တော့ပေ။
နန်းတော်အတွင်း၌မူ နန်းတွင်းအရာရှိ(မိန်းမစိုး)က တင်ပြနေသည်ကို ဧကရာဇ် ဟယ်ရွှမ်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့်ပင် နားထောင်နေ၏။
“အရှင်မင်းကြီး... အထူးဆန်းဆုံးအချက်ကတော့ ခြံဝင်းထဲက အရာအားလုံး ပျက်စီးနေတာပါ... ကြီးမားတဲ့ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ကြေမွနေတာ၊ ဒါမှမဟုတ် မီးလောင်နေတာ ဒါမှမဟုတ် ခဲနေတာတွေ ဖြစ်နေပါတယ်... ကျွန်တော်မျိုးတို့ အစောင့်တစ်ယောက်က သွားထိကြည့်တာ အပူချိန်က အရမ်းကို နိမ့်ကျနေပါတယ်”
နန်းတွင်းအရာရှိက ဦးညွှတ်ကာ တင်ပြလိုက်၏။
ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဟယ်ရွှမ်က မေးလိုက်သည်။
"အကဲဖြတ်မှူးလင်းကို တွေ့ခဲ့သလား”
နန်းတွင်းအရာရှိ ခေါင်းခါလိုက်၏။
“အတွင်းအစောင့်တွေ သွားရောက် စစ်ဆေးခဲ့ပေမဲ့ အကဲဖြတ်မှူးလင်းရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ခဲ့ရပါဘူး... မြို့တော်ဝန် ကျန်းကလည်း မြို့ထဲမှာ ရှာဖွေဖို့ လူတွေ လွှတ်ထားပါတယ်"
“ကောင်းပြီ”
ဟယ်ရွှမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“သမားတော်တွေကရော ဘယ်လိုလဲ”
နန်းတွင်းအရာရှိက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အရှင်မင်းကြီး... တော်ဝင်သမားတော် အများအပြား အသင့်ရှိနေကြပြီး သတ္တမမြောက်မင်းသမီးကတော့ သတိမရသေးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ကျန်းမာရေး အခြေအနေကတော့ ပိုဆိုးမလာသေးတဲ့အတွက် လောလောဆယ်မှာတော့ အပြောင်းအလဲ မရှိသေးပါဘူး"
ဟယ်ရွှမ် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ထို့နောက် သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြောနေသကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ မေးခွန်းမေးနေသကဲ့သို့လည်းကောင်း ပြောလိုက်သည်။
“ယောင်ရှန့်... မင်း နန်းတော်ထဲမှာ ရှိနေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီပဲ... ငါ့ရဲ့ တတိယမြောက် ညီမလေး သေဆုံးတုန်းကလည်း မင်း ရှိနေခဲ့တာပဲ.. အဲဒီတုန်းက မြင်ကွင်းကို မင်း မှတ်မိသေးလား”
ဤစကားကြောင့် နန်းတွင်းအရာရှိမှာ ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်လိုက်တော့သည်။
“မှတ်မိပါတယ်အရှင်"
“ပြောစမ်း... အဲဒီတုန်းက ငါ့ညီမလေးရဲ့ ပုံစံက ဘယ်လိုလဲ... ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး”
ဟယ်ရွှမ်က ဆို၏။ ယောင်ရှန့်ဟု အမည်ရသော နန်းတွင်းအရာရှိက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“အဲဒီနှစ်က တတိယမင်းသမီးရဲ့ အရွယ်ရောက်ခြင်း အခမ်းအနား ကျင်းပဖို့ ဆယ်ရက်ကျော်လောက်ပဲ လိုတော့တာပါ... အဲဒီအချိန်မှာ သူမက လူတစ်ယောက်နဲ့ မတူတော့လောက်အောင်ကို ပိန်ချုံးသွားခဲ့တာပါ... တကယ့်ကို ရင်နာစရာ ကောင်းလှပါတယ်... သူမဟာ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ တစ်လနီးပါးလောက် နေခဲ့ရပြီး ပြင်းထန်တဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံစားခဲ့ရတာပါအရှင်"