အခန်း (၁၃၅၉-၁၃၆၀)

အပိုင်း (၁၃၅၉)

တကယ်ပင် ဟုတ်လေမည်လား။ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ အချက်ပြမှုကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် မိုကျင်းသည် သံတမန်များ စေလွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သော်လည်း ရှမ့်လန်နှင့် ပတ်သက်ပြီး မည်သည့်အရာမှ ထည့်သွင်း ပြောကြားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

အကြောင်းရင်းမှာ ကောင်းကင်ပင်လယ်နန်းဆောင်၏ အမြင်တွင် မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ရပ်တည်ချက်သည် မရှင်းလင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အနောက်ဘက်လောကမှ အင်အားစုဖြစ်ပြီး ရှမ့်လန်အပေါ် သစ္စာရှိချင်မှ ရှိမည်ဟု ယူဆထားကြသည်။

မင်းသမီးကျိရွှမ် တုန်ယင်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။ “ရှမ့်လန်... အရှင်...”

ရှမ့်လန်က ပြန်လည်မေးမြန်းလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကျုပ်က အတု၊ အစားထိုးသူ ဖြစ်နေမှာ ကြောက်လို့လား။”

မင်းသမီးကျိရွှမ်သည် ရှမ့်လန်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ... ကျွန်မ ထင်တာတော့ အရှင်က အစစ်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကို ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်လို့ မရပါဘူး။”

မင်းသမီးကျိရွှမ်၏ စကားကို ကြားချိန်မှာတော့ စစ်သည်များသည် လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ရှမ့်လန်ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။ မင်းသမီးကျိရွှမ်သည် တကယ်ပင် တော်လှသည်။ မျက်လုံးတစ်စုံကို မြင်ရုံမျှဖြင့် ရှမ့်လန်ကို မှတ်မိနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သူသည် မျက်နှာဖုံးကို ခွာလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအစစ်အမှန် ပေါ်လာသည်။

လူရာပေါင်းများစွာ၏ အကြည့်များသည် ရှမ့်လန်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စုပြုံကျရောက်လာကြ၏။

‘ဒါ... ဒါ အရှင်ရှမ့်လန်လား။ အစစ်လား၊ အတုလား။ အစားထိုးသူလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျန်းလီ၏ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုလား။’

ရှိနေသူအားလုံးသည် ရှမ့်လန်ကို ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနိုင်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ လူတိုင်း၏ ရင်ထိုး တံဆိပ်ပေါ်တွင် ရှမ့်လန်၏ မျက်နှာကို ထွင်းထုထားပြီး အက်ကွဲကြောင်း၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ရှမ့်လန်၏ ရုပ်တုများ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မိုကျင်းရှိလူထုသည် ရှမ့်လန်ကို ဘုရားသခင်ကဲ့သို့ ကိုးကွယ်ကြသကဲ့သို့ ဤနေရာတွင်လည်း ထိုနည်းတူပင်။

ရှမ့်လန်က မေးလိုက်သည်။ “ကျုပ် ရှမ့်လန် ဟုတ်မဟုတ် ခင်ဗျား ဆုံးဖြတ်လို့ မရရင် ဘယ်သူ ဆုံးဖြတ်မှာလဲ။”

မင်းသမီးကျိရွှမ်က ဖြေ၏။ “ဘုရင်မပါ။”

ရှမ့်လန် ကြောင်အသွားရသည်။ ဘုရင်မ ဟုတ်လား။ မည်သူနည်း။

“ကျေးဇူးပြုပြီး လိုက်ခဲ့ပါ။ ကျွန်မတို့ ဘုရင်မဆီ သွားကြမယ်။” ထို့နောက် သူမသည် ရှမ့်လန်နှင့်အတူ အက်ကွဲကြောင်း၏ ပိုမို နက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှမ့်လန်သည် ကောင်းကင်ခံတပ်များကို တစ်ခုပြီး တစ်ခု တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီး အားလုံးကို အိပ်မက်ဆိုး ကျောက်တုံးများဖြင့် စွမ်းအင် ပေးထားသည်။ ရှမ့်လန် အံ့အားသင့်ဆုံးအရာမှာ ကွဲပြား ခြားနားသော နဂါးနောင်တတစ်မျိုးကို တွေ့မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။

နဂါးနောင်တ ပုံသဏ္ဍာန် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းအပေါ်တွင် ရေဒီယိုသတ္တိကြွ အမှတ်အသား ပါရှိနေသည်။ ဤအရာက ဘာကို သက်သေပြနေသနည်း။ မဟာပညာရှင်တွိုင်း၏ ဦးဆောင်မှုအောက်မှာ လောကပျက်ကပ် စီမံကိန်း အောင်မြင်သွားပြီလား။ နျူကလီးယားဗုံးကို တရားဝင် ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီလား။

မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း အနောက်ဘက်သို့ ဆုတ်ခွာစဉ်က ရှမ့်လန်သည် ပညာရှင် ထောင်ပေါင်းများစွာ၊ သတင်းအချက်အလက် အားလုံးနှင့် ယူရေနီယမ် အားလုံးကို ယူဆောင်သွားစေခဲ့သည်။ ယခု နှစ် ၃၀ ကြာပြီးနောက် ဤပညာရှင်အဖွဲ့သည် တကယ်ပင် အောင်မြင်ခဲ့ပြီလား။

... ...

မင်းသမီးကျိရွှမ်သည် ရှမ့်လန်နှင့်အတူ ဆက်တိုက် ပျံသန်းသွားသည်။ သူတို့သည် အက်ကွဲကြောင်း၏ အောက်ခြေသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားကြ၏။ ဤနေရာတွင် အနက်ရောင် ပိရမစ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ရှမ့်လန်သည် ပိရမစ် အမျိုးမျိုးကို မြင်ဖူးသော်လည်း အနက်ရောင် ပိရမစ်ကိုမူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။

အစွမ်းထက်သော စစ်သည်ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး တားဆီးလိုက်ကြသည်။ “မင်းသမီး... ဒီနေ့ ဘုရင်မ ပင်ပန်းနေပါတယ်။ ကိစ္စရှိရင် မနက်ဖြန်မှ လာခဲ့ပါလား။ သာမန်ကိစ္စတွေကို ဝန်ကြီးချုပ်ဆီ လွှဲထားလိုက်ပါ။”

ဝန်ကြီးချုပ်က မည်သူနည်း။

မင်းသမီးကျိရွှမ်က ပြောလိုက်သည်။ “တပ်မှုး... ကျွန်မမှာ အရေးကြီးကိစ္စရှိလို့ ဘုရင်မနဲ့ မဖြစ်မနေ တွေ့ရပါမယ်။ ကျွန်မ ဘေးနားက လူဟာ အရှင်ရှမ့်လန် ဖြစ်ဖို့ အလားအလာ အရမ်း များနေလို့ပါ။”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် တံခါးဝရှိ စစ်သည် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ရှမ့်လန်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ အားလုံး အသက်ရှူရပ်လုမတတ် ဖြစ်သွားကြ၏။ သူတို့သည် အလိုအလျောက် ဒူးထောက်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်သွားကြသော်လည်း ရန်သူ့ပူးပေါင်းကြံစည်မှု ဖြစ်မည်ကို အလွန် စိုးရိမ်နေကြသည်။ အကြောင်းမှာ အင်ပါယာကျန်းလီ၏ ရှေးဟောင်း လူသားသစ်များ သည် မည်သူ့အဖြစ်မဆို အသွင်ပြောင်းနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

တပ်မှုးနှင့် စစ်သည်များသည် ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ပြီး မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။ “နယ်စားမင်း... သေချာရဲ့လား။ အကယ်၍ ဒါ ရန်သူ့ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုသာ ဖြစ်ခဲ့ရင် အကျိုးဆက်ကို တွေးလို့တောင် ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘုရင်မ အနားကို ရန်သူ လုံးဝ အကပ်ခံလို့ မဖြစ်ဘူး။ အရင်က တိုက်ခိုက်မှု တစ်ကြိမ် ရှိခဲ့ပြီးပြီ။”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ရှမ့်လန် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ဤအရာက မည်သည့် အဓိပ္ပာယ်နည်း။ တစ်ယောက်ယောက်က သူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး ဘုရင်မကို လာရောက်လုပ်ကြံခဲ့ဖူးသည် ဆိုသည့် သဘောလား။

မင်းသမီးကျိရွှမ်က အတည်ပြုပြောကြားလိုက်သည်။ “အရှင်ရှမ့်လန်နဲ့တူတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ကျွန်မနဲ့ အမျိုးသမီးဝန်ကြီးတို့ရဲ့ စစ်ဆေးအတည်ပြုချက်ရပြီးရင် ဘုရင်မဆီ ဝင်တွေ့ခွင့်ပြုပြီး ဘုရင်မ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ပါစေလို့ အမိန့်ထုတ်ထားပါတယ်။”

တပ်မှုးက ထပ်မံမေးမြန်း၏။ “မင်းသမီး... သေချာရဲ့လား။ ဘုရင်မကို ထိခိုက်မယ့်ကိစ္စမျိုး ထပ်မဖြစ်စေချင်တော့ပါဘူး။”

မင်းသမီးကျိရွှမ်က ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “အမှောင်ဧကရာဇ်ကြီး ကျန်းလီရဲ့ ရှေးဟောင်း လူသားသစ်တွေဟာ ဘယ်သူ့အဖြစ်မဆို အသွင်ပြောင်းနိုင်တယ် ဆိုတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ခံစားမှုကို ယုံကြည်ပါ။ ကျွန်မက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။ အရှင်ရှမ့်လန်နဲ့ ပတ်သက်ခဲ့ဖူးတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ပါ။ မျက်လုံးမှိတ်ထားရင်တောင် သူ့ရဲ့အရှိန်အဝါကို ခံစားမိပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အသက်နဲ့ အာမခံရဲပါတယ်။”

တပ်မှုးက လက်ခံလိုက်၏။ “ကောင်းပါပြီ။”

ထို့နောက် သူသည် ရှမ့်လန်ကို ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်... ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။ ဘုရင်မက အရှင်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားကို အတည်ပြုပြီးတာနဲ့ ကျုပ် ဘယ်လို ပြစ်ဒဏ်ကိုမဆို ခံယူပါ့မယ်။”

ထို့နောက် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “တံခါးဖွင့်...”

တပ်မှုးသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ယန္တရားအချို့ကို လည်ပတ်စေလိုက်သည်။ အတွင်းမှ လူများကလည်း ယန္တရားခလုတ်များ ကို လှည့်လိုက်ကြသည်။

“ဂရက်... ဂရက်...” စက်သံများနှင့်အတူ အနက်ရောင် ပိရမစ်၏ တံခါးမကြီး ပွင့်ဟသွားခဲ့၏။

မင်းသမီးကျိရွှမ်က ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ “အရှင်... ကြွပါ။”

ရှမ့်လန်သည် မင်းသမီးကျိရွှမ်၏ နောက်မှလိုက်ပါပြီး ပိရမစ်၏ ပင်မခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက် သွားလိုက်သည်။ အနက်ရောင် ပိရမစ်တစ်ခုလုံးတွင် ပင်မခန်းမဆောင် တစ်ခုတည်းသာရှိပြီး အခြား မည်သည့်အရာမှမရှိပေ။

အတွင်းပိုင်းသည် အလွန်မှောင်မိုက်နေသောကြောင့် ကိုယ့်လက်ချောင်း ကိုယ်ပြန်မမြင်ရလောက်အောင်ပင် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော်ငြား ပင်မခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေကြောင်း ရှမ့်လန် အာရုံခံမိသည်။ အလယ်ဗဟိုတွင် ကုလားထိုင်တစ်လုံးရှိပြီး လူတစ်ယောက် ထိုင်ကာ အိပ်လျက်ရှိသည်။

‘ဒါ ငါ့ရဲ့ ယောင်ယောင်လား။ အခု နေ့တိုင်း ပြန်အိပ်နေရပြန်ပြီလား။’

ရှမ့်လန် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ဤပိရမစ်သည် အလွန် ကြီးမားပြီး ပင်မခန်းမဆောင်သည် စတုရန်းမီတာ သောင်းချီ ကျယ်ဝန်းသော်လည်း ကုလားထိုင် တစ်လုံးတည်းသာ ရှိနေ၏။

မီတာတစ်ရာအကွာသို့ ရောက်ချိန်မှာတော့ ဘုရင်မ နိုးလာခဲ့သည်။ သူမ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“သမီး... သမီး အိပ်မက်မက်နေတာလား။ ဖေဖေ... ဖေဖေ ရောက်နေတာလား။ သမီး အိပ်မက်မက်နေတာလား။” တကယ့်ကို ယောင်ယောင့် အသံပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာ အက်ကွဲကြောင်းပြည်နယ်၏ အဓိပတိ အုပ်စိုးသူ ဖြစ်သည်။ ရှမ့်လန်၏ သမီး ဖြစ်သောကြောင့် သူမကို ဘုရင်မဟု ခေါ်ဆိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုခဏတွင် ပင်မခန်းမဆောင် တစ်ခုလုံး လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး သေးငယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် အလယ်ဗဟိုရှိ အနက်ရောင် ကုလားထိုင်ကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူမသည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းပြီး သိမ်မွေ့လှပ၏။

မှန်ပေသည်။ သူမသည် ယောင်ယောင်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။ သူမက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ငယ်ရွယ်နေသေးသနည်း။ သူမ ၁၁ နှစ် သမီးအရွယ်တုန်းက ၆ နှစ်၊ ၇ နှစ် အရွယ် မိန်းကလေးများနှင့် တူခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမသည် ၁၅ နှစ်၊ ၁၆ နှစ် အရွယ်လောက်သာ ရှိသေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ရှီလွန်အင်ပါယာ ဘုရင်မမြို့တော်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ရောဂါသည် ပြန်လည် ဖြစ်ပွားလာပုံ ရသည်။

သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင်သည် အလွန် အားကောင်းလွန်းသောကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်က လုံးဝ မခံနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် နေ့စဉ် အချိန်အများစုကို အိပ်စက်ခြင်းဖြင့် ကုန်ဆုံးရပြီး နာရီဝက်ထက် ပိုမနိုးကြားနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် နေရောင်ခြည် သို့မဟုတ် ပြင်းထန်သော အလင်းရောင်ကို လုံးဝ မခံနိုင်ဘဲ ပိုးမွှားကင်းစင်ပြီး ဖုန်မှုန့်ကင်းစင်သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင်သာ နေထိုင်ရသည်။ ထို့ကြောင့် အက်ကွဲကြောင်းပြည်နယ် တစ်ခုလုံးသည် ယောင်ယောင်ကို ကာကွယ်ရန် ပိရမစ်တစ်ခု တည်ဆောက်ပေးထားခြင်း ဖြစ်၏။

၁၅ နှစ်၊ ၁၆ နှစ် အရွယ်လောက်သာ ရှိသေးသော ယောင်ယောင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဖေဖေ... ဖေဖေ...”

သူမသည် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ အားယူထလိုက်ပြီး ရှမ့်လန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော်ငြား သူမသည် ယခုအချိန်တွင် အလွန် အားနည်းနေသောကြောင့် မတ်တတ်ပင် မရပ်နိုင်ရှာပေ။

ရှမ့်လန် အပြေးအလွှား သွားရောက်ပြီး သမီးဖြစ်သူ၏ အားနည်းသော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

ဤအရာက သူ၏ အဖိုးတန်ဆုံး သမီးလေးပင်။ မင်းသမီး ရှမ့်မီသည် နှစ်ရှည်လများ အေးခဲအိပ်စက်နေခဲ့ သဖြင့် အလွန် ငယ်ရွယ်ပုံ ပေါက်နေသေးသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အရွယ်ရောက်ပြီးသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား သူ့ရှေ့မှ ကလေးမလေးသည် အလွန် သေးငယ်နေသေးပြီး ကြွေရုပ်လေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ထိလိုက်သည်နှင့် ကွဲကြေသွားတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ တကယ့်ကို ရင်နာစရာ ကောင်းလှ၏။

ယောင်ယောင် တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ဖေဖေ... ဖေဖေ...”

ငယ်စဉ်တည်းက သူမသည် စကားမပြောသလောက် နည်းပါးပြီး မျက်လုံးများဖြင့်သာ ဆက်သွယ်လေ့ ရှိ၏။ ယခုအခါ သူမ နှုတ်မှ ထွက်ကျလာသော တစ်ခုတည်းသော စကားလုံးမှာ ဖေဖေ ဖြစ်၏။

ဘုရင်မယောင်ယောင်၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် လူတိုင်းသည် ရှမ့်လန်၏ အမှတ်အသားကို လုံးဝ သေချာသွားကြသည်။ ဤလောကတွင် မည်သူမဆို အမှားလုပ်နိုင်သော်လည်း ဘုရင်မ ယောင်ယောင်သည် ဘယ်တော့မှ အမှားမလုပ်ပေ။ မည်သည့်အစားထိုးသူ၊ မည်သည့် အယောင်ဆောင်သူမဆို သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို မလိမ်ညာနိုင်ပေ။

ရှမ့်လန် တုန်ယင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “သမီးလေး ယောင်ယောင်... တောင်းပန်ပါတယ်ကွယ်။ ဖေဖေ နောက်ကျသွားတယ်။”

ထိုအချိန်၌ ပိရမစ်၏ တံခါးကြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်သွားခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးတပ်မှုး၊ စစ်သည် အားလုံးနှင့် မင်းသမီးကျိရွှမ် အပါအဝင် အားလုံးသည် မြေကြီးပေါ်တွင် သပ်ရပ်စွာ ဒူးထောက်လိုက်ကြ၏။ “အရှင် ရောက်လာပြီ .... အရှင် အစစ် ရောက်လာပြီ။”

“မြန်မြန်... ဝန်ကြီးနဲ့ မင်းသား ၅ တို့ကို ပြောပြီး အက်ကွဲကြောင်းပြည်နယ်က လူအားလုံးကို စုရုံးခိုင်းလိုက်။ အရှင်ကို ကြိုဆိုကြမယ်။”

“အရှင် ရောက်လာပြီ။ ပြိုင်ဘက်ကင်းအရှင် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ။”

အက်ကွဲကြောင်းပြည်နယ်ရှိ လူတိုင်း နေ့ရောင်ခြည်ကို ပြန်လည် မြင်တွေ့ခွင့် ရကြတော့မည်။

‘ကျုပ်တို့ မြေပြင်ပေါ် ပြန်တက်လို့ ရပြီလား။ ကျုပ်တို့ အရှေ့ဘက် အင်ပါယာဆီ ပြန်လို့ ရပြီလား။’

... ...

ထိုအချိန်၌ အက်ကွဲကြောင်း၏ မြောက်ဘက် မိုင်တစ်သောင်းအကွာတွင် အလွန်များပြားသော ကောင်းကင်တပ်တော်နှင့် မရေမတွက်နိုင်သော အထူးခံတပ်များသည် ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းလျက် နေရောင်ခြည်ကို ပိတ်ဆို့ကာ တောင်ဘက်သို့ ခမ်းနားစွာ ချီတက်လာနေကြသည်။

အင်ပါယာကျန်းလီ တပ်တော်သည် အက်ကွဲကြောင်းကို တိုက်ခိုက်ရန် လာနေခြင်း ဖြစ်၏။

ဘုရင်မ ယောင်ယောင် အုပ်ချုပ်သော အက်ကွဲကြောင်းပြည်နယ်သည် မိုကျင်းကို ကျော်လွန်ပြီး အင်ပါယာ ကျန်းလီ၏ နံပါတ်တစ် ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ နျူကလီးယား ဖြိုခွဲမှု အောင်မြင် သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အင်ပါယာ ကျန်းလီ၏ ငရဲသလင်းကျောက်အတွက် အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်မှုပင်။ ထို့ကြောင့် အင်ပါယာကျန်းလီ စေလွှတ်လိုက်သော စစ်အင်အားသည် မိုကျင်းကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ရှေးဟောင်း ရုပ်သေးစစ်သည် သုံးသိန်းထက် များစွာ ပိုမို များပြားသည်။

“ဝေါင်း...” ကောင်းကင်ယံတွင် ရုတ်တရက် အော်မြည်သံကြီး တစ်သံ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ကောင်းကင် တစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။ ပင်လယ်ပြင်ပေါ်မှ နေရောင်ခြည်သည် လုံးဝ ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသည်။ ဧရာမ နဂါးကြီး တိုက်ခိုက်လာနေပြီ။

အင်ပါယာ ကျန်းလီသည် အက်ကွဲကြောင်းပြည်နယ်ကို ဖျက်ဆီးရန် နောက်ဆုံးလက်နက်ဖြစ်သော ဧရာမ နဂါးကြီးကို စေလွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို ဧရာမနဂါးကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် စီးနင်း လိုက်ပါလာသည်။ တကယ်ပဲ ကျန်းလီ ဖြစ်နေသည်လား။ အက်ကွဲကြောင်းပြည်နယ်ကို ဖျက်ဆီးရန်၊ နျူကလီးယားဖြိုခွဲမှု စွမ်းအားကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးရန် ကျန်းလီကိုယ်တိုင် တပ်တော်ကို ဦးဆောင် လာခဲ့သည်လား။ ဤအရာမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

... ...

မှန်သည် မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်စခန်းမှ ထွက်ခွာပြီး သဲကန္တာရကြီး၏ အစွန်အဖျားတွင် အဘယ်ကြောင့် ပေါ်လာရသနည်းဟူသော မေးခွန်းကို ရှမ့်လန် မေးချင်ခဲ့သည်။

သို့သော်ငြား ယောင်ယောင် သည် နေ့စဉ် ၁၅ မိနစ်ခန့်သာ နိုးကြားနိုင်ပြီး အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ယနေ့အတွက် အချိန်ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် ရှမ့်လန်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ကိုယ်ကာယ အင်အား အလွန်အမင်း ကုန်ခန်းသွားခဲ့၏။

သေချာသည်မှာ ရှမ့်လန်သည် ဤအခြေအနေကို သက်သာအောင် ပြုလုပ်ပေးနိုင်သော်လည်း လုံးဝ ပျောက်ကင်းအောင် ကုသရန် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ ယောင်ယောင်၏ သွေးကြောများကို ပြောင်းလဲစေပြီး မီဒူဆာ တော်ဝင်မိသားစုကဲ့သို့ သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ် ရရှိစေရန် လုပ်ဆောင်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏လက်ဖဝါးသည် ယောင်ယောင်၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။

“အိပ်တော့... အိပ်တော့...” ရှမ့်လန် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

အပိုင်း (၁၃၆၀)

ရုတ်တရက် ယောင်ယောင်၏ အသက်စွမ်းအင် ကုန်ခန်းမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော နာကျင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ရှမ့်လန်သည် သူမ၏ ဘေးနားတွင် နေကာမျက်မှန် တစ်လက်ကို ထားပေးလိုက်သည်။ ထိုအရာကို ရှမ့်မီက သူ့မမယောင်ယောင်အတွက် ပြုလုပ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်၏။

ယောင်ယောင် အိပ်ပျော်နေချိန်မှာတော့ တကယ့်ကို လှပသော ရုပ်တုလေးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပြီး ဘုရားသခင်၏ လက်ရာမြောက်သော ဖန်တီးမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရှမ့်လန်သည် သူမကို ၁၅ မိနစ်ခန့် စောင့်ရှောက်ပေးပြီးနောက် အနက်ရောင် ပိရမစ်ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် အပြင်ဘက် မြေပြင်တွင် လူအများအပြား ဒူးထောက်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။ အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”

“တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”

ခေါင်းဆောင် သုံးဦးမှာ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ရှယ်လီ၊ မဟာပညာရှင်တွိုင်းနှင့် မင်းသမီးကျိရွှမ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ရှမ့်လန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ အကြောင်းမှာ ရှိသင့်သောလူအချို့ ပျောက်ဆုံးနေ သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် ပျောက်ဆုံးနေခြင်းပင်။ သို့သော်ငြား ဤအချက်က သူ့ရှေ့မှလူအုပ်ကြီး၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မတားဆီးနိုင်ပေ။ လူသိန်းပေါင်းများစွာ တညီတညွတ် တည်း အော်ဟစ်လိုက်သံသည် နားကွဲလုမတတ် ဟိန်းထွက်သွား၏။

“အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။ အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”

“သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”

... ...

“ဖေဖေ... ဖေဖေ...” ကပြားလူငယ်လေးတစ်ဦးသည် ရှမ့်လန်၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ သူသည် ရှယ်လီ၏ သားဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ရှမ့်လန်သည် ရှယ်လီအား ကလေးတစ်ယောက် ပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သော်လည်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပျက်ကွက်ခဲ့ပြီး နှစ်အနည်းငယ် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ခါနီးမှသာ ကတိတည်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဤချောမောသော ကပြားမင်းသားလေးသည် ရှမ့်လန်၏ရှေ့မှောက်တွင် ရောက်ရှိနေသည်။ သူသည် အရပ်အလွန် ရှည်သော်လည်း အလွန် ပိန်ပါးသည်။ အလွန် ရှက်တတ်ပုံပေါက်ပြီး သိုင်းပညာ ကျွမ်းကျင်ပုံ မရပေ။ အလွန် အနေအေး၏။

သို့သော်ငြား ရှမ့်လန်သည် သူ့ကို မြင်မြင်ချင်း သဘောကျသွားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ဤကလေး၏ မျက်လုံးများသည် ဉာဏ်ပညာနှင့် ဇွဲလုံ့လတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရှက်တတ်ပြီး အနေအေးသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ရှယ်လီက မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ “သူ့နာမည်က ဂရက်ဂိုရီ ပါ။ အခု မဟာပညာရှင်တွိုင်းရဲ့ တပည့် ဖြစ်နေပါပြီ။”

မဟာပညာရှင်တွိုင်းက ဝင်ရောက်ထောက်ခံ၏။ “ပါရမီရှင်ပါ။ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်ပါ။ ဘုရင်မ ယောင်ယောင်ကလည်း ပါရမီရှင်ပါပဲ။ သူမက အရေးကြီးတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ မှန်ကန်တဲ့လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေနိုင်ပြီး အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အလိုလိုသိစိတ် ရှိပါတယ်။ ဂရက်ဂိုရီကတော့ သိပ္ပံနဲ့ စွမ်းအင်ဘက်မှာ လုံးဝ အာရုံစိုက်ထားသူပါ။ ကျုပ်ထက် ပိုတော်တဲ့ ပါရမီရှင်ပါ။”

ဤချီးကျူးစကားသည် အလွန် ကြီးကျယ်လှသည်။ မဟာပညာရှင် တွိုင်းသည် ရှမ့်လန် မြင်ဖူးသမျှ အတော်ဆုံး သိပ္ပံပညာရှင် ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ကဏ္ဍများစွာတွင် ရှမ့်လန်ထက် သာလွန်သည်။ တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာ၏ လျှို့ဝှက်လက်နက် အားလုံးနီးပါးကို သူတစ်ယောက်တည်း ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နဂါးနောင်တ ကြားဖြတ်ဟန့်တားရေး ကိရိယာပင်လျှင် ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှု၏ သက်ဆိုင်ရာ စနစ်များကို စွန့်ပယ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်စနစ်ဖြင့် ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အတိကျဆုံး ကြားဖြတ် ဟန့်တားရေးစနစ်ကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား ဂရက်ဂိုရီသည် သူ့ထက် ပိုတော်ကြောင်း တွိုင်းကပြောနေသည်။ ဤကလေး မည်မျှ ဉာဏ်ကောင်းကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။

မဟာပညာရှင် တွိုင်းက ဆက်လက်ရှင်းပြသည်။ “အရှင်... ယူရေနီယမ် သန့်စင်ခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သီအိုရီ လမ်းညွှန်မှုတွေ ပေးခဲ့ပေမဲ့ ဧရာမ နဂါးကြီးတွေရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တယ်ဆိုတာ အရှင်လည်း သိပါတယ်။ နဂါးသွေးခြင်ဆီ တစ်ခုတည်းကို အားကိုးရင် တွက်ခြေမကိုက်ပါဘူး။”

ဤအချက်ကို ရှမ့်လန်သာ နားလည်သည်။ နဂါးသွေးခြင်ဆီသည် ထိပ်တန်း စွမ်းအင်တစ်မျိုး ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအားသည် နျူကလီးယားလက်နက်နှင့် ညီမျှသည်။ သို့သော်ငြား ယူရေနီယမ် အနည်းငယ် သန့်စင်ရန် နဂါးသွေးခြင်ဆီ အများအပြား အသုံးပြုရမည် ဆိုပါက လုံးဝ တန်မည် မဟုတ်ပေ။

“ဂရက်ဂိုရီက အရှင်ရဲ့ သီအိုရီကို အသုံးပြုပြီး အိပ်မက်ဆိုးကျောက်တုံး ဗဟိုခွာစက် အသစ်ကို ဖန်တီးခဲ့တာပါ။ နဂါးသွေးခြင်ဆီ ပမာဏအနည်းငယ်နဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့အက်ကွဲကြောင်း စွမ်းအင်စက်ကွင်း အများအပြားကို အသုံးပြုပြီး ယူရေနီယမ်သန့်စင်ခြင်းကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တာပါ။ ဒါကြောင့် လောကပျက်ကပ်စီမံကိန်း အောင်မြင်မှုရဲ့ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းက မင်းသားဂရက်ဂိုရီရဲ့ ဂုဏ်ပြုထိုက်တဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ပါ။”

ထိုစကားကို ကြားချိန်မှာတော့ ရှမ့်လန် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပင်။ မူလက ရှမ့်လန်၏ သီအိုရီတွင် နဂါးသွေး အများအပြား ပါဝင်ပြီး ဧရာမနဂါးကြီးများ ကိုယ်တိုင်က ယူရေနီယမ်ကို သန့်စင်နိုင်သည်။ သို့သော်ငြား မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ပြီးနောက် ရှမ့်လန်သည် နဂါးနှင့် နဂါးသွေး အရင်းအမြစ်များကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ယူရေနီယမ်သန့်စင်ရန် အလွန် ခက်ခဲလာပြီး လောကပျက်ကပ် စီမံကိန်းသည် ပိုမို ခက်ခဲလာခဲ့သည်။

သူ၏သားဖြစ်သူသည် အသက် ၃၀ မပြည့်မီ ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။ သို့သော်ငြား သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ဂရက်ဂိုရီ ဆိုသည်မှာ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်၏ နာမည် မဟုတ်ပါလား။

ရှယ်လီက ပြောလိုက်သည်။ “ရှောင်ရွှဲ့... ဓာတ်ခွဲခန်းသွားတော့။”

‘ရှောင်ရွှဲ့... ဒါ ဂရက်ဂိုရီရဲ့ နာမည်ပြောင်လား။ မိန်းကလေး နာမည် ဖြစ်နေပါလား။’

ဂရက်ဂိုရီသည် ခေါင်းငုံ့လျက် ပြန်လည်ဖြေ၏။ “ဟုတ်ကဲ့... သွားလိုက်ပါအုံးမယ် ဖေဖေ...”

ထို့နောက် သူသည် အလွန် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။ ရှမ့်လန်နှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းသည် စွမ်းအင် အများအပြား ကုန်ခန်းစေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ရှယ်လီက ပြောပြလိုက်၏။ “သူ ငယ်ငယ်တုန်းက ပိုလှတယ်။ မိန်းကလေးလေး တစ်ယောက်လိုပဲ။ နောက်ပြီး ကျွန်မက သမီးလေး လိုချင်ခဲ့တာလေ။ နာမည်တောင် စဉ်းစားပြီးသား... ရှမ့်ရွှဲ့ တဲ့။ ဒါကြောင့် သူ မွေးလာပြီးတဲ့နောက် ဒီနာမည်ပြောင်က သူ့မှာ စွဲနေတော့တာပါပဲ။”

ရှမ့်လန်၏ စိတ်ထဲတွင် ဂရုဏာသက်မိသွားသည်။ မိန်းကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည့် ယောက်ျားလေးတိုင်း၌ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ အတိတ်တစ်ခုစီ ရှိစမြဲ ဖြစ်သည်။

ရှယ်လီ က ပြောလိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့။ သူက ပုံမှန်ပါပဲ။ မိန်းကလေးတွေကိုလည်း ကြိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်ပြီး သေဆုံးသွားမှာကိုတော့ ကျွန်မ စိတ်ပူမိတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက မိန်းကလေးတွေထက် ဓာတ်ခွဲခန်းကို ပိုချစ်မြတ်နိုးလို့ပါပဲ။”

ရှမ့်လန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။ “သူ့နာမည်က ဂရက်ဂိုရီတဲ့လား။ ခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့ နာမည်ပဲ။ ခေါင်းဆောင်ကြီးကို ကျုပ် မတွေ့မိပါလား။ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက မဟာယဇ်ပုရောဟိတ် အများစုကရော ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ။ ပြီးတော့ မင်းသမီးကျိရွှမ်... ခင်ဗျားတို့ကရော ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။”

မင်းသမီး ကျိရွှမ်က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။ “ပြောရရင်တော့ ဇာတ်လမ်းရှည်ကြီးပါ။ ကျွန်မ လူပေါင်း သောင်းနဲ့ချီကို ခေါ်ပြီး အရှေ့ဘက်ကိုပဲ ဦးတည် ရွက်လွှင့်ခဲ့တယ်။ ပင်လယ်ပြင်မှာ မျောလွင့်နေခဲ့တာပေါ့။ ရှင် ပြောခဲ့တယ်လေ။ ရှီလွန်အင်ပါယာမှာ နေလို့မဖြစ်ဘူး။ ဘယ်သူမှ မသိတဲ့ နေရာကို ရှာရမယ်ဆိုလို့လေ။ အဲဒါနဲ့ ကျွန်မ အရှေ့ဘက်ကိုပဲ ဆက်သွားရင်း နောက်ဆုံးမှာ လောကမြေရဲ့အဆုံးသတ်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။”

လောကမြေ၏ အဆုံးသတ် ဟူသည်ကား ဤကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသည့် အက်ကွဲကြောင်းကြီးပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တွင်းနက်ကြီး၏ အက်ကွဲကြောင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။

မင်းသမီး ကျိရွှမ်က ဆက်ပြော၏။ “အဲဒီတုန်းက ကျွန်မတို့အားလုံး စိတ်ဓာတ်ကျနေကြပြီ။ အောက်ခြေ မမြင်ရတဲ့ တွင်းနက်ကြီးနဲ့ ရေတံခွန်ကို တွေ့လိုက်ရတော့ ကျွန်မတို့ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုပဲ တွေးမိတယ်။ ခုန်ချပြီး အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်ပစ်လိုက်ကြစို့ ဆိုပြီးတော့ပေါ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပင်လယ်ထဲမှာ မျောနေတာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိနေပြီလေ။ အိမ်မရှိဘဲ ပင်လယ်ထဲမှာ သရဲဘောကြောင်စွာ လှည့်လည်နေရမယ့် အစား သေလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းအုံးမယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ ခုန်ချလိုက်ကြတယ်။”

အက်ကွဲကြောင်း၏ အောက်ခြေတွင် ရေဝဲကတော့ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေသည်။ အကယ်၍ ခုန်ချလိုက်သည်နှင့် ပြာမှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပေမည်။

မင်းသမီး ကျိရွှမ်က ဆိုလိုက်သည်။ “တကယ်တော့ အက်ကွဲကြောင်းရဲ့ ဝင်ပေါက်မှာ ရေဝဲကတော့တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ တစ်ခုတည်းကသာ အစစ်အမှန် ဝင်ပေါက်ပါ။ အဲဒီတုန်းက အက်ကွဲကြောင်းကြီးက အရမ်းထူးခြားတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ခုန်ချလိုက်ပေမဲ့ ကျမတို့ မသေဘူး။ အက်ကွဲကြောင်းထဲမှာ မျောလွင့်နေခဲ့တယ်။ ဘာမှမရှိပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ခုက ပင့်မထားသလို ခံစားရတယ်။”

ဤသည်မှာ တွင်းနက် အက်ကွဲကြောင်းကြီး၏ ထူးခြားဆန်းကြယ်သော စွမ်းအင်စက်ကွင်းပင် ဖြစ်ပေ၏။

မင်းသမီး ကျိရွှမ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီတုန်းက ကျွန်မတို့ မေ့လဲသွားကြတယ်။ ပြန်နိုးလာတော့ အက်ကွဲကြောင်းထဲ ရောက်နေပြီ။ နုရှောင့်မြို့က ပညာရှင်တွေ၊ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက လူပေါင်း သောင်းချီရယ်။ ပြီးတော့ မင်းသမီးလေးကိုပါ တွေ့လိုက်ရတယ်။”

ရှယ်လီက ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်၏။ “မင်းသမီးကျိရွှမ်တို့ အဖွဲ့ကို ကျွန်မတို့ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ကယ်တင်ပြီး လက်ခံထားလိုက်တာပါ။”

ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်သည်။ “မှန်ကို မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းဆီ အပ်ခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်ကပဲ မိုင်တစ်သောင်း သဲကန္တာရ နယ်စပ်မှာ ပေါ်လာပြီး ကျိုးရှီ က ခေါ်လာခဲ့တယ်။”

ရှယ်လီသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီးမှ ပြောဆို၏။ “အရှင်... ဒါက ကျွန်မ ဆက်ပြီး တင်ပြမယ့် ကိစ္စပါ။”

ရှမ့်လန်က မေးလိုက်သည်။ “အက်ကွဲကြောင်းထဲမှာ ပြည်တွင်းစစ် ဖြစ်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား။”

ရှယ်လီက နာကျင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ကျွန်မတို့ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ဒီလောကကြီး တစ်ခုလုံးကို စူးစမ်းလေ့လာခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ဒါကြောင့် လောကမြေရဲ့ အဆုံးသတ်နဲ့ တွင်းနက် အက်ကွဲကြောင်း ရှိမှန်း သိခဲ့တယ်။”

ရှယ်လီက ဆက်လက်ရှင်းပြလိုက်သည်။ “အရှင်အမိန့်ပေးတော့ ကျွန်မတို့ ဘယ်သူမှ မသိတဲ့နေရာကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ပစ်မှတ်ထားခဲ့တာကတော့ ဒီ တွင်းနက် အက်ကွဲကြောင်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရှာဖွေခဲ့ပေမဲ့ ဝင်ပေါက် ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ ပြုတ်ကျသွားရင်တောင် မီတာ ၅၀,၀၀၀ အကွာလောက်မှာ ရပ်တန့်ပြီး ဆက်ဆင်းလို့ မရတော့ဘဲ လေထဲမှာ မျောနေခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံစီမံရာပဲ ပြောရမလား။ တစ်နေ့မှာ အက်ကွဲကြောင်း ရုတ်တရက် ပွင့်သွားပြီး ကျွန်မတို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့တယ်။ အဲဒီ အက်ကွဲကြောင်းက ခဏလေးပဲ ပွင့်ခဲ့တာပါ။”

ထိုခဏလေးဆိုသည်မှာ မည်သည့်အချိန်ဖြစ်ကြောင်း ရှမ့်လန် သိလိုက်သည်။ ထိုအချိန်သည် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း တွင် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည့် အချိန်ကာလပင် ဖြစ်နိုင်၏။

“ဒီတွင်းနက် အက်ကွဲကြောင်းက မင်္ဂလာမြေပါပဲ။ ရှားပါး ဒြပ်စင်တွေ၊ ရှားပါး သလင်းကျောက်တွေ၊ စွမ်းအင်ကွင်းတွေ အပြည့်ရှိတယ်။ မဟာပညာရှင်တွိုင်း နဲ့ ကျွန်မတို့ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ပညာရှင်တွေ အတွက်တော့ နတ်ပြည်ပါပဲ။ အရမ်းကို ထူးခြားဆန်းပြားလွန်းလို့ ကျွန်မတို့ရဲ့ သုတေသန လုပ်ငန်းတွေ အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်ခဲ့တယ်။”

ရှယ်လီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အရင်ကတော့ ကျွန်မတို့ ငြိမ်းချမ်းစွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ဆီမှာ အထူးပါရမီရှင် မင်းသမီးလေးယောင်ယောင် ရှိနေတာကိုး။ သူက အက်ကွဲကြောင်းရဲ့ စွမ်းအင်ပုံစံကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သူပါ။ ကပ်ဘေးပေါင်းများစွာကနေ ကျွန်မတို့ကို ဦးဆောင်ခေါ်ထုတ် ပေးခဲ့သူလည်း ဖြစ်တယ်။

အရှင် စဉ်းစားလို့တောင် ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အက်ကွဲကြောင်းကြီး ငြိမ်သက်နေရင် နတ်ပြည်လိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ စွမ်းအင်တွေ ဖောက်ပြန်တဲ့အခါကျရင်တော့ ငရဲပြည်ပါပဲ။ လူတစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ ချေမှုန်းပစ်နိုင်တယ်။

မင်းသမီးလေး ယောင်ယောင်က ကျွန်မတို့ကို အန္တရာယ်တွေကြားကနေ အကြိမ်ကြိမ် ကယ်ထုတ်ပေးခဲ့တယ်။ ဘယ်အချိန်မှာ ဘယ်ကို သွားရမယ်ဆိုတာ သူ အမြဲ သိနေတယ်။ ဒါတင်မကဘူး။ မဟာပညာရှင် တွိုင်းနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခုလုံးရဲ့ ကာကွယ်ရေး စနစ်ကို တည်ဆောက်ခဲ့တယ်။ ကြမ်းတမ်း ရှုပ်ထွေးတဲ့ စွမ်းအင်ကွင်းတွေကို စနစ်တကျ ဖြစ်အောင် ထိန်းချုပ်ပြီး ဝင်ပေါက်ဝက ရေဝဲကတော့ အများကြီး ဖြစ်အောင် ဖန်တီးခဲ့တာပါ။ အဲဒီ ရေဝဲကတော့တွေထဲက တစ်ခုတည်းကသာ အစစ်အမှန် ဝင်ပေါက်ဖြစ်ပြီး တည်နေရာကလည်း ခန့်မှန်းလို့ မရနိုင်ပါဘူး။

အဲဒီ ကာကွယ်ရေးစနစ် တည်ဆောက်ပြီးမှ အက်ကွဲကြောင်းကြီးက ငြိမ်းချမ်းစွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်တဲ့ ကာလကို ရောက်ရှိခဲ့တာပါ။ အင်ပါယာကျန်းလီက ရှေးဟောင်းလူသားတွေ အပါအဝင် ရန်သူတွေ တိုက်ခိုက်လာမှာကို ပူစရာ မလိုတော့ဘူး။ အထူးသဖြင့် အရှင်ရဲ့ လောကပျက်ကပ် စီမံကိန်းဖြစ်တဲ့ နျူကလီးယား ပြိုကွဲခြင်းကို အာရုံစိုက်နိုင်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ တွင်းနက်အက်ကွဲကြောင်းကြီး တစ်ခုလုံးရဲ့ ဦးတည်ချက်က ကွဲပြားနေခဲ့တယ်။ ဒီမှာ အင်အားကြီး နှစ်ဖွဲ့ ရှိနေပါတယ်။ တစ်ဖွဲ့က မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဖွဲ့က မင်းသမီး ကျိရွှမ် ခေါ်လာတဲ့ လူတွေပါ။”

ရှယ်လီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်က အံ့ဖွယ်အမှုများစွာကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုနဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုကို ရရှိခဲ့တယ်။ အထူးသဖြင့် နဂါးကြီးကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီးတဲ့ နောက်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အရှင်သိတဲ့အတိုင်း လူသားတွေက မွေးရာပါ အားနည်းချက် ရှိကြတယ်။ ဒဏ္ဍာရီတွေ၊ ပုံပြင်တွေကိုပဲ အားကိုးပြီး ယုံကြည်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။ အရှင် ပျောက်ကွယ်နေတာ ကြာလေလေ၊ ဖန်တီးခဲ့တဲ့ အံ့ဖွယ်အမှုတွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုက အားနည်းလေလေပါပဲ။”

ရှမ့်လန် ဤအချက်ကို နားလည်သည်။ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းအနေဖြင့် ရှမ့်လန်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိရန် အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံစွာ မရှိတော့ပေ။ ယခင်က မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ အမှတ်အသားမှာ နဂါးကြီး ဖြစ်သောကြောင့် ရှမ့်လန်က နဂါးကြီးကို ယဉ်ပါးစေကာ ကျန်းကလန် နဂါးကြီးကို ခေါ်ဆောင်၍ ကျိကလန် နဂါးကြီးကို အနိုင်ယူခဲ့သောကြောင့် ထိုကာလက ရှမ့်လန်သည် မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းအတွက် အမှတ်အသား တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း အပြောင်းအလဲတွင် ရှမ့်လန် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး နဂါးကိုပါ ဆုံးရှုံးခဲ့ရ၏။

“မင်းသမီးလေးယောင်ယောင်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က ပိုပြီး ထူးချွန်လာတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းသမီး ကျိရွှမ်နဲ့ နုရှောင့်မြို့က ပညာရှင်တွေအပါအဝင် အားလုံးက မင်းသမီးလေးအပေါ် သစ္စာစောင့်သိဖို့ ရွေးချယ်လိုက် ကြတယ်။ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှာလည်း နှစ်ဖွဲ့ ကွဲသွားတယ်။

ပညာရှင်တွေက မင်းသမီးလေး ယောင်ယောင်ဘက်ကို ပိုပြီး ယိမ်းယိုင်လာကြတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အက်ကွဲကြောင်းထဲ ရောက်ပြီးနောက်ပိုင်း အံ့ဖွယ်အမှု အားလုံးနီးပါးကို မင်းသမီးလေး ယောင်ယောင် ကပဲ ဖန်တီးခဲ့လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက မဟာယဇ်ပုရောဟိတ်တွေကတော့ ခေါင်းဆောင် ဂရက်ဂိုရီ အပေါ် သစ္စာရှိနေတုန်းပါပဲ။

ဒါက အရှေ့တိုင်းနဲ့ အနောက်တိုင်းရဲ့ ကွာခြားချက်၊ တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာနဲ့ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ ကွာခြားချက်ပါပဲ။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဒီကွာခြားချက်က ပိုပြီး သိသာလာတယ်။ အရှင်... ပိတ်လှောင်မှု သက်ရောက်ခြင်း ကို သိမှာပါ။”