အခန်း (၁၃၅၇-၁၃၅၈)

အပိုင်း (၁၃၅၇)

ကျိုးရှီသည် မိုကျင်းရှိ သိန်းပေါင်းများစွာသော လူထုကို ကြည့်လိုက်သည်။

မည်သူမှ ရှေ့မထွက်ကြသလို ကျန်းလီတပ်တော်ထံ လက်နက်ချချင်သူ မရှိကြပေ။

“ကျုပ် ကျိုးရှီကတော့ အဆုံးထိ တိုက်ပွဲဝင်သွားမှာပါ။ ချက်ချင်း သေရမယ်ဆိုရင်တောင် တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာအတွက် တိုက်ပွဲဝင် သွားမှာပါ။ လက်နက်ချချင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလား။ အသက်ရှင်ချင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလား။”

မိုကျင်းရှိ သိန်းပေါင်းများစွာသော လူထုသည် မလှုပ်မယှက် ရှိနေကြဆဲ ဖြစ်၏။

ကျိုးရှီက ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို ကျုပ် ရေတွက်တော့မယ်။ ရေတွက်လို့ပြီးမှ လက်နက်ချပြီး ကျန်းလီတပ်တော်ဆီ ပြေးသွားချင်ရင် နောက်ကျသွားပြီ။ မင်းတို့ကို သစ္စာဖောက်လို့ သတ်မှတ်ကြလိမ့်မယ်။”

“ဆယ်... ကိုး။” ကျိုးရှီ ရေတွက်နေ၏။

လူနှစ်သိန်းသည် ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြသည်။

“တစ်... သုည”

ရေတွက်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သူမှ လက်နက်မချကြပေ။

ကျိုးရှီ မျက်ရည်ကျလာ၏။

“တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာ... သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။ အရှင်ရှမ့်လန်... သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”

“တိုက်ခိုက်ကြ... တိုက်ခိုက်ကြ”

မိုကျင်း၏ သိန်းပေါင်းများစွာသော လူထုသည် လက်နက်များကို မြှောက်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြသည်။ “တိုက်ခိုက်ကြ... တိုက်ခိုက်ကြ”

အင်ပါယာကျန်းလီ တပ်တော်မှ ကျန်းရှန်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “လူမိုက်တွေ... လူမိုက်တွေ... ကိုယ့်သေလမ်းကိုယ် ရှာနေကြတာပဲ။”

ထို့နောက် သူသည် လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်း လိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ပစ်”

“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”

မရေမတွက်နိုင်သော စွမ်းအင်အလင်းတန်းများသည် မိုကျင်းရှိ လူနှစ်သိန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းသာ ကြာမြင့်မည် ဖြစ်၏။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သူသည် မိုကျင်းရှိ ဤလူသား ပုရွက်ဆိတ်များကို ချေမှုန်းနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ပြန်သွားပြီး အရှင်ကျန်းလီ၏ ကြီးမြတ်သော လုပ်ငန်းစဉ်ကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရပေမည်။

မိုကျင်းရှိ သိန်းပေါင်းများစွာသောလူထုသည် တစ်ခဏအတွင်း အစမကျန် ပျက်စီးသွားတော့မည်။ သို့သော်ငြား ကျန်းလီတပ်တော်၏ ဖျက်ဆီးအား ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများ၊ ကောင်းကင်နှင့်အပြည့် စွမ်းအင် အလင်းတန်းများ၊ ငရဲကွန်ရက်နှင့်တူသော မရေမတွက်နိုင်သည့် စွမ်းအင် အမြောက်များ၊ ၎င်းတို့သည် တစ်ခဏအတွင်း အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ သေဆုံးသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အိပ်မက်ဆိုး ကျောက်တုံး ဗုံးများ၊ နဂါးနောင်တ အသေးစားများ၊ အမှောင်စွမ်းအင် အမြောက်များ၊ ငရဲသလင်းကျောက် အမြောက်များနှင့် အခြားသော တိုက်ခိုက်မှု အားလုံးသည် တစ်ခဏအတွင်း ပျက်စီးသွားခဲ့၏။

ထို့နောက် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာသည်။ ဤသူသည် သေချာပေါက် ရှမ့်လန် ဖြစ်သည်။

တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာ၏ အရှင်ရှမ့်လန်... အဆင့်မြင့် နဂါးအသိဉာဏ်အမြင် ပြီးမြောက်ထားသော ရှမ့်လန်...။

အစားထိုးသူ မှန်သည် ရှမ့်လန်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် မျက်နှာဖုံး တပ်ဆင်ကာ လူအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက် ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှမ့်လန် ပေါ်လာသည်နှင့် သူသည် လူတိုင်း၏ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ရှမ့်လန် မြေကြီးပေါ်သို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက် ကျန်းလီတပ်တော်ဆီသို့ တစ်ယောက်တည်း ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ တစ်ယောက်တည်းက လူသုံးသိန်း ရှိသော တပ်တော်ဆီသို့ လျှောက်သွား နေခြင်း ဖြစ်၏။

“တိုက်ခိုက်... တိုက်ခိုက်”

ကျန်းရှန်၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ ကျန်းလီတပ်တော်၏ မရေမတွက်နိုင်သော လက်နက်များ၊ ငရဲသလင်းကျောက် နဂါးနောင်တများ အပါအဝင် အားလုံးသည် ရှမ့်လန် တစ်ယောက်တည်း ဆီသို့ ပစ်ခတ်လိုက်ကြသည်။

ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးတွင် ဥက္ကာပျံ မိုးရွာသကဲ့သို့ မုန်တိုင်းထန်နေသည်။ သို့သော်ငြား ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်နှင့် ထိုအရာတို့သည် ပြာမှုန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြပြန်၏။

ထို့နောက် တစ်ခဏအတွင်း ရှမ့်လန်သည် အင်ပါယာကျန်းလီ၏ တပ်တော် သုံးသိန်း ရှေ့မှောက်၊ ကျန်းရှန်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

“ခင်ဗျားက ဒီတပ်တော် သုံးသိန်းရဲ့ စစ်သေနာပတိလား။ ရင်းနှီးနေသလိုပဲ။” ရှမ့်လန် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

“ကျုပ်က အင်ပါယာကျန်းလီရဲ့ မြို့စားကြီး ကျန်းရှန်”

ရှမ့်လန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သိပြီ။ သိပြီ။”

ထို့နောက် သူသည် ရုပ်သေးစစ်သည် သုံးသိန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤလူစုသည် ကျောက်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လမ်းလျှောက်အလောင်းကောင်များကဲ့သို့ ပြန်လည် ရှင်သန်လာကြခြင်း ဖြစ်၏။

ရှမ့်လန်သည် ကျန်းရှန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်ကျန်းလီက သိပ်တော်တာပဲ။ လောက တစ်ဝက်ကို ထိန်းချုပ်ထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက ကျုပ်နယ်မြေလေ။ ဒီနေရာက မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းနဲ့ အရမ်း ဝေးတယ်။ ငရဲကျောက်တိုင်တွေ မြေကြီးထဲ မစိုက်ရသေးဘူး။ ငရဲသလင်းကျောက်တွေ မပျံ့နှံ့သေးဘူး။ အဲဒါကို ခင်ဗျားက စစ်သည်သုံးသိန်းနဲ့ ကျုပ်ရဲ့ တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာကို လာ ဖျက်ဆီးတယ်ပေါ့။ ခင်ဗျား ကျုပ်ကို အထင်သေးတာလား။ ကျုပ် မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။”

ရှမ့်လန်၏လက်သည် ကျန်းရှန်၏ မျက်နှာကို ဖြည်းညင်းစွာ ပုတ်လိုက်၏။

“ရောက်မှတော့ မပြန်နဲ့တော့။ ဒီမှာပဲ ထာဝရ နေရစ်ခဲ့လိုက်တော့” ရှမ့်လန် ပြုံးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ထူးဆန်းပြီး အားကောင်းသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နတ်ဘုရားအကြည့်ပင်။

သူ စိုက်ကြည့်နေရုံသာမက မိုကျင်း၏ ဧရာမရုပ်တုကြီးကိုပါ လှမ်းကြည့်စေလိုက်သည်။ လူမျက်နှာနှင့် မြွေခန္ဓာကိုယ်ပါသော ရုပ်တု၏ မျက်လုံးများမှ အလွန် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ရှမ့်လန်၏အကြည့် ကျရောက်ရာ နေရာတိုင်းရှိ အင်ပါယာကျန်းလီ၏ ရှေးဟောင်း ရုပ်သေးစစ်သည် သုံးသိန်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် ကျောက်ဖြစ်သွားကြသည်။ ရှေးဟောင်း လူသားသစ် ၃၀၀၀ လည်း ကျောက် ဖြစ်သွားကြသည်။

ထို့နောက် ရှမ့်လန်သည် လက်ခုပ် ညင်သာစွာ တီးလိုက်သည်။ ကျောက်ဖြစ်သွားသော ရှေးဟောင်း ရုပ်သေးစစ်သည် သုံးသိန်းသည် တစ်ခဏအတွင်း ပြာမှုန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ အင်ပါယာ ကျန်းလီ၏ မိုကျင်း တောင်ပိုင်း စ်ဆင်ရေး တပ်တော်သည် အစအနမကျန် ပျက်စီးသွားခဲ့၏။

... ...

စစ်ပွဲသည် မစတင်မီကပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်မျိုးတည်းသာ ရှိသည်။ ‘ကြမ်းတမ်းလိုက်တာ ... ကြည့်ကောင်းလိုက်တာ။’

ထို့နောက် မေးခွန်း ထွက်ပေါ်လာ၏။ ‘ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ။ အင်ပါယာကျန်းလီရဲ့ စစ်သည် သိန်းပေါင်းများစွာက ဘာလို့ ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားတာလဲ။’

နန်းဆောင်သခင် ကျိုးရှီသည် ရှမ့်လန်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ သူ၏ နှလုံးသားသည် လှိုင်းထန်နေသည်။ ဤသို့ ထပ်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်မထားခဲ့ပေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ် ၃၀ ကလည်း အရှင်ရှမ့်လန်သည် ဤကဲ့သို့ပင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူသည် အံ့ဖွယ်အမှုများကို အဆက်မပြတ် ဖန်တီးခဲ့ပြီး သမက်တော်ဘဝမှ အရှေ့ဘက်လောက၏ အရှင်သခင် အဖြစ်သို့ အတင်းအဓမ္မ ထိုးတက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သို့သော်ငြား သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ် ၃၀ အတွင်း ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လူထုသည် သူ၏ ဒဏ္ဍာရီကိုသာ အားကိုးပြီး စိတ်ဓာတ်ခွန်အား ယူနေခဲ့ရ၏။ ယခု အရှင်ရှမ့်လန်သည် ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် ဤကဲ့သို့သော အံ့ဖွယ်အမှုကို ဖန်တီးလိုက်ပြန်သည်။ သူသည် မည်သူ့ကိုမှ စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ခဲ့ဖူးပေ။

စက္ကန့်ပေါင်းများစွာ ကြောင်အနေပြီးနောက် ကျိုးရှီနှင့် လူသိန်းပေါင်းများစွာသည် သပ်ရပ်စွာ ဒူးထောက်ပြီး ဦးတိုက်လိုက်ကြသည်။ “အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။ အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”

ထို့နောက် ကျိုးရှီက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ “အရှင်... ကျုပ် ရှက်ရွံ့မိပါတယ်။ မိုကျင်းက လူသိန်းပေါင်းများစွာက ရှက်ရွံ့မိပါတယ်။”

သူ၏အဓိပ္ပာယ်မှာ အလွန် ရှင်းလင်းသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း မိုကျင်း၏ ကံကြမ္မာသည် ရှမ့်လန်၏ ကယ်တင်မှုအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသည်။ သူတို့ လူသိန်းပေါင်းများစွာတွင် စတေးခံလိုစိတ် ရှိကြသော်လည်း ဤစစ်ပွဲတွင် အသုံးမဝင်သလောက် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အရှင်ရှမ့်လန်၏ ကာကွယ်မှုကိုသာ လုံးဝ မှီခိုခဲ့ရ၏။ သူတို့က ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေမည်လား။

ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့အားလုံး အနာဂတ်မှာ အသုံးဝင်လာမှာပါ။ ခင်ဗျားတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက တန်ဖိုးရှိပါတယ်။”

သူ ယဉ်ကျေးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဤအဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲသည် သူနှင့် ကျန်းလီကြားတွင်သာ ဖြစ်ပွားကောင်း ဖြစ်ပွားနိုင်သည်။ မိုကျင်းရှိ လူသိန်းပေါင်းများစွာသည် တိုက်ပွဲတွင် တာဝန်အများကြီး မထမ်းဆောင်နိုင်ကြပေ။ သို့သော်ငြား အနာဂတ် တည်ဆောက်ရေး အတွက်မူ လူပေါင်းများစွာ၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှု လိုအပ်သည်။

... ...

မိုကျင်း တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်နာရီပင် မကြာလိုက်ပေ။ ခဏကြာပြီးနောက် မိုကျင်း၏ စွမ်းအင်ဒိုင်းကာသည် တစ်မြို့လုံးကို ကာကွယ်ရန် ပြန်လည် အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။ မြေအောက်ရှိ စွမ်းအင်တစ်ပိုင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော်ငြား ရှမ့်လန်၏ အဆင့်မြင့် နဂါးအသိဉာဏ်အမြင်ဖြင့် ယခင်က အသုံးမပြုနိုင်သော စွမ်းအင်များကို အသုံးပြုနိုင်ခဲ့၏။

ဥပမာအားဖြင့် အင်ပါယာကျန်းလီ၏ ရုပ်သေးစစ်သည် သုံးသိန်းတွင် ပါဝင်သော စွမ်းအင်များသည် မိုကျင်း၏ စွမ်းအင်ထိန်းချုပ်မှု ဗဟိုချက်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သည်။ လူသိန်းပေါင်းများစွာသည် မိုကျင်းသို့ ပြန်လာကြသည်။ ထို့အပြင် အင်ပါယာကျန်းလီ၏ ဧရာမ ကောင်းကင်ခံတပ် ရာပေါင်း များစွာကိုလည်း သိမ်းဆည်းရမိခဲ့သည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် ဤသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့တွင် ငရဲသလင်းကျောက်များ ရှိနေပြီး မိစ္ဆာစွမ်းအင်ကဲ့သို့ လုံးဝ ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား ယခုအခါ ရှမ့်လန် အဆင့်မြင့် နဂါးအသိဉာဏ်အမြင် ပြီးမြောက်သွားပြီဖြစ်ရာ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

လေထဲတွင်တော့ ရှမ့်လန်သည် မကြုံစဖူး ကြီးမားသော ခွာယူခြင်းကို ပြုလုပ်နေသည်။ အင်ပါယာကျန်းလီ၏ ပျံသန်းနေသော ကောင်းကင်ခံတပ်များရှိ ငရဲသလင်းကျောက်အားလုံးကို အတင်းအဓမ္မ ထုတ်ယူနေသည်။

ရှေးဟောင်း ရုပ်သေးစစ်သည် သုံးသိန်းထံမှ ငရဲသလင်းကျောက်များနှင့် ရှေးဟောင်း လူသားသစ် ၃၀၀၀ ၏ ဝိညာဉ်များထံမှ ငရဲသလင်းကျောက် အားလုံးကိုလည်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤငရဲသလင်းကျောက် များသည် မဲမှောင်သော တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ လေထဲတွင် လှိုင်းထနေပြီး အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေကြ၏။

ဤငရဲသလင်းကျောက် အားလုံးသည် ကျန်းလီ ပိုင်ဆိုင်သောအရာများ ဖြစ်ကြ၏။ ထိုအရာတို့ကို ရှမ့်လန်အပိုင်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်မည်လား။ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ငရဲသလင်းကျောက် အားလုံးတွင် ကျန်းလီ၏ ဝိညာဉ်အမှတ်အသား ရိုက်နှိပ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ထိုအရာတို့ကို ဘယ်တော့မှ ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်ပေ။

ရှမ့်လန်သည် ထိုအရာတို့ကို ဆက်လက် ဖိသိပ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ယံ မီတာ သောင်းချီ ဖုံးလွှမ်းနေသော ငရဲသလင်းကျောက်များသည် ပုလဲတစ်လုံးအဖြစ် စုစည်းသွားသည်။ နောက်ထပ် ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲ တစ်လုံး ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား ဤငရဲဝိညာဉ်ပုလဲ၏ စွမ်းအားမှာ တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာကောင်းလှ၏။ ယခင် ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲထက် အဆပေါင်း ၁၀၀,၀၀၀ ကျော် ပိုမို အစွမ်းထက်သည်။

ရှမ့်လန်သည် ဤငရဲဝိညာဉ်ပုလဲကို လက်ကောက်ထဲတွင် ထည့်ထားပြီး လက်ကောက်ဝတ်တွင် အချိန်တိုင်း ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဤငရဲဝိညာဉ်ပုလဲများသည် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကောင်း၏။ ရှမ့်လန် တစ်ဦးတည်းသာ ထိုအရာကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်သည်။ ဟန့်တားမှု ပျောက်ဆုံးသွားသည်နှင့် ချက်ချင်း လွတ်မြောက်ပြီး မြင်မြင်သမျှ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးဝါးမျိုပစ်ပေလိမ့်မည်။

ငရဲသလင်းကျောက်များကို ထုတ်ယူပြီးနောက် ဧရာမ ကောင်းကင်ခံတပ်များ၊ နဂါးနောင်တများနှင့် အတွင်းရှိ လက်နက်အားလုံးသည် ရှမ့်လန်နှင့် တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာ ပိုင်ဆိုင်သော အရာများ ဖြစ်လာကြသည်။

... ...

ရှမ့်လန် မိုကျင်းနန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်ချိန်မှာတော့ မင်းသမီးလေးရှမ့်မီသည် နေကာမျက်မှန်ကို ဆက်လက် ပြုလုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ စစ်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ပြီး နဂါးနောင်တသည် မိုကျင်း၏ စွမ်းအင်ဒိုင်းကာ အပြင်ဘက်တွင် ပေါက်ကွဲတော့မည် မဟုတ်တော့သောကြောင့် ဤနေကာမျက်မှန်များသည် အခြေခံအားဖြင့် အသုံးမဝင်တော့ပေ။ သို့သော်ငြား ဤသည်မှာ မင်းသမီးလေး ရှမ့်မီ လိုချင်သော ရလဒ် ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် သူတို့သည် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသော သဲကန္တာရကြီးထဲတွင် ရှိနေကြ၏။ အနာဂတ်တွင် အရှေ့ဘက် အင်ပါယာသို့ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ဝင်ရောက်ချိန်တွင် နေရာတိုင်း၌ ရေခဲနှင့် နှင်းလောကကြီး ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုများသည်လည်း မျက်စိကျိန်းစေမည်။ နေကာမျက်မှန် တပ်ဆင်ခြင်းသည် မျက်လုံးကို ကာကွယ်ရန် လွယ်ကူစေသည်။

“ဒါက ဖေဖေ့အတွက်၊ ဒါက သမီးအတွက်၊ ဒါက မမယောင်ယောင်အတွက်၊ ဒါက မေမေ့အတွက်၊ ဒါက မေမေမူလန်အတွက်” မင်းသမီးလေးရှမ့်မီသည် နေကာမျက်မှန်များကို စားပွဲပေါ်တွင် သပ်ရပ်စွာ စီထားလိုက်၏။

ရှမ့်လန် ကောက်ယူပြီး တပ်ကြည့်လိုက်၏။ တကယ်ကို ခန့်ညားသွားစေသည်။ ထို့အပြင် သူ့မျက်မှန်နှင့် မင်းသမီးလေးရှမ့်မီ၏ မျက်မှန်သည် တကယ့်ကို သားအဖ ဆင်တူ ဖြစ်နေသည်။

“ဒါဆို ဆက်ထုတ်လုပ်လိုက်ပါ။ နောင်ကျရင် လူတိုင်း တစ်လက်စီ ရှိရမယ်။”

ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။ “ငါတို့ တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာ တပ်တော်က လောကမှာ အလန်းဆုံး တပ်တော် ဖြစ်စေရမယ်။”

... ...

အပိုင်း (၁၃၅၈)

ရှမ့်လန် ပြန်ရောက်သည်နှင့် မှန်သည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မြေအောက်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူသည် စာအုပ် တစ်အုပ်ကို ငြိမ်သက်စွာ ဖတ်နေခြင်း သို့မဟုတ် စစ်တုရင် ကစားနေခြင်း ပြုလုပ်လေ့ရှိ၏။ သူ ဝင်လာချိန်မှာတော့ မှန်သည် စစ်တုရင် ကစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

“အရှင်... အရှင် ကျုပ်ကို မလိုတော့တဲ့အချိန်ကျရင် ကျုပ်ရဲ့ လုပ်ငန်းခွင် ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။” မှန်က ပြောလိုက်၏။

ရှမ့်လန်က မေးလိုက်သည်။ “အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်း ဘာလုပ်ချင်လဲ။”

“စစ်တုရင်ကစားပြီး အသက်မွေးမယ်လို့ မူလက စိတ်ကူးထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သိပ်ပျင်းစရာ ကောင်းမယ် ထင်တယ်။”

သေချာပေါက် ပျင်းစရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။ သူ၏ စစ်တုရင်စွမ်းရည်သည် လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။

“ကျုပ် စာအုပ်တစ်အုပ် ရေးဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်။”

မှန်က ပြောလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး။ စာအုပ်တွေ အများကြီး ရေးမှာ”

“ဘာခေါင်းစဉ်နဲ့ ရေးမှာလဲ။”

“မသိသေးဘူး။ အနောက်အရပ်သို့ ခရီးသွားခြင်းလိုမျိုး စိတ်ကူးယဉ် ခေါင်းစဉ် ဖြစ်လောက်တယ်။”

“မင်း ဦးနှောက်ကို စစ်ဆေးကြည့်မယ်။”

“ရပါတယ်။” မှန်သည် စစ်တုရင်ရုပ်ကို ချထားလိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှု အားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်၏။

ရှမ့်လန်သည် မှန်၏ ဦးနှောက်ထဲရှိ နေရာလပ်တိုင်းကို စစ်ဆေးလိုက်၏။ ငရဲသလင်းကျောက် သို့မဟုတ် ရှေးဟောင်း လူသား ဝိညာဉ်များ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်သည့် ခြေရာလက်ရာ လုံးဝ မတွေ့ရပေ။ မှန်သည် အပူးမခံရပေ။ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း မှန်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် နှစ်ပေါင်း ၃၀ နီးပါး မှတ်ဉာဏ်ကွာဟမှု ရှိနေသည်။ သူ ပြောသည့်အတိုင်းပင် မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် မှန်သည် ရေခဲထဲတွင် သတိလစ်မေ့မြောနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

‘ဒါဆို ထူးဆန်းနေပြီ။ သူ ဘာလို့ သဲကန္တာရကြီးရဲ့ အစွန်အဖျားမှာ ပေါ်လာရတာလဲ။ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာလား။’

... ...

“အရှင်... ကျုပ်တို့ သံတမန် သုံးသုတ် လွှတ်ပြီးပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အခုထိ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရသေးပါဘူး။”

ကျိုးရှီက ပြောလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတောအတွင်း မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းဆီက သတင်းစကားတွေ မကြာခဏ ရခဲ့ပါတယ်။ ရာနဲ့ချီ ထပ်နေတာပါ။”

ရှမ့်လန်သည် မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းအတွက် အလွန် စိတ်ပူနေမိ၏။ ရှယ်လီကြောင့် သာမက သူ၏ ကလေးကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ရှမ့်လန် စဉ်းစားခဲ့ဖူး၏။ ယောင်ယောင်ကို မည်သည့် အဖွဲ့အစည်းနှင့် ထည့်ပေးလိုက်ရမည်နည်း။

အစပိုင်းတွင် သူသည် ပျောက်ဆုံးနိုင်ငံ မိစ္ဆာမယ်တော်နှင့် ထည့်ပေးလိုက်ရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူး၏။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် ယောင်ယောင်၏ဝိညာဉ်မိခင်သည် မီဒူဆာ ဘုရင်မ နာလူဖြစ်ပြီး ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာနှင့် မျိုးနွယ်တူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သို့သော်ငြား နောက်ပိုင်းတွင် သူ ဤအကြံအစည်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ ပျောက်ဆုံးနိုင်ငံမိစ္ဆာမယ်တော်သည် မည်သည့်နေရာသို့ သွားရမည်ဖြစ်ကြောင်း မသိရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သမိုင်းကြောင်း အကြောင်းရင်းများကြောင့် ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာသည် အင်ပါယာ ကျန်းလီ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ပိုမို ခံရနိုင်ခြေ ရှိပြီး စွန့်စားရမှု ပိုများသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယောင်ယောင်ကို မိုင်တစ်သောင်း သဲကန္တာရ အပျက်အစီးဆီသို့လည်း မပို့နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပစ်မှတ် အလွန် ထင်ရှားနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် ရှမ့်လန်သည် မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းအား ယောင်ယောင်ကို ခေါ်ဆောင်သွားစေ ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းတွင် ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်ခြေကုပ်စခန်းရှိပြီး ရှမ့်လန်သည် ယောင်ယောင် တစ်ဦးတည်းကိုသာ ပို့လိုက်သည် မဟုတ်ဘဲ နုရှောင့်မြို့မှ ပညာရှင် ထောင်ပေါင်းများစွာ ကိုလည်း ပို့လိုက်သလို ယူရေနီယမ် အားလုံးကိုလည်း ယူဆောင်သွားစေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဤအင်အားစုများထဲတွင် မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသည် အတော်အတန် အားနည်းသော်လည်း ရှမ့်လန် မျှော်လင့်ချက် ကြီးကြီးမားမား ထားရှိခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား မှန်၏ ဖြစ်ရပ်က လူကို အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၌ တကယ်တမ်း ဘာဖြစ်သွားခဲ့သနည်း။

“အဲဒီ တည်နေရာအမှတ်အသားဆီကို ငါကိုယ်တိုင် သွားလိုက်မယ်။”

ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်သည်။ “မိုကျင်းကို မင်းဆီ ပြန်အပ်ခဲ့မယ်။ အင်ပါယာကျန်းလီက မိုကျင်းကို တိုက်ခိုက်ဖို့ တပ်ဖွဲ့တွေ ထပ်လွှတ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။”

... ...

နောက်တစ်ကြိမ် ရှမ့်လန်သည် တချောင်ကို စီးနင်းပြီး မိုကျင်းမှထွက်ခွာကာ အနောက်ဘက်သို့ ပျံသန်း သွားသည်။ မိုင်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော် ပျံသန်းပြီးနောက် သူသည် မိုင်တစ်သောင်း သဲကန္တာရကြီးကို ကျော်လွန်ပြီး အနောက်ဘက် ပင်လယ်ပြင်သို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူ အနောက်ဘက်သို့ ဆက်သွားသည်။ အနောက်ဘက်သို့ ၁၉,၀၀၀ မိုင်။

ဤသည်မှာ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းပေးပို့သော တည်နေရာအမှတ်အသား ဖြစ်သည်။ ရှမ့်လန်အား သစ္စာစောင့်သိသော မည်သည့်အင်အားစုမဆို ဆက်သွယ်ရန် တောင်းဆိုထားခြင်း ဖြစ်၏။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်ကျော်က မိုကျင်းသည် ဤတည်နေရာအမှတ်အသားသို့ သံတမန်များ စေလွှတ်ခဲ့ပြီး မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း က လမ်းပြရန် လူလွှတ်ခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သောတစ်ခေါက် ရှမ့်လန် တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်း ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးသို့ သွားရောက်ခဲ့စဉ်က အပျက်အစီးတည်နေရာကို ရှာဖွေရာ၌ အလွန် ရှုပ်ထွေးခဲ့ပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး နေရာအနှံ့ ရှာဖွေခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လကြတ်စဉ် ပေါ်လာသော ဝဲကတော့ကြောင့်သာ ဝင်ပေါက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရှမ့်လန် ဤတည်နေရာအမှတ်အသားသို့ ရောက်ရှိပြီး မကြာမီမှာပဲ လမ်းပြတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ အလယ်တွင် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်း တောက်ပနေသော မည်းမှောင်သည့် အရိပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ရှမ့်လန်၏ရှေ့တွင် ပျံသန်းနေပြီး နှစ်ကြိမ် လှုပ်ခါပြကာ ရှမ့်လန်အား လိုက်လာရန် အချက်ပြ၏။

ထို့နောက် အနောက်ဘက်သို့ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားသည်။ ဆက်တိုက် ပျံသန်းသည်။ မိုင်ထောင်ချီ ထပ်မံ ပျံသန်းသွားသည်။ ထို့နောက် ရှမ့်လန် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော၊ မယုံနိုင်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

‘ဒါ... လောကအဆုံးသတ်လား။’

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပင်လယ်ပြင်တွင် ကြီးမားသော အက်ကွဲကြောင်းကြီး တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အဆုံးအစမဲ့ ပင်လယ်ရေများ စီးဆင်းကျနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မည်သည့် ဒဏ္ဍာရီလာ ရေတံခွန်ထက်မဆို ပိုမို ခမ်းနား ထည်ဝါနေ၏။

ဤသည်မှာ လောကဂြိုဟ်၏ အက်ကွဲကြောင်းဖြစ်ပြီး မိုင်ပေါင်း တစ်သောင်း ရှည်လျားသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကောင်းသော အမှောင်ဓားတစ်လက်က လောကဂြိုဟ်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သောကြောင့် အမာရွတ်တစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤနေရာ ဘာလဲဆိုသည်ကို ရှမ့်လန် သိသည်။ ရှေးဟောင်း အမှောင်ဘုရင်မ၏ နေအိမ်၊ နက်ရှိုင်းသော အက်ကွဲကြောင်းပင်။ ဤနေရာတွင် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သဖြင့် အလွန် ထူးခြားသော စွမ်းအင်စက်ကွင်းတစ်ခု ရှိပြီး လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော သက်ရှိများကို ဖန်တီးပေး၏။

ဤသက်ရှိများ၏ တစ်ဝက်မှာ အသား၊သွေးဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ကျန်တစ်ဝက်မှာ စွမ်းအင်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤ နက်ရှိုင်းသော အက်ကွဲကြောင်းသည် တစ်ချိန်က ရှေးဟောင်း အင်ပါယာ၏ အကြီးမားဆုံး ရန်သူ၊ အကြီးမားဆုံး အန္တရာယ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

အလွန် ကြာမြင့်သော ကာလတစ်ခုအထိ ရှေးဟောင်း အင်ပါယာ၏ စစ်ပွဲပစ်မှတ်မှာ ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာ မဟုတ်ဘဲ ဤ နက်ရှိုင်းသော အက်ကွဲကြောင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ သေချာသည်မှာ ကျန်းရှဲ့ကြောင့်သာ နှစ်ဖက်စလုံး ပြန်လည် သင့်မြတ်သွားကြပြီး အမှောင်ဘုရင်မသည် ကျန်းရှဲ့၏ ဆရာ ဖြစ်လာခဲ့၏။

မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းတွင် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ပြီးနောက် မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသည် ဤနေရာတွင် ခိုလှုံရာ ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

အမှန်စင်စစ် ဤလောကဂြိုဟ်၏ အရှေ့နှင့် အနောက်ဘက်စွန်းများကို ပိုင်းခြားထားသည်မှာ မိုင်တစ်သောင်း သဲကန္တာရကြီး သာမက ဤကြောက်မက်ဖွယ်ရာကောင်းသော နက်ရှိုင်းသည့် အက်ကွဲကြောင်းကြီးလည်း ရှိနေသေးကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

မဲမှောင်သောအရိပ်သည် ရှေ့မှ လမ်းပြနေသည်။ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ မည်သည့် ရုပ်ရှင်ကားထဲတွင်မှ ဤမျှ ကြီးမားသော ရေတံခွန်မျိုး မရှိခဲ့ဖူးပေ။ မီတာ သောင်းချီ နက်ရှိုင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား ဤကဲ့သို့ ပင်လယ်ရေများ စီးကျနေပါက ပင်လယ်ရေ ခန်းခြောက်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။

မခန်းခြောက်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အက်ကွဲကြောင်းအောက်တွင် အစွမ်းထက်သော စွမ်းအင်စက်ကွင်း တစ်ခု ရှိနေသည်။ စီးကျလာသော ပင်လယ်ရေများသည် အဆက်မပြတ် အငွေ့ပြန်ပြီး ပင်လယ်ပြင်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ သွားလေလေ ပင်လယ်ရေ အငွေ့ပြန်ရုံသာမက ဆားများပင် ချက်ချင်း ပြာမှုန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူတို့ ဆက်တိုက် အောက်သို့ ပျံသန်းသွားကြ၏။

မီတာ ၃၀,၀၀၀ အနက်... မီတာ ၅၀,၀၀၀ အနက်...။

ဤနေရာတွင် လုံးဝ မှောင်မိုက်နေပြီး မည်သည့် အလင်းရောင်မှ မရှိပေ။ ထို့အပြင် ထူးဆန်းပြီး ရှုပ်ထွေးသော စွမ်းအင်စက်ကွင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထို့နောက် ရှမ့်လန်သည် ထူးဆန်းသော ဝဲကတော့များကို ထပ်မံ တွေ့လိုက်ရပြန်၏။ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေပြီး မျောလွင့်နေသော ဝဲကတော့များ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ နက်ရှိုင်းသော အက်ကွဲကြောင်းကို ကာကွယ်ရန် အရေးကြီးဆုံး လက်နက် ဖြစ်သည်။ ပြင်ပလူများသည် မည်သည့် ဝဲကတော့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရမည်ကို မသိကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝဲကတော့ တစ်ခုတည်းကသာ နက်ရှိုင်းသော အက်ကွဲကြောင်းအတွင်းရှိ လောကသို့ လမ်းပြနိုင်သောကြောင့်ပင်။

အကယ်၍ မှားယွင်းသော ဝဲကတော့ထဲသို့ ဝင်ရောက်မိပါက ချက်ချင်း အပိုင်းပိုင်း အစစ ကြေမွပြီး ပြာမှုန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည်။ သူ့ရှေ့တွင် အနည်းဆုံး ကွဲပြားသော ဝဲကတော့ သောင်းချီ ရှိနေသည်။

မဲမှောင်သော အရိပ်သည် ရှမ့်လန်အား ဝဲကတော့ တစ်ခုထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ဤဝဲကတော့သည် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။ အတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော ထူးဆန်းသည့် အလင်းရောင်များ လှိုင်းထနေပြီး ငရဲနှင့် တူနေသည်။

တချောင်သည် ကြောက်လွန်းသဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ် လွင့်ပါးမတတ် ဖြစ်နေရှာ၏။ သူသည် မျက်လုံးကိုမှိတ်ပြီး အောက်သို့ ထိုးဆင်းလိုက်၏။

‘ဟူး... သရဲဘောကြောင်တဲ့ကောင်။ မင်းသခင်က အခု သိပ်စွမ်းနေပြီ။ ဘယ်ဝဲကတော့ကို ကြောက်နေရမှာလဲ။’

သူသည် ဤဧရာမ ဝဲကတော့ကြီးထဲတွင် နှစ်နာရီကြာအောင် ပျံသန်းခဲ့ရသည်။ ပြီးနောက် ဝဲကတော့ထဲမှ ပြေးထွက်လိုက်သည်။ သူ့ရှေ့မှ လောကကြီးသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ဧရာမ မြေအောက် မြို့တော်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရှမ့်လန်၏မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားရ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တကယ်ကို လှပလွန်း သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မြို့တော်သည် မြေအောက် နက်ရှိုင်းသော အက်ကွဲကြောင်းထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သလင်းကျောက် အမျိုးမျိုးသည် အက်ကွဲကြောင်း ၏ နံရံများပေါ်တွင် အလင်းရောင် ထုတ်လွှတ်နေပြီး တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤမြေအောက် မြို့တော်တွင် နေ့နှင့် ည ရှိ၏။

ထိုစဉ်က မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသည် လူတစ်သောင်းခန့်သာ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ ဤနေရာတွင် လူသောင်းချီမက ရှိနေပြီး သိန်းချီ ရှိနေသည်။ နေရာတိုင်းတွင် အိမ်များနှင့် လူများ ရှိနေကြသည်။ နက်ရှိုင်းကျယ်ပြန့်လှသော အက်ကွဲကြောင်း ဟင်းလင်းပြင်ကြီးအတွင်း၌ သားရဲကောင်များနှင့် ပျံသန်းနေသော ယာဉ်ပျံများသည် ဥဒဟို ကူးလူးသွားလာ လှုပ်ရှားလျက်ရှိကြသည်။

ရှမ့်လန်သည် ခြေချလိုက်သည်။ ထိုခဏ၌ပင် လူဖြူစစ်သည် တစ်ဦးသည် နောက်ပါစစ်သည် ရာပေါင်းများစွာနှင့်အတူ ရှေ့သို့တိုးထွက်လာပြီး ဂါရဝပြု ဦးညွှတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် စစ်သည်ခေါင်းဆောင်က ဆိုသည်။ “အရှင်တို့က မိုကျင်းဘက်က စေလွှတ်လိုက်တဲ့ စတုတ္ထမြောက် သံတမန်အဖွဲ့ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာရဲ့ အက်ကွဲကြောင်းပြည်နယ်ကနေ ကြိုဆိုပါတယ်။”

ရှမ့်လန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဤနေရာသည်လည်း တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာ၏ နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီလား။ ဤနေရာသည် နက်ရှိုင်းသော အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ဧရိယာ အကျယ်အဝန်းမှာမူ မိုကျင်းထက်ပင် များစွာ ပိုမိုကြီးမားသည်။ ထို့ကြောင့် အက်ကွဲကြောင်း ပြည်နယ်ဟု ခေါ်ဆိုလျှင်လည်း လွန်မည်မထင်ပေ။

ထိုအချိန်၌ ကောင်းကင်၌ တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာပြီး ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အမျိုးသမီးမှာ တောက်ပသော အနီရောင် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

လူဖြူစစ်သည်ခေါင်းဆောင်က ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုလိုက်၏။ “နယ်စားမင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”

နယ်စားမင်း။ မည်သူနည်း... ဒီဘိုရာများလား။ နယ်စားမင်းသည် မျက်နှာဖုံးကို ဖြုတ်ချလိုက်ရာ လှပသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ကြာမြင့်စွာ မတွေ့ရတော့သော ရင်းနှီးသည့် မျက်နှာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

မင်းသမီး ကျိရွှမ် ဖြစ်နေသည်။ သူမ အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်နေရသနည်း။ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း အပြောင်းအလဲ မဖြစ်ပေါ်မီက ရှမ့်လန်သည် မင်းသမီးကျိရွှမ်အား လူသောင်းချီ ခေါ်ဆောင်လျက် ထွက်ခွာသွားရန် မှာကြားခဲ့ဖူး၏။

မင်းသမီးကျိရွှမ်သည် ရေတပ်နှင့်အတူ အရှေ့ဘက်လောကမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သော်လည်း လမ်းပျောက်ခဲ့ပုံ ရသည်။ မည်သည့်နေရာသို့ သွားရမှန်း မသိခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူတို့၌ သွားစရာ နေရာမရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မည်သူမှ ရှာမတွေ့နိုင်သော နေရာမျိုးကို မည်သည့်အရပ်၌ ရှာဖွေရမည်နည်း။ မထင်မှတ်ဘဲ မင်းသမီးကျိရွှမ်သည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ရှမ့်လန် ထင်မထားခဲ့မိပေ။

မင်းသမီးကျိရွှမ်က နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလိုက်သည်။ “ကြိုဆိုပါတယ်။ ကျွန်မတို့ မိုကျင်းဆီကို တရားဝင် သွားရောက်ဖို့ သံတမန်အဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းဖို့ စီစဉ်နေပါတယ်။”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ရှမ့်လန်ကို ကြည့်လိုက်မိချိန်မှာတော့ သူမ လုံးဝ ကြောင်အသွားရသည်။ ကိုယ့်မျက်စိကိုယ် မယုံနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေရှာ၏။

“အရှင်ရှမ့်လန်...”