အခန်း (၂၅၁-၂၅၂)
Vol. 13 Ch. 251-252
အခန်း (၂၅၁) - တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း
အဘိုးကြီးဟူသည် အေးချမ်းသော နေ့ရက်တစ်ရက်ကို ပိုင်ဆိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုလေးတင်မှာပင် ကြည်လင်နေသော ရာသီဥတုကြီးထဲ၌ မိုးကြိုးတစ်ချက် ပစ်ချလိုက်သဖြင့် သူ လန့်ဖျပ်သွားရ၏။
“နေသာနေတာကို... ဘာလို့ မိုးကြိုးပစ်တာလဲ”
အဘိုးကြီးဟူက ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်မှာတော့ တိမ်မည်းတစ်လိပ်ပင် မရှိပါပေ။
အဘိုးကြီးဟူကို ပို၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေသည်မှာ ထိုထူးဆန်းသော ဖောက်သည်လေးဦးမှာ ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ပညာရှိနှင့်တူသော လူက ဆို၏။
“ကြည်လင်နေတဲ့ ရာသီဥတုမှာ မိုးကြိုးပစ်တာကတော့ တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ... ငါတို့ သွားကြည့်ကြမလား"
ထိုသူများထဲမှ တစ်ဦးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ပြတိုက်မှူးက ဒီမှာပဲ စောင့်ခိုင်းထားတာလေ... ပညာရှိ... သူများကိစ္စထဲ ဝင်မရှုပ်စမ်းပါနဲ့”
“ငါတော့ သဘောမတူဘူး”
ပညာရှိက ပြန်ပြောလိုက်၏။
"ကျီးကန်းအိုကြီး.. စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါ... ပြတိုက်မှူးရဲ့ တပည့်ကသာ ပေါ်မလာဘူးဆိုရင် ငါတို့က ဒီအတိုင်း ထိုင်စောင့်နေရမှာလား... ‘အစီအစဉ်တွေက ပြောင်းလဲမှုတွေရဲ့ နောက်မှာပဲ ရှိတယ်’ ဆိုတဲ့ စကားပုံ ရှိသားပဲ... အကယ်၍ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာဆိုရင် ငါတို့ ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ”
ဤစကားကြောင့် ကျီးကန်းအိုကြီးဟု ခေါ်သော လူကလည်း ဒါဟာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ယူဆလိုက်ပုံရ၏။
ထိုစဉ် အလှလေးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ပညာရှိ ပြောတာ မှန်တယ်... ငါတို့ လူခွဲလိုက်ကြတာပေါ့... တစ်ဖွဲ့က ဒီမှာပဲ နေပြီး ပြတိုက်မှူးရဲ့ တပည့်ကို စောင့်မယ်၊ ကျန်တဲ့အဖွဲ့က ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ သွားကြည့်ကြမယ်”
“ဒါ ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ”
ကျီးကန်းအိုကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
ပညာရှိက အရင်ဆုံး ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။
“ငါ သွားမယ်”
သူသည် အခေါင်းလူသားနှင့် အတူတူ မကျန်ရစ်ချင်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ကျန်ခဲ့မည်ဆိုပါက အခေါင်းလူသားနှင့် နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော အတွေ့အကြုံမှာ သူ့အတွက် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလွန်းလှသဖြင့် ဒုတိယအကြိမ်တော့ အတွေ့မခံနိုင်တော့ပါ။
“ငါလည်း လိုက်ခဲ့မယ်”
ကျီးကန်းနက်သည် ပညာရှိ၏ စိတ်ကို သိနေ၏။ သူသည် ယုတ်မာသော ပညာရှိကို ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံအထိ ခေါ်လာခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်ရာ၊ ထိုလူကို ထပ်ပြီး ဒုက္ခမပေးချင်တော့ပေ။
ထိုအလှလေးမှာ ‘ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်’ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။ သူမက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခေါင်းလူသားကတော့ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောပါပေ။
ထို့ကြောင့် ယုတ်မာသော ပညာရှိနှင့် ကျီးကန်းအိုကြီးတို့သည် မိုးကြိုးပစ်သည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
သူတို့ လေးဦးမှာ မနေ့ကတည်းက ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ စုံစမ်းကြည့်ပြီးနောက် ‘ဟူ’ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် အတူတူ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။
အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ ပညာရှိနှင့် ကျီးကန်းအိုကြီးတို့သည် အမိုးပေါ်မှ နောက်တစ်ခုပေါ်သို့ အလွယ်တကူ ခုန်ကူးနိုင်သည့် မန္တန်တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်ကြသည်။ ယုတ်မာသော ပညာရှိသည်လည်း သူတို့၏ တည်ရှိမှုကို ဖျောက်ကွယ်ထားသည့် မန္တန်တစ်ခုကို အသုံးပြုထားသဖြင့် အောက်မှ လူများမှာ သူတို့ကို မမြင်နိုင်ကြပါပေ။
“ကျီးကန်းအိုကြီး... ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါ ပြတိုက်မှူးနဲ့ တွေ့ရမယ်လို့ မင်း ထင်လား”
ပညာရှိက မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်၏။
သူသည် ကျီးကန်းနက်ထံမှ ပြတိုက်မှူးအကြောင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ကြားဖူးထားသဖြင့် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံသို့ လိုက်ခဲ့ရန် ကျီးကန်းနက်က ခေါ်သောအခါ သူ လုံးဝ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
“အဲဒါတော့ ငါ အာမမခံနိုင်ဘူး... ဖြစ်နိုင်တာကတော့ မင်း တွေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး”
ကျီးကန်းနက်က ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ကို လာကြိုမယ့်သူက သူ့ရဲ့ တပည့်ပဲလေ”
“သူ့တပည့်လည်း ရတာပါပဲ... ပြတိုက်မှူးရဲ့ တပည့်ကလည်း တကယ့် ပညာရှင်တစ်ယောက်လို့ ငါ ကြားထားတယ်... ငါ့ရဲ့ ကြောင်ဖြူလေးကို အဆင့်တက်ဖို့အတွက် သူ ငါ့ကို လမ်းညွှန်ချက်လေးတွေ ပေးနိုင်မလားလို့ပါ”
ပညာရှိက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။
သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေကြပြီး စကားအနည်းငယ် အပြန်အလှန် ပြောဆိုပြီးနောက်မှာပင် ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။
သူတို့ ရောက်သွားချိန်မှာတော့ ပေတစ်ဆယ်ခန့် မြင့်သော သွေးလင်းနို့ကြီးက နွားတစ်ကောင်၏ သွေးကို စုပ်ယူနေသည့် သွေးပျက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို အချိန်မီ မြင်လိုက်ကြရ၏။
“ဟေး... ဒါ အကျင့်မကောင်းတဲ့ သွေးလင်းနို့ မဟုတ်လား”
ယုတ်မာသော ပညာရှိက အမှတ်ရသွားသည်။
မိစ္ဆာလောကမှ ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည့်အတိုင်း သူတို့ အများစုမှာ ဆုံဖူးကြပေသည်။ မဆုံဖူးလျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ တစ်ဦး၏ အမည်ကို တစ်ဦးက ကြားဖူးကြ၏။ အထူးသဖြင့် သွေးလင်းနို့ကဲ့သို့ ပညာရှင်မျိုးမှာ ကျီးကန်းနက်၏ အောက်တွင်သာ အဆင့်ရှိသဖြင့် နာမည်ကျော်လှပေသည်။ ဤကြီးမားလှသော သွေးလင်းနို့ သားရဲမှာ သူမ၏ အမှတ်အသားပင် ဖြစ်၏။
ကျီးကန်းနက်က ဘာမှ မပြောပါ။ သူသည် သွေးလင်းနို့နှင့် မြွေမိစ္ဆာရဟန်းတို့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ အဆင့် (၄) မြရောင်နဂါး၏ ရစ်ပတ်မှုကို ခံနေရသော မီးဝံပုလွေ ရှိရာ ခြံဝင်းဆီသို့ အကြည့်ရွှေ့လိုက်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိတော့သည်။
‘အဘိုးကြီးရဲ့ ပြောတာတော့ ပြတိုက်မှူးရဲ့ တပည့်မှာ အဆင့် (၄) မီးဝံပုလွေ တစ်ကောင် ရှိတယ်ဆိုပဲ... အလားအလာ ကောင်းတဲ့ မီးဝံပုလွေတွေက ရှားပါးလှသလို အဆင့် (၄) ဆိုတာကတော့ ပိုလို့တောင် ရှားသေးတယ်... ဒီမီးဝံပုလွေက ပြတိုက်မှူးတပည့်ရဲ့ သားရဲများ ဖြစ်နေမလား’
ကျီးကန်းနက်၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် တွေးတောလိုက်မိ၏။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဒါဟာ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိနေပေသည်။
ဤအတွေးကြောင့် ကျီးကန်းနက်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်၏။
ထိုအသံမှာ သိပ်မကျယ်သော်လည်း အလွန်ပင် ပြတ်သားလှပေသည်။ မြွေမိစ္ဆာရဟန်းနှင့် သွေးလင်းနို့တို့သည် ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။
သွေးလင်းနို့သည် သူမ၏ သားရဲကို ချက်ချင်း ပြန်ခေါ်လိုက်ပြီး တာအိုဆရာကြီးကို တိုက်ခိုက်နေခြင်းကိုလည်း ရပ်လိုက်တော့၏။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျီးကန်းနက်နှင့် ယုတ်မာသော ပညာရှိတို့ ပေါ်လာခြင်းမှာ သူမအတွက် ထိုတာအိုဆရာကြီးထက် အများကြီး ပို၍ စိုးရိမ်စရာ ကောင်းနေသောကြောင့်ပင်။
နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ ဘာကြောင့် ဒီကို ရောက်နေသလဲဆိုတာကို သူမ မသိပါပေ။
မိစ္ဆာလောကတွင် ကျီးကန်းနက်မှာ မြွေမိစ္ဆာရဟန်းနှင့် သွေးလင်းနို့တို့ထက် အဆင့်ပိုမြင့်ကြောင်း လူသိများလှသော်လည်း၊ သူတို့ကြားက ကွာခြားချက်မှာ ထိုမျှအထိ မကြီးမားလှပါပေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယုတ်မာသော ပညာရှိမှာမူ သူ၏ သားရဲမှာ အဆင့် (၃) သာ ရှိသဖြင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ထဲတွင် မပါဝင်ပါ။
သို့သော်လည်း ယုတ်မာသော ပညာရှိမှာ ကျီးကန်းနက်ကဲ့သို့ပင် နာမည်ကျော်လှပေသည်။
အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားတော့သည်။ မြွေမိစ္ဆာရဟန်းနှင့် သွေးလင်းနို့တို့က ကျီးကန်းနက်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသလို၊ ကျီးကန်းနက်ကလည်း သူတို့ကို ပြန်လည် စိုက်ကြည့်နေ၏။ ယုတ်မာသော ပညာရှိမှာမူ ဤထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကို လေ့လာနေပြီး၊ ဒဏ္ဍာရီလာ ပြတိုက်မှူးကြီး ရှိနေမလားဟု ရှာဖွေနေမိသည်။
သူသည် ခေါင်းတွင် သွေးများ ထွက်နေသော တာအိုဆရာကြီးကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်၏။
ဤလူမှာ သူ စိတ်ကူးထားသော ဒဏ္ဍာရီလာ ပညာရှင်နှင့်တော့ အလှမ်းဝေးလှပေသည်။
ထို့ကြောင့် ထိုလူမှာ ပြတိုက်မှူး မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှ၏။
သို့သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အခြားသူ မရှိပါပေ။
နောက်ဆုံးတွင်တော့ သွေးလင်းနို့က ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်ကာ မူနွဲ့စွာ ရယ်မောလိုက်၏။
“ဒီနေ့ ပွဲတော်တစ်ခုခု ရှိနေတာလား... မိစ္ဆာပညာရှင်တွေ ဒီလောက်တောင် အများကြီး စုမိနေကြတာကိုး... ကျီးကန်းနက်... ရှင့်လို ပညာရှင်ကြီးက ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ... ငါတို့ကို အရင်ဆုံး ပြောပြပါဦးလား”
သွေးလင်းနို့မှာ အေးအေးလူလူ ရှိနေပုံရသော်လည်း၊ အမှန်စင်စစ် သူမသည် အလွန်ပင် သတိထားနေရ၏။ ကျီးကန်းနက်မှာ ရန်သူလား၊ မိတ်ဆွေလား သို့မဟုတ် ဒီအတိုင်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရောက်လာခြင်းလားဆိုသည်ကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိချင်နေသည်။
သွေးလင်းနို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် မြွေမိစ္ဆာရဟန်းသည်လည်း အလွန်ပင် သတိထားနေပုံရ၏။ တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားလာပါက သူသည် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားရန် အသင့်ဖြစ်နေပေသည်။
အကယ်၍ သူနှင့် သွေးလင်းနို့ ပူးပေါင်းမည်ဆိုပါက၊ ယုတ်မာသော ပညာရှိနှင့် ကျီးကန်းနက်တို့ အဖွဲ့ကို အနိုင်ယူရန် အခွင့်အရေး ပိုရှိပေလိမ့်မည်။
ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရမည်ဆိုပါက သူတို့ အနိုင်ရရန် ရာခိုင်နှုန်း ကိုးဆယ်ခန့် ရှိနေပေသည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့မှာ သတိထားနေကြသော်လည်း၊ ကြောက်လန့်နေခြင်းမျိုးတော့ မရှိပါပေ။
ဒါဟာ ယုတ်မာသောပညာရှိ ဖြေရမည့် မေးခွန်းမဟုတ်သဖြင့် သူသည် ကျီးကန်းနက်ဘက်သို့ လှည့်ကာ သူ၏ သူငယ်ချင်း ဘာပြောမလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်၏။
ယုတ်မာသော ပညာရှိမှာ ထိုမျှအထိ အစွမ်းမထက်ဘဲ သူ၏ သားရဲမှာလည်း အဆင့် (၃) သာ ရှိသော်လည်း၊ သူ လုံးဝ မကြောက်ပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤမြို့ထဲတွင် သူနှင့် ကျီးကန်းနက် နှစ်ဦးတည်း ရှိနေခြင်း မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။ သူတို့တွင် ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်နှင့် အခေါင်းလူသားကဲ့သို့သော ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မဟာမိတ်များ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။
ကျီးကန်းနက်က ပြုံးလိုက်ပြီး မီးဝံပုလွေဆီသို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ ဆိုလိုက်၏။
“ဒီမီးဝံပုလွေကို မင်းတို့ ယူသွားလို့ မရဘူး”
သူ၏ ရပ်တည်ချက်မှာ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းလှပေသည်။
သို့သော်လည်း သွေးလင်းနို့နှင့် မြွေမိစ္ဆာရဟန်းတို့မှာ ချက်ချင်းပင် ရန်လိုသော အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားကြ၏။
“မင်းက တကယ်ပဲ ဒုက္ခလာရှာတာပဲကိုး”
“အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်တဲ့သူက အခွင့်အရေး ပိုရတာပဲ"
သွေးလင်းနို့နှင့် မြွေမိစ္ဆာရဟန်းတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် တိုက်ခိုက်မှုကို စတင်လိုက်ကြတော့သည်။
သွေးလင်းနို့က ကျီးကန်းနက်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားစဉ်၊ မြွေမိစ္ဆာရဟန်းက အော်ပြောလိုက်၏။
“လူကြီးမင်းယွီ... အကယ်၍ ခင်ဗျားသာ ကျုပ်တို့ကို မကူညီဘူးဆိုရင်၊ ကျုပ်တို့ အကြာကြီး တောင့်ခံထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်”
သူ ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နောက်ထပ် မြရောင်နဂါး အနည်းငယ်မှာ ပျံသန်းလာကြတော့သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့မှာ အဆင့် (၄) မဟုတ်ဘဲ အဆင့် (၃) များသာ ဖြစ်ကြ၏။
သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အဆင့် (၃) များ ဖြစ်နေလျှင်ပင် အလွန်ပင် အသုံးဝင်လှပေသည်။
ယုတ်မာသော ပညာရှိမှာ ချက်ချင်းပင် ဝန်းရံခြင်း ခံလိုက်ရပြီး၊ ကျီးကန်းနက်၏ စွန်ရဲနက်ကြီးမှာမူ သွေးလင်းနို့နှင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို ဆင်နွှဲနေရတော့သည်။
“ကိစ္စတွေကို မြန်မြန်လက်စသတ်ကြစို့၊ အချိန်ဆွဲနေရင် အခြေအနေတွေ ရှုပ်ထွေးကုန်လိမ့်မယ်”
လူတစ်ယောက်မှာ အဝေးမှ ခုန်ဝင်လာပြီး သွေးလင်းနို့နှင့် မြွေမိစ္ဆာရဟန်းတို့၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်၏။ ထိုလူမှာ ဝတ်ရုံရှည်နှင့် ဦးထုပ်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် သူ၏ ရုပ်ရည်ကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ သူသည် ရှောင်ဟော့ကို ရစ်ပတ်ထားသော မြရောင်နဂါးကို ထိန်းချုပ်နေသူ ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။
ထို့ပြင် သူသည် အချက်ပြအလံတစ်ခုကို ကိုင်ထား၏။ သူက တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ ယုတ်မာသော ပညာရှိကို ဝိုင်းထားသော အဆင့် (၃) မြရောင်နဂါးများမှာ ပို၍ ကြမ်းတမ်းလာကြပြီး၊ ပညာရှိကို အတော်လေး အကျပ်ရိုက်သွားစေတော့သည်။
“ဒါက တကယ်ကို လွန်လွန်းတယ်”
ယုတ်မာသော ပညာရှိ၏ မျက်နှာတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အမူအရာ ပေါ်လာ၏။ လူတစ်ယောက်မှာ အကျပ်အတည်းနှင့် ကြုံလာရသောအခါ ဘာမဆို လုပ်တတ်ပေသည်။ ထို့ပြင် ယုတ်မာသော ပညာရှိ ဆိုသည့် နာမည်ထဲက ‘ယုတ်မာသော' ဆိုသည့် စကားလုံးမှာ အလကား ပေးထားခြင်း မဟုတ်ပါပေ။
သူ၏ ကြောင်ဖြူလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ကြီးမားလာပြီး ဘယ်ညာ လှည့်ပတ် တိုက်ခိုက်တော့သည်။ ယုတ်မာသော ပညာရှိသည် ငွေရောင်ချိတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ သူ၏ ကြောင်ဖြူလေးနှင့် ပူးပေါင်းပြီး မြရောင်နဂါးများကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်တော့၏။ သူတို့ အခွင့်အရေး ရတိုင်းမှာတော့ ဒါဟာ သားရဲများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ရူးသွပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ပွဲတော်တစ်ခု ဖြစ်နေပါတော့သည်။
အခန်း (၂၅၂) - လူစုံတက်စုံ
မိစ္ဆာ(ယုတ်မာသော) ပညာရှိသည် မည်မျှပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နေပါစေ၊ သူ၏ အကန့်အသတ်ရှိသော စွမ်းအားမှာ အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။ အဆင့် (၃) မြရောင်နဂါးများ၏ ထပ်မံတိုက်ခိုက်မှုကို ခံရသောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာများစွာ ဗလပွဖြစ်လာတော့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျီးကန်းနက်မှာလည်း သွေးလင်းနို့နှင့် တိုက်ခိုက်နေရသဖြင့် အာရုံခွဲရန် မစွမ်းသာဘဲ ရှိနေ၏။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အင်အားချင်း မျှနေသော်လည်း၊ ဤမျှခြေမှာ မကြာမီ ပျက်ပြားသွားနိုင်ပေသည်။
"ကျီးကန်းအိုကြီး... တစ်ခုခု စဉ်းစားစမ်းဦး၊ မဟုတ်ရင် ငါတော့ သေတော့မှာပဲ"
မိစ္ဆာပညာရှိက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူ ဆက်လက် တောင့်ခံထားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပါ။
မိစ္ဆာပညာရှိသည် သူတို့လောကတွင်တော့ ဟင်းချက်ကောင်းသူ၊ ပုံပြင်ပြောကောင်းသူနှင့် ပညာတတ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေးမှာတော့ သူ၏ ဝါသနာမဟုတ်ပါပေ။ သူ၏ ကြောင်ဖြူလေးမှာလည်း ထိုမျှအထိ အစွမ်းမထက်သဖြင့် သူတို့မှာ အနိုင်နိုင်သာ တောင့်ခံနေရခြင်း ဖြစ်၏။
သူသည် ကျီးကန်းနက်ကဲ့သို့ ပညာရှင်မျိုးနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ပင် မရနိုင်ပါ။ မိစ္ဆာပညာရှိ၏ အမြင်အရဆိုလျှင် ကျီးကန်းနက်လိုအဆင့်ရှိသော လူတိုင်းမှာ ရူးသွပ်နေသူများသာ ဖြစ်ပြီး၊ ယခုအခါ သူသည် ထိုသို့သော အရူးများနှင့် တိုက်ခိုက်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သူကများ ဤမျှအကြာကြီး တောင့်ခံထားနိုင်ပါမည်နည်း။
ကျီးကန်းနက်သည်လည်း စိတ်ပူစပြုလာ၏။
သို့သော်လည်း သွေးလင်းနို့မှာ အားနွဲ့သော မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက် မဟုတ်ပါပေ။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ သားရဲများမှာ အဆင့် (၄) များ ဖြစ်ကြပြီး အံ့မခန်းသော ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်းများ ရှိကြသည်။ အကယ်၍ အချိန်သာ ပိုရမည်ဆိုပါက ကျီးကန်းနက်နေဖြင့် သူမကို အနိုင်ယူနိုင်မည်မှာ သေချာသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ထိုသို့လုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်သေးပါ။
“ပညာရှိ... ခဏလောက် ထပ်တောင့်ခံထားစမ်းပါ... ဒီက ဆူညံသံတွေက အတော်လေး ကျယ်လောင်နေပြီဆိုတော့ ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်နဲ့ အခေါင်းလူသားတို့ သတိထားမိမှာပဲ... သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာတာနဲ့ ဒီကောင်တွေကို ငါတို့ အေးအေးဆေးဆေး အနိုင်ယူလို့ ရတယ်”
အာဘုရားသည် ဤစကားကို မိစ္ဆာပညာရှိ ကြားစေရန်သာမကဘဲ သွေးလင်းနို့နှင့် မြွေမိစ္ဆာရဟန်းတို့အဖွဲ့ပါ ကြားစေရန် ရည်ရွယ်၍ အော်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါဟာ စိတ်ဓာတ်စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုပင်။
သေချာပါသည်... မြွေမိစ္ဆာရဟန်းသည် ထိုနာမည်များကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။
ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်...
အခေါင်းလူသား...
သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် သူတို့ ဘာအကြောင်းပြောနေမှန်း သိမည်မဟုတ်ပါ။ သို့သော် မိစ္ဆာလောက၏ အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြပြီး ထိပ်တန်း အယောက်နှစ်ဆယ် စာရင်းဝင် ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည့်အတိုင်း၊ ဤလူများသည် မိမိတို့၏ အဆင့်တူ ပညာရှင်များမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်း သိကြပေသည်။
သူတို့ တစ်ခါမျှ မဆုံဖူးလျှင်ပင် ထိုအမည်ပြောင်များ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှ၏။
ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်နှင့် အခေါင်းလူသား နှစ်ဦးစလုံးမှာ သူနှင့် သွေးလင်းနို့တို့ မပွတ်တိုက်ဝံ့သော ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ‘ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်’ ဆိုသည့် အမည်မှာ ငိုနေသော ကလေးငယ်ကိုပင် တိတ်သွားစေနိုင်သည်အထိ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ မိစ္ဆာလောကမှ ပညာရှင်ချင်း ဖြစ်သော်လည်း သူမကိုတော့ သူတို့ မည်သည့်အခါမျှ ရန်မစချင်ကြပါပေ။
မိစ္ဆာပညာရှင် အများအပြားမှာ ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်၏ လက်ချက်ဖြင့် အသက်ပျောက်ခဲ့ကြဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။
မြွေမိစ္ဆာရဟန်းသည် မျက်နှာပျက်သွားကာ အခြားသူများကို တိုက်တွန်းလိုက်၏။ သွေးလင်းနို့သည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိသည်။ ထိုလူနှစ်ဦးမှာ မည်မျှအထိ ကြောက်စရာကောင်းကြောင်း သူမ သိနေ၏။ အကယ်၍ ကျီးကန်းနက် ပြောသလိုသာ ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင် ရောက်လာမည်ဆိုပါက သူတို့ အခုချက်ချင်း ဆုတ်ခွာလိုက်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဝတ်ရုံနှင့် ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော သူတို့၏ အပ်နှံသူမှာတော့ ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်၏။
“မင်းတို့က ဒီလို လှည့်ကွက်တွေကို ယုံနေတာလား... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလူတွေကို အခုချက်ချင်း သတ်လိုက်ကြစမ်း... အကယ်၍ နောက်မှ ပညာရှင်တစ်ယောက် တကယ်ရောက်လာရင်တောင် ကြောက်နေစရာ မလိုဘူး... ဒါက ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ ဆိုတာကို မမေ့နဲ့ဦး”
သူ၏ လေသံမှာ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
ထိုလူမှာ သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို မဖော်ပြသော်လည်း၊ ဤမြရောင်နဂါးများကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမှာ သူသည် ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ၏ အဆင့်မြင့်အရာရှိ သို့မဟုတ် အာဏာရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်ရပေမည်။ ဤအချက်ကြောင့် မြွေမိစ္ဆာရဟန်းနှင့် သွေးလင်းနို့တို့မှာ အားတက်သွားကြသည်။
“ဒီလိုဆိုရင်လည်း ငါတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြည့်တာပေါ့”
မြွေမိစ္ဆာရဟန်းက ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ပုလွေကို ထပ်မံ မှုတ်လိုက်ပြန်၏။ မျောက်ဖြူကြီးကို ရစ်ပတ်ထားသော မြွေကြီးမှာ ပို၍ ကြီးမားလာတော့သည်။
ထို့တင်မကသေးဘဲ မြွေမိစ္ဆာရဟန်း၏ ဝတ်စုံလက်အင်္ကျီအတွင်းမှ လက်ချောင်းခန့်သာ အထူရှိသော မြွေကလေးပေါင်း များစွာမှာ တွားသွား ထွက်လာကြတော့သည်။ ထိုမြွေကလေးများ ထွက်လာပြီးနောက်တွင် မြွေမိစ္ဆာရဟန်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အိုမင်းသွားပုံရ၏။ ထိုမြွေကလေးများမှာ တာအိုဆရာကြီး၊ ကျီးကန်းနက်နှင့် မိစ္ဆာပညာရှိတို့ဆီသို့ တရွရွ တွားသွားသွားကြတော့သည်။
“သတိထားကြ... အဲဒီမြွေတွေမှာ အဆိပ်ရှိတယ်”
ကျီးကန်းနက်၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်မှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏ စွန်ရဲနက်ကြီးကို အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်နေရ၏။ သို့သော်လည်း သွေးလင်းနို့မှာ နီရဲသော သွေးမြူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး သူမ၏ အရှိန်မှာ အဆမတန် မြန်ဆန်လာသဖြင့် စွန်ရဲနက်ကြီးမှာ သူမကိုသာ ရင်ဆိုင်နေရပြီး အခြားအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။
တစ်ဖက်ရှိ ဟူလက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင်တော့...
ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျီးကန်းနက်နှင့် မိစ္ဆာပညာရှိတို့ ထွက်သွားသော လမ်းကြောင်းသို့ လှမ်းကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်၏။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် အခေါင်းလူသားဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“အခေါင်းအိုကြီး... နင်ဒီမှာပဲ နေခဲ့... တကယ်လို့ ပြတိုက်မှူးရဲ့ တပည့် ရောက်လာရင် သူ့ကို ယဉ်ယဥ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံဖို့ မမေ့နဲ့ဦး... ဟိုဘက်မှာ တစ်ခုခု မှားနေပြီ ထင်တယ်၊ ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်”
ထို့နောက် ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
အခေါင်းလူသားမှာ ဤစကားကို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အဘိုးကြီးဟူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ အဘိုးကြီးဟူမှာတော့ ကြောက်လွန်းသဖြင့် မိမိ၏ ခြေထောက်ကိုသာ ငုံ့ကြည့်နေပြီး အသက်ပြင်းပြင်းပင် မရှုဝံ့ပါပေ။ ဤထူးဆန်းသော လူကြီး အမြန်ဆုံး ထွက်သွားပါစေဟုသာ သူ ဆုတောင်းနေမိတော့သည်။
မြွေမိစ္ဆာရဟန်း စေလွှတ်လိုက်သော မြွေငယ်လေးများမှာ သူတို့၏ ပစ်မှတ်များဆီသို့ နီးကပ်လာချေပြီ။ အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် အန္တရာယ်ကြီးစပြုလာတော့သည်။
ထိုစဉ်မှာပင် ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင် ရောက်ရှိလာတော့၏။
သူမသည် ကလေးပွေ့လျက်သားဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဘာဖြစ်နေသည်ကို သူမ အတိအကျ မသိသော်လည်း၊ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ရှင်းပြချက်များ မလိုအပ်ပါပေ။ သူမ တိုက်ခိုက်ရန်သာ လိုအပ်သည်။
မိစ္ဆာပညာရှိနှင့် အာဘုရားတို့မှာ ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာများ ဝင်းလက်သွားကြ၏။ အစပိုင်းတွင် သူမကို ကြောက်လန့်နေခဲ့သော မိစ္ဆာပညာရှိမှာ ယခုအခါတွင်မူ သူမကို နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ချစ်ခင်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရတော့သည်။
သူတို့ဘက်က ဝမ်းသာနေကြသော်လည်း တစ်ဖက်ခြမ်းမှာမူ တုန်လှုပ်နေကြ၏။
မြွေမိစ္ဆာရဟန်းနှင့် သွေးလင်းနို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်ကို မြင်သောအခါ ရင်ထဲတွင် တုန်ရင်နေကြတော့သည်။
သာမန်အခြေအနေတွင် ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်နှင့် ဆုံရခြင်းကပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင်ဆိုလျှင်တော့ ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။ သူတို့သည် စောစောက အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ထားကြသဖြင့် ယခုအခါ အင်အားများစွာ မကျန်တော့ပါပေ။
ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်က သူတို့ဆီသို့ ဦးတည်လာနေပြီဖြစ်ရာ၊ သူတို့မှာ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့သလောက်ပင်။
ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော ထူးဆန်းသော အပ်နှံသူပင်လျှင် ထိတ်လန့်သွားရ၏။ သို့သော်လည်း သူသည် ပါးနပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။
“တောင်ဘက်တိုက်ကြီးက ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်... အနောက်ဘက်တိုက်ကြီးက ကျီးကန်းနက်နဲ့ မိစ္ဆာပညာရှိ... မင်းတို့လို မိစ္ဆာပညာရှင်တွေက ငါတို့ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံရဲ့ ကိစ္စတွေထဲမှာ ဘာလို့ ဝင်ပါနေရတာလဲ... ဒါက မင်းတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး၊ ဒုက္ခလာမရှာကြနဲ့... အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြစမ်း”
ထိုလူမှာ သူတို့ကို ရှောင်ဖယ်ခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။ သို့သော် ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်မှာ ထူးဆန်းသော စရိုက်ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူမ လှုပ်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဆိုပါက ညှိနှိုင်းမှုအတွက် နေရာမရှိသလို၊ သူမသည် မည်သူ့ကိုမျှလည်း ဂရုမစိုက်ပါပေ။
ဥပမာအားဖြင့် ယခုကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် ထိုလူ၏ စကားကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ သူတို့ဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာ၏။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း မြွေမိစ္ဆာရဟန်းတို့ အဖွဲ့မှာ ကြီးမားလှသော ဖိအားကို ခံစားနေရတော့သည်။
ရုတ်တရက် ဝေးကွာလှသော ကျောက်စိမ်းနဂါးနတ်ကွန်းထံမှ နဂါးတစ်ကောင်၏ ဟိန်းသံမှာ ပဲ့တင်ထပ်လာတော့သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုအသံကို ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင် တစ်ဦးတည်းသာ ကြားနိုင်ခြင်းပင်။
ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူမ၏ အမူအရာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။
“အဆင့် (၅) နဂါးသားရဲ'
ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်သည် ထိုဟိန်းသံနောက်ကွယ်မှ အစွမ်းထက်လှသော စွမ်းအားကို အာရုံခံမိလိုက်၏။ ၎င်းတွင် သတိပေးချက်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ ပြတ်သားလှသော သတိပေးချက်တစ်ခုပင်။
ယခုအခါတွင်မူ ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင် စိုးရိမ်သွားရ၏။
အကယ်၍ ၎င်းမှာ အဆင့် (၅) နဂါးသားရဲ ဖြစ်နေမည်ဆိုပါက၊ သူမနှင့် အခေါင်းလူသား ပူးပေါင်းလျှင်ပင် အနိုင်ရနိုင်မည် မဟုတ်ပါပေ။
သာမန်အခြေအနေမျိုးတွင် အကျိုးအမြတ် မရှိလျှင်တော့ ဆုတ်ခွာလိုက်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးသော နည်းလမ်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
အနည်းဆုံးတော့ ၎င်းမှာ အဆင့် (၅) နဂါးနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းကို ရှောင်လွှဲနိုင်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော်လည်း ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင် ချက်ချင်း ထွက်မသွားသေးပါ။ သူမသည် ကျီးကန်းနက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ သူ၏ သဘောထားကို တောင်းခံလိုက်၏။
နောက်ဆုံးတော့ ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်မှာ ဤနေရာတွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲဆိုတာကို အတိအကျ မသိပါပေ။ သို့သော် ကျီးကန်းနက် ဝင်ပါရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်ဆိုလျှင်တော့ တစ်ခုခု အကြောင်းပြချက် ရှိရပေလိမ့်မည်။
ကျီးကန်းနက်မှာ ထိုနဂါးဟိန်းသံကို မကြားရသော်လည်း၊ ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်၏ တုံ့ပြန်မှုအရ တစ်စုံတစ်ခုက သူမကို ခြိမ်းခြောက်နေကြောင်း သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် ကျီးကန်းနက်က အော်ပြောလိုက်၏။
“ဟိုမှာရှိတဲ့ မီးဝံပုလွေက ပြတိုက်မှူးရဲ့ တပည့်ပိုင်တဲ့ သားရဲ ဖြစ်ရမယ်"
ဤစကားကို ကြားလိုက်သောအခါတွင်မူ ကျီးကန်းနက် ဘာကြောင့် ဝင်ပါနေရသလဲဆိုတာကို ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင် သိသွားတော့သည်။
သူမသည် အဆင့် (၄) မြရောင်နဂါး၏ ရစ်ပတ်မှုကို ခံနေရသော ရှောင်ဟော့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ အကယ်၍ ဤမီးဝံပုလွေမှာ ပြတိုက်မှူးတပည့်၏ သားရဲသာ မှန်ကန်နေမည်ဆိုပါက၊ ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်အနေဖြင့် မလွဲမသွေ ဝင်ရောက် ကူညီရပေလိမ့်မည်။
၎င်းမှာ ထိုအဆင့် (၅) နဂါးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဟု ဆိုလိုလျှင်ပင်၊ သူမအနေဖြင့်တော့ ကြောက်ရွံ့ နောက်ဆုတ်သွားမည် မဟုတ်ပါပေ။