အခန်း (၁၃၄၅-၁၃၄၆)

အပိုင်း (၁၃၄၅)

ပုံမှန်အားဖြင့် လောကမြေပုံအများစုသည် အမိနိုင်ငံကို ဗဟိုပြုပြီး ဆွဲထားခြင်းမျိုးဖြစ်သည်။ တရုတ်ဆိုလျှင် တရုတ်ကို ဗဟိုပြုမည်ဖြစ်ပြီး အမေရိကန်ဆိုလျှင် အမေရိကန်ကို ဗဟိုပြုပေလိမ့်မည်။ တစ်ချို့သောမြေပုံများမှာ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းကို ဗဟိုပြုကြပြီး တစ်ချို့မှာ တောင်ဝင်ရိုးစွန်းကို ဗဟိုပြုသည်။

ဤမြေပုံ၏ ဗဟိုချက်မှာမူ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော သမုဒ္ဒရာပြင် ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းသည် အီကွေတာ၏ တောင်ဘက်၊ သဲကန္တာရ၏ အနောက်ဘက်တွင် ရှိ၏။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤမြေပုံကို ရေးဆွဲသူ သည် အနောက်ဘက်သမုဒ္ဒရာရှိ နေရာတစ်ခုမှနေ၍ လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ဤအချက်သည် တော်ဝင်ကပ်ဘေးဘုရားကျောင်း အပျက်အစီး တည်ရှိရာနေရာကို ညွှန်ပြနေခြင်း ဖြစ်၏။ မြေပုံ၏အပြင်ဘက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် လောကကြီးကို ငုံ့ကြည့်နေသော မျက်လုံးတစ်လုံးသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။

ရှမ့်လန်သည် မြေပုံကို စိတ်အာရုံဖြင့် ချဲ့ကားကြည့်ရှုလိုက်၏။ ချဲ့ကားလိုက်သည်။ ထပ်မံ ချဲ့ကားလိုက်သည်။

အဆပေါင်း သောင်း၊ သိန်း၊ သန်းချီ၍ ချဲ့ကားလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ဤမြေပုံ၏ အံ့မခန်း ဆန်းကြယ်မှုကို သတိပြုမိလိုက်တော့သည်။ အဆမတန် ချဲ့ကားလိုက်သည့်တိုင် အလွန်တရာ တိကျနေဆဲ ဖြစ်၏။

သာမန်မျက်စိဖြင့် ကြည့်လျှင် အကြိမ်းထည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အဆမတန် ချဲ့ကားလိုက်သည့်အခါ အလွန်တရာ အသေးစိတ်ကျနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ ကမ်းရိုးတန်း၏ အကွေ့အကောက်တိုင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ ယုံနိုင်စရာပင် မရှိပေ။

ဤမြေပုံကို မည်သူ ရေးဆွဲခဲ့သနည်း။ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လုံးဝ စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်ပေ။ ကန်ဝမ်ကဲ့သို့သော လူမျိုးသာလျှင် ရေးဆွဲနိုင်လိမ့်မည်။ အပေါ်ယံကြည့်လျှင် မြေပုံပေါ်ရှိ မျဉ်းကြောင်းများသည် သာမန်ကလောင်တံဖြင့် ရေးဆွဲထားသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး အနည်းငယ် အကြမ်းထည်ပုံ ပေါက်နေသည်။ သို့သော်ငြား မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုစီတိုင်းသည် ရာပေါင်းများစွာသော မျဉ်းမျှင်လေးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သစ်ကြားသီးပေါ်တွင် လှေပုံ ထွင်းထုခြင်းထက် များစွာ ပိုခက်ခဲသည်။ မြေပုံမှာ တစ်ခုတည်းဟု ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင် ထပ်နေသော ပုံရိပ်ပေါင်းများစွာ ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်၏။ မူလက မြေပုံပေါ်ရှိ အစက်ကလေး တစ်စက်သည် မရေမတွက်နိုင်အောင် ချဲ့ကားလိုက်ပြီးနောက် ပြီးပြည့်စုံသော ကျွန်းတစ်ကျွန်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျွန်း၏ ပုံသဏ္ဍာန်ပင်လျှင် ပြည့်စုံနေ၏။

သို့သော်ငြား သတင်းအချက်အလက် နှစ်မျိုး ရှိနေပြန်သည်။ ပထမအချက်မှာ တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်း အပျက်အစီးများသည် ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။ ဒုတိယအချက်မှာ တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်း အပျက်အစီးများသည် သမုဒ္ဒရာ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မြေပုံပေါ်ရှိ သတင်းအချက်အလက်မှာ အလွန် ရှင်းလင်းလှသည်။ လောကမြေပေါ်ရှိ GPS စနစ်ကဲ့သို့ပင် စင်တီမီတာ အကွာအဝေးအထိ တိကျမှု ရှိသည်။ ထိုနေရာသည် မိုကျင်းနှင့် မိုင်ပေါင်း ၃၉,၀၀၀ ခန့် ဝေးကွာကြောင်း ရှမ့်လန် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်မိ၏။ သဲကန္တာရ၏ အနောက်တောင်ဘက် နက်ရှိုင်းသော သမုဒ္ဒရာ နေရာတွင် ဖြစ်သည်။ သူ ထင်ထားသလောက် မဝေးကွာလှပေ။

ထိုနေရာတွင် အဆင့်မြင့် နဂါးအသိဉာဏ်အမြင်များ ရှိနေသည်လား။ ရှမ့်လန် မသေချာပေ။ သို့သော်ငြား မူလန်က သူ့ကို အထူးတလည် ဆင့်ခေါ်ထားသည့်အတွက် ဤနေရာသည် အလွန် အရေးကြီးကြောင်း ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်၏။ သူ သွားမှ ဖြစ်ပေမည်။

သို့သော်ငြား မိုကျင်းမြို့တော်၏ လက်ရှိအခြေအနေအရ ရှမ့်လန် ထွက်ခွာသွား၍ ဖြစ်ပါမည်လား။ အင်ပါယာ ကျန်းလီ၏ နဂါးနောင်တ လက်နက်ကြီးများသည် အလကားရသည့်အလား ပစ်ခတ်ခံနေ၏။ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုကြာတိုင်း စွမ်းအင်ဒိုင်းကာအပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲလျက်ရှိပြီး နေမင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ တောက်ပသော အလင်းရောင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သဲကန္တာရ မြို့တော်ရှိ သိန်းပေါင်းများစွာသော လူထုမှာ အလုပ်မလုပ်နိုင်၊ လေ့ကျင့်မှု မပြုလုပ်နိုင် ဖြစ်နေကြရ၏။

ဤသည်မှာ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ဓါတ်ရေးရာကို သေစေနိုင်လောက်သော ထိုးနှက်ချက် ဖြစ်သည်။ မိုကျင်းရှိ သိန်းပေါင်းများစွာသော လူထုသည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် နေထိုင်နေကြရပြီ ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ရှမ့်လန်သာ ထွက်ခွာသွားပါက အရှင်သည် သူတို့ကို စွန့်ပစ်သွားပြီဟု ထင်မှတ်သွားကြမည် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ရေးရာများ ပြိုလဲသွားမည် မဟုတ်ပါလား။

“အရှင်... မှန်ကိုပဲ ဆက်လက် တာဝန်ယူခိုင်းရမလား။” မင်းသမီးနင်ဟန်က မေးမြန်းလိုက်၏။

မိုကျင်းကို ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်ပြီးနောက် နဂါးနှလုံးသားနှင့် ရှေးဟောင်းဘုရင်လက်စွပ်တို့သည် မှန်ထံမှ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်၌ မှန်သည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေပြီး လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာကကဲ့သို့ပင် မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။

အခြားသူများက သူ့အကြောင်း ပြောဆိုကြချိန်မှာတော့ သူသည် ရှမ့်လန်ကို အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။

“ကျုပ် လုပ်နိုင်မလား မသိဘူး။” မှန်က ပြောလိုက်သည်။

မှန်၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အမြဲတမ်း ပြည့်စုံကောင်းမွန်ခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ရှမ့်လန်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ခဲ့မှုမှာ အပြစ်ပြောစရာ မရှိအောင် ကောင်းမွန်ခဲ့၏။ မင်းသမီး နင်ဟန်၊ ကျူးဟုန်ရွှဲ့နှင့် ကျူးနင်တို့ပင်လျှင် ရှမ့်လန်မှာ အစစ်ဖြစ်ပြီး မှန်မှာ အတုဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်လိုကြသော်လည်း ဟာကွက် တစ်ကွက်မှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။

ထို့ကြောင့် ရှမ့်လန် ထွက်ခွာသွားလျှင် သူသည် ရှမ့်လန်၏နေရာတွင် အစားထိုးကာ နေ့စဉ် ညီလာခံ တက်ရောက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် လူထု၏ စိတ်နှလုံးကို ငြိမ်သက်စေနိုင်လိမ့်မည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ညီလာခံကျင်းပချိန်တွင် ရှမ့်လန်သည် ထီးနန်းပလ္လင်ပေါ်၌ ရှိနေဆဲ ဖြစ်မည်။

မှန်က ပြောလိုက်၏။ “အရှင်... ကျုပ် သိပါတယ်။ အရှင် တော်ဝင်ရန် အင်ပါယာကို အနိုင်ယူပြီးတဲ့နောက်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျုပ်ကို သတ်ပစ်ဖို့ အကြံပြုခဲ့ကြတယ်။ ကျုပ်ရဲ့ တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ သူတို့ ခံစားမိကြတယ်။ သခင်မကြီး ရွှယ်ရင်တောင်မှ ကျုပ်ကို အရိပ်အမြွက် ပြောခဲ့ပါသေးတယ်။”

ဤသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပြီး မည်သူမှ ရှမ့်လန်ကို လျှောက်တင်ရဲခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မင်းသားကျင်းကို သွားရောက်ရှာဖွေပြီး ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ မှန်ကို ဖယ်ရှားပစ်ရန်မှာ တကယ် လိုအပ်သည်။ အကြောင်းမှာ လောကကြီးကို စုစည်းပြီးသည့်တိုင် အင်ပါယာနှင့် ထပ်တူနီးပါး တူညီသော လူတစ်ယောက် ရှိနေခြင်းသည် ပြဿနာ ဖြစ်ပွားစေနိုင်သောကြောင့်ပင်။

အကယ်၍ ဤအစားထိုးသူသည် ထိုမျှလောက် မတူညီခဲ့လျှင် ကိစ္စမရှိပေ။ အဓိကအချက်မှာ မှန်သည် အလွန် ထူးချွန်လွန်းနေခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် ရှမ့်လန်နှင့် ထပ်တူညီမျှ ဖြစ်နေသည်။ အမှန်စင်စစ် သူသည် ရှမ့်လန်ထက်ပင် ပို၍ ရှမ့်လန်နှင့် တူနေသေး၏။ ထို့ကြောင့် လူအများအပြားက မှန်ကို လျှို့ဝှက်စွာ ကွပ်မျက်ပစ်ရန် ထောက်ခံခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျင်းမင်းသားက ဤကိစ္စကို ရှမ့်လန်ထံ တင်ပြခဲ့ပြီး သူ၏ သဘောထားကို ပြောပြခဲ့၏။ သူသည် မှန်ကို အသက်ရှင်စေချင်သော်လည်း ရုပ်ရည်ကို ပြောင်းလဲစေချင်သည်။ ရှမ့်လန်သည် အားလုံးကို ငြင်းပယ်ခဲ့၏။ သူသည် မှန်ကို သတ်မည်မဟုတ်သလို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်လည်း အဖြစ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ အစားထိုးသူ တစ်ယောက်ကို သူ မည်သို့ လက်မခံနိုင်စရာ ရှိမည်နည်း။

ဤလောကတွင် မှန်ထက် ပို၍ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သောသူ မရှိနိုင်တော့ပေ။ အကယ်၍ မှန်သာ အသတ်ခံရပါက ရှမ့်လန်၏ နှလုံးသားတွင် အမဲစက်တစ်ခု ဖြစ်ကျန်ရစ်ပေလိမ့်မည်။

မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းတွင် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်ပြီးနောက် မှန်ကို ကျန်းလီ အသုံးချမည် စိုးရိမ်သောကြောင့် ရှမ့်လန်သည် မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို တောင်းဆိုကာ သူ့အား ခေါ်ဆောင်သွားစေခဲ့ပြီး အရှေ့ဘက် လောကမှ ထွက်ခွာစေခဲ့သည်။

မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ မှန်အပေါ် ထားရှိသော သဘောထားမှာ အမှန်တကယ်တော့ အေးစက်စက်ပင် ဖြစ်၏။ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းတွင် အထူးတာဝန်သိစိတ်တစ်ခု အမြဲ ရှိတတ်သည်။ ၎င်းမှာ လောကကြီးကို ကယ်တင်ရန် ဟူသော လျှို့ဝှက်နက်နဲသည့် တာဝန်သိစိတ်ပင် ဖြစ်၏။

အမှန်စင်စစ် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်၊ တော်ဝင်ကပ်ဘေးဘုရားကျောင်းတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ၎င်းတို့၏ တာဝန်မှာ အခြေခံ လူတန်းစားအဆင့်သာ ရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤလောကကြီးတွင် ကြီးပြင်းလာသော သဘာဝလွန် အင်အားစုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်၏။ သေချာသည်မှာ ရှမ့်လန်နှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ပြီးနောက် သဘာဝလွန် အင်အားစုတစ်ခု၏ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်လာခဲ့ကြသည်။

အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် အမည်မသိ နဂါးကြီးအပေါ် မျှော်လင့်ချက် ထားခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ရှမ့်လန်အပေါ် မျှော်လင့်ချက် ထားခဲ့ကြပြန်သည်။ အကြောင်းမှာ ရှမ့်လန်သည် နဂါးသခင်ဖြစ်ပြီး အရှေ့ဘက်ခြမ်း ၏ လူသားအင်ပါယာဘုရင် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထို့အပြင် မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ရှယ်လီတွင် ရှမ့်လန်၏ သွေးသားရင်းချာ ကလေးတစ်ဦး ရှိနေသည်။ ရှမ့်လန်သည် နဂါးကြီးနှင့်အတူ တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာဘုရင်ကို အနိုင်ယူလိုက်ချိန်မှာတော့ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ရှမ့်လန်အပေါ် လေးစားကြည်ညိုမှုသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မှန်အပေါ် သူတို့၏ သဘောထားမှာ အတော်အတန် အေးစက်နေခြင်း ဖြစ်၏။

မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ အယူအဆအရ အရှင်ရှမ့်လန်သည် တုနှိုင်းမဲ့ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်နီးပါး ဖြစ်၏။ သူနှင့်တူသောသူ မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း။ မွေးရာပါဆိုလျှင်ပင် ကြီးမားသော အပြစ်တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

ရှမ့်လန်က မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းအား မှန်ကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် အမိန့်ပေးခဲ့သော်လည်း မှန်မှာမူ အစတည်းက သတိလစ်မေ့မြောနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အချိန်အများစုတွင် အိပ်ပျော်နေခဲ့၏။ ဤသည်မှာ ပင်းအာ၊ မင်းသမီးရှမ့်မီတို့နှင့် အလွန် တူညီသည်။ ကျန်းလီ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရပြီးနောက်ပိုင်း သူသည် အချိန်အများစု ကို ရေခဲတုံးထဲတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။

“ကျုပ်နိုးလာတော့ မိုင်တစ်သောင်း သဲကန္တာရကြီးရဲ့ အစွန်အဖျားကို ရောက်နေပါပြီ။ နုရှောင့်မြို့က ထွက်လာတဲ့အချိန်ကစပြီး သဲကန္တာရကြီးထဲမှာ နိုးလာတဲ့အထိ ကျုပ် အိပ်ပျော်နေခဲ့တာပါ။ ကျုပ် ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာ မသိဘူး။”

မှန်က ပြောလိုက်၏။ “မကြာခင်ကမှ ၂၉ နှစ် ကုန်လွန်သွားပြီ ဆိုတာကို သိခဲ့ရတယ်။ ဒါကြောင့် ကျုပ်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဦးနှောက်က စိတ်ချရသေးလားဆိုတာ တကယ် မသိဘူး။”

နန်းဆောင်သခင်ကျိုးရှီ မှန်ကို တွေ့ရှိခဲ့ချိန်တွင် သူ့ထံ ဘာမှမရှိသလောက်ပင် ဖြစ်နေသည်။ နဂါးနှလုံးသား မရှိ၊ ရှေးဟောင်းဘုရင်လက်စွပ် မရှိ၊ နဂါးဓားလည်း မရှိပေ။ ထိုအရာအားလုံးကို ကျိုးရှီက သူ့အား ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှမ့်လန်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ မိုကျင်းကို သိမ်းပိုက်လိုကြောင်း ကြားသိရချိန်မှာတော့ သူသည် မိမိ၏အသက်နှင့် ဝိညာဉ်ကို အရင်းပြု၍ ရှမ့်လန်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။ ရလဒ်များမှာ အံ့မခန်းပင် ဖြစ်၏။

ကျန်းလီ၏ အစားထိုးကိုယ်ပွားဖြစ်သော ကွေ့ဝူသည် ကျန်းလီကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သစ္စာဖောက် ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော်ငြား ရှမ့်လန်၏ အစားထိုးကိုယ်ပွားဖြစ်သော မှန်သည်ကား အစမှအဆုံးတိုင် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ သစ္စာဖောက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ် ရုတ်တရက် ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွားပြီး ရှမ့်လန်ကို သစ္စာဖောက်မိမည်ကို အစိုးရိမ်ဆုံး ဖြစ်နေရှာသည်။

လူတိုင်းသည် လွတ်လပ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့် ရှိကြ၏။ လူတိုင်းသည် မိမိကိုယ်တိုင်သာ ဖြစ်လိုကြသည်။ မည်သူမှ သူတစ်ပါး၏ အရိပ် ဖြစ်မနေလိုကြပေ။ သစ္စာရှိသော အစေခံကွေ့ဝူပင်လျှင် ခြွင်းချက် မရှိပေ။ သို့သော်ငြား မှန်အတွက်မူ ရှမ့်လန်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ရခြင်းသည် သူ၏ ဘဝတွင် အကြီးမားဆုံးသော အိပ်မက်နှင့် ရည်မှန်းချက် ဖြစ်နေ၏။

သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် ဖြစ်လိုစိတ် ၊ သီးခြားဖြစ်တည်လိုစိတ် တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ပေ။ မဟုတ်သေးချေ။ သူသည် အချိန်အများစုကို မိမိကိုယ်တိုင်အဖြစ် ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ ကြေးမုံရှေ့တွင် မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် စစ်တုရင် ကစားခဲ့၏။ သူ၏စစ်တုရင် စွမ်းရည်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်သည်။

မှန်ကဲ့သို့လူမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်သော်လည်း ဦးနှောက်ဆေးကြော၍ မရနိုင်ကြောင်း၊ လက်နက်ချ အရှုံးပေးခိုင်းရန်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရှမ့်လန် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်၏။ အကြောင်းမှာ သဘောတရား အရ မှန်တွင် အားနည်းချက်ဟူ၍ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ရှမ့်လန်သည် ဘာမှမပြောဘဲ မှန်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းကလည်း ငါ့ရဲ့ မိသားစုဝင်ပါပဲ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ အင်ပါယာထက် ပိုပြီး အရေးကြီးပါတယ်။ ဘာများ ပြောစရာ လိုသေးလို့လဲ။”

မှန်သည် ရှက်သွေးဖြာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှဆက်မပြောတော့ပေ။

... ...

ရှမ့်လန်သည် မြေအောက်အကျဉ်းထောင်သို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“နန်းဆောင်သခင်ကျိုးရှီ... ကျုပ် မိုကျင်းကနေ ခဏလောက် ထွက်ခွာရလိမ့်မယ်။”

ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။ “အချိန် နာရီ ၇၀၀ ကျန်ပါသေးတယ်။ ရေတွက်မှုပြီးဆုံးတာနဲ့ မိုကျင်းရဲ့ စွမ်းအင်ဒိုင်းကာ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါ မိုကျင်းတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ ကျုပ် အားလုံးကို ကယ်တင်ဖို့ နာရီ ၇၀၀ အတွင်း ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။

အင်ပါယာကျန်းလီရဲ့ တပ်တော်ကို ချေမှုန်းပြီး နဂါးကြီးကို ပြန်လည် သိမ်းပိုက်မယ်။ အရှေ့ဘက် အင်ပါယာဆီ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ပြီး ကျုပ်ရဲ့ နေရပ်ကို ပြန်ယူမယ်။ ဒါကြောင့် ဒီအတောအတွင်း မိုကျင်းတစ်ခုလုံးကို ခင်ဗျားဆီ အပ်နှင်းခဲ့လို့ ရမလား။”

ရှမ့်လန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

နန်းဆောင်သခင်ကျိုးရှီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ယင်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ရှမ့်လန်အား မယုံကြည်နိုင်စွာ မော့ကြည့်လိုက်မိ၏။ သူသည် အရှင်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။ အဘယ်ကြောင့် အရှင်ရှမ့်လန်က မိုကျင်းကို သူ့ထံ အပ်နှင်းရသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် နင်ဟန်ကို မအပ်နှင်းသနည်း။ ကျူးဟုန်ရွှဲ့ကို မအပ်နှင်းသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် သစ္စာဖောက်တစ်ဦးကို အပ်နှင်းရသနည်း။

သို့သော်ငြား ကျိုးရှီသည် ကျူးဟုန်ရွှဲ့၊ နင်ဟန်နှင့် ကောင်းကင်ပင်လယ်နန်းဆောင်မှ မရေမတွက်နိုင်သော လူများအတွက် ကျန်းလီထံ လက်နက်ချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အသက်ရှင်လိုခြင်း မရှိပေ။ ထို့အပြင် မိုကျင်း ဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်ပင်လယ်နန်းဆောင်ပင် မဟုတ်ပါလား။

ရှမ့်လန်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် နန်းဆောင်သခင်ကျိုးရှီသည် ဒူးထောက်ကာ ဦးခေါင်းဖြင့် မြေကို ဆောင့်၍ အရိုအသေ ပြုလိုက်သည်။ “ကျုပ်က အပြစ်သားပါ။ သေသည်အထိ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားပါ့မယ်။ အကယ်၍... အကယ်၍များ အရှင် အချိန်မီ ပြန်မရောက်လာခဲ့ရင် ပုံရိပ်ယောင်နံရံရဲ့ စွမ်းအင် ထိန်းချုပ်ခန်းထဲကို ပထမဆုံး ခုန်ဆင်းမယ့်သူက ကျုပ်ပါပဲ။ ၀.၀၁ စက္ကန့်လောက်ပဲ တောင့်ခံနိုင်မယ် ဆိုရင်တောင်ပေါ့။”

ရှမ့်လန်သည် စကားမဆိုပေ။ ကျိုးရှီ၏ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ “လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၃၀ဆီကို ပြန်သွားချင်လိုက်တာ။ ခင်ဗျားက သူတော်စင်စိတ်ရှိပြီး ကျက်သရေရှိတဲ့ ကောင်းကင်ပင်လယ် နန်းဆောင်သခင် ဖြစ်နေတုန်းပေါ့။”

“ကျုပ် ပြန်မသွားနိုင်တော့ပါဘူး။”

ကျိုးရှီက ဆွေးမြေ့စွာ ဆိုသည်။ “အားနည်းခြင်းက အားနည်းခြင်းပဲ ဖြစ်ပြီး အားကြီးခြင်းက အားကြီးခြင်းပဲ ဆိုတာကို လက်တွေ့ဘဝက သက်သေပြခဲ့ပါပြီ။ တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာက အားကြီးခဲ့သလို နင်ယွမ်ရှန်းလည်း အားကြီးခဲ့ပါတယ်။ ကျုပ်ကတော့ အားနည်းသူ တစ်ယောက်ပါ။”

နင်ယွမ်ရှန်းသည် ယခင်က ဒူးထောက်ခဲ့ဖူးပြီး ခါးကျိုးခဲ့ဖူးသည်ဟု ရှမ့်လန် ပြောခဲ့သော်လည်း သူသည် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ပြန်လည် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည် ရယူနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား သူသည် ထိုစကားများကို မပြောလိုတော့ပေ။ နင်ယွမ်ရှန်းသည် သူ၏ဆွေမျိုးသားချင်း ဖြစ်၏။ ထိုကဲ့သို့ ခမ်းနားသော စကားလုံးများဖြင့် မချီးကျူးလိုပေ။

“နန်းဆောင်သခင်ကျိုးရှီ... ဒါဆိုရင် ကျုပ်သမီးလေးကိုပါ ခင်ဗျားဆီ အပ်ခဲ့မယ်နော်။” ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။

ကျိုးရှီသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် ငိုကြွေးလိုက်သည်။ သူ ပြန်မထနိုင်တော့ပေ။ “ကျုပ် အသေဆိုးနဲ့ သေရမယ် ဆိုရင်တောင် မင်းသမီးလေးကို ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်။ အသေဆိုးနဲ့ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ပါမယ်။”

သူသည် ထိုစကားများကို ထပ်ကာထပ်ကာ ရွတ်ဆိုနေသည်။ အံကြိတ်၍ အော်ဟစ်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

အပိုင်း (၁၃၄၆)

ရှမ့်လန်သည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ လောကကြီးကိုကယ်တင်မည့် သူ၏ စီမံကိန်း မအောင်မြင်လျှင် ကိစ္စမရှိပေ။ အောင်မြင်သွားသည်နှင့် ကျိုးရှီ၏ ဇာတ်သိမ်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေရန်ပင် လိုချင်မှ လိုပေလိမ့်မည်။ ရှမ့်လန်၏ အောင်မြင်မှု ပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့် ကျိုးရှီ သေချာပေါက် သေဆုံးရပေတော့မည်။ သူ၏ ဘဝတွင် ဖြတ်သန်းရသော မိနစ်တိုင်း၊ စက္ကန့်တိုင်းသည် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုပင်။

... ...

“သမီးလေး... အရင်လိုပဲ ထပ်ဖြစ်အုံးမယ်။” ရှမ့်လန်က မင်းသမီးလေးရှမ့်မီကို ပြောလိုက်သည်။

မင်းသမီးလေးက နှုတ်ခမ်းစူပြီး ပြောလိုက်၏။ “ရှမ့်မီ လေ့ကျိုးစံအိမ်မှာ ရှိတုန်းကလည်း အချိန်အများစု ဖေဖေ အိမ်မှာ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သမီးတို့ ပျော်နေခဲ့ကြတာပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဖေဖေ ပြန်လာမယ် ဆိုတာ သမီးသိနေလို့လေ။”

ဤသည်မှာ ရှမ့်မီ၏ နှလုံးသား အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ စကားပင် ဖြစ်၏။ သူမသည် ဖခင်ဖြစ်သူ ရှမ့်လန်အား နေ့တိုင်း ဘေးနားတွင် ရှိနေစေလိုသည် မဟုတ်ပေ။ ဖခင် ရှိနေသရွေ့ သူမ အိမ်တွင် ရှိနေမည် ဖြစ်၏။ ဖခင်ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနိုင်သရွေ့ သူမအတွက် လုံလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သေချာသည်မှာ နုရှောင့်မြို့သို့ ပြန်သွားပြီး ဖခင်၊ မိခင်၊ အဘိုးတို့နှင့်အတူ နေထိုင်ရလျှင် ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

“ဖေဖေ... ဒီအတောအတွင်း သမီး နေကာမျက်မှန်တစ်မျိုးကို ပုံစံထုတ်ထားပြီး အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ လူတိုင်း တစ်လက်စီ ရကြလိမ့်မယ်။” မင်းသမီး ရှမ့်မီက ပြောလိုက်သည်။

စွမ်းအင်ကြောင့် နဂါးနောင်တသည် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုကြာတိုင်း ပေါက်ကွဲတတ်သည်။ အလင်းရောင်မှာ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပပြီး မျက်လုံးများကို ကြီးစွာသော ထိခိုက်မှု ဖြစ်စေနိုင်၏။ ထို့ကြောင့် မင်းသမီးလေးရှမ့်မီသည် အလွန် ထူးခြားသော နေကာမျက်မှန် တစ်မျိုးကို ပြုလုပ်လိုခြင်း ဖြစ်၏။

သေချာသည်မှာ ရေတွက်မှုသည် နာရီ ၇၀၀ သာ ကျန်ရှိတော့၏။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ နေကာမျက်မှန်များ မထုတ်လုပ်နိုင်မီ ရှမ့်လန် ပြန်ရောက်လာပေလိမ့်မည်။ သူမ၏ နေကာမျက်မှန်များမှာ အသုံးဝင်မှု ရှိချင်မှ ရှိပေလိမ့်မည်။ သို့သော်ငြား ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေသည်ထက် တစ်ခုခုလုပ်နေခြင်းက ပိုကောင်းသည် မဟုတ်ပါလား။

“ကောင်းပြီ။ ဖေဖေ့ကို တစ်လက် ပေးဖို့ မမေ့နဲ့နော်။” ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ။” မင်းသမီး ရှမ့်မီက ချိုသာစွာ ပြောလိုက်၏။

... ...

တစ်နာရီကြာပြီးနောက် ရှမ့်လန်သည် မိုကျင်းမြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်၌ ရေတွက်မှုသည် နာရီ ၇၀၀ တိတိ ကျန်ရှိနေတော့၏။ နာရီပေါင်း ၇၀၀ အတွင်း မိုကျင်းမြို့တော်ကြီး တစ်ခုလုံး အစမကျန် ချေမှုန်းခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။

မိုကျင်းမြို့သူမြို့သား သိန်းပေါင်းများစွာတို့သည် နေအိမ်များထဲတွင် နေထိုင်ရင်း အလုပ်များကို ဆက်လက် လုပ်ကိုင်နေကြ၏။ မည်သူမှ အနားမယူကြပေ။ ကလေးများ ကျောင်းဆက်တက်နေကြ၏။ စစ်သည်တော်များ ဆက်လက် လေ့ကျင့်နေကြ၏။

မှူးမတ်များမှာ နန်းတော်တံခါးများကို ပိတ်၊ ပြတင်းပေါက် များကို တံဆိပ်ခတ်ပြီးနောက် နိုင်ငံတော် အရေးကိစ္စများကို ဆက်လက် ဆွေးနွေးနေကြသည်။

မိုကျင်းမြို့တော်တစ်ခုလုံးသည် ယခင်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။ အပြင်ဘက်မှ ကပ်ဘေးကြီး တစ်ခါမှ မဖြစ်ပွားနေသကဲ့သို့ပင်။ ကနဦးထိတ်လန့်မှုမှ လွဲ၍ မိုကျင်းမြို့တော်ရှိ သိန်းပေါင်းများစွာသော ပြည်သူများသည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမို ကြံ့ခိုင်ကြ၏။

... ...

မိုကျင်းမြို့တော်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ရှမ့်လန်သည် တချောင်ကို စီးနင်းလျက် သဲကန္တာရကြီးထဲတွင် တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်ပျံသန်းလိုက်သည်။ တောင်ဘက်သို့ မိုင်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော် ပျံသန်းပြီးနောက် သဲကန္တာရကြီးကို ကျော်လွန်ကာ ပင်လယ်ပြင်ကျယ်ကြီးထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤခံစားမှုမှာ အလွန် ထူးဆန်းလှသည်။ အဆုံးအစမဲ့ အနီရောင်နယ်မြေမှ အဆုံးအစမဲ့ အပြာရောင် နယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း ဖြစ်၏။ အမြင်အာရုံသတ်သတ်ဖြင့် ကြည့်လျှင် အလွန်တရာ လှပသည်။ မည်သည့် နောက်ခံပုံထက်မဆို ပို၍ လှပနေ၏။

သူသည် တချောင်ကို စီးနင်းလျက် တောင်ဘက်သို့ မိုင်ပေါင်း တစ်သောင်း ဆက်လက် ပျံသန်းလိုက်ပြန်၏။ အဆုံးအစမဲ့ သမုဒ္ဒရာကြီးသည် ကျောက်စိမ်းစီခြယ်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ လှိုင်းတံပိုးဟူ၍ မရှိသလောက်ပင်။ ပင်လယ်ရေပင်လျှင် ကြည်လင်သော အစိမ်းရောင် သန်းနေပြီး လှပနေသည်။

ဤနေရာတွင် သက်ရှိလက္ခဏာများ မရှိသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ မဟာရေခဲပြင်ကြီးထက် ပို၍ လှပ နေသေး၏။ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မနေပေ။ ပင်လယ်ပြင်ထက်ရှိ နေရာတစ်ခုသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိ ပြီးနောက် ရှမ့်လန်သည် အနောက်ဘက်သို့ မိုင်ပေါင်း တစ်သောင်း ထပ်မံ ပျံသန်းလိုက်ပြန်သည်။ ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးသာ ရှိနေ၏။ ကျွန်းတစ်ကျွန်းမှပင် မရှိချေ။

... ...

ရက်ပေါင်းများစွာ နေ့ရောညပါ ပျံသန်းပြီးနောက် ရှမ့်လန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤနေရာသည် မြေပုံပေါ်ရှိ ညွှန်းဆိုချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာသည် မူလန် သူ့ကို ဆင့်ခေါ်ထားသော တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်း ရှေးဟောင်းအပျက်အစီး နေရာပင် ဖြစ်သည်။

ရှမ့်လန်သည် တချောင်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး ဝေဟင်ရှိ တစ်နေရာတွင် ရပ်တန့်လိုက်၏။ ဤနေရာသည် မြေပုံပေါ်ရှိ တည်နေရာအမှတ်အသား များနှင့် ကိုက်ညီနေသည်။ သို့သော်ငြား တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်း ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးက မည်သည့်နေရာမှာရှိသနည်း။

သူ့အောက်တွင် ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးသာ ရှိနေ၏။ ကျွန်းတစ်ကျွန်းမှ မရှိပေ။ ကောင်းကင်တွင် တိမ်ကင်းစင်ပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်း ရှေးဟောင်း အပျက်အစီး ၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရပေ။ ဤနေရာတွင် ကောင်းကင်နှင့် သမုဒ္ဒရာသာ ရှိနေ၏။

‘မူလန်... မင်း ဘယ်မှာလဲ။ မင်းရဲ့ယောက်ျား ရောက်နေပြီလေ။’

... ...

ထို့နောက် ရှမ့်လန်သည် တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်း ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးကို ရှာဖွေရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံ သုံးခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား ခြွင်းချက်မရှိ အရာမထင်ခဲ့ပေ။ သူသည် တချောင်ကို စီးနင်းလျက် ဝေဟင် အမြင့် မီတာ ၂၀,၀၀၀ မှ ၃၀,၀၀၀ အထိ ပျံသန်းကြည့်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူ၏ အားကောင်းသော စိတ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ ဝေဟင်မီတာ သိန်းပေါင်းများစွာအထိ ရှာဖွေကြည့်ခဲ့သည်။ ဘာမှရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်သို့ ဆင်းသက်ပြီး မီတာ သောင်းချီ တူးဆ ကြည့်ခဲ့သော်လည်း ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ရှမ့်လန်သည် ကောင်းကင်ရော မြေကြီးပါမကျန် နေရာအနှံ့ ရှာဖွေခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။ သို့သော်ငြား အားလုံး အရာ မထင်ခဲ့ချေ။ တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်း ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးသည် အာကာသယာဉ် တစ်စင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟုပင် သူ တွေးမိလိုက်သေး၏။ နေ့စဉ် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်တစ်ခု၌ ကျန်းလီ၏ စောင့်ကြည့်မှု နှင့် တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်ရှားရန် ဤဒေသကို ဖြတ်ကျော်ပျံသန်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်၏။ သို့သော်ငြား ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သဲကန္တာရကြီးဆီသို့ မူလန် ပေးပို့လိုက်သော သတင်းစကားမှာ အခြေအမြစ် မရှိခြင်းမျိုး မဖြစ်နိုင်ချေ။ အကြောင်းရင်း တစ်ခုခု ရှိရပေမည်။

မြေပုံပေါ်ရှိ တည်နေရာ အမှတ်အသားများက ဤနေရာ ဖြစ်နေမှတော့ တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်း၏ ရှေးဟောင်း အပျက်အစီးသည် သေချာပေါက် ဤနေရာတွင် ရှိရပေမည်။ ရှမ့်လန်သည် ဆက်လက်၍ တွေးတော ကြည့်လိုက်၏။

အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်းသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်က ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုနှင့် အနီးစပ်ဆုံး အင်အားစု ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။ ကပ်ဘေးနန်းတော်၏ သရဲမြို့တော်ပင်လျှင် နေအပြည့်အဝ ကြတ်ချိန်မှသာ ပေါ်လာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုသို့ဖြစ်လျှင် တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်း ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးကော အလားတူ အခြေအနေမျိုး ရှိနေမည်လား။ သို့သော်ငြား မကြာသေးမီကာလအတွင်း နေအပြည့်အဝ ကြတ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အမှန်စင်စစ် လောကတစ်ခုလုံးတွင် နေအပြည့်အဝ ကြတ်နိုင်ခြေမှာ မနည်းလှပေ။ ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်လျှင် တစ်ကြိမ် ဖြစ်ပွားတတ်သည်။ လွန်ခဲ့သော အနှစ် ၃၀ က နောက်ဆုံးအကြိမ် နေအပြည့်အဝ ကြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော်ငြား သေချာစွာ တွက်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ဤဒေသတွင် နေအပြည့်အဝ ကြတ်ရန် အနည်းဆုံး ၅၃ နှစ် ကြာဦးမည်ကို ရှမ့်လန် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သို့သော်ငြား မကြာမီမှာပင် နေအပြည့်အဝ ကြတ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ လအပြည့်အဝ ကြတ်ခြင်း ရှိနေသည်ကို ရှမ့်လန် အံ့အားသင့်စွာ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ ထိုသို့ဆိုလျှင် လအပြည့်အဝ ကြတ်ချိန်၌ အံ့အားသင့်စရာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနိုင်မည်လား။

ထို့နောက် ရှမ့်လန် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ တွက်ချက်လိုက်သည်။ လအပြည့်အဝ ကြတ်ရန် ၁၇ နာရီခန့်သာ လိုတော့၏။ ထိုအခါ ပြဿနာ တစ်ခု ရှိလာသည်။ ဤကိစ္စကို ကျန်းလီ သိနေသည်လား။ သူ၏ ငရဲသလင်းကျောက်များ ဤနေရာသို့ မပျံ့နှံ့သေးသော်လည်း၊ သူကိုယ်တိုင် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း နန်းတော်၌ ရှိနေသော်လည်း ရှေးဟောင်းလူသား အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို စေလွှတ်နိုင်သေးသည် မဟုတ်ပါလား။

တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်း ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးသည် အဆင့်မြင့် နဂါးအသိဉာဏ် နားလည် သဘောပေါက်မှုနှင့် အမှန်တကယ် သက်ဆိုင်နေပါက ထိုအရာ၏ အရေးပါမှုသည် မိုကျင်းထက် မလျော့နည်းပေ။ အမှန်စင်စစ် ပို၍ပင် အရေးကြီးနိုင်သေး၏။ ကျန်းလီအနေဖြင့် လွတ်ပေးထားမည် မဟုတ်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ရှမ့်လန်သည် လအပြည့်အဝ ကြတ်မည့်အချိန် ရောက်လာစေရန် ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်း နေလိုက်သည်။

... ...

ညအမှောင်ထု ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ကောင်းကင်ယံ၌ လမင်းကြီးသည် ပန်းကန်ပြားသဖွယ် ထွန်းလင်း နေလျက် ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုလုံးကို အနည်းငယ် အလင်းပေးထား၏။

တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေ၏။ နတ်ဘုံနတ်နန်းလား၊ သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်ခြင်းလား သူ မသိချေ။ သို့သော်ငြား အမှန်တကယ်ပင် လှပပြီး ယစ်မူးဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ကောင်းကင်ယံမှ လမင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း ရှမ့်လန်သည် မူလန်ကို ထပ်မံ သတိရလိုက်မိပြန်၏။ ကောင်းကင်ပင်လယ် နန်းဆောင်မှ ပြန်လာစဉ်ကလည်း လမင်းကြီးကို ကြည့်ခဲ့ဖူးသည်ကို သူ အမှတ်ရ နေမိသည်။ လထဲတွင် ဘာဖြစ်ခဲ့သနည်းဆိုသည်ကိုပင် ရှမ့်လန် နောက်ပြောင်ခဲ့ဖူး၏။

ဤလောကကြီးသည် အမှန်တကယ် ခန့်မှန်းရခက်လှပေသည်။ ကောင်းကင်ပင်လယ် နန်းဆောင်သည် တစ်ချိန်က သန့်ရှင်းသော မြေနေရာ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ရှမ့်လန်၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ လျင်မြန်စွာပင် နတ်ဆိုးဘုရားကျောင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ ရှမ့်လန်၏ သစ္စာအရှိဆုံး အင်အားစု၊ တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာ ၏ နောက်ဆုံးသော အင်အားစု ဖြစ်လာခဲ့ပြန်သည်။

လက်ရှိ လမင်းကြီးကို မြင်နေရသည့်အခါ ရှမ့်လန်သည် မူလန်ကို လွမ်းဆွတ်နေမိဆဲ ဖြစ်သည်။ လေပြည်လေညှင်းပင် မတိုက်ခတ်ဘဲ အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်နေ၏။ ရှမ့်လန်သည် လကြတ်ခြင်း ဖြစ်စဉ်ကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်၏။

ရုတ်တရက် မဲမှောင်သောအရိပ်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံမှ လမင်းကြီးကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ ကောင်းကင်ခွေး လကို စားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပန်းကန်ပြားသဏ္ဍာန် လမင်းကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း ဖုံးလွှမ်းခြင်း ခံလိုက်ရ၏။ လအပြည့်အဝ ကြတ်ခြင်း ဖြစ်ပေါ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လအပြည့်အဝ ကြတ်ခြင်း ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။ နေ၊ လနှင့် လောကဂြိုဟ်တို့ တစ်တန်းတည်း ကျရောက်ပြီး လမင်းကြီးသည် လောကဂြိုဟ်၏အရိပ်ထဲသို့ အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်သွားခြင်းကို လအပြည့်အဝ ကြတ်ခြင်းဟု ခေါ်ဆို၏။

ဤဖြစ်စဉ်သည် အလွန်လျင်မြန်ပြီး မဲမှောင်သောအရိပ်သည် လမင်းကြီး တစ်ခုလုံးကို လျင်မြန်စွာ ဝါးမျို သွားခဲ့သည်။ ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုလုံးသည် ပိုမို မှောင်မိုက်လာခဲ့၏။ နောက်ဆုံးတွင် လရောင် အားလုံး ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့သည်။

ကျန်းလီသည် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်ဘဲ ထိပ်တန်း ရှေးဟောင်းလူသား သိုင်းပညာရှင်များကို စေလွှတ်တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု ရှမ့်လန် ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း အဆုံးတွင်မူ ထိုသို့ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်၌ ကောင်းကင်ယံတွင် မည်သည့် ထူးခြားမှုမှ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေ။ တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်း ရှေးဟောင်း အပျက်အစီးများ ပေါ်ထွက်မလာသကဲ့သို့ သရဲမြို့တော်ကဲ့သို့သော အရာမျိုးလည်း အရိပ်အယောင်မျှ ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

ရှမ့်လန်က သူ၏ ခန့်မှန်းချက် လွဲမှားသွားပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်ချိန်တွင် ရုတ်တရက် ပင်လယ်ပြင်၌ အပြောင်းအလဲ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဝဲကတော့တစ်ခုသည် လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အချင်း မီတာ နှစ်သောင်း၊ သုံးသောင်း ကျော်သည်အထိ ကြီးထွားလာခဲ့၏။ ထိုအရာသည် မကြုံစဖူး ကြီးမားသော ဝဲကတော့ကြီး ဖြစ်ပြီး အတွင်း၌ မည်သည့်အရာကိုမှ မမြင်ရပေ။

ဒီရေလှိုင်း အားကောင်းရခြင်းမှာ လမင်းကြီး၏ ဆွဲငင်အားကြောင့် ဖြစ်ပြီး လအပြည့်အဝ ကြတ်ချိန်တွင် ဒီရေအား ပြောင်းလဲတတ်ကြောင်း ရှမ့်လန် သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား ဤမျှ ကြီးမားသော ဝဲကတော့ကြီး ဖြစ်လာစရာ အကြောင်း မရှိပေ။

လအပြည့်အဝ ကြတ်ခြင်းသည် ဒုတိယပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလုနီး ဖြစ်နေပြီး ကောင်းကင်ခွေးသည် လမင်းကြီးကို ပြန်လည် ထွေးထုတ်တော့မည် ဖြစ်၏။ ထိုအချိန်၌ ဝဲကတော့ကြီးသည် ရေခဲရိုက်ထားသကဲ့သို့ ကြီးထွားမှု ရပ်တန့်သွားပြီး ပြန်လည် ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ ထိုဖြစ်စဉ်သည် ၀.၀၁ စက္ကန့်အောက်သာ ကြာမြင့်သော ခဏတာမျှသာ ဖြစ်၏။

ရှမ့်လန်သည် ဝဲကတော့ထဲတွင် အလင်းနှင့် အရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ရှိပြီး ၎င်းသည် ရှေးဟောင်း အပျက်အစီး အမွေအနှစ်တစ်ခု၏ ပုံရိပ် ဖြစ်နိုင်၏။ သာမန်လူများအနေဖြင့် တုံ့ပြန်နိုင်ရန် အချိန်မီမည် မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မြင်ကွင်းတစ်ခုသည် ဖရိမ် ၂၀ ကျော်လွန်သွားပါက လူသားတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဆက်တိုက် ရွေ့လျားမှု အဖြစ်သာ မြင်တွေ့ရတတ်၏။ ဆိုလိုသည်မှာ မြင်ကွင်းတစ်ခုနှင့် တစ်ခုကြား ကြာချိန် ၀.၀၅ စက္ကန့်အောက် နည်းပါက လူသားမျက်လုံးဖြင့် မမြင်နိုင်တော့ပေ။

(စာအုပ်ဖြူ တစ်အုပ်ပေါ်မှာ ကာတွန်းရုပ်ပုံများဆွဲထားပြီး လက်မနဲ့ဖိကာ ပွတ်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ကာတွန်းရုပ်များ လှုပ်ရှားနေမည်ကို စာဖတ်သူတို့မြင်ဖူးကြပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့သော သဘောတရားပင်။ - ဘာသာပြန်သူ)

သို့သော်ငြား ရှမ့်လန်မှာမူ မတူညီပေ။ သူ၏စိတ်လောကထဲတွင် အချိန်သည် တရွေ့ရွေ့ နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။ ဝဲကတော့ကြီး ရပ်တန့်သွားသည့် ခဏတာ အချိန်လေးတွင် ရှမ့်လန်သည် အစွမ်းကုန် အားစိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး လှုပ်ရှားလိုက်သည်။