အခန်း (၂၅၇-၂၅၈)
Vol. 13 Ch. 257-258
အခန်း (၂၅၇) - နတ်ကွန်းကို ဖျက်ဆီးခြင်း
အပြင်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လေပြေအေးလေး တစ်ချက် ဝေ့တိုက်သွားပြီး ကျောက်စိမ်းနဂါးမြို့တော်၏ အထက်ကောင်းကင်ယံတွင် မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းလာတော့သည်။ ဟယ်ရွှမ်သည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ မလှုပ်မယှက် ငေးကြည့်နေမိ၏။
ယောင်ရှန့်မှာ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ဝံ့ပါပေ။ သူသည် အခြားမိန်းမစိုးများကို ဘုရင့်ဝတ်ရုံတော် သွားရောက်ယူဆောင်ခိုင်းလိုက်ပြီး၊ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဟဲချန်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ရိုသေစွာ ခြုံပေးလိုက်တော့သည်။
“ယောင်ရှန့်... ပြောစမ်းပါဦး... အဲဒီပြတိုက်မှူး အောင်မြင်လိမ့်မယ်လို့ မင်းထင်သလား”
ဟယ်ရွှမ်က မေးလိုက်၏။
ယောင်ရှန့်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် တိုးညှင်းစွာ ပြန်လည်လျှောက်တင်လိုက်သည်။
“ဒီပြတိုက်မှူးက အလွန်ကို လျှို့ဝှက်လွန်းတာကြောင့် ကျွန်တော်မျိုး အသေအချာ မပြောနိုင်ပါဘူးအရှင်... ဒါပေမဲ့ ဒီပြတိုက်မှူးက အမတ်ယွီက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်ကို ဖီဆန်ပြီး လင်းကျင်းကို သတ်ဖို့ မိစ္ဆာပညာရှင်တွေကို ကိုယ်ပိုင်သဘောနဲ့ ငှားရမ်းခဲ့တာကြောင့်သာ ပါဝင်ပတ်သက်လာခဲ့တာပါ... သူ ရောက်ရောက်ချင်းမှာတင် ကျယ်ပြန့်တဲ့ ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်တဲ့ အံ့မခန်း မန္တန်တစ်ခုကို သုံးခဲ့တယ်လို့ ကြားရပါတယ်... အပြင်ကလူတွေကတော့ အတွင်းထဲမှာ ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို လုံးဝ မသိနိုင်ကြပါဘူး... ဒီလိုမျိုး စွမ်းဆောင်နိုင်တာဟာ အဆင့်မြင့်ပညာရှင် တစ်ယောက်မှသာ လုပ်နိုင်တာပါ"
ဟယ်ရွှမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“သူက အဆင့်မြင့်ပညာရှင်ဆိုတာကိုတော့ ငါ သိပြီးသားပါ... ငါ သိချင်တာက... သူက ငါ့အတွက် အဲဒီနဂါးနတ်ဘုရားကို သတ်ပေးနိုင်ပါ့မလား ဆိုတာပဲ"
ယောင်ရှန့်သည် ဤမေးခွန်းကို ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း သိသဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်းပြောလိုက်၏။
“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က နဂါးနတ်မင်းကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားခဲ့တုန်းက သူဟာ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်နဲ့ ထွက်ပြေးခဲ့ရတယ်လို့ ကြားရပါတယ်အရှင်... အဲဒီနောက်မှာ လင်းကျင်း ဘယ်ရောက်သွားသလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြတော့ပါဘူး... ကျွန်တော်မျိုး ထင်တာကတော့ လင်းကျင်းဟာ နဂါးနတ်မင်းနဲ့ တိုက်ပွဲမှာ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရခဲ့ပုံရပြီး၊ ဒါကြောင့်ပဲ ပြတိုက်မှူးက ပါဝင်လာခဲ့တာ ဖြစ်ရပါမယ်... ပြတိုက်မှူးက ရောက်ရောက်ချင်းမှာတင် အမတ်ယွီကို သတ်နိုင်ခဲ့သလို၊ ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်လို မိစ္ဆာပညာရှင်တွေကိုတောင် သူ့လက်အောက်မှာ ခစားခိုင်းနိုင်တာကို ကြည့်ရင်၊ သူ့မှာ အောင်နိုင်ခြေ တချို့ ရှိနေတယ်လို့ ထင်ပါတယ်အရှင်... ဒါကြောင့် သူက နဂါးနတ်မင်းကို သတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး ထင်မြင်မိပါတယ်”
“ဟားဟားဟား... ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်... ဒါကြောင့်လည်း ရန်သူကို ဇဝေဇဝါဖြစ်အောင် ငါက အန္တရာယ်များတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်တာပေါ့”
ဟယ်ရွှမ်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်၏။
ယောင်ရှန့်မှာ နားမလည်သဖြင့် တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး... ဒီတိုက်ပွဲမှာ ဘယ်သူပဲနိုင်နိုင် အရှင်မင်းကြီးမှာ အပြစ်မရှိပါဘူး... ဒါဆို ဘယ်မှာ အန္တရာယ်ရှိနေလို့လဲအရှင်"
ဟယ်ရွှမ်က ပြုံးလိုက်၏။
“ယောင်ရှန့်... မင်း ‘ကျားကြောက်လို့ ရှင်ကြီးကိုး၊ ရှင်ကြီး ကျားထက်ဆိုး’ ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားဖူးသလား... ငါ စိုးရိမ်တာက ဒီပြတိုက်မှူးက နောက်ထပ် နဂါးနတ်မင်းတစ်ပါး ဖြစ်လာမှာကိုပဲ”
ယောင်ရှန့်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောဝံ့တော့ပါပေ။
..........
လင်းကျင်းတို့အဖွဲ့ ကျောက်စိမ်းနဂါးနတ်ကွန်းသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်တော့ အစောင့်များမှာ မရှိတော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးကွက်များစွာကိုသာ တွေ့လိုက်ရတော့သည်။
လွန်ခဲ့သော ခဏကပင် ဤနေရာတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ဟန်ရ၏။
“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာပဲ... ကျောက်စိမ်းနဂါးမြို့တော်ရဲ့ အစောင့်တွေက အချင်းချင်း ပြန်သတ်ကြတာလား... ထူးဆန်းလိုက်တာ”
မိစ္ဆာပညာရှိက အခြေအနေကို အနီးကပ် လေ့လာပြီးနောက် မှတ်ချက်ပေးလိုက်၏။
ထို့နောက် သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ပြတိုက်မှူးကြီး... ကြည့်ရတာ ကျုပ်တို့ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံအကြောင်း စိုးရိမ်နေဖို့ မလိုဘူး... တစ်စုံတစ်ယောက်ကတော့ ကျုပ်တို့ကို အဲဒီနဂါးကို သတ်ပေးစေချင်နေတာ ထင်ရှားနေတာပဲ”
မိစ္ဆာပညာရှိမှာ ပါးနပ်သောသူ ဖြစ်သည့်အတိုင်း အခြေအနေကို ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်ခြင်းပင်။ လင်းကျင်းမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် သိရှိပြီးသား ဖြစ်၏။
ထို့ပြင် သူက ပို၍ပင် သိထားသေးသည်။ ကျောက်စိမ်းနဂါးကျိန်စာအကြောင်းနှင့် ထိုနဂါးအိုကြီးမှာ ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်မှနေ၍ ဤနိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်နေသူ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သိထား၏။ ထို့ကြောင့် လက်ရှိဘုရင်အနေဖြင့် ထိုသူကို မည်သို့ သည်းခံနိုင်ပါမည်နည်း။
ဘုရင်မှာ ယခင်ကတော့ နဂါးကို ရန်စရန် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ အခွင့်အရေး ရလာချိန်တွင်တော့ မလွဲမသွေ ဆုပ်ကိုင်ပေလိမ့်မည်။
လင်းကျင်းကတော့ ဒါကို ဂရုမစိုက်ပါပေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူသည် တစ်ခါမျှ မဆုံဖူးသည့် ဘုရင်အတွက် လုပ်ပေးနေခြင်း မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။
“သွားကြစို့"
လင်းကျင်းသည် သူတို့ကို ဦးဆောင်ကာ နတ်ကွန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့တော့သည်။
အချိန်မီ မဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သော စစ်သည်အလောင်း အချို့မှာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေဆဲပင်။ လင်းကျင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။ နတ်ကွန်းမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားကာ ရှေးကျသော အပြင်အဆင်များဖြင့် ခန့်ညားလှပေသည်။ အတွင်းထဲတွင်လည်း အမွှေးတိုင်နံ့များ လှိုင်နေ၏။
သို့သော်လည်း သူသည် ယနေ့တွင် ပြဿနာရှာရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ရာ၊ ဤနေရာမှာ ရွှေနှင့် လုပ်ထားလျှင်ပင် သူသည် ဖျက်ဆီးပစ်ရပေမည်။
သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နက်ဗျူလာအလံ ပေါ်လာတော့သည်။ လင်းကျင်းက အလံကို လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်ရာ ရွှေရောင်အလံလေးမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။
“ကြယ်တာရာတွေနဲ့ တိမ်တိုက်တွေကို အတားအဆီးအဖြစ်... နယ်နိမိတ်ကို ပိတ်ဆို့စမ်း"
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူသည် ဤအတားအဆီးကို ပို၍ ကျွမ်းကျင်စွာ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ချေပြီ။
အတားအဆီး ဖြစ်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ လင်းကျင်း၏ ယုံကြည်ချက်မှာလည်း ပို၍ မြင့်တက်လာတော့သည်။
နောက်ဆုံးတော့ အခြားသူများ၏ နက်ဗျူလာ အတားအဆီးမှာ သာမန်အတားအဆီးတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ လင်းကျင်း၏ အတားအဆီးမှာမူ ‘သားရဲပြတိုက်’နှင့် ချိတ်ဆက်ထားပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအင်ကို ငှားရမ်းအသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
ဒါဟာ သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော အထောက်အပံ့ပင် ဖြစ်၏။
ဤနက်ဗျူလာ အတားအဆီးသာ မရှိလျှင် လင်းကျင်းအနေဖြင့် ဤနေရာသို့ လာရောက်ရန် သတ္တိရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပါပေ။
“ဒီနတ်ကွန်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ကြစမ်း"
လင်းကျင်းက အမိန့်ပေးလိုက်၏။ ထိုနဂါးအိုကြီးမှာ သူတို့ ရောက်လာသည်ကို သိထားပြီးဖြစ်ကြောင်း သူ သေချာပေါက် သိနေသည်။ သို့သော်လည်း သူ ပေါ်မလာခြင်းမှာ ကြောက်ရွံ့နေခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ရပေမည်။
ဤနေရာတွင် ထောင်ချောက်များစွာ ရှိနေနိုင်သဖြင့် အဝေးကနေ ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်းက ပို၍ လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။
ဤအမိန့်ကို ကြားသောအခါ အခေါင်းလူသားသည် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ နတ်ကွန်း၏ ခန်းမဆောင် သုံးဆောင်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပြိုပျက်သွားတော့၏။
ထိုစဉ်မှာပင် အေးစက်သော လေလှိုင်းတစ်ခုမှာ အခေါင်းလူသားဆီသို့ ဦးတည်၍ တိုက်ခတ်လာတော့သည်။
အခေါင်းလူသားမှာ လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်မှုဖြင့် သူ၏ အခေါင်းဖြင့် ကာကွယ်လိုက်၏။
ပြင်းထန်သော အသံနှင့်အတူ သူ၏ အခေါင်းတစ်ဝက်မှာ ရေခဲရိုက်သွားတော့သည်။ အခေါင်းထဲမှ ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အပေါက်တစ်ခု ပွင့်သွား၏။
ရှည်လျားသော အရိပ်တစ်ခုမှာ အပြင်သို့ ပျံထွက်လာပြီး ရှေ့ရှိ ခန်းမဆောင်တစ်ဝက်ကို ကြာပွတ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ရိုက်ချဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အပျက်အစီးများကြားတွင် အဘိုးကြီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
၎င်းမှာ နဂါးအိုကြီးပင် ဖြစ်သည်။
နဂါးအိုကြီးမှာ တည်ကြည်ခန့်ညားသော အသွင်ရှိသော်လည်း၊ သူသည် ကူညီမည့်သူ မရှိဘဲ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေ၏။
အခေါင်းလူသားသည် ထိုသူမှာ အဓိက ပစ်မှတ်ဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးသွားရာ၊ နဂါးအိုကြီးက ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
“နေဦး"
ထို့နောက် သူသည် လင်းကျင်းကို အကဲခတ်လိုက်၏။
လင်းကျင်းမှာ ယခုအခါ မိစ္ဆာမျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ‘ပြတိုက်မှူး’ အဖြစ် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အပြုအမူများမှာလည်း ခန့်ညားထည်ဝါလှသဖြင့် လင်းကျင်း၏ သာမန်အသွင်အပြင်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေ၏။
ထို့ကြောင့် နဂါးအိုကြီးပင်လျှင် သူ့ကို မမှတ်မိပါပေ။
“ဆရာကြီး... ကျုပ်နဲ့ ဆရာကြီးကြားမှာ ဘယ်လို ရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး... လင်းကျင်းနဲ့ ကျုပ်ကြားက ပြဿနာကလည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အသေသတ်ရလောက်တဲ့အထိ မပြင်းထန်ပါဘူး... ဒါဆို ဆရာကြီးက ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ လုပ်နေရတာလဲ... တကယ်လို့ ဆရာကြီးက ကျုပ်ကို လွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင်၊ ထိုက်တန်တဲ့ လျော်ကြေးကို ကျုပ် အသေအချာ ပေးပါ့မယ်... လင်းကျင်းဆိုတာ ဆရာကြီးရဲ့ တပည့် မဟုတ်လား... သူ့အတွက် အဆင့် (၃) ကျောက်စိမ်းနဂါး သားရဲတစ်ကောင် ကျုပ် ပေးနိုင်ပါတယ်... အဲဒါဆိုရင် အဲဒီမီးဝံပုလွေထက် အများကြီး ပိုစွမ်းမှာပါ... အဲဒီအခါကျရင် ကျုပ်တို့ ရန်ငြိုးတွေကို မေ့လိုက်ပြီး ကိုယ့်လမ်းကိုယ် သွားကြတာပေါ့... ဘယ်လိုလဲ”
နဂါးအိုကြီးမှာ သူကိုယ်သူ နှိမ့်ချကာ အပေးအယူတစ်ခုကို ကမ်းလှမ်းလာခြင်းပင်။
ဝန်ခံရလျှင် သူ၏ ကမ်းလှမ်းမှုမှာ အတော်လေး ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။
အဆင့် (၃) ကျောက်စိမ်းနဂါးတစ်ကောင်ကို ပိုင်ဆိုင်ရန်မှာ လူတိုင်း၏ အိမ်မက်ဖြစ်၏။ အစကတည်းက အဆင့် (၃) ဖြစ်နေသဖြင့် ၎င်း၏ ကြီးထွားနိုင်စွမ်းမှာ အကန့်အသတ်မရှိဘဲ၊ သာမန် မီးဝံပုလွေတစ်ကောင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ အစွမ်းထက်ပေလိမ့်မည်။
နဂါးတစ်ကောင်နှင့် ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို မည်သို့ ယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း။
အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် လင်းကျင်းမှာ ခဏမျှ စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိ၏။ သို့သော် သူ မည်သည့်အခါမျှ သဘောတူမည် မဟုတ်ပါပေ။
ရှောင်ဟော့မှာ အကောင်းဆုံး မဟုတ်လျှင်ပင်၊ သူသည် လင်းကျင်း၏ အဖော်မွန်ဖြစ်ရာ လင်းကျင်းအနေဖြင့် သူ့ကို မည်သည့်အခါမျှ စွန့်ခွာမည် မဟုတ်ပါ။ ထို့ပြင် အကယ်၍ နဂါးအိုကြီး မသေဆုံးပါက ဟယ်ယု၏ ကျိန်စာမှာလည်း မည်သည့်အခါမျှ ပျက်ပြယ်မည် မဟုတ်ပါပေ။
လင်းကျင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ နဂါးအိုကြီးက ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာတော့၏။
ဤနဂါးအိုကြီးမှာ အလွန်ပင် ကောက်ကျစ်သူ ဖြစ်၏။ နှစ်ပေါင်း ရာချီ အသက်ရှင်ခဲ့သူဖြစ်သည့်အတိုင်း ကိစ္စများမှာ အဆင်ပြေပြေ ပြီးဆုံးမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စောစောက စကားများမှာ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ မန္တန်တစ်ခုကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် အချိန်ဆွဲခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်၏။
ရန်သူက တိုက်ခိုက်တော့မည်ကို သိလိုက်ရချိန်တွင်တော့၊ ဦးအောင် တိုက်ခိုက်သူကသာ အသာစီးရမည်ဖြစ်ရာ သူ ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလိုက်တော့သည်။
“ဆောင်းရာသီရဲ့ နှင်းမုန်တိုင်း... ငါ့ရဲ့ အသွင်ကို ဖော်ဆောင်စမ်း”
နဂါးအိုကြီးသည် ချက်ချင်းပင် အသွင်ပြောင်းလိုက်ရာ၊ ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေသော ပေ သုံးရာခန့် ရှည်လျားသည့် နဂါးကြီးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး၊ သူ၏ အမြီးကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အေးစက်သော လေလှိုင်းများနှင့်အတူ နှင်းမုန်တိုင်းကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာတော့သည်။
“ဟားဟားဟား... မင်း ဖန်တီးလိုက်တဲ့ ဒီနက်ဗျူလာ အတားအဆီးက ငါ့အတွက်တော့ အကူအညီဖြစ်စေတာပဲ... ငါ့ရဲ့ ရတနာ ပျောက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း အတားအဆီးတွေကို ငါ မသုံးနိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့အတွက် တစ်ခု ဖန်တီးပေးလိုက်တာပဲ... အပြင်မှာဆိုရင်တော့ ရာသီဥတုကို ပြောင်းလဲဖို့ ငါ့အတွက် ခက်ခဲနိုင်ပေမဲ့၊ အတားအဆီးထဲမှာတော့ ငါ အလိုရှိသလို လုပ်နိုင်တယ်... မင်းတို့ အားလုံး ဒီနေ့ ဒီမှာတင် သေကြရတော့မယ်”
နဂါးအိုကြီး၏ အသံမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး၊ ခဏချင်းမှာပင် ပြင်းထန်သော နှင်းမုန်တိုင်းမှာ ရွာကျလာကာ အေးစက်လှသော လေများကြောင့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ တောင့်တင်းလာတော့သည်။
ကျီးကန်းနက်နှင့် ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်ကဲ့သို့သော ပညာရှင်များပင်လျှင် ချက်ချင်း ထိခိုက်သွားရ၏။ သူတို့၏ သွေးများမှာ ခဲသွားတော့မတတ် ခံစားလိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်များမှာလည်း လှုပ်ရှားရ ခက်ခဲလာပါတော့သည်။
အခန်း (၂၅၈) - အပြတ်အသတ် အသာစီးရခြင်း
ပြင်းထန်သော လေမုန်တိုင်းများမှာ တဝုန်းဝုန်း တိုက်ခတ်နေတော့၏။
ကျင့်ကြံမှု အနိမ့်ဆုံးနှင့် သားရဲအင်အား အနည်းဆုံးဖြစ်သော မိစ္ဆာပညာရှိမှာ ပထမဆုံး အရှုံးပေးရသူ ဖြစ်လာသည်။
ကျန်ရှိနေသောသူများမှာမူ အဆင့် (၄) သားရဲများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏ သားရဲများထံမှ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုစွမ်းအင်များကို ရယူကာ အအေးဒဏ်ကို ခုခံထားနိုင်ကြသေး၏။
ကျီးကန်းနက်၊ ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်နှင့် အခေါင်းလူသားတို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ကြတော့သည်။
ကျီးကန်နက်၏ စွန်ရဲနက်ကြီးမှာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး၊ မှောင်မိုက်သော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း ဒါဟာ နဂါးအိုကြီးအပေါ်တွင်တော့ မည်သည့်သက်ရောက်မှုမျှ မရှိပါပေ။ နဂါးအိုကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် ဝဲပျံနေရင်း၊ သူ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း နှင်းမုန်တိုင်းများကို အောက်သို့ ရိုက်ချနေခဲ့သည်။
ဒါဟာ တကယ့်ကို အံ့မခန်းလှသော စွမ်းရည်တစ်ခုပင်။
အနားသို့ပင် မကပ်နိုင်သဖြင့် စွန်ရဲနက်ကြီးမှာ နဂါးအိုကြီး၏ အပြတ်အသတ် နှိပ်ကွပ်ခြင်းကို ခံနေရ၏။ သူတို့ကြားက အင်အားကွာခြားချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။
ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ပုခက်အတွင်းရှိ သတ္တဝါလေးမှာလည်း စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ လေဟာနယ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ လေဓားများစွာဖြင့် ပစ်ခတ်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း နဂါးအိုကြီးမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တောင့်တင်းအောင် လုပ်လိုက်ပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ရယ်မောနေခဲ့သည်။
လေဓားများမှာ ပြင်းထန်လှသော်လည်း၊ အကွာအဝေးတစ်ခုသို့ ရောက်ချိန်တွင် အရှိန်လျော့သွားခဲ့ရ၏။ ထို့ပြင် နဂါးအိုကြီး၏ အကြေးခွံများမှာလည်း အလွန်ပင် မာကျောလှပေသည်။ ပေတစ်ရာခန့် အကွာအဝေးမှ တိုက်ခိုက်မှုမှာ နဂါးအိုကြီးအပေါ်တွင် အနည်းငယ်မျှသော အစင်းရာများကိုသာ ထင်ကျန်စေခဲ့ပြီး၊ ကြီးမားသော ထိခိုက်မှုကို မပေးနိုင်ပါပေ။
ကောင်းကင်တွင် ပျံသန်းနေသော နဂါးအိုကြီးကို အခေါင်းလူသားပင်လျှင် ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရ၏။ သူနှင့် သူ၏ သားရဲဖြစ်သော ဖုတ်ကောင်တို့မှာ ပျံသန်းနိုင်စွမ်း မရှိကြပါပေ။
နဂါးအိုကြီးမှာ သူ၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အသာစီးရမှုကို အသုံးပြုကာ အတားအဆီးအတွင်း၌ နှင်းမုန်တိုင်းတစ်ခု ဖန်တီးပြီး၊ သူတို့ကို အရှင်လတ်လတ် အေးခဲသတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားပုံရသည်။
လင်းကျင်းတွင် ဒါကို တုံ့ပြန်ရန် နည်းလမ်းရှိ၏။ သူသည် အတားအဆီးကို ဖယ်ရှားလိုက်ရုံသာ ရှိသော်လည်း၊ ထိုသို့လုပ်ပါက နဂါးအိုကြီးကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါပေ။ ထို့ပြင် အတားအဆီးကို ဖယ်ရှားလိုက်လျှင် ရန်သူမှာ ထွက်ပြေးသွားနိုင်ပေသည်။
အကယ်၍ နဂါးအိုကြီး ထွက်ပြေးသွားပါက၊ သူ့ကို ပြန်ရှာရန်မှာ လွယ်ကူတော့မည် မဟုတ်သလို၊ ဟယ်ယုအတွက်လည်း အသက်အန္တရာယ် ရှိလာနိုင်ပေသည်။
ဒါဟာ နဂါးအိုကြီးရဲ့ စီမံကိန်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
လင်းကျင်းသည် သားရဲပြတိုက်နှင့် ချိတ်ဆက်လိုက်ရာ၊ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပြတိုက်၏ တံခါးကြီး ပေါ်လာတော့၏။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ထိုသံတံခါးကြီးမှာ အသံတစ်ခုနှင့်အတူ အနည်းငယ် ပွင့်ဟလာခဲ့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုမှာ အပြင်သို့ လျှံထွက်လာတော့သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် နဂါးအိုကြီး ဖန်တီးထားသော နှင်းမုန်တိုင်းများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ နေရောင်ခြည်မှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် ထွန်းလင်းလာတော့၏။
ကိစ္စတွေက ထင်သလောက် မရိုးရှင်းပါဘူး။
လင်းကျင်း သိထားသည်မှာ နဂါးအိုကြီးသည် လွန်ခဲ့သော တိုက်ပွဲတွင် သူ၏ ‘ရစ်ပတ်အပ်’ ကြောင့် သွေးကြောတစ်ခု ပျက်စီးသွားကာ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရထားခဲ့ခြင်းပင်။ ထို့ကြောင့် ဤနဂါးအိုကြီးမှာ အားတင်းထားခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လင်းကျင်းသည် တံခါးမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်များကို အသုံးပြုကာ ရစ်ပတ်အပ်တစ်ခုနှင့် ချိတ်ဆက်လိုက်ပြီး၊ ပစ်မှတ်ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။
ဤငွေရောင်အပ်မှာ အလွန်ပင် သေးငယ်လှသဖြင့် သတိပြုမိရန် ခက်ခဲလှ၏။ နဂါးအိုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲတွင် တောင့်တင်းသွားပြီးနောက်၊ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ကာ သွေးများ အန်ထုတ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပါတော့သည်။
ကြည့်ရတာ သူ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားပုံရ၏။
သို့သော်လည်း စောစောက ဘာဖြစ်သွားသလဲဆိုတာကို မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်ကြပါပေ။ သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ပြတိုက်၏ တံခါးပွင့်လာပြီး အလင်းတန်း ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင်၊ မာန်တက်နေသော နဂါးအိုကြီးမှာ ရုတ်တရက် လဲကျသွားခြင်းကိုသာ ဖြစ်သည်။
‘ပြတိုက်မှူးကြီးက တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ'
‘ပြတိုက်မှူးကြီးက ဒီကို ကိုယ်တိုင်လာဖို့ ရည်ရွယ်ထားပုံမရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနဂါးအိုကြီးက သေတွင်းတူးပြီး ပြတိုက်မှူးကြီးရဲ့ တပည့်ကို သွားထိပါးမိလို့သာ သူကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားလိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်... ဒီနဂါးအိုကြီးကတော့ ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးတာပဲ’
ကျီးကန်းနက်နှင့် မိစ္ဆာပညာရှိတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ သူတို့၏ အတွေးချင်း တိုက်ဆိုင်နေသည်ကို သိလိုက်ကြ၏။
ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်နှင့် အခေါင်းလူသားတို့မှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ခံစားနေကြရသည်။
ပြတိုက်မှူးကြီးမှာ သူ၏ အံ့မခန်းလှသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရုံနှင့်တင် နဂါးအိုကြီးမှာ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရကာ လဲကျသွားခဲ့ချေပြီ။ ထို့နောက်တွင်တော့ ပြတိုက်မှူးကြီးအနေဖြင့် ဘာမှ ဆက်လုပ်ရန် မလိုတော့ပါပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခေါင်းလူသားမှာ ထိုနဂါးကြီးကို အဆုံးသတ်ရန် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသောကြောင့်ပင်။
နဂါးအိုကြီးမှာ ဒဏ်ရာရနေသော်လည်း ပြန်လည်ခုခံရန် အားအနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေး၏။ သို့သော်လည်း အခေါင်းလူသားကဲ့သို့သော ပညာရှင်နှင့် ယှဉ်လျှင်တော့ သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ ဒီအတိုင်း အရိုက်ခံနေရုံသာ ရှိတော့သည်။ ခဏအကြာတွင်တော့ နဂါးအိုကြီးမှာ သေလုမျောပါး ဖြစ်သွားရ၏။
အခေါင်းလူသားမှာ မှောင်မိုက်သော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ သူ၏ ခြေလက်များမှာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောနေသည်။ သူသည် ပြတိုက်မှူးကြီးအပေါ်တွင် အလွန်ပင် ရိုသေမှု ရှိသည့်အတိုင်း၊ တော်လောက်ပြီဟု ထင်ရချိန်တွင် ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာပေးလိုက်၏။ နဂါးအိုကြီးမှာ ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိတော့သဖြင့်၊ သူ၏ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ရန်မှာ ပြတိုက်မှူးကြီးအပေါ်မှာသာ မူတည်တော့သည်။
လင်းကျင်းသည် အခေါင်းလူသားကို ကြည့်လိုက်၏။
ဒီလူက တကယ့်ကို အခြေအနေ သိတတ်တဲ့သူပဲ။ နဂါးအိုကြီး လဲကျသွားချိန်မှာတင် အခေါင်းလူသားက လင်းကျင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်ပြီး၊ နဂါးအိုကြီးကို သွားရောက် နှိပ်ကွပ်ခဲ့ခြင်းပင်။ သူသည် သူ၏ ဖုတ်ကောင်ရဲ့ ခွန်အားကိုလည်း ငှားရမ်းခဲ့ပုံရသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ လင်းကျင်းကို အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်ရန် သူက လမ်းဖယ်ပေးခဲ့၏။
တကယ့်ကို ပါးနပ်တဲ့သူပဲ။
အခေါင်းလူသားမှာ အေးစက်တိတ်ဆိတ်သော အမူအရာ ရှိသော်လည်း၊ သူသည် အမြော်အမြင်ရှိပြီး အလွန်ပင် ဉာဏ်ကောင်းသူ ဖြစ်ပေသည်။
လင်းကျင်းက သူ၏ သဘောတူမှုကို ပြသရန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
ကျီးကန်းနက်နှင့် အခြားသူများမှာလည်း ဘာဖြစ်သွားသလဲဆိုတာကို နောက်ဆုံးမှ သတိထားမိကြပြီး၊ အခေါင်းလူသား၏ တုံ့ပြန်မှု မြန်ဆန်ပုံကို အံ့သြနေကြတော့သည်။ သူတို့မှာ အခေါင်းလူသားထက် အရင်ဦးအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် နောင်တရနေကြ၏။ ယခုအခါ ပြတိုက်မှူးကြီးမှာ အခေါင်းလူသားအပေါ်တွင် အလွန်ပင် ကျေနပ်နေပုံရချေပြီ။
သူတို့ အခွင့်အရေး လက်လွတ်သွားခဲ့ချေပြီ။
ရလဒ်များမှာ ထင်ရှားနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် လင်းကျင်းသည် နဂါးအိုကြီးအနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။
သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ခွေကာ အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲနေ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြရောင်အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရနေကာ၊ သွေးများကိုလည်း အဆက်မပြတ် အန်ထုတ်နေရသည်။ လင်းကျင်း၏ အရှိန်အဝါပါသော အပ်ကြောင့် မည်မျှအထိ ထိခိုက်သွားသလဲဆိုတာမှာ ထင်ရှားလှပေသည်။
ထို့ပြင် လင်းကျင်း တစ်ခု မှားယွင်းနေသည်မှာ...
နဂါးအိုကြီး အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားခြင်းမှာ အပ်ကြောင့်သာ မဟုတ်ပါပေ။ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ သူသည် မန္တန်ကို အသုံးပြုနေစဉ်မှာပင် အတင်းအဓမ္မ အနှောင့်အယှက် ခံလိုက်ရသဖြင့်၊ အသုံးပြုသူထံသို့ စွမ်းအင်များ ပြန်လည် ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ဤမျှအထိ ထိခိုက်သွားခြင်းပင်။
သို့သော်လည်း လင်းကျင်းမှာ ဒါကို မသိသလို၊ အခြားသူများကလည်း မသိကြပါပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့မှာ ဒါဟာ ပြတိုက်မှူးကြီး၏ စွမ်းဆောင်မှုဟုသာ တစ်ထစ်ချ မှတ်ယူထားကြတော့သည်။
မိစ္ဆာမျက်နှာဖုံး ဝတ်ဆင်ထားသော ပြတိုက်မှူးကြီး ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ နဂါးအိုကြီးမှာ ခေါင်းကို မော့ရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပါပေ။ နှစ်ပေါင်း လေးရာကျော် အသက်ရှင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည့်အတိုင်း၊ သူ၏ ရှေ့တွင် မည်သို့သော အကျိုးဆက်များ စောင့်ကြိုနေသလဲဆိုတာကို သူ ကောင်းကောင်း သိထား၏။
“အဟွတ်... အဟွတ်"
သွေးတစ်လုတ် ထပ်မံအန်ထုတ်ပြီးနောက်၊ နဂါးအိုကြီးက ဆိုလိုက်၏။
“နိုင်တဲ့သူက အမှန်ပဲ... ကျုပ် ရှုံးနိမ့်မှုကို ဝန်ခံပါတယ်... မဟာဆရာကြီး... ဆရာကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အလွန်ကို နက်နဲလွန်းတာကြောင့် ကျုပ်မယှဉ်နိုင်ပါဘူး... ပညာရှိတစ်ယောက်အနေနဲ့၊ ကျုပ်တို့လို သတ္တဝါတွေအတွက် ကျင့်ကြံရတာ ဘယ်လောက် ခက်ခဲသလဲဆိုတာကို ဆရာကြီး သိမှာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး သနားညှာတာပြီး ကျုပ်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ... ကျုပ် ကျိန်စာကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပေးပါ့မယ်... ပြီးတော့ ဆရာကြီးကို အလွန်ကြီးမားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကိုလည်း ပြောပြပါ့မယ်”
အခုမှ ကြောက်တတ်သွားတာလား။ အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်နေတာလား။
နောက်ကျသွားပါပြီ။
တကယ့် ပညာရှင်တွေက ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတာကို ထားလိုက်ပါဦး၊ အနည်းဆုံးတော့ လင်းကျင်းအနေဖြင့် ဤနဂါးအိုကြီးကို ထပ်မံ၍ ယုံကြည်မည် မဟုတ်တော့ပါပေ။
ထို့ပြင် လင်းကျင်းသည် ထိုနဂါးမှာ သေခါနီးနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိထား၏။ လင်းကျင်းက သူ့ကို မသတ်လျှင်ပင် သူသည် ကြာရှည် အသက်ရှင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါပေ။ ထိုကျိန်စာမှာလည်း သူ၏ အသက်ကို ဆက်ရန်အတွက် အဓိကသော့ချက် ဖြစ်နေသည်မဟုတ်ပါလား။ သူက ဒါကို အလွယ်တကူ ပြန်ရုပ်သိမ်းပေးပါ့မလား။
သူသည် အချိန်ဆွဲနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ထို ‘ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်’ ဆိုသည်မှာလည်း လင်းကျင်းအနေဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ မုသားသာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေမိ၏။ အခြေအနေ မကောင်းသည်ကို သိလိုက်ရချိန်တွင် နဂါးအိုကြီးက အလျင်အမြန်ပင် ထပ်မံပြောဆိုလိုက်ပြန်သည်။
“မဟာဆရာကြီး... ဆရာကြီးက ကျုပ်ကို တကယ်ပဲ သတ်တော့မှာလား... တကယ်လို့ ကျုပ်သေသွားရင်၊ ဆဋ္ဌမမင်းသမီးရဲ့ ကျိန်စာက ဘယ်တော့မှ ပျက်ပြယ်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူမလည်း သေခြင်းတရားကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
လင်းကျင်း ခေါင်းခါလိုက်၏။
ယခုအချိန်အထိတောင် နဂါးအိုကြီးမှာ မဟုတ်မမှန်တာတွေကို ပြောနေဆဲပင်။ အခြားသူသာဆိုလျှင် ယုံမိကောင်း ယုံမိနိုင်သော်လည်း၊ လင်းကျင်းကတော့ မည်သည့်အခါမျှ ယုံမည်မဟုတ်ပါပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျိန်စာကို မည်သို့ ဖြေရှင်းရမည်ကို ပြတိုက်ထံမှ သူ သိထားပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သူ လုပ်ရမည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ နဂါးအိုကြီးကို သတ်လိုက်ရန်သာ ဖြစ်၏။
ပြတိုက်မှူးကြီးထံမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိသဖြင့် နဂါးအိုကြီးမှာ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်သွားရတော့သည်။
နှစ်ပေါင်း လေးရာဆိုသည်မှာ ကြာမြင့်လှသော အချိန်ဖြစ်ပြီး၊ သူ အသက်ရှင်ရလေလေ သေခြင်းတရားကို ပို၍ ကြောက်ရွံ့လေလေ ဖြစ်ပေသည်။
သေခြင်းတရားက နီးကပ်လာပြီဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့်၊ နဂါးအိုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ဆတ်ဆတ် တုန်ယင်လာတော့၏။
လင်းကျင်းသည် သူ၏ လက်အောက်မှနေ၍ မန္တန်တစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
ရှောင်ဟော့သည် ချက်ချင်းပင် ကြီးမားသော အသွင်သို့ ပြောင်းလဲကာ ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်လိုက်ပြီး၊ နဂါးအိုကြီး၏ လည်ပင်းကို အတင်း ကိုက်ချလိုက်တော့၏။
သူ၏ ထက်မြက်လှသော သွားများမှာ နဂါးအိုကြီး၏ လည်ပင်းသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။ နဂါးသွေးများမှာ နေရာအနှံ့သို့ ပန်းထွက်လာပြီး၊ နဂါးအိုကြီးမှာလည်း နာကျင်စွာ ရုန်းကန်နေရင်းမှ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အားအင်များ ကုန်ခမ်းသွားပါတော့သည်။
“မင်း သောက်နိုင်သလောက် သောက်စမ်း... ဒီနဂါးသွေးက ဘယ်လို နဂါးသွေးဆေးလုံးထက်မဆို အဆပေါင်း ရာချီ ပိုပြီး အာနိသင်ရှိတဲ့ ဆေးစွမ်းကောင်းပဲ”
လင်းကျင်းက ရှောင်ဟော့ကို ပြောလိုက်ပါတော့သည်။