အခန်း (၁၃၇၃-၁၃၇၄)

အပိုင်း (၁၃၇၃)

ရှမ့်လန်သည် ထျန်းရွှဲ့မြို့တော် နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ နန်းတော်သည် ယခင်အတိုင်း မပျက်မစီး ရှိနေသေးပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ် ၃၀ ကနှင့် ထပ်တူနီးပါး ဖြစ်သည်။ ဤအရာက ရှားပါးသည့် ကိစ္စပင်။ ထျန်းရွှဲ့မြို့တော်တစ်ခုလုံးက လောကကြီး တုန်ဟီးလောက်တဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ကျန်းလီအင်ပါယာရဲ့ စရိုက်လက္ခဏာတွေဖြစ်သော တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းခြင်း၊ အေးစက်ခြင်း၊ ခမ်းနားထည်ဝါခြင်း နှင့် ဖိနှိပ်ခြင်းတွေ ပြည့်နှက်နေ၏။

နန်းတော်တစ်ခုတည်းကသာ နင်ယွမ်ရှန်း ထီးနန်းစိုးစံစဉ်က အတိုင်း လုံးဝ မပြောင်းမလဲ ရှိနေခြင်းပင်။ ရှမ့်လန် နန်းတော်ထဲ ဝင်လိုက်ချိန်၌ ရင်းနှီးပြီးသား မျက်နှာအများကြီး တွေ့ရ၏။ ရန်အီ၊ အိမ်ရှေ့စံကျုံး၊ ကျန်းချုံး၏သား စသဖြင့်ပင်။ ထို့အပြင် ထျန်းရွှဲ့မြို့တော်ကို အုပ်စိုးသည့် အင်ပါယာမင်းသား ရှမ့်လီလည်း ရှိ၏။ သို့ပေမည့် အားလုံးက အတုများဖြစ်သည်။ အားလုံးက ရှေးဟောင်းလူသားများ ရုပ်ဖျက်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်မှ အစစ် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် မိတ်ဆွေဟောင်းဆိုသည်မှာ မရှိတော့ချေ။ ရှမ့်လန်သည် ရှမ့်လီအတု၏မျက်နှာကို သေချာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ မိသားစုဝင် အရင်းအချာ မဟုတ်သော်လည်း ရှမ့်လီအစစ်ဆိုသည်မှာ ဤကဲ့သို့သော ပုံစံမျိုးသာ ဖြစ်သင့်သည်။

ဤကလေးသည် ရှမ့်လန်၏ သားများထဲတွင် ရုပ်အဆိုးဆုံးဖြစ်သော်လည်း တည်ကြည်လေးနက်ကာ ရိုးသားသောပုံစံ ပေါက်နေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ရန်သူဖြစ်နေသည့်တိုင်၊ ရှေးဟောင်းလူသားသစ်တစ်ဦးက ရုပ်ဖျက်ထားခြင်းဖြစ်သည့်တိုင် ရှမ့်လန်သည် ထိုမျက်နှာကိုကြည့်ရင်း ရင်ထဲ၌ လွမ်းဆွတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ထျန်းရွှဲ့မြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် ရှေးဟောင်းလူသားသစ် ၁၉ ယောက်သာ ရှိသော်လည်း နန်းတော်ထဲ၌မူ တစ်ရာကျော် ရှိနေသည်။ ဤလူအုပ်စုသည် နန်းတော်အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေစဉ်က အလွန်ပင် ရိုသေပြခဲ့ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ရှမ့်လီအတုဆိုလျှင် သူ့ကို “ခမည်းတော်” ဟုပင်ခေါ်ကာ အလွန်အမင်း ရိုသေ ကိုင်းရှိုင်းသည့်ဟန်ကို ပြခဲ့သည်။

သို့သော်ငြား နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင်မူ ရှမ့်လန်နှင့် ရှေးဟောင်းလူသားသစ် ၁၀၀ သာ ကျန်ရှိပြီး သာမန်လူသား တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ပေ။ ထိုအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများသည် ချက်ချင်းပဲ အေးစက်သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

ရှေးဟောင်းလူသားသစ် ၁၀၀ သည် သူတို့၏ မူလရုပ်သွင်များကို ပြန်ပြောင်းလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ဒူးမထောက်သလို၊ အသက်ချမ်းသာပေးရန် မတောင်းပန်ကြချေ။ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းလည်း မပြုလုပ်ကြဘဲ အေးစက်စက် အကြည့်များဖြင့်သာ ကြည့်နေကြသည်။

ရှမ့်လန်က မေးလိုက်၏။ “ခင်ဗျားတို့ ကျန်းလီ ဆီက အမိန့် မရထားဘူး မဟုတ်လား။ ဒါကြောင့် ကျုပ်ကို ဘယ်လို ရင်ဆိုင်ရမလဲ မသိကြဘူး။”

ရှမ့်လီအတုက ပြန်ဖြေသည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။”

ရှမ့်လန်အနေဖြင့် ဤရှေးဟောင်းလူသား ၁၀၀ ကို အခုချက်ချင်း သတ်ပစ်၍ရသော်လည်း ထျန်းရွှဲ့ မြို့တော်က လူငါးသန်းကို လွှဲပြောင်းယူရန်မှာမူ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးပေ။ တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာ၏ မြို့တော်သစ်ဖြစ်သော နုရှောင့်မြို့သည် ဆောက်လုပ်ဆဲသာ ရှိသေးပြီး လူသန်းပေါင်းများစွာကို တာဝန်ယူရန် အတွက် နျူကလီးယားစွမ်းအင် ဗဟိုချက်များနှင့် အရာရှိများမှာလည်း လုံလောက်မှု မရှိသေးပေ။

အဆုံးမဲ့ အော်ဟစ်သံများကြားမှ ရှမ့်လန်သည် ထျန်းရွှဲ့မြို့တော်မှ ထွက်ခွာကာ မြောက်ဘက်သို့ ဆက်လက် ဦးတည်ခဲ့သည်။ အင်ပါယာအတွင်း၌ စစ်ပွဲဟူ၍ မရှိတော့သကဲ့သို့ မြို့တိုင်းကို တိုက်ခိုက်ရန်လည်း မလိုပေ။ အကြောင်းမှာ သူသည် အင်ပါယာဘုရင် ဖြစ်သောကြောင့် မိမိဘာသာ ပြန်တိုက်နေရန် မလိုအပ်ခြင်းပင်။

ရှေးဟောင်းလူသားသစ် သိန်းဂဏန်းမှလွဲလျှင် ကျန်ရှိသည့် သန်းပေါင်းရာချီသော လူများမှာ သူ့အပေါ် သစ္စာရှိသည့် ပြည်သူများသာ ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ ကျန်းလီကို အနိုင်ယူလိုက်သည်နှင့် တစ်လောကလုံးသည် သူ၏လက်ဝယ်သို့ အလိုလို ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်သော်လည်း သူရှုံးနိမ့်သွားပါက အရာအားလုံး ပျက်စီးသွား ပေလိမ့်မည်။

ထို့နောက် ရှမ့်လန်သည် မီတာတစ်သောင်းအထက် အလွန်မြင့်မားသော နေရာမှ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ လမ်းခရီးတွင် ကျန်းလီအင်ပါယာ၏ စွမ်းအင်အမိုးခုံး မြို့တော်များစွာကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရပြီး အောက်ခြေမှ သန်းပေါင်း များစွာသော လူထု၏ ဒူးထောက်ကြိုဆိုမှုများမှာ တုန်လှုပ်စရာကောင်းလှသည်။

မြောက်ဘက်သို့ ရောက်လေလေ ရာသီဥတုမှာ ပို၍အေးစက်လာကာ ရွှဲ့ပြည်နယ်ကို ကျော်လွန်ပြီးနောက် အပူချိန်မှာ အနှုတ် တစ်ရာဒီဂရီ ဆဲစီးရပ် အထိ ရောက်ရှိသွားသည်။ စွမ်းအင်အကာအရံ ပြင်ဘက်၌ မည်သူမှ အသက် မရှင်နိုင်တော့ဘဲ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ ရေခဲနှင့် နှင်းများဖြင့်သာ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ဤလောကကြီး၏ ထက်ဝက်ကျော်မှာ သေဆုံးနေပြီဖြစ်ရာ ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ ယှက်နွှယ်နေသော စွမ်းအင် လမ်းကြောင်းများသာ မြို့တော်များကို ဆက်စပ်ပေးထား၏။

ထိုအမြင့်၌ ပျံသန်းရင်း ရှမ့်လန် မတွေးဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်မိသည်။ ကျန်းလီကို အနိုင်ယူနိုင်လျှင်ပင် လူသန်းပေါင်းရာချီကို အကာအရံများအတွင်း၌သာ ဆက်လက်ထားရှိရမည်လားဟု တွေးတောမိသည်။ ဤသည်မှာ ကမ္ဘာမြေမှ လူသားများ အင်္ဂါဂြိုဟ်ပေါ်တွင် လေထုပါးလွှာမှုကြောင့် မြေအောက်အကာအရံ များဖြင့် ရှင်သန်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

နာရီအနည်းငယ် ပျံသန်းပြီးနောက် ရှမ့်လန်သည် ယခင်က မီးတောက်မြို့တော်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော အင်ပါယာမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် မြို့တော်၏ အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်တော့ဘဲ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အထူးမြို့ကြီးပြကြီးများကဲ့သို့ ခမ်းနားထည်ဝါသော မြို့ပြကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

စတုရန်းကီလိုမီတာ ထောင်ဂဏန်းရှိသော ထိုမြို့ကြီးအတွင်းရှိ အဆောက်အအုံများသည် ရှေးဟောင်းဆန် သော်လည်း အထပ်ပေါင်း ဒါဇင်ချီကာ အလွန်မြင့်မားနေသည်။ ၎င်းသည် “Lord of the Rings” ထဲမှ မော်ဒိုမြို့တော်ထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားကာ မှောင်မိုက်သော သစ်တောကြီးအတွင်း လင်းထိန်နေသည့် မကောင်းဆိုးဝါး အင်ပါယာမြို့တော်ကြီးကဲ့သို့ ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ်ရာကောင်းလှသည်။

မြို့တော်တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း နန်းတော်တစ်ခုတည်းသာ ရှမ့်လန် ထွက်ခွာသွားစဉ်ကအတိုင်း မပြောင်းမလဲ ရှိနေသေးသည်။ အခြားအဆောက်အအုံများ မြင့်မားနေသော်လည်း နန်းတော်နှင့် တားမြစ်မျှော်စင်မှာမူ အရင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း နန်းတော်တည်ရှိရာ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို မီတာရာချီ မြှင့်တင်ထားသောကြောင့် အင်ပါယာနန်းတော်သည် မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေသည့် ကောင်းကင်ဘုံ မြို့တော်အစစ်ကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါနေ၏။

... ...

ရှမ့်လန်သည် အင်ပါယာမြို့တော်အထက်တွင် ပျံသန်းနေသော်လည်း မည်သူ့ထံမှ တိုက်ခိုက်ခြင်း မခံရသကဲ့သို့ သူ့ကို အော်ဟစ်ကြိုဆိုမည့်သူလည်း မရှိတော့ပေ။ ရှမ့်လန် ရောက်ရှိလာခြင်းကို မည်သူတစ်ဦး တစ်ယောက်မှ သတိမထားမိကြချေ။

လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ်များအတွင်း ကျန်းလီရော ရှမ့်လန်ပါ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့ရာ လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို အရှေ့ဘက်တွင် အိမ်ရှေ့စံကျန်းယီနှင့် အနောက်ဘက်တွင် ဘုရင်မ ဟယ်လင်တို့က အုပ်စိုးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှီလွန်အင်ပါယာသည် ကျန်းအင်ပါယာ၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သွားခဲ့သဖြင့် ဟယ်လင်မှာ ဘုရင်မ ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းပင်။

ရှမ့်လန်၏ ရှေ့မှောက်ရှိ အင်ပါယာမြို့တော်သည် လောကကြီးတစ်ခုလုံး၏ အုပ်ချုပ်ရေးဗဟိုချက်ဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ်များအတွင်း လူသိရှင်ကြား ထုတ်ပြန်ခဲ့သည့် အမိန့်ပြန်တမ်းအားလုံးမှာ နန်းတော်အတွင်းရှိ အိမ်ရှေ့စံကျန်းယီထံမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းယီသည် အလွန်ဝီရိယရှိပြီး ဉာဏ်ပညာကြီးမားသူဖြစ်ရာ ဝန်ကြီးချုပ် မင်းသားကျင်း၏ အကူအညီဖြင့် အင်ပါယာ၏ အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခဲ့၏။

ယခုကဲ့သို့ ညဉ့်နက်ချိန်၌ပင် နန်းတော်အတွင်းရှိ စာကြည့်ဆောင်ထဲတွင် အိမ်ရှေ့စံကျန်းယီ၊ ဝန်ကြီးချုပ် မင်းသားကျင်း၊ ဒုဝန်ကြီးချုပ် ကျင်းမူကုန်းနှင့် အတွင်းဝန်ရုံးမှ ဝန်ကြီးများသည် အလုပ်ရှုပ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေပြီး မည်သူမှ စကားမပြောကြပေ။ ဝန်ကြီးများအားလုံးမှာ အစီရင်ခံစာများကိုသာ အာရုံစိုက်ဖတ်နေကြပြီး အရေးမကြီးသော ကိစ္စများကို ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်ကာ မဆုံးဖြတ်နိုင်သော ကိစ္စများကိုမူ အိမ်ရှေ့စံထံ တိုက်ရိုက်ပေးပို့ကြ၏။

၎င်းတို့အချင်းချင်း ဆက်သွယ်ရာတွင် စကားလုံးများကို အသုံးမပြုကြဘဲ အစီရင်ခံစာများမှတစ်ဆင့်သာ လိုရင်းတိုရှင်း ဆက်သွယ်ကြသည်။ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို စကားလုံး နှစ်လုံး၊ သုံးလုံးခန့်ဖြင့်သာ ဖော်ပြလေ့ရှိရာ အင်ပါယာ၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရှိသူများမှလွဲ၍ မည်သူမှ နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ထူးခြားသည်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုရင့်ကျက်လာသည့် ကျင်းမူကုန်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အင်ပါယာ၏ ဒုဝန်ကြီးချုပ် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ ဉာဏ်အကောင်းဆုံးမဟုတ်သည့်တိုင် အလေးနက်ဆုံးနှင့် ဝီရိယအရှိဆုံး တာဝန်ကျေပွန်သူတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်...” နာရီ ဆယ်ချက်ထိုးသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ည ၁၀ နာရီ ရှိနေပြီဖြစ်၏။

အတွင်းဝန်ရုံး၏ ပထမဝန်ကြီးချုပ် မင်းသားကျင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပါပဲ။ မနက်ဖြန် စောစော လာကြပါ။ အားလုံး အိမ်ပြန် အနားယူကြပါတော့။”

အိမ်ရှေ့စံကျန်းယီ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ကောင်းပြီ။ အားလုံး အိမ်ပြန်ကြပါ။ မနက်ဖြန် အရမ်း စောစောကြီး လာစရာ မလိုပါဘူး။ ၇ နာရီ မတိုင်ခင် နန်းတော် ရောက်ရင် ရပါပြီ။”

‘မစောဘူး ဟုတ်လား။ ည ၁၀ နာရီမှ နန်းတော်က ထွက်ပြီး နောက်တစ်နေ့ မနက် ၇ နာရီ မတိုင်ခင် အလုပ်ဆင်းရမှာ။ ဒါ 996 ထက်တောင် ဆိုးနေသေးတယ်။’

(996 ဆိုသည်မှာ မနက် ၉ နာရီမှ ည ၉ နာရီအထိ၊ တစ်ပတ် ၆ ရက် အလုပ်လုပ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။)

ပထမဝန်ကြီးချုပ် မင်းသားကျင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်တို့ သွားပါရစေ။”

မင်းသားကျင်း၏ ဦးဆောင်မှုနှင့် ဝန်ကြီးများ မတ်တတ်ရပ်ပြီး အိမ်ရှေ့စံကို ဦးညွှတ်ကာ စည်းစနစ်တကျ ထွက်ခွာသွားကြ၏။ ခဏအကြာ၌ စာကြည့်ဆောင်ထဲတွင် အိမ်ရှေ့စံတစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့၏။

မိန်းမစိုးအိုကြီးတစ်ယောက် ဝင်လာသည်။ “အရှင်မင်းသား... ညဉ့်နက်နေပါပြီ။ ပြန်ပြီး အနားယူပါတော့။”

အိမ်ရှေ့စံကျန်းယီက ပြောလိုက်၏။ “ဝန်ကြီးတွေက အနားယူလို့ ရပေမဲ့ ကျုပ်ကတော့ မရဘူး။ ကျုပ်ရှေ့မှာ အစီရင်ခံစာ ပုံလိုက်ကြီး ကျန်နေသေးတယ်။”

မိန်းမစိုးအိုကြီးက ထပ်ပြောသည်။ “ဒီအစီရင်ခံစာတွေကို မနက်ဖြန်မှ အတည်ပြုလည်း နောက်မကျပါဘူး။”

“ဒီနေ့ကိစ္စကို မနက်ဖြန် ရွှေ့မယ်။ မနက်ဖြန် ကိစ္စကို သဘက်ခါ ရွှေ့မယ်။ နောင်ဆို နောက်ကျသွား လိမ့်မယ်။ ကျုပ်ကို မဆိုထားနဲ့၊ ဝန်ကြီးချုပ်မင်းသားကျင်း နဲ့ ဒုဝန်ကြီးချုပ် ကျင်းမူကုန်းတောင် မနက် ၁ နာရီလောက်မှ အိပ်ရတာ။”

မိန်းမစိုးအိုကြီးက ပြောလိုက်၏။ “အရှင်မင်းသားက အရမ်း ဝီရိယ ကြီးလွန်းပါတယ်။ အရှင်ရှမ့်လန်ကို အတုယူသင့်တယ်။ သူက ဘဝကို ဘယ်လို ပျော်ရွှင်အောင် နေရမလဲ သိတယ်။”

အိမ်ရှေ့စံကျန်းယီက တုံ့ပြန်သည်။ “ခမည်းတော်နဲ့ ကျုပ်က မတူဘူး။ ကျုပ်တို့ရဲ့ တာဝန်တွေက မတူကြဘူး။”

“အရှင်မင်းသား ပြောတာ ကျုပ် နားမလည်ပါဘူး။ အရှင်မင်းသားအတွက် ငှက်သိုက်ရည် တစ်ခွက် လုပ်ပေးပါ့မယ်။ သောက်ပြီးရင် အိပ်ပျော်သွားပါလိမ့်မယ်။”

အိမ်ရှေ့စံကျန်းယီက အစီရင်ခံစာများကို ပြန်ဖတ်နေရင်း ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ။”

လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ်များအတွင်း ဤအိမ်ရှေ့စံသည် တစ်နေ့လျှင် ၁၅ နာရီကျော်အထိ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ ညတိုင်း ၁ နာရီမှ အိပ်စက်ရသော်လည်း မနက် ၆ နာရီမတိုင်ခင် ပြန်ထရသည့် ဤလူနေမှုပုံစံကို နှစ်နှင့်ချီ၍ စွဲမြဲစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ဝီရိယမှာ နှစ်တစ်ထောင်မှတစ်ခါ ပေါ်ထွန်းသည့် စံပြအုပ်ချုပ်သူ ဟုပင် တင်စားနိုင်သည်။

ရှမ့်လန်သည် တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာကို အုပ်စိုးစဉ်က ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သလို ရှိခဲ့သော်လည်း ထိုအရာမှာ လောကကို သိမ်းပိုက်နေသည့် ကာလသာ ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် လောကကို အုပ်ချုပ်သည့် ဘုရင်တစ်ပါး သည် ဝီရိယမရှိဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေထိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း အင်ပါယာကျားကျင်းနှင့် အင်ပါယာရွှမ်ကျုံးတို့၏ သမိုင်းသင်ခန်းစာများက သက်သေပြနေ၏။

သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် အိမ်ရှေ့စံကျန်းယီသည် ငှက်သိုက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ပြီး အစီရင်ခံစာများကို ဆက်လက်ဖတ်ရှုနေသည်။ တစ်အုပ်ပြီးတစ်အုပ် စနစ်တကျ ဖတ်ရှုပြီးနောက် မနက် ၁ နာရီ ခေါင်းလောင်း ထိုးသံ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဒေါင်...”

အိပ်စက်ရမည့်အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ အိမ်ရှေ့စံသည် နောက်ဆုံးအစီရင်ခံစာကို ပိတ်ကာ မတ်တတ်ရပ်၍ အကြောဆန့်လိုက်သည်။ သူသည် စာကြည့်ဆောင်မှထွက်ကာ အိပ်ဆောင်သို့ သွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် မိန်းမစိုးအိုကြီးနှင့် တော်ဝင်နဂါးကိုယ်ရံတော်များက သူ့ကို လာရောက်ခြံရံရမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခမည်သူမှ ရှိမနေပေ။

ထိုစဉ် စာကြည့်ဆောင်အတွင်းရှိ လေထုမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ခတ်သွားပြီး ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုသူမှာ ရှမ့်လန်ပင် ဖြစ်သည်။ အိမ်ရှေ့စံကျန်းယီ ရှမ့်လန်ကို မြင်ချိန်၌ အနည်းငယ် အံ့ဩသွား၏။

“ရောက်လာပြီလား။ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့။” အိမ်ရှေ့စံကျန်းယီ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

ရှမ့်လန်သည် အိမ်ရှေ့စံ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်မိသည်။ သူသည် ငယ်စဉ်တည်းက ရှမ့်လန်ထက်ပင် ပိုမို ချောမောခဲ့သူဖြစ်ပြီး ယခုအရွယ်တွင်မူ လူတိုင်း တည့်တည့်မကြည့်ရဲလောက်အောင်ပင် ခန့်ညားနေ၏။

မိမိ၏ယီလေးမှာ ဤမျှအထိ ကြီးပြင်းသွားခဲ့ပြီလားဟု ရှမ့်လန် တွေးတောနေမိသည်။ သို့သော်ငြား သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ အိမ်ရှေ့စံမှာ ကျန်းယီအစစ် မဟုတ်ပေ။ ရှေးဟောင်းလူသားသစ်တစ်ဦးက ရုပ်ဖျက် ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အိမ်ရှေ့စံသာမက မင်းသားကျင်း၊ ကျင်းမူကုန်းနှင့် ဝန်ကြီးများ အားလုံးမှာလည်း အတုများသာ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ရှေးဟောင်းလူသားများ ဖြစ်ကြောင်းပင် မေ့လျော့နေကြ၏။

ထိုကျန်းယီအတုက ရှမ့်လန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဟူး... ဆယ်စုနှစ်တွေချီ ဟန်ဆောင်လာတာ ကျုပ်ရဲ့ မူလအမှတ်အသားကိုတောင် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ ခင်ဗျားသာ မလာရင် ကျုပ်ကိုယ်ကျုပ် ရှမ့်ယီ လို့ တကယ် ထင်နေတော့မှာ။”

စကားပြောရင်းနှင့် ရှမ့်ယီအတုက သူ့၏မျက်နှာအစစ်ကို ပြောင်းလိုက်သည်။ သူသည် ယခင်ကအတိုင်း ချောမောနေတုန်းဖြစ်ပြီး ရှမ့်လန်၊ ရှမ့်ယီတို့နှင့်တောင် ဆင်တူနေသေး၏။

“မိတ်ဆက်ပါရစေ။ ကျုပ်က ကျန်းရှဲ့ရဲ့ သား၊ ကျန်းမင်ပါ။”

သူ့ရှေ့က လူက ရှမ့်ယီအတု ဖြစ်သော်လည်း အိမ်ရှေ့စံအစစ် ဖြစ်နေ၏။ ကျန်းရှဲ့၏သား ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ရှမ့်လန် မထင်ထားခဲ့ချေ။

ကျန်းမင်က ဆက်ပြောသည်။ “အထင်မလွဲပါနဲ့။ ကျုပ် အမေက ဘုရင်မမီဒူဆာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ကျုပ်နာမည်ကို အဖေ ငယ်ငယ်တုန်းက ပေးခဲ့တာပါ။”

‘ကျန်းမင် - ပျက်သုဉ်းခြင်း။ ဒီနာမည်ကို အဆိုးမြင်တယ်လို့ ယူဆရမလား၊ အကောင်းမြင်တယ်လို့ ယူဆရမလား။’

ရှမ့်လန်က မေးလိုက်သည်။ “ကျန်းချုံးလည်း အင်ပါယာရဲ့ ဒုဝန်ကြီးချုပ် မဟုတ်လား။ သူ ဘယ်မှာလဲ။”

ကျန်းမင်က ဖြေ၏။ “ကျန်းချုံးက ဒုဝန်ကြီးချုပ် ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အင်ပါယာ မြို့တော် ကိုယ်စား ဘုရင်မဟယ်လင်နဲ့ တွေ့ဖို့ ရှီလွန်ကို သွားတယ်။”

ရှမ့်လန် ကြောင်အသွား၏။

ရှမ့်ယီအတု (ကျန်းမင်) က ပြောလိုက်သည်။ “သေချာပေါက် ကျန်းချုံးက အတုပါ။ ကျုပ်တို့ ရှေးဟောင်း လူသားတွေက ဟန်ဆောင်ထားတာပါ။ ဘုရင်မဟယ်လင်လည်း အတုပါပဲ။”

ရှမ့်လန်က မေးလိုက်၏။ “ဒီလောက်ထိ အလေးအနက် ထားဖို့ လိုလို့လား။ အားလုံးက ရှေးဟောင်း လူသားတွေပဲလေ။ ဘာလို့ ကျန်းချုံးအတုက ဟယ်လင်အတုကို သွားတွေ့ဖို့ လိုတာလဲ။”

“ကျုပ်တို့ အလေးအနက် မထားရင် ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အင်ပါယာကြီးကို ဘယ်လို အုပ်ချုပ်မလဲ။ ဒီ သန်းပေါင်း ရာချီတဲ့ ပြည်သူတွေက အစစ်တွေလေ။”

အပိုင်း (၁၃၇၄)

ကျန်းယီအတု၏ စကားများထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်များကို ရှမ့်လန် ကြားလိုက်ရသည်။ ကျန်းလီ သည် အရာအားလုံးကို တစ်ဦးတည်း စီမံခန့်ခွဲသူဖြစ်ရာ သူ၏လက်အောက်ရှိ ရှေးဟောင်းလူသား သိန်းဂဏန်းမှာ လောကကြီးကို အုပ်စိုးသည့် ကစားပွဲတွင် ရုပ်သေးရုပ်များသဖွယ် ပါဝင်ကစားပေးနေရုံသာ ရှိသည်။

ဤအခြေအနေသည် မည်မျှပင် လေးနက်လက်တွေ့ကျနေပါစေ၊ ကျန်းလီအတွက်မူ ကစားပွဲတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ကျန်းလီ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အင်ပါယာကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် မဟုတ်ဘဲ လောကကြီးတစ်ခုလုံး၏ သက်စောင့်စွမ်းအားကို ဝါးမျိုရန်သာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ဤသန်းပေါင်းရာချီသော လူသားအားလုံးသည် ကျန်းလီအတွက် အစတေးခံနှင့် စွမ်းအင် အရင်းအမြစ်များသာ ဖြစ်သွားကြပေလိမ့်မည်။

ကျန်းရှဲ့၏သားဖြစ်သူ ကျန်းယီပင်လျှင် ဤကစားပွဲတွင် ခြွင်းချက်မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ဤအခြေအနေကို ကြည့်ရင်း ရှမ့်လန်သည် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ဂိမ်းကစားခဲ့စဉ်က အချိန်များကို ပြန်လည်သတိရသွားမိသည်။ ဂိမ်းတစ်ခု ပျော်စရာကောင်းရန် အလေးအနက်ထား၍ စီးမျောခံစားဖို့ လိုအပ်သည်မဟုတ်ပါလား။

ရှမ့်လန်သည် စာကြည့်ဆောင်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်လာပြီး စင်ပေါ်ရှိ စာအုပ်များကို သေချာကြည့်လိုက် မိသည်။ တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာဘုရင်ကို အနိုင်ယူပြီးနောက် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းသို့ မသွားမီ အချိန်အတော်ကြာ သူ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော နေရာလေးပင် ဖြစ်သည်။

ရှမ့်လန်သည် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကျပန်းဆွဲထုတ်ကာ လှန်လှောကြည့်နေစဉ် အိမ်ရှေ့စံကျန်းယီအတုမှာမူ သူ၏ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။ ရှမ့်လန်၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ကျေနပ်မှုတို့ ဒွန်တွဲ၍ ခံစားနေရသည်။ မိမိ၏သားတော် ရှမ့်ယီ (ကျန်းယီ) နေရာတွင် အစားထိုး ခံလိုက်ရခြင်းအတွက် ဝမ်းနည်းမိသော်လည်း၊ ရှမ့်ယီသည် ကျန်းလီ၏မြေးဖြစ်၍ ကျန်းတော်ဝင်မိသားစု၏ ဆက်ခံသူအစစ်အဖြစ် လမ်းဖွင့်ပေးထားမည်၊ ရှမ့်ယီကလည်း ထိုအရာကို လက်ခံလိမ့်မည်ဟု ရှမ့်လန် ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော်ငြား ကျေနပ်စရာကောင်းသည်မှာ ရှမ့်ယီသည် မိမိ၏ မူလအမှတ်အသားအပေါ် သစ္စာရှိနေဆဲ ဖြစ်ခြင်းပင်။ သူသည် ကျန်းတော်ဝင်မိသားစု၏ ဆက်ခံသူဖြစ်ခြင်းထက် ရှမ့်လန်နှင့် မူလန်တို့၏ သားဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ကို ပိုမိုဦးထိပ်ထားကာ မြဲမြဲမှတ်ထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ကျန်းလီက သူ့ကို နန်းပလ္လင်ပေါ်၌ ဆက်လက်မထားရှိဘဲ အတုနှင့် အစားထိုးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရှမ့်လန်က မေးလိုက်၏။ “ကျန်းမင်... အင်ပါယာရဲ့ အထက်တန်းလွှာအားလုံး၊ ကျုပ်ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေ အားလုံးက အတုတွေ၊ အားလုံးက ရှေးဟောင်း လူသားတွေ ဟန်ဆောင်ထားတာ၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။”

“ဟုတ်ပါတယ်။”

“ဒါဆို ရှမ့်ယီအစစ် ဘယ်မှာလဲ ခင်ဗျားသိလား။ ပြီးတော့ ကျုပ်ရဲ့ တခြားသားသမီးတွေနဲ့ ဆွေမျိုးတွေ ဘယ်မှာလဲ။”

ကျန်းမင်က ပြောသည်။ “စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ကျုပ် မသိပါဘူး။ အရှင်ကျန်းလီပဲ သိပါတယ်။ ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် မေးကြည့်ပါလား။ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းကို သွားပြီး မေးကြည့်လိုက်ပါ။ သူ ခင်ဗျားကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ။”

ကျန်းမင်သည် ထိုသူ့ကို ‘အဖေ’ ဟု ဘယ်တော့မှ မခေါ်ခဲ့ပေ။ အရှင် သို့မဟုတ် ခင်ဗျား ဟုသာ ပြောဆိုခေါ်ဝေါ် သုံးနှုန်းလေ့ရှိသည်။ ကျန်းမင်၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း အတော်ပင် ရှုပ်ထွေး နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။ အမှောင်အင်ပါယာကျန်းလီ၏ ဝိညာဉ်မှာ ကျန်းရှဲ့ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူကိုယ်တိုင်ကမူ သူ့ကိုယ်သူ ကျန်းလီအဖြစ်သာ အမြဲတမ်း မှတ်ယူထားခဲ့သည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ကျန်းမင်အဖို့ ထိုသူ့ကို အဖေဟု ခေါ်ဆိုရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စပင် ဖြစ်၏။

ရှမ့်ယီ၊ ပင်းအာ၊ နင်ယွမ်ရှန်း စသည့် ရှမ့်လန်၏ ဆွေမျိုးသားချင်းအားလုံးမှာလည်း လက်ရှိတွင် မည်သည့်နေရာ၌ အကျဉ်းချခံထားရကြောင်း မည်သူမှ မသိရှိကြပေ။ ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို သိရှိသူမှာ ကျန်းလီ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပေသည်။

“မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းကို သွားရမယ် ဟုတ်လား။ အင်ပါယာကျန်းလီနဲ့ နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲ တိုက်ရမယ် ဟုတ်လား။ ကျုပ် လုပ်မယ်။ ကျုပ် သွားမယ်။”

သို့သော်ငြား ထိုအချိန်၌ စာကြည့်ဆောင်အတွင်းရှိ စန္ဒကူးမီးခိုးငွေ့များက လေထဲမှာ ရုတ်တရက် စုစည်းသွားပြီး အင်ပါယာကျန်းလီရဲ့ မျက်နှာအဖြစ် ပုံပေါ်လာ၏။ ထိုမျက်နှာက နက်နဲ၏၊ ရိုးရှင်း၏၊ ဆန်းကြယ်သလို အလွန်လည်း စွမ်းအားကြီးမား၏။

မီးခိုးငွေ့များနှင့် ဖန်တီးထားသော မျက်နှာတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ကြည့်ရသူကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြား သွားစေနိုင်သည့် အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေ၏။ မီးခိုးငွေ့သက်သက် ဖြစ်နေသည့်တိုင်အောင် မရေမတွက်နိုင်သည့် အသက်ပေါင်းများစွာကို တစ်ခဏချင်းမှာပဲ ပြာချပစ်နိုင်မည့် စွမ်းအားမျိုး ကိန်းအောင်းနေတဲ့ပုံ ပေါက်သည်။

ရှမ့်လန်က နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ “အင်ပါယာ ကျန်းလီ... နေကောင်းပါရဲ့လား။”

ကျန်းလီက ပြန်ပြောသည်။ “အင်ပါယာ ရှမ့်လန်... နေကောင်းပါရဲ့လား။”

ရှမ့်လန်က မေးလိုက်၏။ “ကျုပ်ရဲ့မိန်းမ၊ သားသမီးတွေနဲ့ ဆွေမျိုးတွေအားလုံး ဘယ်မှာ အကျဉ်းချထားလဲ သိခွင့် ရှိမလား။”

ကျန်းလီ၏ မျက်နှာက ရှမ့်လန်ကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်ရှမ့်လန်... ငါ နုရှောင့်မြို့ကို သွားပြီး မင်းရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုအသစ်ကို သွားကြည့်မလို့၊ ပြင်ဆင်ထားလိုက်ပါ။”

ရှမ့်လန် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူက ကျန်းအင်ပါယာ၏ မြို့တော်သို့ လာရောက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ကျန်းလီကမူ သူ၏ နုရှောင့်မြို့သို့ သွားရန် ပြင်ဆင်နေသည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။

ကျန်းလီက နုရှောင့်မြို့သို့ ကိုယ်တိုင်သွားမည်လား။ ကိုယ်တိုင်မသွားဘဲ ကိုယ်ပွားတစ်ခုလောက်သာ လွှတ်မည်ဆိုလျှင်ပင် အခြေအနေမှာ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းနေပြီဖြစ်သည်။ ကျိကလန်နဂါး၊ ကောင်းကင်မျှော်ရုပ်တုနှင့် နုရှောင့်မြို့မှလူများအားလုံး စုပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် ကျန်းလီ၏ လက်တစ်ချောင်း ကို ယှဉ်နိုင်စွမ်းရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ယခင်က မိုကျင်းဖြစ်ရပ်၊ တွင်းနက်အက်ကွဲကြောင်း သို့မဟုတ် ရှေးဟောင်းတော်ဝင်ကပ်ဘေးဘုရားကျောင်း ပျက်စီးမှုများတွင်ပင် ကျန်းလီသည် ကိုယ်တိုင်ပေါ်လာခြင်းမရှိခဲ့ဘဲ ဒုတိယတန်းစားနှင့် တတိယတန်းစား လူများကိုသာ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူကိုယ်တိုင် နုရှောင့်မြို့သို့ သွားတော့မည်ဟု ပြောဆိုနေသည်။

ရှမ့်လန် တွေးတောရင်း ထိတ်လန့်သွားမိ၏။

ကျန်းလီက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်ရှမ့်လန်... ပြင်ဆင်ထားလိုက်ပါ။ ငါ မကြာခင် ရောက်တော့မယ်။”

ထို့နောက် စန္ဒကူးမီးခိုးငွေ့နှင့် ပြုလုပ်ထားသော ကျန်းလီ၏ မျက်နှာက လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

... ...

ရှမ့်လန်က အိမ်ရှေ့စံကျန်းမင်ကို ပြောလိုက်သည်။ “နှုတ်ဆက်ပါတယ်။”

ထို့နောက် အင်ပါယာမြို့တော်ကနေ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာပြီး နုရှောင့်မြို့ဘက်ကို ပြန်လည် ပျံသန်း လာခဲ့၏။

... ...

နုရှောင့်မြို့သစ် တည်ဆောက်ရေးမှာ နှစ်ဝက်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီးနောက် ယခုအခါ မြို့ကြီး၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ပြီးစီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် လူဦးရေ သုံးသိန်းကျော် ရှိနေသော်လည်း အရပ်သားဟူ၍ မရှိသလောက်ပင်။ အားလုံးမှာ စစ်သည်များ၊ ပညာရှင်များနှင့် အလုပ်သမားများသာ ဖြစ်ကြသည်။

နုရှောင့်မြို့တစ်ခုလုံး အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲနေသော်လည်း လေ့ကျိုးကျွန်းမှာမူ မူလအတိုင်းပင် တည်ရှိနေသည်။ သို့သော်ငြား ကျွန်းပေါ်ရှိအပင်များကို စွမ်းအင်တုံ့ပြန်မှု ကောင်းမွန်ပြီး ကြီးထွားနှုန်း မြန်သည့် ရှေးဟောင်းအပင်များနှင့် အစားထိုးလိုက်ရာ ပန်းများမှာ ပိုမိုလှပလာသဖြင့် ပညာရှင်များက ရိုးရှင်းတင့်တယ်စေရန် ပြန်လည်ပြုပြင်နေကြရ၏။

လက်ရှိတွင် လေ့ကျိုးကျွန်းသည် ကလေးငယ်များနှင့် ဆရာပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ ရှိနေသည့် သန့်စင်သော ကျောင်းတော်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဤကလေးများသည် မိုကျင်းမှလာသူများဖြစ်ပြီး နောင်တွင် တွင်းနက်အက်ကွဲကြောင်းမှ ကလေးများလည်း ထပ်မံရောက်ရှိလာဦးမည်။ ထို့ကြောင့် နုရှောင့်မြို့အတွင်း မူကြိုကျောင်းများနှင့် အထွေထွေကျောင်းပေါင်းများစွာကို ကြိုတင်ပြင်ဆင် ဆောက်လုပ်ထားရသည်။

ဥယျာဉ်အတွင်း၌ ယောင်ယောင်သည် နုရှောင့်မြို့၏ အိမ်တိုင်း၊ ဥယျာဉ်တိုင်းအတွက် လိုအပ်နေသည့် အသေးစိတ် ပုံစံများကို အားသွန်ခွန်စိုက် ရေးဆွဲနေသည်။ သူမနှင့်အတူ မင်းသမီးလေးရှမ့်မီလည်း ပုံဆွဲနေ၏။ သူမသည် မိုကျင်း၌နေထိုင်စဉ်ကပင် အဝတ်အစားနှင့် လက်ဝတ်ရတနာ ပုံစံပိုင်း၌ ထူးခြားသည့် ပါရမီရှိကြောင်း သိရှိခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်ရာများသည် အလွန်လှပသဖြင့် လက်ရှိတွင် အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်နေရပြီး လူကြိုက်လည်း များလှ၏။

ဤမိန်းကလေးနှစ်ဦးစလုံးသည် တွင်းနက်အက်ကွဲကြောင်းတွင် နေထိုင်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း လေ့ကျိုးကျွန်းကို လွမ်းဆွတ်သောကြောင့် ရှမ့်လန်ထံ ခွင့်တောင်းကာ ပြန်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တိတ်ဆိတ်စွာ ပုံဆွဲနေကြစဉ်အတွင်း ရှမ့်မီသည် ယောင်ယောင်၏ လက်ရာများကို ကြည့်ကာ ခဏခဏ ချီးကျူးနေမိသည်။ “ဝါး... အရမ်း လှတာပဲ။ အစ်မက အရမ်း တော်တာပဲ။”

ယောင်ယောင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွတ်သွားကာ ရှက်သွေးဖြာသော အပြုံးနုနုတစ်ခု ပွင့်အာ လာသည်။ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစား၊ စီးထားသော ဖိနပ်မှစ၍ ဆင်မြန်းထားသည့် လက်ဝတ်ရတနာ အားလုံးသည် ညီမဖြစ်သူ ရှမ့်မီလေးကိုယ်တိုင် ပုံစံရေးဆွဲ ချုပ်လုပ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်၏။

မြင်ကွင်းက အနည်းငယ်တော့ ဆန်းကြယ်နေသည်။ ရုပ်သွင်အရ မင်းသမီးလေးရှမ့်မီက ယောင်ယောင့်ထက် အသက်ပိုကြီးပုံ ပေါက်နေသော်လည်း နှုတ်မှမူ “အစ်မ... အစ်မ” ဟု တရစပ် ခေါ်ဝေါ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အတိတ်ကာလတစ်ခုဆီက သူတို့နှစ်ဦးစလုံး နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ရေခဲရိုက် အိပ်စက်ခဲ့ဖူးသည်။ ရှမ့်မီက မိန်းမပျိုအရွယ်ရောက်မှ အိပ်စက်ခဲ့ရသူဖြစ်ပြီး ယောင်ယောင်မှာမူ ၁၅ နှစ်၊ ၁၆ နှစ် အရွယ်၌ အချိန်ခဲသွားခဲ့ရသူ ြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ အသက်အရွယ် ကွာဟချက်များ ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းပင်။

လက်ရှိအချိန်တွင် ရှမ့်မီသည် ပုံဆွဲစက္ကူပေါ်၌ အဝတ်အစား ပုံစံတစ်ခုကို အာရုံစိုက်ဆွဲနေသော်လည်း အတွေးစများက ရှေ့မဆက်နိုင်ဘဲ တုန့်ဆိုင်းနေသည်။ သူမ လိုချင်သော စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ အထူး ပြုလုပ်ချက် တစ်ခုကို ရှာမတွေ့နိုင် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

သူမ ဖန်တီးချင်သည်က ရိုးရှင်းသော ရှပ်အင်္ကျီ အဖြူရောင် သီးသန့် ဖြစ်သည်။ မထင်ပေါ်လွန်းဘဲ သန့်စင် နေရမည်။ သို့သော်ငြား လုံးဝ အဖြူထည် သက်သက်လည်း မဖြစ်စေချင်ပေ။ အလှဆင်မှု တစ်ခုတော့ လိုအပ်နေသည်။

ထိုအရာမှာ ရှမ့် တော်ဝင်မိသားစု၏ တံဆိပ် ဖြစ်ရပေမည်။ ထို့အပြင် ရိုးရှင်းအောင် ပြုပြင်ထားပြီး ရှပ်အင်္ကျီ၏နှင့်လည်း လိုက်ဖက်ညီရမည်။ ပုံစံပြီးဆုံးသွားပါက ရှမ့် တော်ဝင်မိသားစုဝင်များ ဝတ်ဆင်ရန် သူမ ကိုယ်တိုင် ချုပ်လုပ်ပေးမည်။

ဤရှပ်အင်္ကျီသည် ကော်လံအထောင် အသေးစားသာပါရှိပြီး ကော်လံ မပါသလောက်နီးပါး ဖြစ်သည်။ ဝတ်ဆင်ရသူအတွက် သက်တောင့်သက်သာ ရှိစေမည့်အပြင် ရှေးဆန်သော ခံစားမှုမျိုးကိုလည်း ပေးစွမ်း နိုင်လိမ့်မည်။

သို့သော် ပြဿနာမှာ တော်ဝင်တံဆိပ်ကို မည်သည့်နေရာတွင် ထားရှိမည်နည်း။ လက်မောင်း၌လား၊ ရင်ဘတ်၌လား၊ သို့မဟုတ် အနားသတ်၌ ထားမည်လား။ မည်သည့်နေရာတွင် ထားလိုက်လျှင် ဤအင်္ကျီက အသက်ဝင်သွားမည်နည်း။

ထိုစဉ် မင်းသမီး ယောင်ယောင်၏ မျက်တောင်ကော့ကြီးများ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။ သူမသည် ခြေလှမ်းကို အသာရွှေ့လိုက်ပြီး ညီမဖြစ်သူ ရှမ့်မီကို သူမ၏ ကျောဘက်သို့ ပို့ကာ ကွယ်ထားလိုက်သည်။

မြက်ခင်းပြင်ထက်တွင် လူတစ်ဦး ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာနေသည်။ ပညာရှင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သာမန်အဘိုးအိုတစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် လေ့ကျိုးကျွန်းမှ ဆရာတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ရ၏။

ထိုအဘိုးအို၏ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေသည်။ အသန့်စင်ဆုံးသော ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး လမ်းလျှောက်နေပုံက ကျက်သရေ ရှိလှသည်။ အေးဆေး တည်ငြိမ်လွန်းလှသည်။

သူသည် မိန်းကလေးနှစ်ဦးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လာပြီး ပုံဆွဲစက္ကူကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အဘိုးအိုက မေးလိုက်၏။ “သမီးလေးတို့... ဘာတွေများ စိတ်ညစ်နေရတာလဲ။”

မင်းသမီး ရှမ့်မီက ပြန်ဖြေသည်။ “ကျွန်မ မောင်လေးအတွက် ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည် ပုံစံဆွဲနေတာပါ။ သူက သိပ္ပံပညာရှင်ဆိုတော့ သက်တောင့်သက်သာရှိပြီး အရောင်ဖျော့တာမျိုး ဝတ်ရတာ ကြိုက်တယ်။ တတ်နိုင်သမျှ ရိုးရှင်းရမယ်။ ဒါပေမဲ့ အလုပ်သမားဝတ်စုံနဲ့လည်း မတူစေချင်ဘူး။ ရိုးရှင်းပေမဲ့ မရိုးရှင်းဘူးပေါ့။”

သူမက သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ဆက်ပြောသည်။ “ကျွန်မ လုပ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာက တော်ဝင်တံဆိပ်ကို အင်္ကျီပေါ်မှာ အလှဆင်ထည့်ပေးဖို့ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်နေရာမှာ ထားရင် အသက်ဝင်မလဲ ဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။”

အဘိုးအိုက တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပုံဆွဲစက္ကူပေါ်မှ နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “ဒီနေရာမှာ ထားလိုက်ပါ။ ကော်လံထောင် နှစ်ခုကြား အလယ်တည့်တည့်မှာ။”

မင်းသမီးလေးရှမ့်မီ ကြောင်အသွားသည်။ ထို့နောက် တော်ဝင်တံဆိပ်ကို ကော်လာထောင် နှစ်ခုကြား အလယ်တည့်တည့်တွင် စမ်းသပ် ရေးဆွဲကြည့်လိုက်သည်။ တကယ်ပင် ကြည့်ကောင်းသွားသည်။ တော်ဝင် တံဆိပ်က သေးငယ်သော်လည်း ဖမ်းစားမှု ရှိသွားပြီး နေရာမှန်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့်နှယ်ပင်။

နည်းလေ ကောင်းလေ ဆိုသည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ရရှိသွားခြင်း ဖြစ်၏။

ရှမ့်မီက ဝမ်းသာအားရ ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ဝါး... တကယ် တော်တာပဲ။ ကျေးဇူးပါပဲ အဘိုး... အဘိုး နာမည် ဘယ်သူလဲဟင်။ ကျွန်မတို့ လေ့ကျိုးကျွန်းက ဆရာတစ်ယောက်လား။”

အဘိုးအိုက ပြုံးလိုက်၏။ အဘိုးကို ‘ပထမအဘိုးလို့ပဲ ခေါ်ပါကွယ်။”

ပထမအဘိုး... နာမည်က တော်တော်တော့ ဆန်းနေသည်။ ထို့နောက် အဘိုးအိုသည် ယောင်ယောင်၏ ပုံဆွဲစက္ကူကို ငေးကြည့်ရင်း မေးလိုက်ပြန်သည်။ “သမီးက ရေကန်တစ်ကန် ပုံစံဆွဲနေတာလား။”

ယောင်ယောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဟုတ်ပါတယ်။ အပူချိန် လျှော့ချပေးမယ့် ရေကန်ပါ။ ဒါပေမဲ့ မြို့တော်ရဲ့ အဓိက ဆွဲဆောင်မှုလည်း ဖြစ်ဖို့ လိုပါတယ်။ ကျွန်မမှာ စိတ်ကူးနှစ်ခု ရှိတယ်။ ပထမတစ်ခုက သရဖူပေါ်မှာ မြှုပ်ထားတဲ့ ရတနာတစ်ပါးအဖြစ် ဖန်တီးဖို့နဲ့ ဒုတိယတစ်ခုက မျက်လုံးထောင့်က မျက်ရည်တစ်စက်အဖြစ် ဖန်တီးဖို့ပါ။”

အဘိုးအိုသည် ယောင်ယောင်၏ ပုံဆွဲစာအုပ်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီးမှ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။ “ရတနာတွေက ကျိုးပဲ့လွယ်တယ်။ မျက်ရည်တွေကသာ ထာဝရ တည်တံ့တာပါ။ ရတနာတွေ က လူတွေရဲ့စိတ်ကို ခဏတာ လှုပ်ရှားစေနိုင်ပေမဲ့ လူတွေရဲ့နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်နိုင်တာ ကတော့ မျက်ရည်တွေပါပဲ။”

မင်းသမီး ယောင်ယောင် ပြုံးလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပြန်မပြောပေ။

ရှမ့်မီက ကြားဖြတ်ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “အဘိုးရဲ့ အနုပညာအမြင်က တကယ် မြင့်မားတာပဲ။ အင်ပါယာ တက္ကသိုလ် အနုပညာဌာနက ဆရာတွေ အကုန်လုံးကို ကျွန်မ သိပေမဲ့ အဘိုးကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပါလား။ ကျွန်မတို့ အနုပညာဌာနမှာ လာသင်ပေးပါလား။”

မင်းသမီးလေးရှမ့်မီ ပြောသော အင်ပါယာ တက္ကသိုလ်သည် မပြီးစီးသေးသော်လည်း ပါမောက္ခအဖွဲ့မှာမူ ပြည့်စုံလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ မဟာပညာရှင် တွိုင်းသည် ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖြစ်ပြီး မင်းသမီးလေးရှမ့်မီသည် လက်ထောက်နည်းပြသာ ဖြစ်သည်။ ဂရက်ဂိုရီ သည် အသက် ၃၀ မပြည့်သေးသော်လည်း ပါမောက္ခ ဖြစ်နေ၏။ ထို့အပြင် အနောက်လောကမှ ကျန်းလီ၏ တပည့်ရင်း အဒေါ့ဖ်လည်း ဒုတိယကျောင်းအုပ် စာရင်းထဲတွင် ပါဝင်၏။

အဘိုးအိုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “အနုပညာက အရမ်း လှပပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရမ်း လှပလွန်းလို့ လူတွေကို နစ်မွန်းစေတယ်။”

“လှပတဲ့ အရာတွေဆီမှာ နစ်မွန်းရတာ မကောင်းဘူးလား။”

“ကောင်းပါတယ်။ အရမ်း ကောင်းပါတယ်။”

အဘိုးအိုက ဆက်ပြော၏။ “ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းမှာ ဒီအခွင့်အရေး မရှိဘူး။ အရည်အချင်း မြင့်မားလေ တာဝန် ကြီးမားလေပဲ။ ပိုပြီး အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရလိမ့်မယ်။”

“အဘိုးပြောတာ မှန်ပါတယ်။”

ထိုအချိန်၌ ယောင်ယောင်၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများ အရောင်လက်လာသည်။ အဝေးမှ ရှမ့်လန် ရောက်ရှိ လာခြင်းကို သူမ အာရုံခံမိသည်။ ‘ဖေဖေ လာပြီ။’

ခဏအကြာတွင် ရှမ့်လန်သည် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာ၏။ “ဖေဖေ... ဒါက ပထမအဘိုးပါ။ အနုပညာဘက်မှာ အရမ်း ထူးချွန်တယ်။ အင်ပါယာတက္ကသိုလ်မှာ စာသင်ပေးဖို့ သမီး ဖိတ်ခေါ်နေတာ။”

ရှမ့်လန် ပြုံးလိုက်သည်။ “သူက ဖေဖေ့ကို လာရှာတာပါ။”

ထို့နောက် ရှမ့်လန်က အဘိုးအိုဘက်သို့ လှည့်ကာ ဖိတ်ခေါ်၏။ “လမ်းလျှောက်ကြမလား။”

“ကောင်းပြီ။”