အခန်း (၁၃၉၅-၁၃၉၆)

အပိုင်း (၁၃၉၅)

အမှန်စင်စစ် ရှေးဟောင်းလူသားသစ် သုံးသိန်းအတွက် ဤအရာသည် ပြည်နှင်ဒဏ် ပေးခံရသကဲ့သို့လည်း ဖြစ်သည်။

ကြီးမားသော ရင်ပြင်ကြီးထဲတွင် ရှေးဟောင်းလူသားသစ် သုံးသိန်းမှလွဲ၍ ရှမ့်လန်တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ သာမန်ပြည်သူများ မရှိ၊ နိုင်ငံတော် ဝန်ကြီးချုပ်နှင့် အတိုင်ပင်ခံ လွှတ်တော်ပင် မရှိပေ။ ဤသည်မှာ ရှေးဟောင်းလူသားသစ်များအပေါ် ထားရှိသော ရှမ့်လန်၏ လေးစားမှု ဖြစ်သည်။

သူတို့ကို ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခြင်းသည် လောကငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် ဖြစ်သလို သူတို့ ရှင်သန်ရပ်တည်ရေး အတွက်လည်း ဖြစ်၏။

'ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ကို လေလွင့်ခွေးတွေလို ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးတဲ့အကြောင်း သာမန်လူသားတွေကို ကျုပ် မြင်ခွင့်မပေးဘူး။'

ရှမ့်လန် ဘာမှ မပြောပေ။ သူ့လက်ကို ပေါ့ပါးစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ ရှေးဟောင်းလူသားသစ်တိုင်း၏ ဦးနှောက် ထဲမှ ငရဲသလင်းကျောက်များသည် လေထဲသို့ ပျံတက်လာပြီး စုစည်းသွားကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အပြာရောင် တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခုသဖွယ် ရင်ပြင်၏ ကောင်းကင်ယံတွင် လှိုင်းထနေသည်။

ရှမ့်လန်သည် လက်ဖဝါးကို လှည့်ပြီး ညင်သာစွာ ဆုပ်လိုက်သည်။ ဤဧရာမ ငရဲသလင်းကျောက်ကြီးသည် စတင် ဖိသိပ်ခံလိုက်ရ၏။ အဆုံးစွန်ထိ ဖိသိပ်ခံရချိန်မှာတော့ အချင်း တစ်လက်မပင် မရှိသော စိန်တုံးကဲ့သို့သော အရာဝတ္ထုတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားခဲ့သည်။ ရှေးဟောင်းလူသားသစ် သုံးသိန်း၏ ငရဲသလင်းကျောက်များသည် ဤတစ်ခုတည်းသော အရာဝတ္ထုအဖြစ် စုစည်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ရှမ့်လန်သည် ဤငရဲသလင်းကျောက်ကို ယူလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကောက်ထဲတွင် ထည့်လိုက်သည်။

“ကောင်းကင်ခံတပ်ပေါ် တက်ကြ... သွားကြစို့။” ရှမ့်လန်၏ အမိန့်ဖြင့် ရှေးဟောင်းလူသားသစ် သုံးသိန်းသည် ဧရာမ ကောင်းကင်ခံတပ်ကြီး ရာပေါင်းများစွာပေါ်သို့ သေသပ်ညီညာစွာ တက်ရောက်သွားကြ၏။

ဤကောင်းကင်ခံတပ်ကြီးများသည် ကောင်းကင်ယံတွင် တန်းစီလိုက်ကြပြီးနောက် တောင်ဘက်၊ ကျယ်ပြောလှသော သဲကန္တာရဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျံသန်းသွားကြသည်။

... ...

ကျန်းလီ သေဆုံးပြီးနောက် ဤကမ္ဘာ၏ လောကစွမ်းအားသည် ဆက်လက် ညှိုးနွမ်းနေခဲ့သည်။ အမှန်စင်စစ် သေဆုံးမှုနှုန်းသည် အရှိန်မြှင့်လာခဲ့၏။ လောကကြီးသည် ပိုမိုအေးစက်လာပြီး လေထု ပိုမိုပါးလွှာလာခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လေထုအများအပြားသည် နှင်းများအဖြစ် ငွေ့ရည်ဖွဲ့ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသောကြောင့်ပင်။

အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ ဖြစ်ရသနည်း။ ကျန်းလီ သေဆုံးသွားသောကြောင့် ငရဲသလင်းကျောက် အားလုံး ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားသည်။ ထို့အပြင် ရှမ့်လန်သည် အန္တိမနဂါး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ဖြစ်စဉ်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

အမှန်စင်စစ် အမှောင်ဘုရင်မ ငရဲသလင်းကျောက်နှင့် တိုက်မိစဉ်က ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အပေါက်ကြီးသည် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ငရဲသလင်းကျောက်၏ တစ်ဖက်သည် ရူးသွပ်စွာ ဝါးမျိုနေပြီး အခြားတစ်ဖက်သည် အဆက်မပြတ် ယိုစိမ့်နေ၏။ ဤအခြေအနေက မျှခြေအနည်းငယ်ကို ထိန်းသိမ်းပေးထားသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက လောက၏ အပူချိန်သည် ပိုမိုနိမ့်ကျသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော်ငြား နောက်ဆုံးတွင် စွမ်းအင်များကို ဂြိုလ်အူတိုင်နှင့် မန်တယ်လွှာ ဆီသို့ ပြန်ပေးရမည် ဖြစ်၏။ မဟုတ်ပါက ဂြိုလ်အူတိုင်နှင့် မန်တယ်လွှာ တစ်ခုလုံး အေးခဲသွားချိန်မှာတော့ ဂြိုဟ်တစ်လုံးလုံးသည် လုံးဝ သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။ အနာဂတ်တွင် ဂြိုလ်အူတိုင်နှင့် မန်တယ်လွှာကို ပြန်လည်မီးရှို့ပြီး ဂြိုလ်အူတိုင်ကို ပြန်လည်လည်ပတ်စေရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ဂြိုလ်အူတိုင် လည်ပတ်မှု ရပ်တန့်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဂြိုဟ်တစ်ခုလုံးသည် သံလိုက်စက်ကွင်း ဆုံးရှုံးသွားပေလိမ့်မည်။ ထိုအခါ နေမုန်တိုင်းများ၏ တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရပေတော့မည်။ ထိုအရာသည် ကပ်ဘေးကြီး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ လောလောဆယ်တွင် ဤမြို့ကြီးများ၏ အမိုးခုံး စွမ်းအင်ဒိုင်းများသည် နေ့စဉ် ဖြစ်ပေါ်နေသော နေမုန်တိုင်းများကို ခံနိုင်ရည် မရှိကြပေ။

ကျန်းလီ သေဆုံးပြီးနောက် ကျန်းမင်နှင့် အခြားရှေးဟောင်းလူသားသစ်များသည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက် ကြသော်လည်း နုရှောင့်မြို့တော်သည် အမိုးခုံးမြို့တော်အားလုံးနီးပါးကို အောင်မြင်စွာ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်ငြား အမိုးခုံးမြို့တော်အများစုသည် နျူကလီးယား စွမ်းအင်ဖြင့် အစားထိုးမည့်အစား ငရဲသလင်းကျောက် စွမ်းအင်ဒိုင်းများကိုသာ အသုံးပြုနေကြဆဲ ဖြစ်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ငရဲသလင်းကျောက်များသည် လုံးဝ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့နေပြီး အစားထိုး၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် အကယ်၍ ရှမ့်လန်သာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုလောက် ကြာမှ နိုးလာခဲ့ပါက ဂြိုဟ်၏ အူတိုင်သည် အမှန်တကယ် အစိုင်အခဲ ဖြစ်သွားကောင်း ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

... ...

ရှမ့်လန်သည် နဂါးကို စီးနင်းလျက် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ကျန်းလီ၏ နန်းတော်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ထိုအရာသည် လောကပေါ်ရှိ မည်သည့် တောင်ထက်မဆို မြင့်မားပြီး မီးတောက် မြို့တော်ထက်ပင် ကြီးမား၏။

နန်းတော်ထဲတွင် အလွန်များပြားသော ရှေးဟောင်းရုပ်သေး စစ်သည်တော်များသည် သေသပ်ညီညာစွာ ရပ်နေကြဆဲ ဖြစ်၏။ ကျန်းလီသေဆုံးပြီးနောက် သူတို့သည် ကွပ်ကဲမှုအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် စက်ရုပ်များကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ထာဝရ ရပ်နေကြ၏။ ဤသန်းပေါင်းများစွာသော ရှေးဟောင်းရုပ်သေး စစ်သည်တော်များသည် အနာဂတ်တွင် ကြီးမားသော ကုန်ထုတ်စွမ်းအားစု ဖြစ်လာပေ လိမ့်မည်။

ကျန်းလီ၏ အမှောင်ပလ္လင်ပေါ်တွင် အပေါက်တစ်ပေါက် ရှိနေသည်။ စွမ်းအင်များ အဆက်မပြတ် ယိုစိမ့်ထွက်နေပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ကာ ပြိုင်ဘက်ကင်း လှပသော အလင်းရောင်များကို ထုတ်လွှတ် နေ၏။

ရှမ့်လန်သည် နဂါးကို စီးနင်းလျက် အမှောင်နန်းတော်ဆီသို့ ရောက်လာချိန်မှာတော့ သန်းပေါင်းများစွာသော ရှေးဟောင်းရုပ်သေး စစ်သည်တော်များသည် မလှုပ်မရှား ရှိနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ရှမ့်လန်သည် နန်းတော်၏ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး လှေကားထစ်များအတိုင်း တစ်ဆင့်ချင်း တက်လှမ်းသွားခဲ့၏။ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြီးထွားလာသည်။ အမှောင်ပလ္လင်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူသည် ယခင်က ကျန်းလီကဲ့သို့ တောင်တစ်လုံးမျှ မြင့်မားနေပြီ ဖြစ်၏။

ထို့နောက် သူသည် အမှောင်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်လိုက်၏။ ထိုခဏတွင် ရှမ့်လန်သည် လောကပေါ်ရှိ စွမ်းအားအားလုံးကို ရရှိသွားခဲ့သည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

လောကကြီးတစ်ခုလုံး၏ အမိုးခုံးမြို့တော် ၂၀၀၊ သောင်းချီသော ငရဲသလင်းကျောက် လှိုဏ်ခေါင်းများ၊ သောင်းချီသော ငရဲ စူးစမ်းလေ့လာရေးယာဉ်များ၊ သန်းချီသော ငရဲသလင်းကျောက် စွမ်းအင်စနစ်များသည် ရှမ့်လန်၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာကြ၏။

အဆုံးအစမဲ့သော သတင်းအချက်အလက်များပင် ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှမ့်လန်သည် အန္တိမနဂါး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို ပြီးမြောက်ထားပြီးဖြစ်၏။ မဟုတ်ပါက ဤမျှများပြားသော အချက်အလက်များ ဝင်ရောက်လာခြင်းကြောင့် သူ၏ ဦးနှောက် ချက်ချင်း ပျက်စီးမသွားလျှင်တောင် ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်ကို နေရာပေးရပေလိမ့်မည်။

ကျန်းလီ အဘယ်ကြောင့် အမှောင်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။ ထိုစဉ်က သူသည် ပင့်ကူအိမ်အလယ်တွင် ရှိနေသော ပင့်ကူဧကရာဇ်ကဲ့သို့ပင်။

ရေမတွက်နိုင်သော ငရဲသလင်းကျောက် လမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် လောကကြီးတစ်ခုလုံး၏ စွမ်းအင်နှင့် စနစ်ကို ထိန်းချုပ်နေခဲ့ရသည်။ စွမ်းအင် မည်မျှ စုပ်ယူရမည်၊ အမိုးခုံးမြို့တော်များ ရှင်သန် ရပ်တည်ရေးအတွက် စွမ်းအင် မည်မျှ ထုတ်လွှတ်ရမည်ကို သူ တာဝန်ယူခဲ့ရသည်။

ကျန်းလီ မထွက်ခွာမီတွင် လောကအခြေခံ အစီအမံများကို ထိန်းချုပ်ရန်နှင့် လောကစွမ်းအင်ကို ထိန်းသိမ်းရန် သူ၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ဝိညာဉ်ဦးနှောက်တုတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ ရှမ့်လန်သည် ထိုအမှောင်ပလ္လင်ထက်တွင် ထိုင်နေ၏။ သူသည် စွမ်းအားအားလုံးကို ရရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ အမိုးခုံးမြို့တော် ၂၀၀ နှင့် လူသန်းပေါင်းများစွာ၏ ကံကြမ္မာကိုသာမက မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း အောက်ဘက်ရှိ ဧရာမလျှို့ဝှက် အခြေစိုက်စခန်းကိုပါ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့၏။

ထိုစခန်းအတွင်း၌ ဧရာမ အာကာသယာဉ် သုံးစင်း ရှိနေ၏။ ကျန်းလီရှိစဉ်က မရေမတွက်နိုင်သော ရှေးဟောင်းရုပ်သေး စစ်သည်တော်များသည် သူ၏ အမိန့်အတိုင်း အာကာသယာဉ်များကို တည်ဆောက် ခဲ့ကြသည်။

ကျန်းလီ မရှိတော့သည့်အခါ သန်းပေါင်းများစွာသော ရှေးဟောင်းရုပ်သေး စစ်သည်တော်များ သည် မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်နေကြသည်။ ဤအာကာသယာဉ် သုံးစင်းမှာ မပြီးစီးသေးပေ။ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း အောက်ဘက်ရှိ လျှို့ဝှက် အခြေစိုက်စခန်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နားထား၏။

ထို့နောက် ရှမ့်လန်သည် ဝိညာဉ်ဦးနှောက်တု၏ အချက်အလက်များကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းလီသည် အာကာသယာဉ် လေးစင်း တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး အာကာသယာဉ် အမှတ် (၁) သာလျှင် ပြီးစီးခဲ့ကြောင်း တွေ့ရ၏။ ထိုအရာသည် ရှေးကျပြီး သေးငယ်ကာ စမ်းသပ်မှုအဆင့်သာ ရှိသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ပြီးစီးခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ထိုယာဉ်သည် ဤနေရာတွင် မရှိတော့ပေ။ ဤလောကတွင် မရှိတော့ချေ။ ဘယ်ရောက်သွား သနည်းဆိုသည်ကို လုံးဝ မသိရပေ။ ဝိညာဉ်ဦးနှောက်တု ထဲတွင် မှတ်တမ်း မရှိချေ။

ရှမ့်လန်သည် ပထမဆုံး အမိန့်ကို ပေးလိုက်သည်။

“ငရဲသလင်းကျောက် အားလုံး... ဝါးမျိုခြင်း ရပ်တန့်ကြ။ အမိုးခုံးမြို့တော် အားလုံး... နျူကလီးယား စွမ်းအင်အူတိုင်နဲ့ အလှည့်ကျ အစားထိုးကြ။”

ရှမ့်လန်သည် ငြင်းပယ်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ့အမိန့်ကို အမှန်တကယ် ဆန့်ကျင်နေကြသည်။ ငရဲသလင်းကျောက်များက သူ့ကို ဆန့်ကျင်နေရုံသာမက ဝိညာဉ်ဦးနှောက်တုကပါ သူ့ကို ဆန့်ကျင်နေသည်။ သူတို့သည် ရှမ့်လန်ကို သွေးဆောင်ဖြားယောင်းရန်ပင် ကြိုးစားနေကြ၏။

“အရှင်... ကျုပ်တို့ရဲ့ ကြီးမြတ်သော သခင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဝါးမျိုခြင်းကို မရပ်တန့်ပါနဲ့။ အရှင်က အရှင်ကျန်းလီထက် ပိုကြီးမြတ်ပါတယ်။ အရှင်က လောကအရှင်သခင် ဖြစ်လာနိုင်ရုံသာမက မရေမတွက်နိုင်သော စကြာဝဌာတွေကိုလည်း သိမ်းပိုက်နိုင်ပြီး ကြီးမားတဲ့ အင်ပါယာကြီးတစ်ခုကို တည်ထောင်နိုင်ပါတယ်။

ကျုပ်တို့ရဲ့ ကြီးမြတ်သော အရှင်... အရှင်က စစ်နိုင်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကမ္ဘာမြေကို မပြန်ချင်ဘူးလား။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကမ္ဘာမြေဂြိုဟ်ပြာက အရှင့်ထိန်းချုပ်တဲ့ဂြိုဟ်တွေထဲက တစ်ခု ဖြစ်လာမှာပါ။ အရှင်က ဒီကမ္ဘာရဲ့ ဧကရာဇ် ဖြစ်ရုံသာမက ကမ္ဘာမြေဂြိုဟ်ပြာရဲ့ဧကရာဇ်လည်း ဖြစ်လာမှာပါ။

ကျုပ်တို့ရဲ့ အိပ်မက်က ကြယ်တာရာသမုဒ္ဒရာကို သိမ်းပိုက်ဖို့ပါ။ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ အရှင်က မြေကြီးပေါ်မှာ ရပ်ပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရင် အရှင့်မြင်ကွင်းထဲက ကြယ်တွေအားလုံးဟာ အရှင့်ရဲ့ ပိုင်နက် နယ်မြေတွေ ဖြစ်နေမှာပါ။”

ဤစကားသည် အလွန်ပင် မောက်မာလွန်းလှသည်။ ဂျင်ဂျစ်ခန်၏ “ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံးက ကျုပ်ရဲ့ စားကျက်မြေ ဖြစ်တယ်။” ဆိုသောစကားကို အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ပုံစံပင် ဖြစ်နေသည်။

“အရှင်ရှမ့်လန်... အရှင်က ကျန်းလီထက် ကျုပ်တို့ကို အုပ်ချုပ်ဖို့ ပိုသင့်တော်ပါတယ်။ အရှင်က ကျန်းလီထက် ကြယ်တာရာတွေရဲ့ သခင်ဖြစ်ဖို့ ပိုသင့်တော်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အရှင်က အန္တိမနဂါး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ကို ပြီးမြောက်ခဲ့လို့ပါ။ အရှင်က အချိန်နဲ့ ဟင်းလင်းပြင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို ပြီးမြောက်ခဲ့လို့ပါ။

ကြယ်တာရာသမုဒ္ဒရာကို သိမ်းပိုက်ဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ။ ကောင်းကင်ပေါ်က ကြယ်တွေကို အုပ်စိုးဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ။ ကျုပ်တို့ရဲ့ ကြီးမြတ်သော အရှင် .... အနာဂတ်မှာ ကျုပ်တို့က အရှင့်ကို နဂါးငွေ့တန်း ဧကရာဇ် လို့ ခေါ်ရမလား မသိပါဘူး။”

ငရဲသလင်းကျောက်များနှင့် ဝိညာဉ်ဦးနှောက်တုသည် ရှမ့်လန်ကို အစွမ်းကုန် ပြုစားရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ အမှန်စင်စစ် သူတို့သည် စကားပြောနိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။ စွမ်းအင်လှိုင်းများကို တိုက်ရိုက် ထုတ်လွှတ်ပြီး ဆက်သွယ်နေခြင်းသာ ဖြစ်၏။

ရှမ့်လန် ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “သေချာတာပေါ့။ ကျုပ် ကြယ်တာရာ သမုဒ္ဒရာကို သိမ်းပိုက်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့လို နည်းလမ်းမျိုးနဲ့ မဟုတ်ဘူး။ အနာဂတ်မှာ ကျုပ် ကမ္ဘာမြေဂြိုဟ်ပြာကို ပြန်သွားကောင်း သွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့လို နည်းလမ်းမျိုးနဲ့ မဟုတ်ဘူး။”

ထို့နောက် ရှမ့်လန်သည် အဆုံးအစမဲ့သော၊ စွမ်းအားကြီးမားသော စိတ်ဆန္ဒကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။ “ငရဲသလင်းကျောက် အားလုံး... ဝါးမျိုခြင်း ရပ်တန့်ကြ။”

“မလုပ်ဘူး။ မလုပ်ဘူး။ မလုပ်ဘူး။”

လောကတစ်ဝန်းလုံးရှိ ငရဲသလင်းကျောက်များသည် အစွမ်းကုန် ရုန်းကန် ငြင်းဆန်နေကြသည်။ သူတို့သည် ရှမ့်လန်ကို အလိုအလျောက် ခြိမ်းခြောက်လာကြသည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

လောကကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အေးခဲနေသည့် ပင်လယ်ပြင်များသည် လုံးဝ ကွဲအက်သွားကြသည်။ အဆုံးအစမဲ့သော ငလျင်များ လှုပ်ခတ်သွားကြ၏။ ငရဲသလင်းကျောက်များသည် ရှမ့်လန်၏အမိန့်ကို အလိုအလျောက် ဆန့်ကျင်ပြီး ဂြိုဟ်တစ်ခုလုံးနှင့် အတူတကွ ပျက်စီးသွားမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။

ဤအရာသည် ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် ဝင်နေပြီလား။ မည်သည့်အချိန်တည်းက နိုးထလာခဲ့သနည်း။

ယခင်က ရှမ့်လန်သည် ငရဲသလင်းကျောက် အများအပြားနှင့် ထိတွေ့ဖူးခဲ့သည်။ ထိုအရာတို့သည် ဝါးမျိုလိုစိတ်ဟူ၍သာ ရှိပြီး ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် မရှိခဲ့ကြပေ။ မရေမတွက်နိုင်သော ငရဲသလင်းကျောက်များ၏ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်မှုနှင့် ခုခံမှုတို့ကို ရင်ဆိုင်နေရသောကြောင့် ရှမ့်လန်သည် စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်လာသည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

အမှောင်ပလ္လင်ထက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော နျူကလီးယား ပေါင်းစည်းခြင်းနှင့် နျူကလီးယား ဖြိုခွင်းခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော နျူကလီးယား စွမ်းအင်သည် လျှပ်စစ်ကြာပွတ် တစ်ချောင်းကဲ့သို့ ငရဲသလင်းကျောက်များကို ရူးသွပ်စွာ ရိုက်နှက်တော့၏။

ဤငရဲသလင်းကျောက်များသည် နိဗ္ဗာနအဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း မပြီးမြောက်သေးပေ။ သူတို့သည် နျူကလီးယား စွမ်းအင်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ရှမ့်လန်၏ နျူကလီးယား ကြာပွတ်သည် လောကတစ်ခုလုံးရှိ ငရဲသလင်းကျောက်များကို ရိုက်နှက်လိုက်ရာ တစ်ခဏအတွင်း မိုင်သောင်းချီ ရှည်လျားသွားခဲ့သည်။

ရိုက်နှက်ပြီးနောက် ရှမ့်လန်သည် ဖိနှိပ်ရန် သူ၏ အဆုံးအစမဲ့ စိတ်ဆန္ဒကို နောက်တစ်ကြိမ် ထုတ်လွှတ် လိုက်ပြန်၏။

ခဏအကြာတွင်... ငရဲသလင်းကျောက်များသည် ဆက်လက် ခုခံခြင်းမပြုတော့ဘဲ နာခံစွာဖြင့် ဒူးထောက် လိုက်ကြသည်။

“ခင်ဗျားတို့အားလုံး... ဝါးမျိုခြင်း ရပ်တန့်ကြ။” ရှမ့်လန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

ငရဲသလင်းကျောက် အားလုံးနှင့် ငရဲစူးစမ်းလေ့လာရေးယာဉ် အားလုံးသည် ဤဂြိုဟ်၏ သက်စောင့်စွမ်းအားကို ဝါးမျိုခြင်းအား ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

ချက်ချင်းပဲ ရှမ့်လန်သည် စွမ်းအားကြီးမားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ဝိညာဉ်ဦးနှောက်တုကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်၏။

'ဖြစ်နိုင်တာက …. ဒါက တရားခံ ဖြစ်နေမလား။'

အပိုင်း (၁၃၉၆)

ကျန်းလီနှင့် ရှမ့်လန်တို့ လကမ္ဘာပေါ်တွင် အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲရန် အမှောင်ပလ္လင်ကို စွန့်ခွာသွား ခဲ့စဉ်က အခြေခံ အစီအမံများကို ထိန်းချုပ်ရန် ဝိညာဉ်ဦးနှောက်တုတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ ဤအရာကြောင့်ပင် ငရဲသလင်းကျောက်များ အလိုအလျောက် သိစိတ်နိုးထလာခြင်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤသည်မှာ ဉာဏ်ရည်တု သစ္စာဖောက်ခြင်း၏ ရှေ့ပြေးနိမိတ်ဟု ယူဆနိုင်သည်လား။

“မလုပ်ပါနဲ့။ မလုပ်ပါနဲ့။ မလုပ်ပါနဲ့။ အရှင်ရှမ့်လန်... အသက်ချမ်းသာပေးပါ။ အသက်ချမ်းသာပေးပါ။ ကျုပ်က အရှင့်ရဲ့ သစ္စာအရှိဆုံး ကျွန်ပါ။ အသက်ချမ်းသာပေးပါ။”

ခဏအကြာတွင် ငရဲသလင်းကျောက်များကို ထိန်းချုပ်ခဲ့ဖူးသော ဤဝိညာဉ်ဦးနှောက်တုသည် ရှမ့်လန်၏ ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် တိုက်ရိုက် ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် ငရဲသလင်းကျောက် အားလုံးသည် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ခုခံလိုစိတ် လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် ရှမ့်လန်သည် အဆုံးအစမဲ့သော ငရဲသလင်းကျောက်များကို ဆက်လက် ထိန်းချုပ်ပြီး သူတို့ ဝါးမျိုထားသော စွမ်းအင်များကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ထွေးထုတ်စေကာ ဂြိုဟ်၏ အူတိုင်နှင့် အပူချိန်ကို ပြန်လည် မြှင့်တင်ပေးရမည် ဖြစ်၏။ ဂြိုဟ်တစ်လုံးလုံး၏ ဂေဟစနစ်ကို ပြန်လည် ကုစားပေးရမည်။

သို့သော်ငြား ဤဖြစ်စဉ်သည် နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။ ငရဲသလင်းကျောက်များ ဝါးမျိုထားသမျှ စွမ်းအင်အားလုံးကို တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် ပြန်လည်ထွေးထုတ်ခိုင်း၍ မရနိုင်ပေ။ ထိုသို့ ပြုလုပ်လျှင် ဂြိုဟ်အတွက် ကပ်ဘေးကြီး ဖြစ်လာနိုင်ပြီး ဂြိုဟ်တစ်ခုလုံးကိုပင် စုတ်ပြဲသွားနိုင်၏။

သို့သော်ငြား ထိုသို့မပြုလုပ်မီ ရှမ့်လန်သည် သူ၏ မိသားစုကို ဦးစွာ လွှတ်ပေးရမည်။ ရှမ့်လန်၏ မိသားစုနှင့် ချစ်ရသူအားလုံးသည် အာကာသယာဉ် အမှတ် (၂) ပေါ်တွင် အကျဉ်းချခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

... ...

မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းတစ်ခုလုံးကို တူးဖော်ပြီး ဧရာမဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးထားသည်။ ဤနေရာသည် ယခင်က ကျန်းအင်ပါယာ၏ အရေးအကြီးဆုံး နေရာ ဖြစ်ခဲ့၏။

ကျန်းလီသည် ဤနေရာတွင် စမ်းသပ်မှု အမျိုးမျိုးကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် အာကာသယာဉ် တည်ဆောက်ခြင်းကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ယခုအချိန်အထိ ကျန်းလီသည် အာကာသယာဉ် စုစုပေါင်း လေးစင်း တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ တစ်စင်းမှာ နှိုင်းယှဉ်ချက်အားဖြင့် သေးငယ်သော်လည်း ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အာကာသယာဉ် အမှတ် (၂)၊ (၃) နှင့် (၄) တို့မှာ မပြီးစီးသေးပေ။ ထိုအရာတို့သည် စမ်းသပ်မှု ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်ကြသေး၏။

စမ်းသပ်မှု ပစ္စည်းများဖြစ်လင့်ကစား ရှမ့်လန် အလွန် အံ့ဩသွားခဲ့ရ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကြီးမားလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အာကာသယာဉ် တစ်စင်းစီသည် ရွေ့လျားနေသော မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထို့အပြင် အာကာသယာဉ် တစ်စင်းစီ၏ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများသည် အလွန် ခေတ်မီ၏။ စုစုပေါင်း အလွှာ သုံးလွှာ ပါဝင်သည်။ အပြင်ဘက်ဆုံး အလွှာသည် ငရဲသလင်းကျောက် အလွှာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် စွမ်းအင်ပျက်စီးမှု အားလုံးကို စုပ်ယူနိုင်၏။

ဒုတိယ အလွှာသည် ကျောက်စိမ်းဖြူ အမိုးခုံး ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ရောင်ခြည်သင့်ခြင်း အပါအဝင် ဤလောကပေါ်ရှိ စွမ်းအင်အများစုကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပျက်စီးမှု အများစုကိုလည်း ခံနိုင်ရည် ရှိသည်။

အတွင်းဘက်ဆုံး အလွှာသည် လျှို့ဝှက်သတ္တု အလွှာ ဖြစ်သည်။ ထိုအရာသည် ကျန်းလီ သုတေသန ပြုလုပ်ထားသော လျှို့ဝှက်သတ္တုအသစ် ဖြစ်ပြီး သိပ်သည်းဆ အလွန် နည်းပါးသော်လည်း အံ့ဩဖွယ်ရာ မာကျောခိုင်ခံ့ကာ အပူချိန် ၁၀၀၀၀ ဒီဂရီ စင်တီဂရိတ် ကျော်ကိုပင် ခံနိုင်ရည် ရှိ၏။

အတိုချုပ် ပြောရလျှင် ဤအာကာသယာဉ်၏ အပြင်ခွံသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ တိုက်လေယာဉ် အားလုံးထက် များစွာ ပိုမို ခေတ်မီသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤအရာက မည်သည့် စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုသနည်း။ နျူကလီးယား စွမ်းအင် မဟုတ်သလို ရှေးဟောင်း စွမ်းအင်အူတိုင်လည်း မဟုတ်ပေ။ ငရဲသလင်းကျောက် စွမ်းအင်အူတိုင်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အလွန် စွမ်းအားကြီးမားသော စွမ်းအင် ဖြစ်၏။ သို့သော်ငြား အသုံးပြုပုံ သဘောတရားမှာမူ အလွန် ရိုးရှင်းသည်။ ငရဲသလင်းကျောက်သည် အဆုံးအစမဲ့သော စွမ်းအင်များကို ဝါးမျိုပြီး အဆက်မပြတ် ဖိသိပ်သည်။ ပြီးနောက် စွမ်းအင်များကို ပြန်လည် ထုတ်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ဤသည်မှာ ငရဲသလင်းကျောက်အား သူ ဝါးမျိုထားသော စွမ်းအင်များကို ပြန်လည် ထွေးထုတ်ခိုင်းခြင်းနှင့် တူညီသည်။ သို့သော်ငြား စွမ်းအင် ထွေးထုတ်ပုံ နည်းလမ်းများစွာ ရှိ၏။ မီးလျှံများ၊ ပလာစမာများ၊ သို့မဟုတ် ဓာတ်ငွေ့ အမျိုးမျိုး အဖြစ် ထွေးထုတ်နိုင်သည်။

ရှမ့်လန်သည် ရှေးဟောင်းလူသားသစ် သုံးသိန်းထံမှ ငရဲသလင်းကျောက် အားလုံးကို ထုတ်ယူပြီး အဆက်မပြတ် ဖိသိပ်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် စိန်တစ်ပွင့် အရွယ်အစားလောက်သာ ရှိတော့၏။

ကျန်းလီ ပြင်ဆင်ထားသော ငရဲသလင်းကျောက် အူတိုင် တစ်ခုစီသည် တစ်ကုဗမီတာခန့် ရှိ၏။ တချို့မှာ လုံးဝိုင်းနေပြီး တချို့မှာ ကုဗတုံး ပုံသဏ္ဍာန် ရှိကြသည်။ တစ်ခုစီ၏ ဖိသိပ်မှုအဆင့်သည် အလွန် မြင့်မား သည်။ ငရဲသလင်းကျောက် အူတိုင် တစ်ကုဗမီတာမှ ထုတ်လွှတ်သော စွမ်းအင်သည် ပြင်းအားမြင့် ယမ်း တန်ချိန် တစ်သန်း ပေါက်ကွဲမှုနှင့် ညီမျှသည်ဟု ရှမ့်လန် ခန့်မှန်းရသည်။

ဤပမာဏသည် အလွန် အံ့ဩဖွယ်ရာ ကောင်းလှ၏။ သမားရိုးကျ နျူကလီးယား စွမ်းအင်ထက်ပင် သာလွန်နေသည်။ အမှန်စင်စစ် ဤစွမ်းအင်အားလုံးသည် ဂြိုလ်အူတိုင်မှ ဝါးမျိုထားခြင်း ဖြစ်၏။ ဤဂြိုဟ်၏ သက်စောင့်စွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤငရဲသလင်းကျောက်အူတိုင်များကို နျူကလီးယားဗုံးများ အဖြစ် အသုံးပြုနိုင်၏။

ကျန်းလီ၏ တွေးခေါ်ပုံသည် အလွန် ရိုးရှင်းသော်လည်း အလွန် ခေတ်မီသည်ဟု ပြောရပေမည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ အာကာသယာဉ် တစ်စင်းလုံးသည် အလွန် ရိုးရှင်းပြီး ရှုပ်ထွေးသော အစိတ်အပိုင်းများ မပါဝင်ပေ။ ဤနည်းအားဖြင့် ပျက်စီးနိုင်ချေကို အနည်းဆုံး ဖြစ်အောင် လျှော့ချနိုင်သည်။

ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ ဤအာကာသယာဉ်ကို ထိန်းချုပ်မည့်သူ အားလုံးသည် လူသားဝိညာဉ်များ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ အာကာသယာဉ်ပေါ်တွင် စက်ပစ္စည်းများ ရှိမည် မဟုတ်သလို ဉာဏ်ရည်တုလည်း ရှိမည် မဟုတ်ပေ။ အားလုံးသည် ရှေးဟောင်းလူသားများ၏ ဝိညာဉ်များသာ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။

ကျန်းလီသည် ဤအာကာသယာဉ်အုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်၏။ သူသည် ရှေးဟောင်းလူသားသစ် ရာပေါင်းများစွာကို ထိန်းချုပ်မှာဖြစ်ပြီး ထိုရှေးဟောင်းလူသားသစ် ရာပေါင်းများစွာက ကျန်ရှိသော ရှေးဟောင်း လူသားသစ် သိန်းပေါင်းများစွာကို ထိန်းချုပ်မည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် အနာဂတ် သူတို့ ဤဂြိုဟ်ကနေ ထွက်ပြေးချိန်မှာတော့ ဤရှေးဟောင်းလူသားသစ်များက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဝိညာဉ်တွေကိုသာ ယူဆောင်သွားကြမည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကြီးမားသည့် သင်္ဘောကြီး တည်ဆောက်ရသနည်း။ ဝိညာဉ်တွေကို သယ်ဆောင်ဖို့ နေရာအများကြီး မလိုဘူး မဟုတ်ပါလား။

အာကာသယာဉ်ကြီး ကြီးမားရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ ငရဲသလင်းကျောက် အူတိုင်များ ပိုမို သယ်ဆောင် နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။ ကျန်းလီ ချန်ထားခဲ့သော အချက်အလက်များအရ ရှမ့်လန် အကြမ်းဖျင်း တွက်ချက်ကြည့် လိုက်၏။

ကျန်းလီ၏ စီမံကိန်းအတိုင်း ဆိုလျှင်လည်း ကျရှုံးဦးမည်။ အာကာသယာဉ်များ မပြောနှင့်။ ရှမ့်ရိလုံ နှင့် ကျန်းရှင်းလုံ တို့ပင် ဤဂြိုဟ်မှ ကမ္ဘာမြေဂြိုဟ်ပြာဆီ ပျံသန်းနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။ ခရီးစဉ်တစ်ဝက် မရောက်ခင် စွမ်းအင် အကုန် ကုန်သွားမည်။ ထို့အပြင် လမ်းမှာ စွမ်းအင် ဖြည့်စရာ နေရာလည်း ရှိမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် စကြဝဠာတစ်ခုနှင့် တစ်ခုကြား အမှန်တကယ် ပျံသန်းနိုင်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ တည်နေရာ ခုန်ကူးခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအရာက အန္တိမနဂါးဉာဏ်အလင်း၏ အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် နားလည် သဘောပေါက်မှုလည်း ဖြစ်သည်။

... ...

ရှမ့်လန်သည် အာကာသယာဉ် အမှတ် (၂) ပေါ်သို့ တက်လိုက်၏။ ‘ဒါက သေခြင်းတရားရဲ့ ခံစားမှုလိုပါလား။’

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အာကာသယာဉ်ပေါ်တွင် အိပ်ရာများ ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။ အားလုံးသည် ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော အခေါင်းများ ပုံသဏ္ဍာန် ရှိကြသည်။ အခေါင်းပေါင်း ထောင်ချီ ရှိပြီး အခေါင်းတိုင်းတွင် လူတစ်ယောက်စီ လဲလျောင်းနေကြသည်။

ရှမ့်လန်တွင် ဆွေမျိုး ဤမျှလောက် မများပေ။ ရှမ့်လန် မသိသော လူတချို့ ပါဝင်နေ၏။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် ကျန်းလီသည် ရှမ့်လန်နှင့် ပတ်သက်သူ မှန်သမျှကို အခေါင်းထဲ ထည့်ပြီး ရေခဲဖြင့် အလုံပိတ်ထား သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျန်းချုံး၊ နင်ကျန်း တို့လို လူတွေကို ထားလိုက်ဦး။ ယခင် ရွှမ်ဝူမြို့စား လျှိုဝူယန် ကိုတောင် အခေါင်းထဲ အတင်း ထည့်ထားခဲ့သည်။ ကျန်းလီသည် တကယ်ပဲ တစ်ယောက်ကိုမှ အလွတ် မပေးခဲ့ချေ။

ရှမ့်လန်၏ ဆွေမျိုးအားလုံး ဤနေရာတွင် ရှိနေကြ၏။ ရှမ့်ယီ၊ ပင်းအာ၊ ကျန်းချွင်းဟွာ၊ နင်ယန်၊ ရှမ့်လီ၊ နင်ယွမ်ရှန်း၊ မိဖုရားကြီးပျံ့ စသည်ဖြင့် အားလုံး စုံလင်နေကြသည်။ ကျင်းမူကုန်း၊ ကျင်းကျိုး၊ စုဖေ့ဖေ့၊ ချောင်ဘုရင်၊ ဝူဘုရင်၊ ကျုံးရှစ်ရှစ် တို့ မိသားစု တစ်စုလုံးတောင် ပါဝင်နေကြ၏။

နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် ရှမ့်လန်သည် အရေးမပါသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်ရပေတော့မည်။ မည်သူ့ကို အရင် နှိုးရမည်နည်း။ သူသည် သူ့သား၊ သူ့ဆက်ခံသူလည်း ဖြစ်သော ရှမ့်ယီကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ဒုတိယ နှိုးသူမှာ နင်ယွမ်ရှန်း ဖြစ်သည်။ တတိယနှိုးသူမှာ သူ့အစ်မ ဘုရင်မ ဟယ်လင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ရှမ့်လန်သည် သူ့ဆွေမျိုးအားလုံးနှင့် သူ့နှင့် ပတ်သက်သူများကို ဆက်လက် နှိုးသည်။ ရေခဲအခေါင်းများထဲတွင် အကျဉ်းချခံထားရသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူများ၊ ပြန်လည် ဆုံစည်းခြင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ ပြန်လည် ဆုံစည်းခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှု အလုံးစုံ ပြည့်နှက်နေ၏။

သို့သော်ငြား အာကာသယာဉ် အမှတ် (၂) တွင် ရှမ့်လန် အတွေ့ချင်ဆုံး လူတစ်ယောက်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ သူ့ဇနီး ကျင်းမူလန်ပင်။ သူမ ဤနေရာတွင် မရှိချေ။

... ...

ရှမ့်လန်၏ မိသားစုအားလုံး နုရှောင့်မြို့တော်ရှိ လေ့ကျိုးစံအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

“အဖမ်းခံရပြီးနောက် လှဲအိပ်လိုက်တာပါပဲ။ ၃၈ နှစ်တောင် ကြာသွားပြီလား။ ငါ့အတွက်တော့ တစ်ညလောက် ကြာသွားသလိုပဲ။”

လေ့ကျိုးစံအိမ်၊ တောင်ထိပ်ရှိ မျှော်စင်ဆောင်တွင် နင်ယွမ်ရှန်းသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် နုရှောင့်မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို လောဘတကြီး ကြည့်ရှုနေသည်။ မြို့သည် အမှန်တကယ်ပင် အစွန်းရောက်အောင် လှပနေ၏။ အိပ်မက်များ ပြည့်နှက်နေသော မြို့တစ်မြိုလိုပင်။

လူ့လောကတွင် ဤကဲ့သို့သော မြို့တစ်မြို့ ပေါ်ပေါက်လာနိုင်ကြောင်း စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ အိပ်မက်မက်ပြီး နိုးထလာသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး လောကကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အတိတ်က နင်ယွမ်ရှန်းသည် ကြီးမားသော အပြစ်ဒဏ်ကို ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။ ရှမ့်လန် အနောက်လောကသို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သုံးနှစ်မပြည့်မီ အချိန်တွင် ဖြစ်သည်။ သူသည် သုံးနှစ်လုံးလုံး အရူးအဖြစ် ဟန်ဆောင် ခဲ့ရပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ဒုက္ခများကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ပို၍ နှိပ်စက်သည်မှာ နှလုံးသား ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု ဖြစ်သည်။ ထိုခံစားချက်သည် အမြဲတမ်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း၊ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းတို့နှင့် ဒွန်တွဲနေသည်။

မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း အပြောင်းအလဲမတိုင်မီ နင်ယွမ်ရှန်းသည် မကြုံစဖူး ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုကို ထပ်မံ ခံစားခဲ့ရပြန်သည်။ သူ့စံပြပုဂ္ဂိုလ် ကျန်းလီ ပျက်စီးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ တောက်ပသော နေမင်းကြီး ဘဝမှ လောကကြီးကို ဖျက်ဆီးသော အမှောင်ဘုရင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျန်းလီသည် အကြီးမားဆုံး တရားခံ ဖြစ်လာခဲ့၏။

ထိုအချိန်က နင်ယွမ်ရှန်းသည် ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်စွမ်း မရှိသလောက် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သို့သော်ငြား သူသည် မျှော်လင့်ခြင်းအလင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို ထပ်မံ ရှာတွေ့ခဲ့ပြန်သည်။ သူသည် နုရှောင့်မြို့တော်ရှိ လေ့ကျိုးစံအိမ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ရှမ့်လန် ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်း နေခဲ့သည်။

သေချာပေသည်။ နောက်ဆုံးမှာ သူ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ အဖမ်းခံခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား သူပြောသလိုပင်။ ၃၈ နှစ်လုံးလုံး အကျဉ်းချခံခဲ့ရသော်လည်း လုံးဝ ဒုက္ခမရောက်ခဲချေ။

“ငါ သူ့ကို မျက်နှာချင်း မဆိုင်ရတော့လို့ ဝမ်းသာတယ်။”

နင်ယွမ်ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။ သူ ကျန်းလီ အကြောင်း ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ “အနည်းဆုံးတော့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ရဲ့ ပျက်စီးခြင်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မကြုံရတော့ဘူးပေါ့။”

“အဖေ... အဖေ့ရဲ့ ပါကင်ဆန်ရောဂါကို ကျုပ် ကုပေးလို့ရပြီနော်။”

ရှမ့်လန်က ကမ်းလှမ်းလိုက်၏။ “အဖေ ပုံမှန် လမ်းလျှောက်နိုင်၊ လှုပ်ရှားနိုင်အောင် ကျုပ် ကူညီပေးလို့ ရပြီ။”

နင်ယွမ်ရှန်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ “မလုပ်ပါနဲ့။ မကုပါနဲ့။ ငါ့ကို တုန်ခါမှုသာ ခံစားခွင့် ပြုပါ။ ဒါမှ အသက်ရှင်ရခြင်းရဲ့တန်ဖိုးနဲ့ လောကရဲ့ အလှတရားကို ခံစားနိုင်မှာ။ မကုပါနဲ့။”

ထို့နောက် နင်ယွမ်ရှန်းက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ငါ လမ်းလျှောက်စရာ မလိုတော့ပါဘူး။ လောကကြီးရဲ့ အပြောင်းအလဲတွေနဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အံ့ဖွယ်ရာတွေကို သက်သေပြုဖို့ မျက်လုံးတစ်စုံပဲ လိုတယ်။ ငါက မျက်လုံးတစ်စုံအဖြစ်ပဲ နေပါ့မယ်။”

ရှမ့်လန် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ နုရှောင့်မြို့တော်သည် အလွန် လှပလွန်းသောကြောင့် နင်ယွမ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများ ဆေးကြောခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အချိန်ကြာမြင့်စွာ ငေးကြည့်ပြီးနောက် သူသည် မလိုလားစွာဖြင့် အကြည့်လွှဲပြီး မေးလိုက်၏။ “လန်အာ... မင်း ထပ်သွားရတော့မယ် မဟုတ်လား။”

ရှမ့်လန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖြေလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။”

သူသည် နေအိမ်၌ ကြာရှည်စွာ မနေထိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းသို့ ပြန်လည် သွားရောက်၍ မရေမတွက်နိုင်သော ငရဲသလင်းကျောက်များကို ထိန်းချုပ်ကာ ဝါးမျိုထားသည့် စွမ်းအင်များကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ထုတ်လွှတ်ပြီး ဂြိုဟ်တစ်လုံးလုံး၏ သက်စောင့်စွမ်းအားကို ပြန်လည်ဖြည့်ဆည်းပေးရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

နောင်လာမည့် ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းပလ္လင်ထက်၌ မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေရပေလိမ့်မည်။ သို့သော်ငြား လူအများအပြားမှာမူ သူ့ကို တွေ့ဆုံရန် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းသို့ လာရောက်နိုင်၏။

ဥပမာအားဖြင့် ဂရက်ဂိုရီနှင့် မဟာပညာရှင်တွိုင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှမ့်လန်သည် အန္တိမနဂါး၏ အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ နားလည်သဘောပေါက်မှုများကို လူသားတို့ နားလည်နိုင်မည့် နည်းလမ်းဖြင့် ထိုသူတို့ထံ တဖြည်းဖြည်းချင်း လွှဲပြောင်းပေးရန် လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျန်းလီ မဟုတ်သကဲ့သို့ အရာခပ်သိမ်းကိုလည်း တစ်ဦးတည်း ဆောင်ရွက်မည်မဟုတ်ပေ။ လောကကြီးကို ကယ်တင်ရန် လူသားအားလုံးကိုလည်း အားကိုးရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။

သေချာပေသည်။ ထိုမတိုင်ခင် ရှမ့်လန်က အရာအားလုံးကို ပြီးစီးအောင် လုပ်ရဦးမည်။ ပိုပြီး တိကျစွာ ပြောရလျှင် လုပ်စရာ ရှိတာမှန်သမျှ အားလုံးကို ပြီးစီးအောင် လုပ်ရဦးမည်။

.......