အခန်း (၁၃၈၃-၁၃၈၄)
Vol. 79 Ch. 1383-1384
အပိုင်း (၁၃၈၃)
မင်္ဂလာအခမ်းအနား ပြီးဆုံးပြီးနောက် ရှစ်ချင်းချင်း၏ စိတ်ခံစားချက်များသည် အနည်းငယ် ငြိမ်သက် သွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်၌ ရှမ့်လန်နှင့် ကျန်းလီတို့၏ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲ စတင်ရန် ခြောက်ရက်သာ လိုတော့သည့် အချိန် ဖြစ်၏။
နောက်တစ်နေ့တွင် ရှမ့်လန်နှင့် ရှစ်ချင်းချင်းတို့သည် ရွှမ်ဝူမြို့ထဲ၌ လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာရှိ အဆောက်အအုံအများစုမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါ အားလုံးကို ပြန်လည် တည်ဆောက် ထားခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။ အဆောက်အအုံများသည် စွမ်းအင်သစ် ယဉ်ကျေးမှု၏ ပုံစံနှင့် လုံး ကိုက်ညီမှု ရှိသည်။ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ကျင်းမိသားစု၏ ရွှမ်ဝူ အိမ်တော်သာ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး သည် ရွှမ်ဝူမြို့မှနေ၍ နယ်စားကြီး အိမ်တော်သို့ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။
ရှစ်ချင်းချင်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။ “အရင် လောကကြီးက ပိုကောင်းပါတယ်။”
ရှမ့်လန်က မေးလိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲ။”
ရှစ်ချင်းချင်းက ပြောလိုက်၏။ “အရင် လောကကြီးက လွတ်လပ်မှု ပိုရှိတယ်။ ကျွန်မတို့ လိုချင်တာ မှန်သမျှ လုပ်လို့ရတယ်။ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ရယူနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒီလောကမှာတော့ လူတိုင်းက တာဝန်တစ်ခု အတွက် တိုက်ခိုက်နေကြရတယ်။ လူနည်းစုကလွဲရင် ကျန်တဲ့လူတွေအကုန်လုံးက တန်ဖိုးမဲ့သွားသလိုပဲ။ စက်ကြီးတစ်ခုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေ ဖြစ်သွားသလိုပဲ။”
ရှစ်ချင်းချင်း သက်ပြင်းချမိသည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ကုန်သည်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဤလောကတွင် တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာဖြစ်စေ၊ ကျန်းအင်ပါယာဖြစ်စေ ကုန်သည်များအတွက် နေရာမရှိတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူသုံးကုန်ပစ္စည်း အားလုံးကို ခွဲဝေဖြန့်ဖြူးပေးထားပြီး လူတိုင်းနီးပါးတွင် ကိုယ်ပိုင် တာဝန်များ ရှိကြကာ အမိန့်ကို နာခံကြရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
စွမ်းအင်တစ်စက်မှ အလေအလွင့် အဖြစ်ခံ၍ မရသကဲ့သို့ ကုန်ထုတ်စွမ်းအားတစ်ခုမှလည်း အဆုံးရှုံးခံ၍ မရပေ။ ထို့ကြောင့် လူတိုင်းသည် ဧရာမ စက်ကြီးတစ်လုံး၏ အစိတ်အပိုင်းများသဖွယ် အမှန်တကယ် ဖြစ်နေကြခြင်းပင်။ အားလုံးတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို ဝက်အူရစ်ကလေးများသဖွယ် ခံစားနေကြရ၏။
ရှစ်ချင်းချင်းက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ အဖမ်းခံရပြီးနောက် အေးခဲတိုက်ထဲ ရောက်သွား ခဲ့တယ်။ မူလန် နဲ့ ချောင်ယောင်းအာ တို့ကို မတွေ့ရဘူး။ စိတ်မကောင်းပါဘူး။”
ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။ “ကိစ္စ မရှိပါဘူး။”
ထို့နောက် သူသည် သူ၏ ခြံဝင်းဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားပြီး ရန်သူများ၏ အမည်စာရင်းရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် စာရင်းပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသော တစ်ခုတည်းသော အမည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျန်းလီ”
ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူသည် ထိုအမည်ကို ဖျက်ပစ်လိုက်၏။
ရှစ်ချင်းချင်းက မေးလိုက်သည်။ “ဘာလဲ။ ရှင် အမုန်းတရားတွေကို လွှတ်ချလိုက်ပြီလား။”
ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။ “မဟုတ်ဘူး။”
သူက ဆက်ပြောသည်။”ဒီတစ်ခါ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲမှာ နိုင်ခဲ့ရင် ရန်သူ သေသွားမှာပဲ။ တကယ်လို့ ရှုံးခဲ့ရင် ဒီရန်သူ့နာမည်ကို ဒီမှာထားတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
ရှစ်ချင်းချင်းက ပြောလိုက်၏။ “ယောက်ျား ... အရူးတစ်ယောက်ရဲ့ အားသာချက်က ဘာလဲဆိုတာ ရှင် သိလား။”
ရှမ့်လန် ပြန်မေးလိုက်သည်။ “ဘာလဲ။”
ရှစ်ချင်းချင်းက ပြောလိုက်၏။ “သူ့မှာ ရူးသွပ်တဲ့ အာရုံခံစားမှုမျိုး ရှိတယ်။ ပြီးတော့ သူ့စကားတွေအတွက် သူ တာဝန်ယူစရာ မလိုဘူး။”
ရှမ့်လန် ပြောလိုက်သည်။ “ပြောပါအုံး။”
ရှစ်ချင်းချင်းက ထပ်ပြော၏။ “ကျွန်မ ထင်တယ်။ ရှင် အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်လိမ့်မယ်လို့။”
ထိုစကားကိုပြောချိန်တွင် သူမသည် အလွန် လေးနက်တည်ကြည်နေသည်။ သူမသည် ရှမ့်လန်ကို ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။
ရှမ့်လန် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ မင်္ဂလာရှိတဲ့ စကားတွေအတွက် ကျေးဇူးပါပဲ။”
... ...
မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း၌ ကျန်းလီနှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရမည့် ရှမ့်လန်၏ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲ ရောက်ရှိရန် သုံးရက်သာ လိုတော့၏။
မဟာပညာရှင်တွိုင်းက ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်... ဟိုက်ဒရိုဂျင် ဗုံးတွေ အားလုံး ထုတ်လုပ်ပြီးပါပြီ။”
သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “အရှင်က အလုံးတစ်ရာဆို လုံလောက်ပြီလို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ ကျုပ်တို့ စုစုပေါင်း ငါးရာ ထုတ်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။”
တန်ချိန် တစ်သန်း အဆင့်ရှိသော ဟိုက်ဒရိုဂျင် ဗုံး အလုံးငါးရာ ဖြစ်သည်။ ပေါက်ကွဲအားသည် ပြင်းအားမြင့်ယမ်း တန်ချိန် သန်းငါးဆယ်နှင့် ညီမျှသည်။
ဤစွမ်းအားသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာမြေမျက်နှာပြင်မှ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ အကယ်၍ ဤဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး ငါးရာသာ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းတွင် ပေါက်ကွဲခဲ့ပါက၊ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း၏ စတုရန်းကီလိုမီတာ သန်းပေါင်းများစွာသည် အဆုံးမဲ့ မီးလျှံများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။
ထိုအရာသည် မရေမတွက်နိုင်သော ငရဲသလင်းကျောက်များကို အရည်ပျော်သွားစေနိုင်ပြီး စတုရန်း ကီလိုမီတာ သိန်းချီ ကျယ်ဝန်းသော စွမ်းအင်လေဟာနယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနိုင်လိမ့်မည်။ ငရဲသလင်းကျောက်များကို ဖိနှိပ်ထားရန် ထိုပမာဏသည် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေသေးသည်။ ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး တစ်လုံးစီသည် တန်ချိန် နှစ်ဆယ်ကျော် လေးလံရာ အလုံးငါးရာဆိုလျှင် တန်ချိန် တစ်သောင်း ရှိပေလိမ့်မည်။
ဤလောက၌ ဤမျှလေးလံသောဝန်ကို သယ်ဆောင်နိုင်သည့် ကောင်းကင်ခံတပ်ရှိမည် မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍ ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံးများကို မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းသို့ သယ်ဆောင်သွားလိုပါက အနည်းဆုံး ဧရာမ ကောင်းကင် ခံတပ် အစင်းတစ်ရာခန့် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော်ငြား မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းသည် ကျန်းလီ၏ပိုင်နက်နယ်မြေ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် အလွန်များပြားသော ငရဲသလင်းကျောက်များ ရှိနေပြီး တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာ၏ ကောင်းကင်ခံတပ်များ သည် ထိုနေရာသို့ မရောက်ရှိမီမှာပင် ပျက်စီးသွားကြပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဤဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး အလုံးငါးရာ ကို နဂါးတစ်ကောင်ထံသို့ အပ်နှံရပေမည်။
ရှမ့်ရိလုံသည် သွားဖြဲ၍ ရယ်မောပြီး တန်ချိန် တစ်သောင်းခန့် ရှိသော ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး တောင်ပုံရာပုံကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအရာတို့ကို မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းသို့ သယ်ဆောင်သွားရန် ပြဿနာ မရှိသော်လည်း အနည်းငယ်တော့ ကို့ရို့ကားယား နိုင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းသို့ မပျံသန်းမီ ဤဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံးများကို သူ၏ ဗိုက်ထဲသို့ အကုန်အစင် မျိုချထားရန် လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျိလုံအာသည်လည်း မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းသို့ လိုက်ပါ တိုက်ခိုက်လိုသော်လည်း ရှမ့်လန်က သူမကို ခေါ်သွား၍ မရနိုင်ပေ။ ဤတိုက်ပွဲကြီး၏ အဆင့်အတန်းသည် မြင့်မားလွန်းလှပြီး ကျိလုံအာသည် အဆင့်မြင့် နဂါး နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းဖြင့် ပြန်လည်မွေးဖွားမှုကို မရရှိထားသောကြောင့် ခံနိုင်ရည်ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။
ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်သည်။ “ရိလုံ .... စမ်းကြည့်လိုက်။”
ရှမ့်ရိလုံသည် သခင်ဖြစ်သူကို သနားစရာမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ကျိလုံအာဘက်သို့ လှမ်းဟိန်းလိုက်သည်။ အဓိပ္ပာယ်မှာ “မြန်မြန် သွားစမ်းပါ။ ကျုပ်ရဲ့အရှက်ရစရာ မြင်ကွင်းကို အမြင်မခံနိုင်ဘူး။” ဟူ၍ ဖြစ်၏။
ကျိလုံအာသည် ပွဲကြည့်ရန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်ဆိုင်းရင်း ထိုနေရာ၌ တုံးအစွာ ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရှမ့်ရိလုံ သည် ရှေ့သို့တိုးသွားပြီး အမြီးဖြင့် ကျိလုံအာ၏ လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ကာ တိုက်ရိုက်ပင် ဆွဲခေါ်သွားလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မိုင်ထောင်ချီ ဝေးကွာသည့် နေရာအထိ ပျံသန်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အတိုချုပ် ပြောရလျှင် ဤနဂါးမလေးကို သူ၏ အရှက်ရစရာ မြင်ကွင်းအား အမြင်မခံချင်ပေ။
ကျိလုံအာကို မောင်းထုတ်ပြီးနောက် ရှမ့်ရိလုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် ကြီးထွားလာပြီး အဆုံးအစမဲ့ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြန်သည်။ သူသည် ဧရာမ နဂါးပါးစပ်ကြီးကို ဖွင့်ဟ၍ စုပ်ယူပြီး ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဗုံး အလုံးငါးရာကို သူ၏ ဗိုက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် မျိုချလိုက်သည်။
တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပဲ အားလုံး ပြီးစီး သွားခဲ့၏။ ထို့အပြင် အပြင်ပန်းမှကြည့်လျှင် ရှမ့်ရိလုံသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပုံ မရသကဲ့သို့ စပါးအုံးမြွေက သိုးတစ်ကောင်ကို မျိုထားသလို ဖောရောင်နေသည့် ပုံစံမျိုးလည်း မရှိပေ။
ရှမ့်လန်သည် လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မဆိုးဘူး။ မဆိုးဘူး။”
သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “နောက်သုံးရက်နေရင် ငါတို့ ဒီပုံစံအတိုင်း မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းကို သွားကြမယ်။”
“ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း...” ရှမ့်လန် လက်ခုပ်တီးပြီးသည့်နောက်တွင် လက်ခုပ်သံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ သည်။
ရှမ့်ရိလုံ၏ မျက်လုံးများက လက်ခုပ်သံ ထွက်ပေါ်ရာ အရပ်သို့ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်၏။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ထိုအရာသည် တချောင် ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ တချောင်သည် သူ့ကို ဖားလိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ အစွမ်းကုန် အားစိုက်၍ အတောင်ပံများကို ရိုက်ခတ် လက်ခုပ်တီးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
‘မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ မင်းက ဘာကိစ္စ ဒီလာပြီး ပွဲကြည့်နေရတာလဲ။’
ရှမ့်ရိလုံသည် ဟိန်းဟောက် ခြိမ်းခြောက်လိုက်ချင်သော်လည်း မေ့ထားလိုက်တော့သည်။ သူက ဘာကိစ္စ ငှက်အ တစ်ကောင်နှင့် ဖက်ပြီး အဆင့်အတန်း နှိမ့်ချ ရန်လုပ်နေရမည်နည်း။
ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ ရိလုံ... မင်း အရင် ပြန်ထွေးထုတ်ထားလိုက်အုံး။ သုံးရက်နေမှ ပြန်မျိုချပေါ့။”
ရှမ့်ရိလုံ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ မျိုချပြီးမှတော့ ဗိုက်ထဲမှာပဲ ထားလိုက်တော့မည်။ ပြန်ထွေးထုတ်ပြီး သုံးရက်ကြာမှ ပြန်မျိုချရလျှင် ပို၍ပင် အရှက်ရစရာ ကောင်းနေပေလိမ့်မည်။
ရိလုံသည် ကောင်းကင်မှ ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာပြီး ပင်လယ်ရေအောက်သို့ တိုးဝင်သွားကာ ပင်လယ်ရေဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းသို့ မထွက်ခွာမီ အပြင်ထွက်လာတော့မည် မဟုတ်ပေ။
... ...
ရှမ့်လန် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းသို့ မထွက်ခွာမီ ဒုတိယနောက်ဆုံးနေ့၌ တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာ၏ အတိုင်ပင်ခံ လွှတ်တော်၌ အစည်းအဝေးငယ် တစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် အကြိမ်ကြိမ် ပျောက်သွားခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာ အားလုံး သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ ကျုပ် အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။”
သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အထူးသဖြင့် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၃၀ ကျော်က မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း အပြောင်းအလဲကြီး တုန်းကပေါ့။ လူတိုင်းက ကျုပ်သေပြီလို့ ထင်ခဲ့ကြပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်ခဲ့တယ်။”
အရေးပါသော အရာရှိကြီးအားလုံးသည် ရှမ့်လန် ပြောသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေကြပြီး မည်သည့် စကားမှ မဆိုကြပေ။
ရှမ့်လန်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “အရင်တုန်းက ကျုပ်က လမ်းလျှောက်သင်ကာစ ကလေးလေးလိုပဲ။ ကျုပ် နောက်မှာ အမြဲတမ်း လူကြီးတစ်ယောက် ရှိနေခဲ့တယ်။ ကျုပ်ကို အချိန်တိုင်း ကာကွယ်ပံ့ပိုးပေးခဲ့ကြတယ်။ အရေးကြီးတဲ့အချိန်တွေဆိုရင် ကျုပ်ကို ကယ်ဖို့ သူတို့အသက်ကိုတောင် စတေးခဲ့ကြတယ်။ သူတို့က အချိန်တိုင်း ပေါ်မလာခဲ့ကြလို့ ခင်ဗျားတို့အားလုံး သူတို့ရှိမှန်း မသိခဲ့ကြပေမဲ့ပေါ့။”
ရှမ့်လန် ဤစကားများကို ပြောလိုက်ချိန်မှာတော့ လူအချို့၏ ပုံရိပ်များသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့ သည်။ တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဉာဏ်ပညာဘုရင်၊ နဂါးမယ်တော်၊ ဘုရင်မ မီဒူဆာနှင့် ဆရာကြီး ခေးအော့စ်တို့ပင်။
ရှမ့်လန် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံး လုံးဝ ပေးဆပ်စတေးခဲ့ကြပြီးပြီ။ ဒါကြောင့် အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ ကျုပ်ကို ကယ်တင်မယ့်သူ ဘယ်သူမှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ဒီတစ်ခါ ကျန်းလီနဲ့ အဆုံးအဖြတ်တိုက်ပွဲမှာ ကျုပ်ကိုကျုပ် လုံးဝ အားကိုး ရတော့မယ်။”
သူက ဆက်ပြောပြန်သည်။ “ကျုပ်ဆိုလိုချင်တာက ကျုပ်နဲ့ ကျန်းလီကြားက တိုက်ပွဲမှာ တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်လိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ ကျုပ်ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ရင် နောက်ထပ် ဘာအံ့ဖွယ်ရာမှ ရှိလာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဒီအမှန်တရားကို လက်ခံကြရလိမ့်မယ်။”
လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် အလွန်တရာ လေးနက်တည်ကြည် သွားကြ၏။
ရှမ့်လန်သည် နန်းဆောင်သခင် ကျိုးရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျုပ် ပြောခဲ့သလိုပဲ။ ကျုပ် နိုင်ခဲ့ရင် အနာဂတ်က ကျုပ်လမ်းစဉ်အတိုင်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ကျုပ် ရှုံးခဲ့ရင်တော့ ဒီလောကကြီးကို ကျန်းလီလက်ထဲ လုံးဝ အပ်လိုက်ရုံပဲ ရှိတော့တယ်။ ကျုပ် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မြေမှုန့်က မြေမှုန့်ဆီသို့ ပြန်သွားရုံပဲ ရှိတော့တယ်။ လောကကြီးရဲ့ ကိစ္စတွေကို ကျုပ် ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဘာလုပ်ကြမလဲ။”
သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် အကြံပေးချက်ကို နားထောင်ပါ။ အသက်ရှင်နေထိုင်ခြင်းက ဘာနဲ့မှ မလဲနိုင်အောင် အရေးကြီးတယ်။ ခင်ဗျား အသက်ရှင်နေသရွေ့ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေအုံးမှာပဲ။”
ချက်ချင်းပဲ ကျူးဟုန်ရွှဲ့က အက်ကွဲသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်... အဲဒီလို စကားမျိုး မပြောပါနဲ့။ အရှင် သေချာပေါက် နိုင်မှာပါ။ အရင်ကလည်း ဒီလိုပါပဲ။ အခုလည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အနာဂတ်မှာလည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရပါလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ အရှင်သာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျုပ်လည်း မြေမှုန့်က မြေမှုန့်ဆီ ပြန်တဲ့လမ်းကိုပဲ လျှောက်လှမ်းလိုက်ပါတော့မယ်။”
ရှမ့်လန်က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ အဆိုးဆုံး စကားကို အရင်ပြောရစမြဲပဲ။ ဒါကြောင့် အဆိုးဆုံး အခြေအနေကို ကျုပ် ပြောပြရတာပေါ့။ ခင်ဗျားတို့အားလုံးအပေါ်ထားတဲ့ ကျုပ်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်က တစ်ခုတည်းပါ။ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲမှာ ကျုပ် ပြန်မလာနိုင်ရင်တောင် ခင်ဗျားတို့အားလုံး အသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားကြပါ။”
“ဒါပေမဲ့...”
ရှမ့်လန် ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျန်းလီရဲ့အင်အားက ကျုပ်ထက် အဆပေါင်း တစ်သောင်းမက သာလွန်နေရင်တောင် ဒီတိုက်ပွဲကို ကျုပ် နိုင်ကောင်း နိုင်,နိုင်ပါသေးတယ်။ အနာဂတ်အတွက် အမြဲတမ်း မျှော်လင့်ချက် ပြည့်ဝနေခြင်းက ကျုပ်တို့ တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာရဲ့ ရိုးသားဖြူစင်မှုပဲ မဟုတ်လား။”
သူက နိဂုံးချုပ်လိုက်၏။ “ဒီလောက်ပါပဲ။ အစည်းအဝေး ပြီးပြီ။”
... ...
အပိုင်း (၁၃၈၄)
မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းတွင် ကျန်းလီနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရမည့် ရှမ့်လန်၏ တိုက်ပွဲမတိုင်မီ နောက်ဆုံးနေ့...
ဤနေ့တွင် မိသားစုတစ်ခုလုံး၌ သူ၏တာဝန်တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ကောင်မလေး ရှမ့်နန်နန်ကို ရေခဲမုန့် လုပ်နည်း သင်ပေးရန်နှင့် ညစာကောင်းကောင်း ချက်ပြုတ်ရန် ဖြစ်သည်။
နေ့လယ်မှ ညအထိ မိသားစု တစ်ခုလုံး ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ အတူတကွ နေထိုင်ခဲ့ကြ၏။ မိသားစုတစ်ခုလုံး အလုပ် လုပ်ကြရ၏။ အလုပ်အများဆုံး သိပ္ပံပညာရှင် ဂရက်ဂိုရီကိုပင် အတင်း ဆွဲခေါ်လာခဲ့ကြသည်။ သူသည် သူ၏ ဓာတ်ခွဲခန်းမှ နိုက်ထရိုဂျင် အရည်များကိုပါ ယူဆောင်လာခဲ့ရသည်။ နိုက်ထရိုဂျင် အရည် မပါသော ရေခဲမုန့်က ပြည့်စုံမှု မရှိနိုင်၍ပင်။
ဂရက်ဂိုရီသည် ထိုအချိန်တွင် ကြက်ဥ ခေါက်နေရသည်။ သူ၏ အကြည့်နှင့် မျက်နှာအမူအရာသည် ရှင်သန်ရန် မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏နှလုံးသား ကွဲအက်သံကိုပင် သူ ပြန်ကြား နေရသလိုပင်။
‘အလဟဿ ဖြစ်သွားတဲ့ မိနစ်တိုင်း စက္ကန့်တိုင်းကို စမ်းသပ်မှုတွေ၊ တွေးခေါ်မှုတွေအတွက် အသုံးပြုလိုက်ရင်၊ ဘယ်လောက် ကောင်းလိုက်မလဲ။ အခုတော့ ခင်ဗျားတို့က ကျုပ်ကို ကြက်ဥ ခေါက်ခိုင်းနေတယ်ပေါ့။ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖြုန်းတီးလိုက်တာပဲ။’
ရှယ်လီက မေးလိုက်သည်။ “ငါးနှစ်တောင် ရှိပြီ။ သား အိမ်ပြန်ခဲ့ဖူးလား။”
သူမက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “သား... ဒီငါးနှစ်အတွင်းမှာ ဒါက ငါတို့သားအမိ အကြာကြီး တွေ့ဆုံရတဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ မဟုတ်လား။”
ဂရက်ဂိုရီက ပြောလိုက်သည်။ “သား မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် သားတို့ အတူတူ ထမင်းစားခဲ့တာ ၃၅ ကြိမ် ရှိပါတယ်။”
ရှယ်လီက ပြောလိုက်၏။ “အမေ သားရဲ့ ဓာတ်ခွဲခန်းကို ထမင်းဘူး လာပို့တာ ၃၅ ကြိမ် ရှိပြီ။ ၃၄ ကြိမ်မှာ သားက အမေ့ကို လက်ထောက်အဖြစ် ဆက်ဆံခဲ့တာလေ။”
“ဟမ်...”
ဂရက်ဂိုရီသည် နောက်တစ်ကြိမ် လန့်ဖျပ်သွားသည်။ သူသည် ကြက်ဥအနှစ်ကို စက်ရုပ် တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ မွှေနေသော်လည်း သူ၏ဦးနှောက်ကမူ သလင်းဦးနှောက် တည်ဆောက်ပုံအသစ်ကို စတင် ဖန်တီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရှယ်လီက ကြက်ဥခွက်ကို ယူလိုက်၏။ “ပေးစမ်းပါ။ ဒီငတုံးလေးတော့ ...”
နောက်ဆုံးတွင် ဂရက်ဂိုရီ၏ လက်များသည် ကြက်ဥခွက်နှင့် လွတ်မြောက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် မီးဖိုချောင်အလယ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။
ရှမ့်လန်သည် သစ်သီးများကို ပုံဖော်လှီးဖြတ်နေပြီး သမင်သား စတိတ်ပြားကို ကိုယ်တိုင် နှပ်နေသည်။ စတိတ်ပြားကို နှပ်ထားရန် မလိုအပ်သော်လည်း သမင်သားစတိတ်ပြားကမူ နှပ်ထားမှသာ အရသာ ရှိပေလိမ့်မည်။ ပြီးစီးသွားချိန်မှာတော့ ရှမ့်လန်သည် အိမ်ရှင်မတစ်ဦးကဲ့သို့ ဟိတ်ဟန်ထုတ်နေ၏။
ထို့နောက် သူသည် နင်ဟန်နှင့် ရှစ်ချင်းချင်းတို့ကို ကြည့်လိုက်၏။ ထိုအမျိုးသမီး နှစ်ယောက်အနက် တစ်ယောက်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ငေးငိုင်စွာ ကြည့်နေပြီး နောက်တစ်ယောက်က ငါးကို ငေးငိုင်စွာ ကြည့်နေသည်။
နင်ဟန်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် မေးလိုက်၏။ “မေးပါရစေ။ ဒီဟင်းရွက်ကို ဘယ်လို ဆေးရမလဲ။ အရွက်ကို စားရမှာလား ၊ ရိုးတံကို စားရမှာလား။”
ရှစ်ချင်းချင်းက ဆက်မေးလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့... ဒီငါးကို ဘယ်လို သတ်ရမလဲ။”
ဟုတ်ပေသည်။ ဤအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က ချက်ပြုတ်နည်းကို နားမလည်ကြပေ။ ကျင်းမူလန်လည်း မချက်တတ်သလို နင်ယန်ကလည်း မချက်တတ်ချေ။ မိသားစုထဲတွင် ရှောင်ပင်း တစ်ယောက်သာ ချက်ပြုတ် တတ်ပြီး သူမ၏ လက်ရာက အလွန် ကောင်းမွန်သည်။ သူမ ဤနေရာ၌ မရှိသည်မှာ နှမြောစရာပင်။
ရှမ့်လန်သည် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို အားမလိုအားမရ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်မိ၏။ “ဟမ်... ငါတို့ မိသားစုထဲမှာ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ချက်တတ်တာလား။”
ရှယ်လီက လက်ထောင်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ ချက်တတ်တယ်။”
မင်းသမီးလေးရှမ့်မီကလည်း လက်ထောင်လိုက်၏။ “သမီးရောပဲ။”
ရှမ့်လန်သည် နင်ဟန်အတွက် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အားလုံးကို ကူဆေးပေးရုံမှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ထို့နောက် သူသည် ရှစ်ချင်းချင်းအတွက် ငါးအားလုံးကို ကူသတ်ပေးလိုက်ရပြန်သည်။
ရှယ်လီက ပြောလိုက်၏။ “ကျန်တာ ကျွန်မတို့ တာဝန်ထားလိုက်။ မီမီလေးနဲ့ ကျွန်မ ချက်လိုက်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရေခဲမုန့်က လုပ်ပြီးနေပြီပဲ။”
လုပ်ပြီးရုံတင် မကပေ။ ကုန်ခါနီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှမ့်နန်နန် ဆိုသည့် ဝက်ပုတ်မလေးသည် သူမ လုပ်သမျှ ရေခဲမုန့်တိုင်းကို စားပစ်သည်။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိသော်လည်း သူမ လုပ်သည့် ရေခဲမုန့်သည် အထူးပင် အရသာ ရှိနေသည်။
နင်ဟန်က သတိပေးလိုက်၏။ “သမီးလေး ဗိုက်ဝနေပြီနော်။ နောက်ကျမှ အရသာရှိတာတွေ မစားနိုင်ရင် အမေ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့။”
ရှမ့်နန်နန်က လျှာထုတ်ပြလိုက်၏။ ဟင်းပွဲတွေက အရသာရှိမှာ မှန်သော်လည်း ထိုအရာက အနာဂတ် ကိစ္စဖြစ်သည်။ လောလောဆယ်တွင် ရေခဲမုန့်က အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေဆဲပင်။
ရှမ့်လန်သည် ဝိုင်နှစ်ခွက် ယူကာ ဂရက်ဂိုရီ ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် ထိုနေရာတွင် ငေးငိုင်စွာ ရပ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ ဓာတ်ခွဲခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူ၏ ခြေလက်များကို မည်သည့်နေရာတွင် ထားရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။ တခြားနေရာသို့ သွားရန်မပြောပါက သူသည် မိုးချုပ်သည်အထိ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေမည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။
ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။ “အပြင်ထွက်ပြီး ထိုင်ရအောင်။”
ဂရက်ဂိုရီက ပြန်ဖြေသည်။ “ဟုတ်... ကျေးဇူးပါ ဖေဖေ”
သူသည် ရှမ့်လန်၏အနောက်မှ လိုက်ပါသွားပြီး လသာဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သားအဖ နှစ်ယောက်သည် လသာဆောင်ရှိ ကုလားထိုင်များပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ကြ၏။ ရှမ့်လန်က ဝိုင်တစ်ခွက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဂရက်ဂိုရီသည် အလိုအလျောက် လှမ်းယူလိုက်ပြီး ကော်ဖီသောက်သကဲ့သို့ တစ်ငုံတည်း မော့ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် တုန်တက်သွား၏။ “ဘာ... ဘာကြီးလဲ ဒါက။”
ဤအရာက သူ ပထမဆုံးအကြိမ် အရက်သောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ အသက် သုံးဆယ်အရွယ်ကျမှ ပထမဆုံး အကြိမ် သောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် အရက်ကို ကောင်းကောင်း မသောက်နိုင်ပေ။ သောက်ပြီးသည်နှင့် မူးသွားခဲ့သည်။
ဂရက်ဂိုရီက ပြောလိုက်၏။ “ဝါး... ဒီအရာက နတ်ဆိုးပဲ။ လုံးဝ မထိသင့်ဘူး။ ဒါက သားရဲ့ ဉာဏ်ပညာနဲ့ အချိန်တွေကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်။”
ဂရက်ဂိုရီက ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း ပြောပြီးသည်နှင့် နောက်ထပ် တစ်ငုံ ထပ်သောက်လိုက်ပြန်သည်။
ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ အနုပညာရှင်တွေက ဒါကို ကြိုက်ကြတယ်။”
ဂရက်ဂိုရီက ပြောလိုက်သည်။ “အနုပညာရှင်တွေက ရူးသွပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သားတို့ သိပ္ပံပညာရှင်တွေက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ဖို့ လိုအပ်တယ်။”
ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏ “ငါက အရူးတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းလီကတော့ ကျိုးကြောင်း ဆီလျော်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။”
ဂရက်ဂိုရီက ပြောလိုက်သည်။ “မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သား ထင်တာတော့ ကျန်းလီက ဖေဖေ့ထက် ပိုရူးလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အစွန်းရောက်အောင် ရူးသွပ်တာ။ ဒါကြောင့် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်။”
အရက်သည် အမှန်တကယ်ပင် ဆန်းကြယ်သော အရာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဂရက်ဂိုရီအား ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ပြောထွက်စေခဲ့၏။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူသည် သိပ္ပံပညာအကြောင်းမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့် အရာကိုမှ ပြောလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ဂရက်ဂိုရီသည် ကျန်းလီကို တစ်ခါမှမတွေ့ဖူးသကဲ့သို့ ဆက်ဆံဖူးခြင်းလည်း မရှိပေ။ သို့သော်ငြား သူသည် ကျန်းလီအကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိနားလည်နေပုံ ရ၏။
ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်သည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ငါ မင်းကို ပြောခဲ့တဲ့ကိစ္စ မင်း စိတ်ထဲ ရှိစေးလား။”
ဂရက်ဂိုရီက ပြောလိုက်၏။ “မိန်းမယူဖို့ ကိစ္စလား။ သား ရှာဖွေကြည့်နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကျုပ်နဲ့ တန်တဲ့သူက အရမ်း ရှားလွန်းနေတယ်။”
ယခင်က အရမ်းရှက်တတ်သော်လည်း ယခု အရက်သောက်ပြီးနောက် ဂရက်ဂိုရီ၏ လေသံက ရိုင်းစိုင်းလာခဲ့ သည်။ သို့သော်ငြား ရှမ့်လန်သည် ဂရက်ဂိုရီ ဆိုလိုသည်ကို နားလည်သည်။ သူနှင့် တန်သည်ဟု ပြောခြင်းမှာ နောက်ခံမျိုးရိုးအကြောင်း မဟုတ်သလို အလှအပနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အကြောင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ အိမ်ထောင်ဖက်၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးအကြောင်းသာ ဖြစ်သည်။
ရှမ့်လန်က မေးလိုက်၏။ “မင်း အချစ်ကြောင့် လက်ထပ်မှာလား။”
“အချစ်...” ဂရက်ဂိုရီက ပြောလိုက်သည်။ “သုတေသန ပရောဂျက် တစ်ခုတည်းမှာ လုပ်နေတဲ့ သားတို့ နှစ်ယောက်ကြားက ပြင်းထန်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုနဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့်လား။ ဒါဆိုရင်တော့ သားတို့ လက်ထပ် ရမှာပေါ့။ အဲဒီလို လက်ထပ်ခြင်းမျိုးက တစ်ပေါင်းတစ် ညီမျှခြင်း နှစ် ထက် ပိုပါတယ်။ သားတို့က တစ်ခုခု ဖန်တီးနိုင်မှာပါ။”
“ကောင်းပြီ။ မင်း အဲဒါကို အချစ်လို့ ထင်ရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ။”
ရှမ့်လန်၏မိသားစုသည် ကြီးမား ကျယ်ပြန့်သည့်အတွက် မည်သည့်ကလေးကိုမဆို လက်ခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ထိုကလေးသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေလျှင်တောင်မှပေါ့။
ဂရက်ဂိုရီက မေးလိုက်သည်။ “ဖေဖေ... နောက်ထပ် တစ်ခွက်လောက် ရနိုင်မလား။”
ရှမ့်လန်သည် ပုလင်းကို ယူလိုက်ပြီး နောက်ထပ် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ ဂရက်ဂိုရီသည် သုံးပုံတစ်ပုံခန့် သောက်လိုက်၏။ ပြီးနောက် ပြော၏။ “ဒါက နတ်ဆိုးပဲ။ နောင်ကျရင် လုံးဝ မထိရဘူး။ မထိရဘူး။”
ထို့နောက် သူသည် နောက်ထပ် သုံးပုံတစ်ပုံ ထပ်သောက်လိုက်ပြန်၏။ မကြာမီမှာပဲ တတိယ ဝိုင်ခွက် ကုန်သွားခဲ့သည်။
ဂရက်ဂိုရီသည် ရုတ်တရက် ရှမ့်လန်ကို လေးနက်စွာ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “အဖေ... သားကို မွေးဖွားပေးခဲ့တဲ့အတွက်၊ ဒီလို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ဖေဖေနဲ့ မေမေ့ကို အရမ်း အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
သိပ္ပံပညာရှင် တစ်ယောက်က အရက်သောက်ပြီးနောက် ကဗျာဆရာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်လား။ ရှမ့်လန်သည် နောက်တစ်ခွက် ထပ်ငှဲ့ပေးလိုက်ပြီး သားအဖ နှစ်ယောက် ခွက်ချင်း တိုက်လိုက်ကြသည်။
ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။ “ငါ့မှာ သားတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ မင်းအစ်ကို ရှမ့်ယီက အရမ်း ထူးချွန်တယ်။ သူက အင်ပါယာရဲ့ ပြီးပြည့်စုံလုနီးပါးဖြစ်တဲ့ ဆက်ခံသူပဲ။ သူက ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်ယူမှုပေါ့။”
သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အခု မင်းကလည်း ငါ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဂုဏ်ယူမှုတွေထဲက တစ်ခု ဖြစ်လာပြီ။ အနာဂတ်မှာ လောကကြီးအတွက် မင်းရဲ့ပံ့ပိုးမှုက မင်းအစ်ကိုထက် မလျော့နည်းစေရဘူး။ သာတောင် သာလွန်လိမ့်မယ်။ တစ်နေ့ကျရင် လူတွေက ပြောကြလိမ့်မယ်။ မင်းက ရှမ့်လန်ရဲ့သားမဟုတ်ဘဲ ငါက ဂရက်ဂိုရီရဲ့ အဖေပါလို့။”
ဂရက်ဂိုရီသည် နောက်ထပ် တစ်ငုံ မော့သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် စားပွဲပေါ်တွင် မှောက်လျက် ငြိမ်သက်သွား၏။ သူ လုံးဝ မူးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မူးနေသော ဂရက်ဂိုရီသည် စားပွဲပေါ်တွင် မှောက်လျက် ငိုကြွေးရင်း ပြောလိုက်၏။
“ဖေဖေ... ဖေဖေ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာရမယ်နော်။ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာရမယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင် သားတို့မှာ အနာဂတ် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။” သူသည် ဘဝတွင် တစ်ခါမှ မငိုခဲ့ဖူးပေ။ အမှန်စင်စစ် သူ တစ်ခါမှလည်း မမူးခဲ့ဖူးပေ။
ရှမ့်လန်သည် ဂရက်ဂိုရီ၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ ဟင်းချက် ရမည့် အချိန် ရောက်နေပြီ။
ထို့နောက်တွင် မိသားစုသည် ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့ဖွယ် ညစာကို အတူတကွ သုံးဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ဂရက်ဂိုရီသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် မူးမှောက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဟောက်သံများပင် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေလျက် ရှိ၏။
ရှမ့်နန်နန်သည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် စိတ်ကောက်ကာ ထိုင်နေသည်။ သူမ အလွန်တရာ နောင်တရ နေမိ၏။ ယနေ့တွင် ဤမျှ အရသာရှိသော ဟင်းပွဲများ ရှိမည်မှန်းသာ ကြိုသိခဲ့ပါက သူမ ရေခဲမုန့် အများကြီး စားခဲ့မိမည် မဟုတ်ပေ။ ယခုမူ သူမ ဗိုက်ပြည့်နေပြီဖြစ်ရာ အရသာရှိသော အစားအစာများကို မစားနိုင်တော့ချေ။
မိခင်ဖြစ်သူ နင်ဟန်က ထိုအဖြစ်ကို မြင်ချိန်မှာတော့ ပြုံးစစဖြင့် ပြောသည်။ “မေမေ ပြောသားပဲ။”
ရှမ့်လန်သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် သွေးသားရင်းချာများ ဖြစ်ကြသည်။
“ဘိုးဘိုး နဲ့ ဘွားဘွား အတွက်...”
“အဘိုး နင်ယွမ်ရှန်း၊ အဘိုး နဲ့ အဘွား အတွက်...”
“အမေ၊ အဒေါ်၊ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်မကြီး နဲ့ ညီမလေး အတွက်...”
မိသားစုသည် စကားစမြည် ပြောဆိုရင်း အယ်လ်ကိုဟော ပါဝင်မှုနည်းသော ဝိုင်ကို သောက်နေခဲ့ကြသည်။ ခွက်ချင်းတိုက်သံများကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ ဂရက်ဂိုရီသည် ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့ရှိ ခွက်ကို မြှောက်လိုက်၏။
“အဖေ့ အတွက်... လောကကြီး အတွက်... အနာဂတ် အတွက်...”
ထို့နောက် သူသည် တစ်ငုံတည်း မော့ချလိုက်သည်။ “ဒါက နတ်ဆိုးပဲ။ မသောက်ရဘူး။ လုံးဝ မသောက်ရဘူး။”
ထို့နောက် သူသည် ဆိုဖာပေါ်သို့ ပြန်လည် ခွေကျသွားပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့၏။
ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်သည်။ “ယောင်ယောင်... ပုံဆွဲစက္ကူကို ယူပြီး ဒီနေ့မြင်ကွင်းကို ဆွဲထားလိုက်။”
ယောင်ယောင်သည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ကာ ပုံဆွဲစက္ကူကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူမသည် လွန်စွာ လျင်မြန်စွာ၊ သေသပ်လှပစွာ ဆွဲနိုင်စွမ်း ရှိ၏။ နာရီဝက်ပင် မကြာလိုက်ဘဲ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လုံး ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ အရောင်စုံလင်သော ပန်းချီကားတစ်ချပ် ဖြစ်၏။
ထိုပန်းချီကားထဲတွင် ရှမ့်လန်၏ မိသားစု ထမင်းစားနေပုံ၊ ကျယ်လောင်စွာ ဟောက်နေသော ဂရက်ဂိုရီ၊ ရှမ့်လန်၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ထိုင်ကာ လူကြီးများ စားသောက်နေသည်ကို ကြည့်နေသော ရှမ့်နန်နန် တို့ ပါဝင်သည်။ ထို့အပြင် ပန်းချီဆွဲနေသော သူမကိုယ်တိုင်လည်း ပါဝင်သည်။
ပို၍ ဆန်းကြယ်သည်မှာ ပန်းချီကားထဲရှိ ယောင်ယောင် ဆွဲနေသော ပန်းချီကားထဲ၌လည်း ရှမ့်လန်၏ မိသားစု ထမင်းစားနေပုံ ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ပန်းချီကားထဲတွင် ပန်းချီကား... ထိုပန်းချီကားထဲတွင် နောက်ထပ် ပန်းချီကားတစ်ချပ်... ထိုအရာသည် အဆုံးအစမရှိ သွားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။
ထို့နောက် ယောင်ယောင်သည် ထိုပန်းချီကားကို အမည်ပေးလိုက်သည်။ “သာမန် မိသားစု ညစာစားပွဲ”
ဟုတ်ပေသည်။ ထိုအရာသည် နောက်ဆုံးညစာ မဟုတ်ဘဲ သာမန် ညစာစားပွဲ တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ “နောက်ဆုံးညစာ” ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို လုံးဝ ဖျောက်ဖျက်ပစ်ရန် သူမသည် ပန်းချီကားထဲတွင် ပန်းချီကားကို ထပ်ဆင့်ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အဆုံးအစမရှိ ဖြစ်နေမည် ဆိုပါက ဤထမင်းစားပွဲ သည် ဘယ်တော့မှ ပြီးဆုံးမည်မဟုတ်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူသည် ဘေးကင်းစွာဖြင့် သေချာပေါက် ပြန်လာနိုင်လိမ့်မည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရ၏။
ထမင်းစားပြီးနောက် သူတို့သည် အချိုပွဲနှင့် ရေခဲမုန့်များကို စားခဲ့ကြ၏။ ထိုအချိန်တွင် ရှမ့်နန်နန်သည် အစာအနည်းငယ် ကြေသွားပြဖြစ်သောကြောင့့်် ဗိုက်ပြန်ဆာလာခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား အရသာရှိသော အစားအစာများ အားလုံး ကုန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလှသည်။
မိသားစုသည် အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးများကိုသာ ပြောဆိုနေခဲ့ကြသည်။ တိုင်းပြည်အရေးကို တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ကြသလို ရှမ့်လန် ဆင်နွှဲတော့မည့် နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲ အကြောင်းကိုလည်း တစ်ခွန်းမှ မဟကြပေ။
“ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်...”
ခေါင်းလောင်းသံ ဆယ်ချက် မြည်လာခဲ့သည်။ ည ဆယ်နာရီ တိတိ ရှိပြီ ဖြစ်၏။ ရှမ့်နန်နန်သည် ငိုက်မြည်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရှမ့်လန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။ “ကဲ... ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပါပဲ။ သွားတော့မယ်။”
နင်ဟန်က မေးလိုက်သည်။ “အခု သွားတော့မလို့လား။”
ရှယ်လီက ဝင်ပြော၏။ “စောစော ပြန်လာခဲ့နော်။”
ရှမ့်လန်သည် ခရီးဝေး တစ်ခု ထွက်သွားသကဲ့သို့သာ ရှိပြီး လောကကြီး၏ ကံကြမ္မာကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲရန် သွားခြင်းမျိုးနှင့် မတူပေ။
“ကောင်းပြီ။ မင်းတို့လည်း စောစော အိပ်ကြတော့။” ရှမ့်လန် ထရပ်လိုက်ပြီး မိသားစုကို လက်ပြ နှုတ်ဆက်သည်။ မည်သည့် မှာကြားချက်၊ မည်သည့် လေးနက်သော နှုတ်ဆက်စကားမှ မရှိခဲ့ပေ။
နင်ဟန်က ပြောလိုက်သည်။ “ဖေဖေ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်အုံးလေ။”
ရှမ့်နန်နန်၏ မျက်လုံးများသည် ဝေဝါးနေပြီ ဖြစ်၏။ သူမသည် ငိုက်မြည်းစွာဖြင့် လက်ပြလိုက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူ၏ လည်ပင်းကို ဖက်ကာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့၏။
“တာ့တာ... ဖေဖေ”
... ...