အခန်း ၁၄၀၁-၁၄၀၃ (ဇာတ်သိမ်း)

အပိုင်း (၁၄၀၁)

စွမ်းအင်ပြန်ကန်ထုတ်နိုင်သော အတားအဆီး တည်ဆောက်မှုအပိုင်းမှာလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်နှစ်ခုလုံးကို ရှမ့်လန်ကိုယ်တိုင် ပြီးစီးအောင် ဆောင်ရွက်ရသော်လည်း ကိုယ်ထိလက်ရောက် ပါဝင်လုပ်ကိုင်နေရန်တော့ မလိုပေ။ သူသည် အန္တိမ နဂါးဉာဏ် အလင်းပွင့်ခြင်း နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိထားသူဖြစ်ရာ အဝေးမှနေ၍ပင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အပေါ်ယံကြည့်လျှင် ရှမ့်လန်သည် မိသားစုနှင့်အတူ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်စွာ နေထိုင်နေသယောင် ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အချိန်တိုင်း အလုပ်လုပ်နေခြင်း ဖြစ်၏။ စွမ်းအင်ပြန်ကန်ထုတ်နိုင်သော အတားအဆီးသည် အမှန်စင်စစ် မဟာနိဗ္ဗာန ပျက်သုဉ်းခြင်းကပ်ဘေးအတွက် နောက်ဆုံးခံစစ်စည်း ဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်းတွင် မဟာနိဗ္ဗာနပျက်သုဉ်းခြင်း၏ ရိုက်ခတ်မှုသည် ထိုအရာကို ထိခိုက်စေနိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်းက ပိုကောင်း၏။

တာအိုလမ်းစဉ် စတေးခံစီမံကိန်းသည် စတေးခံဂြိုဟ်၏လည်ပတ်နှုန်းကို အရှိန်မြှင့်တင်ရန်ဖြစ်ပြီး မဟာနိဗ္ဗာန ပျက်သုဉ်းခြင်း ဖြစ်ပေါ်လာချိန်တွင် ရှမ့်ချန်အင်ပါယာဂြိုဟ်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ရန် ရည်ရွယ်သည်။

ဤတာဝန်ကို ရှမ့်ချန်အင်ပါယာ၏ စူးစမ်းရှာဖွေရေး ရေယာဉ်စုနှင့် ဧရာမနဂါးကြီးများထံသို့ လွှဲပြောင်း ပေးအပ် ထားခဲ့၏။ နှစ်ပေါင်း ၂၀ အတွင်း သူတို့သည် စတေးခံဂြိုဟ်ပေါ်၌ နျူကလီးယား ပေါင်းစပ်အင်ဂျင် ၃,၀၀၀ ကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ဂြိုဟ်၏ လည်ပတ်နှုန်းကို စတင် အရှိန်မြှင့်တင်ခဲ့ကြပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂြိုဟ်သည် နေကို လှည့်ပတ်နေရုံသာမက မိမိဝင်ရိုးပေါ်တွင်လည်း လည်ပတ်နေ သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား ဤအရာသည် ရှုပ်ထွေးသော တွက်ချက်မှုများ လိုအပ်သည်။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ရှမ့်ချန်အင်ပါယာနှင့် ရှီလွန်အင်ပါယာတို့သည် တာအိုလမ်းစဉ် စတေးခံ စီမံကိန်းအတွက် အလွန်များပြားသော အရင်းအမြစ် ပမာဏများစွာကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့ကြ၏။ တိုက်ရိုက် လုပ်အား သန်းပေါင်းများစွာနှင့် သွယ်ဝိုက်သော လုပ်အား သန်းပေါင်းများစွာ ပါဝင်ခဲ့သည်။ အများဆုံး ပါဝင်ကူညီခဲ့ကြသူများမှာ ကျန်းလီ၏ ရှေးဟောင်းလူသားသစ်များ ဖြစ်ကြ၏။

စတေးခံဂြိုဟ်သည် အပူချိန်နှင့် ဖိအားများ မြင့်မားပြီး အဆိပ်သင့် ဓာတ်ငွေ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ သောကြောင့် သာမန်လူသားများ နေထိုင်ရန် မသင့်တော်ပေ။ သို့သော်ငြား ရှေးဟောင်းလူသားသစ်များသည် ကောင်းကင်ကို အန်တုနိုင်သော စွမ်းအင်ခန္ဓာကိုယ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီး ရှမ့်လန်က သူတို့ကို နိဗ္ဗာန ငရဲသလင်းကျောက်ကိုပင် ပေးအပ်ထားခဲ့သေးသည်။ ထို့ကြောင့် တာအိုလမ်းစဉ် စတေးခံစီမံကိန်း တစ်ခုလုံးကို ကျန်းမင်ဦးဆောင်သော ရှေးဟောင်းလူသားသစ် ၃၀၀,၀၀၀ က လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

... ......

ရှမ့်လန် တွက်ချက်ထားသော မဟာနိဗ္ဗာန ပျက်သုဉ်းခြင်း ကျရောက်ရန် တစ်လသာ လိုတော့၏။ လဝက်၊ ဆယ်ရက်၊ ငါးရက်... သုံးရက်သာ လိုတော့သည်။

ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာ၏ ဘုရင်မ နာလူက ပြောလိုက်၏။ “အရှင်... စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မတို့ စတေးခံဂြိုဟ်ပေါ်မှာ နျူကလီးယား ပေါင်းစပ်အင်ဂျင်တွေကို အများကြီး တည်ဆောက်ထားပါတယ်။ အရှိန်လျော့တာရော အရှိန်တင်တာရော လုပ်နိုင်လို့ ခြောက်မိနစ်လောက် ကွာဟချက် ရှိရင်တောင် ကျွန်မတို့လောက ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါတယ်။”

ဤအချိန်၌ လူတိုင်းသည် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်နေကြ၏။ နေမင်းရှိရာအရပ်၌ ကောင်းကင်ယံကို ပိတ်ဆို့ထားသော ကြီးမားသည့် စွမ်းအင်အတားအဆီးကြီးတစ်ခုကို သူတို့ တွေ့မြင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤကာလအတွင်း နေမင်းသည် ဤလောကကို အလင်းရောင် ပေးစွမ်းနိုင် တော့မည် မဟုတ်ပေ။

လွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်ကစ၍ လောကတစ်ခုလုံး အရေးပေါ်အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သော အမိုးခုံး စွမ်းအင်အတားအဆီးများသည် မြို့အသီးသီးတွင် တစ်ဖန် ပြန်လည် ပွင့်လာခဲ့ကြသည်။

သို့သော်ငြား ယခုအခါ လောကတစ်ဝန်းလုံးတွင် မြို့ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ကြီးမားသော စွမ်းအင်အတားအဆီးပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

လူသားအားလုံးသည် ကျေးရွာများနှင့် မြို့ငယ်များမှ ထွက်ခွာပြီး အမိုးခုံး စွမ်းအင်အတားအဆီးများထဲသို့ ဝင်ရောက်ခိုလှုံခဲ့ကြရသည်။ တစ်လကြာ အလင်းရောင် ပျောက်ဆုံးခြင်းသည် အပင်များနှင့် တိရစ္ဆာန်များ အတွက် ကပ်ဘေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား အခြားနည်းလမ်း မရှိချေ။ ဤမဟာနိဗ္ဗာန ပျက်သုဉ်းခြင်းကို ကာကွယ်ရန် ဤပေးဆပ်မှုကို မဖြစ်မနေ ပြုလုပ်ရပေမည်။

လူသားအားလုံးသည် ကောင်းကင်ယံရှိ ကြီးမားသော စွမ်းအင်အတားအဆီးကြီး နှစ်ခုကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် မော့ကြည့်နေကြသည်။ စွမ်းအင်အတားအဆီးတို့၏ အချင်းသည် လောကဂြိုဟ် ထက်ပင် ပိုမို ကြီးမားသဖြင့် သူတို့၏ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားကြ၏။ ဤသည်မှာ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် လှပသလို တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

ရှေးခေတ်ဦး ယဉ်ကျေးမှု၊ ရှေးဟောင်း ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ရှမ့်လန် နေထိုင်သောခေတ်၊ မျိုးဆက် သုံးခုလုံး၏ ပေးဆပ်မှုများနှင့် ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများသည် ဤရလဒ်များကို ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြီးမားသော စွမ်းအင်ဝါးမျို အတားအဆီး၊ ကြီးမားသော စွမ်းအင်ပြန်ကန်ထုတ်နိုင်သည့် အတားအဆီးနှင့် တာအိုလမ်းစဉ် စတေးခံဂြိုဟ်စီမံကိန်း သုံးခုပင်။

ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာ၏ မိစ္ဆာမယ်တော်က ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်... ဒါတွေအားလုံးက အရှင်ရဲ့ ကျေးဇူးတွေပါပဲ။ အရှင်က ဒီလောကကြီးရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ကယ်တင်ရှင်ပါပဲ။”

ရှမ့်လန်သည် ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ဝန်မခံသကဲ့သို့ ငြင်းလည်း မငြင်းခဲ့ပေ။ ဤကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုကို သူ့လက်ဖြင့် ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း မရေမတွက် နိုင်သောလူများ၏ ပခုံးထက်တွင် ရပ်တည်ကာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၏ ပေးဆပ်မှုများ နှင့် ယဉ်ကျေးမှုမျိုးဆက် နှစ်ခုလုံး ပျက်စီးဆုံးရှုံးခဲ့ရခြင်းကြောင့်သာလျှင် ယနေ့ ဤကြီးကျယ် ခမ်းနားသော လုပ်ငန်းကြီးကို သူ အောင်မြင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

အထူးသဖြင့် အင်ပါယာကျန်းလီ၏ ကျေးဇူးကြောင့်ပင်။ ထိုသူသာ မရှိခဲ့လျှင် ဤကယ်ဆယ်ရေး စီမံကိန်း သည် အောင်မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ရှမ့်လန်သည် ကျန်းလီကို အနိုင်ယူပြီး သတ်ဖြတ်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းလီ၏ စွမ်းအားနှင့် အောင်မြင်မှု အားလုံးကိုလည်း ဆက်ခံခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ဝမ်ထျန်း၊ ဘုရင်မမီဒူဆာ၊ ရှေးဟောင်းဉာဏ်ပညာဘုရင်၊ နဂါးမယ်တော်နှင့် အခြားသူများလည်း ပါဝင်ကြသည်။ လူတိုင်း၏ ပေးဆပ်မှုနှင့် ပူဇော်မှုများသည် ဤအခိုက်အတန့်သို့ ရောက်ရှိစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

လောကပေါ်ရှိ လူတိုင်းသည် တချို့က မော့ကြည့်နေကြပြီး တချို့က စာဖတ်နေကြကာ တချို့က ပုံမှန်အတိုင်း အိပ်စက် စားသောက်နေကြသည်။ လောကပျက်မည့် အရေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း လောကတစ်ခုလုံးသည် တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိကြချေ။ လူတို့သည် ယုတ်မာနိုင်သကဲ့သို့ ကြီးမြတ်နိုင်စွမ်းလည်း ရှိကြသည်။

တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ဤလောကတွင် ထင်မြင်ချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။ အင်ပါယာရှမ့်လန်သည် ဤလောကကို မုချ ကယ်တင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောကြားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့၏ဖခင်များနှင့် ဘိုးဘေးများသည် မြောက်ဘက်စွန်းဒေသ ပြောင်းလဲခြင်း ကပ်ဘေးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ကြဖူးပြီး ဖြစ်၏။ ထိုတုန်းကလည်း ကယ်တင်နိုင်ခဲ့၏။

... ...

ရှမ့်လန် တွက်ချက်ထားသော မဟာနိဗ္ဗာန ဖြစ်ပေါ်ရန် တစ်နာရီသာ လိုတော့သည်။

တစ်နာရီ အလို….

နာရီဝက်...

ဆယ်မိနစ်...

ကိုးမိနစ်...

သုံးမိနစ်...

တစ်မိနစ်...

လောကပေါ်ရှိ လူတိုင်းသည် အသက်ကို အောင့်ထားလိုက်ကြသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော လူများသည် နုရှောင့်မြို့တော် ရှိရာဘက်သို့ ဦးတိုက်လိုက်ကြ၏။

မရေမတွက်နိုင်သောလူများသည် ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သနေကြသည်။ “ကောင်းကင်ဘုံ... ရှမ့်ချန်အင်ပါယာကို စောင့်ရှောက်တော်မူပါ။ အရှင်ကို စောင့်ရှောက်တော်မူပါ။ အင်ပါယာ ရှမ့်လန်....တန်ခိုးအရာ၌ အနှိုင်းမဲ့ပါစေ။”

ထိုအချိန်၌ စွန့်ပစ်ခံဂြိုဟ်သည် သူ၏ ဂြိုဟ်ပတ်လမ်းကြောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် တစ်စက္ကန့်လျှင် ၂၅ ကီလိုမီတာနှုန်းဖြင့် လည်ပတ်နေကြောင်း ရှမ့်လန် သတိထားမိလိုက်၏။

နေမင်း၊ တာအိုလမ်းစဉ် စွန့်ပစ်ခံဂြိုဟ်နှင့် ရှမ့်ချန်အင်ပါယာဂြိုဟ်တို့သည် အမှတ်သုံးခု တစ်တန်းတည်း ဖြစ်လာနေပြီး တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ဖြောင့်တန်းလာသည်။

ဤအချိန်တွင် စွန့်ပစ်ခံဂြိုဟ်ပေါ်ရှိ လူတိုင်းသည် ဘေးလွတ်ရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားကြပြီဖြစ်သည်။ ရှမ့်ရိလုံ တစ်ကောင်တည်းသာ ကျန်ရှိနေခဲ့၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂြိုဟ်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားလျှင်ပင် သူသည် ဘာမှဖြစ်မည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။ သူသည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လွန်းလှသည်။ မဟာနိဗ္ဗာနသည် ယဉ်ကျေးမှုကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော်လည်း သူ့ကိုမူ မဖျက်ဆီးနိုင်ချေ။

ရှမ့်လန် တွက်ချက်ထားသော မဟာနိဗ္ဗာန ကျရောက်ရန် ၁၅ စက္ကန့်သာ လိုတော့၏။

ဆယ်စက္ကန့်... ကိုးစက္ကန့်...

ငါး၊ လေး၊ သုံး၊ နှစ်၊ တစ်…

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

မဟာနိဗ္ဗာန ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ရှမ့်လန်၏ တွက်ချက်မှုများသည် လုံးဝ တိကျမှန်ကန်သည်။ တစ်စက္ကန့်လေးမျှပင် လွဲချော်ခြင်း မရှိပေ။ နေမင်း၏ မသေဆုံးမီ နောက်ထပ်ပြင်းထန်သော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။

နေမင်းသည် ဤလောကနှင့် ကီလိုမီတာ သန်း ၁၅၀ ကွာဝေးသောကြောင့် အလင်းရောင်သည် ဤလောကသို့ ရောက်ရှိရန် စက္ကန့် ၅၀၀ ခန့် ကြာမြင့်မည်။ သို့သော်ငြား ရှမ့်လန်သည် အန္တိမ နဂါးဉာဏ် အလင်းပွင့်ခြင်း နယ်ပယ်ထဲတွင် ထိုအရာကို မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်၏။

ဤသည်မှာ သမိုင်းတစ်လျှောက် အခမ်းနားဆုံး၊ အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာအကောင်းဆုံးနှင့် အလှပဆုံး မြင်ကွင်း တစ်ခု ဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ နေမင်း ပေါက်ကွဲခြင်း မဟုတ်သော်လည်း မြင်ကွင်းအာရုံတွင်မူ နေမင်း ပေါက်ကွဲသွား သကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်သည် ပုံမှန်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ပြင်းထန်၏။ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော စွမ်းအင်သည်လည်း ပုံမှန်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ပြင်းထန်သည်။ ဤသည်မှာ နေမင်းပေါက်ကွဲခြင်း၏ နမူနာပြသမှုလား။

လူတိုင်းသည်လည်း ရေတွက်မှု ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်ကြ၏။ သို့သော်ငြား ဘာမှ မဖြစ်ပျက်ခဲ့ သကဲ့သို့ပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နေမင်း၏ မဟာနိဗ္ဗာန ပျက်သုန်းခြင်း စွမ်းအင်သည် ပျံ့နှံ့ရန် အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခု လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှမ့်ရိလုံက ဆက်လက် သတင်းပို့နေဆဲပင်။

“သခင်... သုံးခု တစ်တန်းတည်း အနေအထား ၉၈ ရာခိုင်နှုန်း... ၉၉ ရာခိုင်နှုန်း... ၉၉.၅ ရာခိုင်နှုန်း... ၉၉.၉ ရာခိုင်နှုန်း...။ သုံးခု တစ်တန်းတည်း အနေအထား ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ပြီးပြည့်စုံပါပြီ။”

ထိုအချိန်၌ “ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

နေမင်း၏ မဟာနိဗ္ဗာန ပေါက်ကွဲစွမ်းအင်သည် စွန့်ပစ်ခံဂြိုဟ်ကို ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်သည်။ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ကောင်းသော ပျက်စီးခြင်း မြင်ကွင်းကြီး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။

ရှမ့်ချန်အင်ပါယာဂြိုဟ်နှင့် ဒြပ်ထုချင်း တူညီသော စွန့်ပစ်ခံဂြိုဟ်သည် နေမင်း၏ ပြောင်းလဲမှုကြောင့် ချက်ချင်း နီရဲသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဂြိုဟ်မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော အရာဝတ္ထုများသည် တိုက်ရိုက် အငွေ့ပျံသွားကြသည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

ထို့နောက် လက်တစ်စုံက မြှောက်တင်ပြီး ဖျက်ဆီးလိုက်သကဲ့သို့ပင် စွန့်ပစ်ခံဂြိုဟ်တစ်ခုလုံးသည် မရေမတွက်နိုင်သော အက်ကွဲကြောင်းများအဖြစ် စုတ်ပြဲသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် ကွဲထွက် သွားခဲ့၏။ လုံးဝ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ နေမင်း မသေဆုံးမီ ပြင်းထန်သော ပြောင်းလဲမှုများ၏ ရိုက်ခတ်မှု သာမက စွန့်ပစ်ခံဂြိုဟ်အတွင်းပိုင်းရှိ အပူချိန်သည် အစွန်းဆုံးအထိ မြင့်တက်လာပြီး ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

ဂြိုဟ်တစ်လုံး၏ ပျက်စီးခြင်းဖြစ်၏။ ရှမ့်ချန်အင်ပါယာဂြိုဟ်နှင့် ကီလိုမီတာ သန်း ၆၀ အကွာတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ ကောင်းကင်ယံတွင် နောက်ထပ် နေမင်းတစ်စင်း ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲကာ မရေမတွက်နိုင်သော အပိုင်းအစများအဖြစ် ပြောင်းလဲ သွားခဲ့သည်။ ထိုအပိုင်းအစများသည်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကောင်းသော အပူချိန်ကြောင့် ပြာမှုန့်အဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းသွားကြ၏။

ရှမ့်လန်၏ စတေးခံစီမံကိန်းသည် လုံးဝ အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။ မဟာနိဗ္ဗာန ပျက်သုဉ်းခြင်း ဖြစ်ပေါ် လာချိန်တွင် စွန့်ပစ်ခံဂြိုဟ်သည် ရှမ့်ချန်အင်ပါယာဂြိုဟ်၏ ရှေ့မှ ရပ်တည်ကာ ရှမ့်ချန် အင်ပါယာ ဂြိုဟ်ဆီသို့ ဦးတည်လာသော ဖျက်ဆီးအားပြင်း စွမ်းအင် ၈၅ ရာခိုင်နှုန်းကို ဝါးမျိုပစ်လိုက်သည်။ ကျန်ရှိသော စွမ်းအင် ၁၅ ရာခိုင်နှုန်းသည် ရှမ့်ချန်အင်ပါယာ ဂြိုဟ်ဆီသို့ ဆက်လက် တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

စက္ကန့် ၁၀၀ ကျော် ကြာပြီးနောက် ဤစွမ်းအင်သည် ရှမ့်လန် တည်ဆောက်ထားသော ပထမ ခံစစ်စည်း ဖြစ်သည့် နိဗ္ဗာနငရဲသလင်းကျောက် စွမ်းအင်ဝါးမျို အတားအဆီးကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ လူတိုင်းသည် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို နောက်တစ်ကြိမ် မြင်တွေ့လိုက် ကြရပြန်၏။

ကောင်းကင်ယံရှိ စွမ်းအင်အတားအဆီးသည် ရုတ်တရက် အလွန် တောက်ပသော အလင်းရောင်နှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ ထိုအလင်းရောင်သည် နေမင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို တောက်ပနေ၏။ ထို့အပြင် နေမင်းတစ်စင်းလုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ချက်ချင်း အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို လင်းလက်လာပြီး အလင်းရောင် သည်လည်း အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ကြီးမားလာသည်ကို လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

ဤသည်မှာ ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ အလင်းရောင် ဖြစ်ည်။ တတိယအကြိမ်မြောက် မဟာနိဗ္ဗာန ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ စွမ်းအင်သည် ဒုတိယအကြိမ်ထက် ဆယ်ဆ ပိုမို ပြင်းထန်၏။

သို့သော်ငြား ရှမ့်လန်၏ လောက ကယ်တင်ရေး စီမံကိန်းသည် အောင်မြင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိသော မဟာနိဗ္ဗာန ပျက်သုဉ်းခြင်း စွမ်းအင် ၁၅ ရာခိုင်နှုန်းကို နိဗ္ဗာနငရဲသလင်းကျောက် စွမ်းအင်ဝါးမျို အတားအဆီး က အပြည့်အဝ ဝါးမျိုပစ်လိုက်ပြီး အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရ၏။ ရှမ့်လန် တည်ဆောက်ထားသော နောက်ဆုံး ခံစစ်စည်း ဖြစ်သည့် စွမ်းအင်ပြန်ကန်ထုတ် အတားအဆီးသည် သုံးပင် မသုံးလိုက်ရပေ။

သို့သော်ငြား ဤအချိန်တွင် မည်သည့်အရာကိုမှ မမြင်ရတော့ပေ။ လောကတစ်ခုလုံးသည် အလွန်တရာ တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာကောင်းသော အလင်းရောင်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။ အရောင်တစ်မျိုးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သကဲ့သို့ပင်။ ထိုအရောင်မှာ နေမင်း၏ ရွှေရောင်ပင် ဖြစ်၏။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည် မသိချေ။ လောကတစ်ခုလုံး မှိန်ဖျော့သွားခဲ့တော့သည်။

ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာ၏ မိစ္ဆာမယ်တော်က မေးလိုက်၏။ “ပြီးသွားပြီလား။”

ရှမ့်လန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အင်း... ပြီးသွားပြီ။”

ပင်းအာက မေး၏။ “ယောကျ်ား... လောကကြီးကို ကယ်တင်လိုက်ပြီလား။ လောကကြီး ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူးမလား။”

ရှမ့်လန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး။ အားလုံးပြီးသွားပြီ။ ငါတို့တွေ တတိယအကြိမ်မြောက် မဟာနိဗ္ဗာန ပျက်သုဉ်းခြင်းကို ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီ။”

ယဉ်ကျေးမှု မျိုးဆက်သုံးခု၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများ၊ လောကကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးပမ်းမှုများသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

“အင်ပါယာကျန်းလီ... ခင်ဗျား ကောင်းကင်ဘုံကနေ မြင်ရဲ့လား။ ကျုပ် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ကျုပ် လောက တစ်ခုလုံးကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ကျုပ် ခင်ဗျားကို အနိုင်ယူခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုအောင်ပွဲရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုက ခင်ဗျားရဲ့ အကူအညီနဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေကြောင့် ရရှိခဲ့တာပါ။”

... ...

အပိုင်း (၁၄၀၂)

တတိယအကြိမ်မြောက် မဟာနိဗ္ဗာန ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး လောကကြီးကို ကယ်တင်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ပြီးနောက် နိဗ္ဗာနငရဲသလင်းကျောက် အတားအဆီးနှင့် စွမ်းအင်ပြန်ကန်ထုတ်နိုင်သော အတားအဆီးတို့ကို ဆက်လက် ထားရှိခြင်း မပြုတော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စွန့်ပစ်ခံဂြိုဟ် ပေါက်ကွဲသွားပြီးနောက် အပိုင်းအစ မြောက်မြားစွာသည် အာကာသထဲသို့ လွင့်စင်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စတေးခံဂြိုဟ် ပျက်စီးသွားပြီးနောက် ရှမ့်ရိလုံသည် ဘေးကင်းစွာ ရှိနေပြီး အပိုင်းအစများကိုပင် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရှမ့်ချန်အင်ပါယာ ဂြိုဟ်ကို ဝင်တိုက်နိုင်ခြေ ရှိသည်ဟု သတိပြုမိသည်နှင့် သူသည် ထိုအရာတို့၏ လမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲပစ်မည်။ သူသာမက ကျိလုံအာနှင့် ကျန်းရှင်းလုံ တို့သည်လည်း လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ဝင်တိုက်လာနိုင်သော ဂြိုဟ်အပိုင်းအစများကို ဖျက်ဆီးပစ်ကြမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤလောကသည် အချိန်တိုအတွင်း မည်သည့်အန္တရာယ်မှ ကြုံတွေ့ရမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် လောကတစ်ခုလုံးသည် တညီတညွတ်တည်း အောင်ပွဲခံ ကြွေးကြော်လိုက်ကြသည်။ ဆူနာမီ လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

“အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”

“အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လူသန်းပေါင်းအနည်းငယ် သို့မဟုတ် သန်းပေါင်းဆယ်ဂဏန်းသာ ကြွေးကြော်ကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ သန်းပေါင်းရာချီ၊ ဘီလီယံချီသောလူများက ကြွေးကြော်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်၌ ရှမ့်လန်သည် စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရှမ့်လန်သည် ဦးစွာ မြောက်ဘက်စွန်းဒေသသို့ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဘုရားကျောင်း ပျက်စီးရာနေရာသို့ ဦးညွှတ်လိုက်ပြန်၏။ “ပညာရှိအပေါင်းတို့... ကျုပ်တို့ရဲ့ တာဝန်က တရားဝင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။”

... ...

နုရှောင့်မြို့၊ ကောင်းကင်စံအိမ်... ရှမ့်ချန်အင်ပါယာ၏ အင်ပါယာမင်းမြတ် ရှမ့်ယီ၊ ရှီလွန်အင်ပါယာ၏ ဘုရင်မ ဟယ်လင်၊ ရှမ့်ချန်အင်ပါယာ၏ အရေးပါသော ဝန်ကြီးများ၊ ရှေးဟောင်းလူသားမျိုးစိတ်များ၊ အမေဇုန် ဘုရင်မ၊ ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာ၏ဘုရင်မနှင့် အခြားသူများသည် ရှမ့်လန်၏ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ စုဝေး ရောက်ရှိနေကြသည်။

ရှမ့်လန်က ထိုသူတို့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ “အားလုံးပဲ။ ကျုပ်တို့ တတိယအကြိမ်မြောက် မဟာ နိဗ္ဗာန ပျက်သုန်းခြင်းကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုကနေ ကျုပ်တို့ကို ချန်ထားခဲ့တဲ့ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ခင်ဗျားတို့အားလုံးအတွက် ကျုပ် ဂုဏ်ယူပါတယ်။”

“အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”

ရှမ့်လန်က ပြုံး၍ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့အားလုံးအတွက် စစ်မှန်တဲ့ စိန်ခေါ်မှုက အခုမှ စတင်တော့မှာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်တွေအတွင်း လောကတစ်ခုလုံးက ဘုံရည်မှန်းချက်တစ်ခုအတွက် တိုက်ပွဲဝင် ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒါက လောကကို ကယ်တင်ဖို့ပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီလောကမှာ ပဋိပက္ခတွေ ရှိနေသလား။ ကျုပ်အမြင်အရတော့ ရှေးဟောင်းလူသားမျိုးစိတ်နဲ့ သာမန်လူသားတွေကြားက ပဋိပက္ခ၊ ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာနဲ့ လူသားတွေကြားက ပဋိပက္ခ၊ အရှေ့တိုင်း အင်ပါယာနဲ့ ပျောက်ဆုံးအင်ပါယာကြားက ပဋိပက္ခတွေ ရှိနေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ မဟာနိဗ္ဗာန ပျက်သုဉ်းခြင်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ဖို့အတွက် သူတို့ရဲ့ ပဋိပက္ခတွေ အားလုံးကို အရင်ဆုံး ဖိနှိပ်ထားခဲ့ရတယ်။

အခု မဟာနိဗ္ဗာန ပျက်သုဉ်းခြင်း ပြီးဆုံးသွားပြီဆိုတော့ လောကပေါ်က လူတိုင်းက ရည်မှန်းချက်တစ်ခုကို ယာယီ လက်လွှတ်လိုက်ရသလို ဖြစ်သွားပြီး စည်းလုံးမှုသိစိတ်တွေ ပျောက်ဆုံးမယ်။ ကြီးမားတဲ့ ဟာတာတာ ခံစားချက်ကြီး ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ လူသားတွေက အရမ်းထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေပဲ။ သူတို့က အားနေလို့ မရဘူး။ အားနေပြီဆိုရင် စပြီး တိုက်ခိုက်ကြတော့တာပဲ။”

ရှမ့်လန်၏ စကားများသည် လုံးဝ မှားယွင်းခြင်း မရှိပေ။ ယခင်က လောကကယ်တင်ရေးသည် တစ်ခုတည်းသော အဓိကအကြောင်းအရာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မဟာနိဗ္ဗာန ကပ်ဘေးကြီး ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးနှင့် ပြိုင်ဆိုင်မှုများသည် အဓိကအကြောင်းအရာ ဖြစ်လာသည်။

ရှမ့်လန်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်မှာ အကြံဉာဏ် နှစ်ခုရှိတယ်။ ပထမအတွေးကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်တွေ အတွင်း ကျုပ်တို့ရဲ့ အင်အားအားလုံးကို မဟာနိဗ္ဗာန ပျက်သုန်းခြင်း ကပ်ဘေးကြီးကို ဖြေရှင်းဖို့ အသုံးပြုခဲ့ကြတယ်။ ကျုပ်တို့ရဲ့ အင်အား ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ကို လောကကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် အခုလေးတင် အသုံးပြုလိုက်ရတယ်။

ဒါကြောင့် ကျုပ်တို့က လောကသူ၊ လောကသားတွေကို မတရားသဖြင့် ဆက်ဆံခဲ့တယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ ဒါကြောင့် နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့ စီးပွားရေးကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ပြီး ပြည်သူတွေရဲ့ လူနေမှုဘဝကို မြှင့်တင်ပေးရမယ်။ ဒါမှ လောကသူ၊ လောကသားတွေ ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝကို ရရှိနိုင်ကြလိမ့်မယ်။

ဒုတိယအတွေးကတော့ ကျုပ် မဟာနိဗ္ဗာန ပျက်သုဉ်းခြင်းကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ထပ်ပြီး ဖြတ်ကျော်ရအုံးမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက နေမင်းပျက်စီးခြင်းရဲ့ နမူနာပြသမှု တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံး နမူနာပြသမှုလည်း ဖြစ်တယ်။ နောက်တစ်ကြိမ် မဟာနိဗ္ဗာန ပျက်သုန်းခြင်း ကပ်ဘေးကြီးကတော့ တားဆီးလို့ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”

နောက်တစ်ကြိမ်တွင် နေမင်းသည် တရားဝင် သေဆုံးခြင်းသို့ ဝင်ရောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ၎င်းသည် အဆပေါင်း တစ်ရာ ကြီးထွားလာမည်ဖြစ်ပြီး ရှမ့်ချန်အင်ပါယာဂြိုဟ်ကို တိုက်ရိုက် ဝါးမျိုပစ်လိမ့်မည်။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် နေမင်းသည် အမှန်တကယ် ပေါက်ကွဲပေလိမ့်မည်။

ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်သည်။ “နောက်တစ်ကြိမ် မဟာနိဗ္ဗာန ပျက်သုန်းခြင်း ကပ်ဘေးကြီး အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်။ နှစ်ပေါင်း သောင်းချီ ကြာအုံးမှာပါ။ ဒီမှာရှိတဲ့ ဘယ်သူမှ မြင်တွေ့ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မျိုးဆက်ပေါင်း တစ်ရာလောက် ကြာရင်တောင် မြင်တွေ့ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

နေမင်း အိုမင်းပြီး သေဆုံးသွားတဲ့အခါ ကျုပ်တို့ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ မရေမတွက်နိုင်သော လူသားတွေက ဝမ်းနည်းကြရုံပဲရှိပြီး စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိကြစေဖို့ ကျုပ် မျှော်လင့်တယ်။ ဒီရည်မှန်းချက် ပြည့်မီဖို့အတွက် အရေးကြီးဆုံးအရာက အန္တိမ နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းပါပဲ။ တည်နေရာ ခေါက်ချိုးခြင်း၊ ရွေ့လျားခြင်း၊ ကွမ်တမ် ရှုပ်ထွေးခြင်း စတာတွေ ရှိပြီး အဲဒါတွေ အားလုံးက အရမ်းကို နက်နဲတယ်။ အဲဒါတွေ အားလုံးက အရမ်းကို လေးနက်ပြီး ကျုပ်တို့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုက ဒီရည်မှန်းချက်နဲ့ အဝေးကြီး လိုသေးတယ်။

ကျုပ်က ရှမ့်လန်ပါ။ ကျုပ်ရဲ့ ဒီဝိညာဉ်က အန္တိမ နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို ပြီးမြောက်ပြီးပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဒီယဉ်ကျေးမှု ပြီးပြည့်စုံသွားပြီလို့ မဆိုလိုပါဘူး။ ကျုပ် အကောင်းဆုံး လုပ်နိုင်တာက အဲဒါတွေကို စာတွေ၊ ပုံတွေ၊ အသိပညာတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ခင်ဗျားတို့ကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးဖို့ပါပဲ။

ကျုပ် ဒါကို လုပ်ပြီးပါပြီ။ ဒီအသိပညာတွေကို စာတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ နှစ်ပေါင်း ၂၀ အချိန်ယူခဲ့ရပြီး စာပေ ၁၃ မျိုးကျော် ဖန်တီးထားတယ်။ လောလောဆယ် သက်ဆိုင်ရာ စာအုပ်တွေက စာကြည့်တိုက်ပေါင်း ဒါဇင်ချီမှာ ပြည့်နှက်နေပြီ။

ဒီလောကကြီးက နေမင်းကြီး ပေါက်ကွဲမယ့်နေ့ရက်နဲ့ အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်။ ယဉ်ကျေးမှု ဆိုတာ တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ တည်ဆောက်လို့ မရဘူး။ ဆယ်စုနှစ်တွေ၊ ရာစုနှစ်တွေ၊ ထောင်စုနှစ်တွေတောင် ကြာမြင့်နိုင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလောကရဲ့ ယဉ်ကျေးမှု အောင်နိုင်ပါစေလို့ ကျုပ် မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒါမှသာ ကျုပ်တို့က အခြားစကြဝဠာတွေကို အမှန်တကယ် လွှမ်းမိုးနိုင်ပြီး ကျုပ်တို့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကို ဂြိုဟ်ပေါင်း သန်းချီဆီ ဖြန့်ဝေနိုင်မှာ ဖြစ်တယ်။

ဒါတွေအားလုံးက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကိစ္စပါ။ ခင်ဗျားတို့ မျိုးဆက်တွေရဲ့ ကိစ္စပါ။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီနေ့ကစပြီး၊ ဒီအချိန်ကစပြီး ကျုပ်ရဲ့တာဝန်က လုံးဝ ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ အခုကစပြီး ဒီလောကရဲ့ ဘယ်အရာကိုမှ ကျုပ် ဂရုစိုက်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှီလွန်အင်ပါယာနဲ့ ရှမ့်ချန်အင်ပါယာကြား လောကစစ် ဖြစ်ပွားရင်တောင် ကျုပ် ဂရုစိုက်တော့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။

ယဉ်ကျေးမှု ဆိုတာ ကလေးတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ မိဘတွေက သူတို့ ကြီးပြင်းလာတဲ့အထိ ကာကွယ် ပေးနိုင်ပေမဲ့ ကြီးပြင်းလာပြီးရင်တော့ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်ရမှာပါ။ မိဘတွေရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ နေနေရတဲ့ ကလေးတွေက ဘယ်တော့မှ အမှန်တကယ် သန်မာလာမှာ မဟုတ်ဘူး။”

“ရှမ့်ယီ...”

ရှမ့်ချန်အင်ပါယာရှမ့်ယီသည် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ဒူးထောက်လိုက်သည်။ “အမိန့်ရှိပါ အဖေ...”

“ရှမ့်လျန်...”

“အမိန့်ရှိပါ အဘိုး...”

ရှမ့်လျန်သည် ရှမ့်ယီ၏သားဖြစ်ပြီး ရှမ့်ချန်အင်ပါယာ၏ အိမ်ရှေ့စံ ဖြစ်သည်။ သူသည် အသက် ခြောက်ဆယ်ကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ အကြောင်းရင်း အချို့ကြောင့် ဤလောက၏ သက်တမ်းသည် ကမ္ဘာမြေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုရှည်သောကြောင့် အသက် ခြောက်ဆယ်ဟူသည် သန်စွမ်းသော အရွယ်ဟု သတ်မှတ်၍ ရသေး၏။

“လိုကီ...”

ဘုရင်မဟယ်လင်၏ မွေးစားသား၊ ရှမ့်လန်နှင့် ဒီဘိုရာတို့၏ သား၊ ရှီလွန်အင်ပါယာ၏ အိမ်ရှေ့စံ လိုကီသည် ယခုအခါ ခန့်ညားသော လူပျိုကြီး ဖြစ်နေသည်။ သူသည် မငယ်ရွယ်တော့သော်လည်း အသက် သုံးဆယ် ထက် မပိုသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။ “ကျန်တာတွေကို မင်းတို့ဆီ လွှဲအပ်ခဲ့မယ်။”

“ကောင်းပါပြီ အဖေ...”

“ကောင်းပါပြီ အဘိုး...”

... ... ...

ရှမ့်လန်သည် သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်း အနည်းငယ်ကို ထမင်းစားရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ မင်းသားကျင်း၊ ကျင်းမူကုန်း၊ အရူးကြီး၊ နင်ကျန့်၊ ဝူဘုရင်၊ ချောင်ကျီ နှင့် အခြားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့အနက် အငယ်ဆုံးမှာ ကျင်းမူကုန်း ဖြစ်ပြီး အသက် ၁၂၀ ကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အသက်အကြီးဆုံးမှာ အိမ်ရှေ့စံ ချောင်ကျီ ဖြစ်ပြီး နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ သူတို့သည် အငြိမ်းစား ယူပြီးပြီဖြစ်ကာ လက်ကျန်နှစ်များကို အိမ်တွင် ကုန်ဆုံးနေကြသည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များအတွင်း သူတို့သည် အားလပ်သည့် အချိန်တိုင်း စုဝေးလေ့ရှိပြီး မာကျောက် ကစားခြင်း၊ လက်ဖက်ရည်သောက်ခြင်းနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုခြင်းများကို ပြုလုပ်လေ့ ရှိကြသည်။ ယခု ရှမ့်လန်သည် သူတို့နှင့်အတူ ထမင်းစားပြီးနောက် မာကျောက် ဆက်လက် ကစားကြသည်။ စုစုပေါင်း ရှစ်ယောက် ရှိပြီး အလှည့်ကျ ကစားကြခြင်း ဖြစ်၏။

စုစုပေါင်း ရှစ်ယောက် ရှိသည်ကို အဘယ်ကြောင့် စားပွဲနှစ်ဝိုင်း မခွဲရသနည်း ဟု မေးစရာ ရှိသည်။ ထိုအရာက ရှက်စရာ ကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်၏။ အရူးကြီး၏ဉာဏ်ရည်ဖြင့် မာကျောက်ကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် ကစားနည်းမျိုးကို ကစားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

“စားမယ်။”

“ကျော်မယ်။”

“ဘန်း... နိုင်ပြီ။ ပိုက်ဆံပေး... ပိုက်ဆံပေး... ပိုက်ဆံပေး...”

ဤသည်မှာ ရှမ့်လန် သူတို့နှင့်အတူ ကစားသော နောက်ဆုံး မာကျောက်ပွဲ ဖြစ်နိုင်၏။

... ...

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ရှမ့်လန်နှင့် ယောင်ယောင်တို့သည် သင်္ချိုင်းတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိ လာခဲ့ကြသည်။ လောကပေါ်ရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများသည် ပြောင်းလဲသွားကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယောင်ယောင်သည် သိပ်ပြီး မပြောင်းလဲချေ။ သူမသည် မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ရှိနေဆဲပင်။ သူမသည် ရှမ့်လန်၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် အသိပညာ အပါအဝင် အမွေအနှစ် အားလုံးနီးပါးကို ဆက်ခံထားခဲ့သည်။

ဤသင်္ချိုင်းတွင် မိတ်ဆွေဟောင်းများစွာ မြှုပ်နှံထားသည်။ နင်ယွမ်ရှန်း၊ မိဖုရားကြီးပျံ့၊ မိဖုရားကြီးကျုံး၊ မိဖုရားကြီးစု၊ ကျင်းကျိုး၊ စုဖေ့ဖေ့၊ ရှမ့်ဝမ်၊ ရှမ့်မေမေ၊ ကျန်းချုံး၊ စုနန်၊ ချောင်ဘုရင် နှင့် အခြားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ခွေးကြီးလီ နှင့် ဇနီးဖြစ်သူ ကတော်ချိုးတို့၏အမည်များ ရေးထိုးထားသော ကျောက်တိုင်လည်း ရှိ၏။

ခွေးကြီးလီသည် ယခင် ဓားဘုရင် လီချင်းချိုး ဖြစ်သည်။ သူ မသေဆုံးမီတွင် ရှမ့်လန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏အုတ်ဂူပေါ်တွင် သူ၏ နာမည်ရင်းကို ရေးထိုးပေးရန် မှာကြားခဲ့၏။ မဟုတ်ပါက မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံရန် မျက်နှာရှိမည် မဟုတ်ဟု ပြောခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်း ၈၀ ကျော် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ဤလူအုပ်စုသည်လည်း အိုမင်းရင့်ရော်ကာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။

………………

ရှမ့်လန်သည် စက္ကူပိုက်ဆံများကို မီးရှို့ကာ တစ်ယောက်ချင်းစီ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ “သွားတော့မယ် ယောက္ခမကြီးတို့ရေ...”

“သွားတော့မယ် မွေးစားအဖေနဲ့ မွေးစားအမေရေ...”

“သွားတော့မယ် ညီလေးရေ...”

“သွားတော့မယ်။ အမ် ... နောက်ထပ် ယောက္ခမကြီးရေ...”

“သွားတော့မယ် မိန်းမစိုးကြီးရေ...”

“သွားတော့မယ် အဒေါ်ရွှယ်ယင်ရေ...”

“သွားတော့မယ် မဟာပညာရှင် တွိုင်းရေ...”

“သွားတော့မယ် မှန်ရေ .... စစ်တုရင်သူတော်စင်ရေ... မင်းရဲ့ ဂိုကစားကွက်မှတ်တမ်းတွေကို ငါ ယူသွားပြီးတော့ ကမ္ဘာမြေဂြိုဟ်ပြာက ဂိုပညာရှင်တွေကို သေလောက်အောင် နှိပ်စက်ပေးပါ့မယ်။”

လွန်ခဲ့သော အချိန်အကြာကြီးတည်းက မှန်သည် လူစားထိုးတစ်ဦးအဖြစ် နေထိုင်ရန် မလိုအပ်တော့ သောကြောင့် လောကနံပါတ်တစ် စစ်တုရင် သူတော်စင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ခန့် က သူ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

... ...

လကမ္ဘာပေါ်တွင် ......

ရှမ့်လန်သည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီး ရှမ့်ချန်အင်ပါယာ ဂြိုဟ်ကို လှမ်းမျှော်ကြည့်ရှုနေသည်။ ဤနေရာမှသာလျှင် လောက၏ အလှတရားကို သူ အပြည့်အဝ မြင်တွေ့နိုင်၏။

ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်သည်။ “သမီးလေး... ဖေဖေက ဒီလောကကြီးကို တရားဝင် နှုတ်ဆက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သမီးကိုပဲ နှုတ်ဆက်မှာ။ အခုကစပြီး ဖေဖေက ဒီလောကကြီးကို သမီးလက်ထဲ အပ်ခဲ့မယ်။ သမီးက ဒီလောကကြီးကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတစ်စုံ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ လုံးဝ မဖြစ်မနေ လိုအပ်လာတဲ့ အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ရင် ဘာမှ ဝင်မစွက်ဖက်ပါနဲ့။

လူသားတွေက သေလမ်းရှာတဲ့နေရာမှာ ပါရမီအပြည့်ရှိကြတယ်။ သတိမထားရင် ပြိုလဲသွားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ပြိုလဲတော့မယ်လို့ ခံစားရရင်၊ ယဉ်ကျေးမှု တစ်ရပ်လုံး ပျက်စီးခြင်းဆီ ဦးတည်နေပြီလို့ ခံစားရရင်၊ သမီး ဝင်ပါပြီး တားဆီးလို့ရပါတယ်။ အဲဒါကလွဲရင် ရှမ့်ချန်အင်ပါယာနဲ့ ရှီလွန်အင်ပါယာ စစ်ခင်း နေရင်တောင်၊ လိုကီနဲ့ ရှမ့်လျန် စစ်ဖြစ်ကြရင်တောင် သမီး ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူး။”

ရှမ့်ယီသည် ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားပြီး စွမ်းအားကြီးမားသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှမ့်ချန်အင်ပါယာ၏ ဧကရာဇ်အဖြစ် အချိန်အတော်ကြာ အုပ်ချုပ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ရှမ့်ယီက အစ်ကိုတော်ဖြစ်သောကြောင့် လိုကီသည် မဆင်မခြင် ပြုလုပ်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်ငြား ရှမ့်ယီကွယ်လွန်သွားပြီး ရှမ့်လျန် ထီးနန်းဆက်ခံသည့်အခါတွင်မူ လိုကီသည် ငြိမ်သက်စွာ နေချင်မှ နေတော့မည်။ လိုကီသည် ရှမ့်ယီထက် နှစ်အနည်းငယ်သာ ငယ်ရွယ်သည်။ သူတို့သည် မျိုးဆက် တစ်ခုတည်းမှ ဖြစ်ကြ၏။

သို့သော်ငြား ရှမ့်လန်၏ မြေးဖြစ်သူ လိုကီ၏သားသည်လည်း ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အနာဂတ်တွင် လောကကြီး မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားမည်ကို မည်သူမှ ကြိုတင် ခန့်မှန်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်ငြား ရှမ့်လန်သည် ဤမျှလောက်ထိ ဂရုစိုက်နေ၍ မဖြစ်တော့ချေ။ အကယ်၍ သူ ဂရုစိုက်နေပါက နောင်လာမည့် မျိုးဆက်များ အဆက်ဆက်တိုင် သူ လက်လွှတ်နိုင်မည် မဟုတ်သကဲ့သို့ လွတ်လပ်နိုင်မည် လည်း မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် လောကပျက်သွားမည့် အခြေအနေမျိုး မဟုတ်သရွေ့ သူတို့ ကြိုက်သလို လုပ်ဆောင်နိုင်ကြသည်။ လှုပ်ရှားရုန်းကန်ရင်း ယဉ်ကျေးမှုသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားသွားပေလိမ့်မည်။

ရှမ့်လန်သည် ယောင်ယောင်၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငယ်ငယ်တည်းက ဖေဖေ မပြောရဲတဲ့ စကားတချို့ ရှိခဲ့တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မိဘတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘက်လိုက်လွန်းလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ပြောလို့ရပြီ။ တခြား သားသမီးတွေက သမီးရဲ့ မောင်တွေ ညီမတွေ ဖြစ်ပေမဲ့ အခုတော့ သူတို့အားလုံး အသက်ကြီးကုန်ကြပြီ။ သားတွေ ရှိရုံတင်မကဘူး။ မြေးတွေတောင် ရနေကြပြီ။ သမီးတစ်ယောက်တည်းသာ မိန်းမပျိုလေး ဖြစ်နေသေးတာ။ ငယ်ငယ်တည်းက သမီးက ဖေဖေ့ရဲ့ အချစ်ဆုံး ကလေးလေးပဲ။ ဖေဖေ သမီးကို ထားခဲ့ဖို့ တော်တော်ကြီး စဉ်းစားခဲ့ရတယ်။”

ယောင်ယောင်သည် ရှမ့်လန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ညင်သာစွာ တိုးဝင်လိုက်သည်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကုန်ဆုံး သွားခဲ့သည်။ ယောင်ယောင်၏ မျက်နှာလေးသည် မိန်းမပျိုလေး တစ်ဦးကဲ့သို့ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ရုံသာမက သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည်လည်း သိပ်ပြီး ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ ကြည်လင်သန့်ရှင်းပြီး အပြစ်ကင်းစင်နေဆဲ ဖြစ်၏။ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည်လည်း ထိုကဲ့သို့ပင် ကြည်လင်သန့်ရှင်းပြီး အပြစ်ကင်းစင်နေဆဲ ဖြစ်၏။

ဆယ်စုနှစ်များစွာအတွင်း သူမသည် စာအုပ်ပေါင်းများစွာ ရေးသားခဲ့ပြီး ပန်းချီကားပေါင်းများစွာ ရေးဆွဲခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား ပျမ်းမျှအားဖြင့် တစ်နှစ်နေလို့ စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောခဲ့ချေ။ လူတို့သည် ကြီးပြင်းလာသည်နှင့်အမျှ ဆန္ဒများ များပြားလာတတ်သည်။

သို့သော်ငြား ယောင်ယောင်တွင်မူ မည်သည့် ဆန္ဒမှ ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။ သူမတွင် ဆန္ဒမရှိဟု ပြော၍လည်း မရချေ။ သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော စံပြရည်မှန်းချက်မှာ လောကကြီး လှပနေစေရန် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယောင်ယောင် ရှိနေသရွေ့ လောကကြီး ပြိုလဲသွားလျှင်ပင် လုံးဝ ပျက်သုဉ်းသွားမည့် လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် ရှမ့်လန်နှင့် ယောင်ယောင်တို့သည် စကားမပြောကြတော့ချေ။ ကီလိုမီတာ ၅၀၀,၀၀၀ အကွာတွင် ရှိနေသော လှပသည့် လောကကြီးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေကြ၏။

... ...

အပိုင်း (၁၄၀၃)

ရှမ့်လန်၏ဇနီးသည်များသည် အိုမင်းရင့်ရော်နေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း အသက်ရှင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ရှမ့်လန်၏ ကြင်ရာတော်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် လှပကျက်သရေ ရှိနေကြဆဲ ဖြစ်၏။ အထူးသဖြင့် ကျုံးရှစ်ရှစ် ဖြစ်သည်။ သူမသည် နေ့စဉ် နာရီဝက်ခန့် အချိန်ယူကာ မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်လေ့ ရှိသည်။ သို့သော်ငြား သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်လျှင် မိတ်ကပ်လိမ်းထားသည်ကိုပင် သတိပြုမိမည် မဟုတ်ချေ။

ရှစ်ချင်းချင်းတွင်မူ သူမနှင့်ရန်ဖြစ်ရန် အင်အား မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ရံဖန်ရံခါတွင် သားသမီးများနှင့် ရန်ဖြစ်လေ့ ရှိသည်။ ယနေ့တွင် ရှမ့်လန်သည် ပင်းအာ၏ အခန်းတွင် ရှိနေ၏။ မနက်ဖြန်သည် ကျုံးရှစ်ရှစ်၏ အလှည့် ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား သူမသည် မနက်စောစောစီးစီး ပင်းအာ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် မစောင့်နိုင်တော့ချေ။

သူမက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ယောကျ်ား... ဘယ်မှာလဲ။ မနိုးသေးဘူးလား။ ဒီနေ့ ပင်လယ်ဘက်ကို လိုက်ပို့ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်လေ။”

ပင်းအာက ပြောလိုက်၏။ “ဘာတွေ လောနေတာလဲ။ ဘာလို့ အော်ဟစ်နေရတာလဲ။ နေ့တိုင်း ပင်လယ်ပြင်ကို သွားနေရတာ မငြီးငွေ့ဘူးလား။”

ထို့နောက် သူမလည်း ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယောက်ျားသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အိပ်ရာထ နောက်ကျလေ့ မရှိပေ။ မနက် ခုနစ်နာရီ တိတိတွင် အိပ်ရာထလေ့ ရှိသည်။ ယခု ၇ နာရီ ၁၅ မိနစ် ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း မနိုးသေးချေ။

ထို့ကြောင့် ပင်းအာသည် သတိထား၍ ရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်သည်။ ရှမ့်လန် ကုတင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာတော့ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် အေးစက်သွားခဲ့သည်။ ခေတ္တမျှ အသက်ရှူရပ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး နှလုံးခုန်ရပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့၏။

“ယောကျ်ား... ယောကျ်ားက တို့တွေကို တရားဝင် ထားသွားတော့မှာလား။”

ထို့နောက် ပင်းအားသည် အလိုအလျောက်ပင် အံဆွဲဆီသို့ သွားလိုက်မိသည်။ ထိုအထဲတွင် ပိုတက်ဆီယမ် ဆိုင်ယာနိုက် ဝှက်ထားသည်။

သူမသည် ရှမ့်လန်ကို အချိန်အကြာဆုံး ပြုစုခဲ့သူဖြစ်ပြီး ရှမ့်လန်၏စိတ်ကို အသိဆုံး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ယောက်ျားသည် သခင်မလေးမူလန်ကို အမြဲတမ်း ရှာဖွေချင်နေခဲ့မှန်း သူမ သိထားခဲ့၏။ သူမ မတားဆီးသလို ၊ ဒီမှာပဲနေပါဟုလည်း တောင်းဆိုမည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် သူမယောက်ျားကို အလွန်အမင်း ချစ်မြတ်နိုးသောကြောင့်ပင်။

သို့သော်ငြား ယောက်ျား ထွက်သွားသည်နှင့် သူမသည် ပိုတက်ဆီယမ် ဆိုင်ယာနိုက်ကို ချက်ချင်း သောက်သုံးလိုက်မှာဖြစ်ပြီး ဤလောကကြီးမှ နာကျင်မှုမရှိဘဲ ထွက်ခွာသွားမည်။ မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ သူမ၏ သားသမီးများသည် ကြီးပြင်းနေကြပြီ ဖြစ်သကဲ့သို့ မြေးများပင် ကြီးပြင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ပင်းအာ၏ လောကသည် ရှမ့်လန်သာလျှင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ပင်းအာသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး စိတ်ကို ပြင်ဆင်လိုက်၏။

‘ယောကျ်ား သွားရင် ကျွန်မလည်း သွားမယ်။ ဒီဘဝမှာ ကျွန်မအရမ်း ပျော်ရွှင်ခဲ့ရတယ်။ ဘာနောင်တမှ မရှိတော့ပါဘူး။’

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် ပင်းအာသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ပြီး ရှမ့်လန်၏ အသက်ရှူသံကို စမ်းသပ်ရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ အပြုအမူကို မြင်ချိန်မှာတော့ ကျုံးရှစ်ရှစ်သည် လန့်ဖျပ်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။ “ပင်းအာ... နင် ရူးနေလား။ ငါတို့ယောကျ်ားက နတ်ဘုရားပါဟ။ တို့တွေအားလုံး သေသွားရင်တောင် ၊ ဒီလောကပေါ်က လူတွေအားလုံး သေသွားရင်တောင် သူ အသက်ရှင်နေအုံးမှာလေ။”

ပင်းအာက ပြန်မပြောချေ။ စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောလိုက်သည်။ ‘ရှင် ဘာမှ မသိပါဘူး။ ဒီလောကမှာ သခင်မလေးနဲ့ ကျွန်မပဲ ယောကျ်ားအကြောင်း သိတာ...’

ထို့နောက် ပင်းအာသည် ရှမ့်လန်၏ နှာခေါင်းအောက်သို့ လက်ကို တင်လိုက်သည်။ ထင်ထားသည့် အတိုင်းပင် အသက်မရှူတော့ချေ။ ပင်းအာ၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ဒီနေ့ ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ။ ယောကျ်ား... စောင့်နေနော်... ပင်းအာ လိုက်လာခဲ့မယ်။”

သို့သော်ငြား နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရှမ့်လန်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

ပင်းအာသည် တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။ ထို့နောက် ရှမ့်လန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်မိ၏။ “ယောကျ်ား... လူဆိုးကြီး... လန့်သေတော့မှာပဲ။ လန့်သေတော့မှာပဲ။”

ကျုံးရှစ်ရှစ်သည် နှုတ်ခမ်းဆူပြီး စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ပြောလိုက်သည်။ “ယောကျ်ား... ပင်လယ်ဘက်ကို သွားပြီး နေထွက်တာ ကြည့်မယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်လေ။”

ရှမ့်လန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။ “နေဝင်တာ ကြည့်တာလည်း အတူတူပါပဲကွာ။”

... ...

သို့သော်ငြား လွန်ခဲ့သော နှစ်နာရီခန့်က ဝိညာဉ်တစ်ခုသည် ရှမ့်လန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ချက်ချင်းပဲ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ရှမ့်လန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား ယောင်ယောင်မှလွဲ၍ မည်သူမှ သတိမထားမိကြချေ။

သူသည် မိမိကိုယ်ကို နှစ်ပိုင်း ခွဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းသော သူသည် ဤလောကမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။ ၁ ရာခိုင်နှုန်းသော သူသည် ပင်းအာ၊ ရှစ်ချင်းချင်းနှင့် ဆွေမျိုးသားချင်းများ၊ ဇနီးသည်များ၊ သားသမီးများကို အဖော်ပြုရန် ဤလောကတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယောင်ယောင်မှလွဲ၍ မည်သူမှ မသိရှိကြချေ။ သူသည် ဤလောကရှိ မိသားစုဝင်များကို သူတို့၏ ဘဝအဆုံးသတ်သည်အထိ အဖော်ပြု ပေးသွားမည်။

ထို့နောက် ပင်းအာသည် ရှမ့်လန်ကို တွဲထူပေးပြီး ရေချိုး နံနက်စာ ကျွေးမွေး၏။ ထို့နောက် သူမသည် ရှမ့်လန်၊ ကျုံးရှစ်ရှစ်တို့နှင့်အတူ ငါးမျှားထွက်ခဲ့သည်။

ကျုံးရှစ်ရှစ်က ပြော၏။ “ဒီနေ့ ယောကျ်ားက ငါ့ကိုပဲ အဖော်ပြုမှာ။ ပင်းအာ... နင် ပြန်တော့ လိုက်မလာနဲ့။”

ပင်းအာက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ မလိုက်ရင် ဖမ်းမိတဲ့ငါးကို ရှင် ချက်မှာလား။”

“အမ်...” ကျုံးရှစ်ရှစ်သည် ငါးကိုသတ်ပြီး ဆေးကြောရမည့် အရေးကို တွေးလိုက်မိသဖြင့် တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။

ကျုံးရှစ်ရှစ်က ပြောလိုက်သည်။ “အေးပါ။ အေးပါ။ လိုက်ခဲ့... ဒါပေမဲ့ ယောကျ်ားနဲ့ ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို မဖျက်ဆီးရဘူးနော်။”

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှမ့်လန်ကို ဖက်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ရန်ဖြစ်လာကြသည်။ သို့နှင့် လှေတစ်စင်းပေါ်သို့ တက်သွားကြ၏။

.............

ရဲတိုက်ထဲတွင် ကျန်းချွင်းဟွာသည် စာအုပ်ဖတ်နေသည်။ သူမသည် ခင်ပွန်းသည်၏ ကျောပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ကျုံးရှစ်ရှစ်၏ ကျောပြင်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ “အသက် ဘယ်လောက် ရှိနေပြီလဲ။ အနီရောင် ဝတ်စုံကြီး ဝတ်ထားသေးတယ်။ ဘယ်သူ့ကို ခန္ဓာကိုယ် ပြချင်နေတာလဲ။”

သူတို့၏ ခင်ပွန်းသည်မှာ ရှမ့်လန် ဖြစ်သည့်အတွက် ရှမ့်လန်သည် သူတို့ကို ကတိတစ်ခု ပေးထားခဲ့သည်။ သူတို့၏ဘဝသည် သာမန်လူများကဲ့သို့ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သေဆုံးမည့်နေ့အထိ နုပျိုလှပနေရမည် ဟူသော ကတိပင် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ကျန်းချွင်းဟွာသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာက ပုံစံအတိုင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ မလောပေ။ မနက်ဖြန် သူမအလှည့် ရောက်ပေလိမ့်မည်။ ယောက်ျားသည် သူမကို တစ်နေ့လုံး အဖော်ပြု ပေးလိမ့်မည်။

မင်းသမီးနင်ယန်သည်လည်း ရှမ့်လန်၏ ကျောပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ ကျုံးရှစ်ရှစ်...”

သူမသည် ယခုအခါ ဝိုင်ချက်လုပ်ခြင်းကို နှစ်သက်နေပြီ ဖြစ်ကာ ဝိုင်အားလုံးကို သူမနှင့် ရှမ့်လန် ကိုယ်တိုင် ချက်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျုံးရှစ်ရှစ် တစ်ဦးတည်းသာ ရှမ့်လန်၏အချစ်ကို လုယူချင်ပြီး ဝိုင်ချက်လုပ်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်တွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လေ့ ရှိသည်။ ဝိုင်ချက်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်များတွင် လာကူညီရင်း ဖျက်ဆီးတတ်သေးသည်။

ရှစ်ချင်းချင်းနှင့် ရှမ့်မီတို့သည် အဝတ်အစားများ ပုံစံဆွဲနေကြသည်။ ပုံစံဆွဲရုံသာမက ကိုယ်တိုင် ချုပ်လုပ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရှမ့်လန်၏ကျောပြင်ကို ချစ်မြတ်နိုးစွာ ကြည့်နေမိသည်။ ခင်ပွန်းသည်က သူမကို ပိုးစာခင်းများသို့ ခေါ်သွားရန် သုံးရက် လိုသေး၏။ “စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ ကျုံးရှစ်ရှစ်...”

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှမ့်လန်က သူမကို အဝတ်အစားချုပ်ရန် ကူညီပေးတိုင်း ကျုံးရှစ်ရှစ်သည် သူမ၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ရုပ်ရည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ စမ်းဝတ်ပြရန် ပထမဆုံး ပြေးထွက်လာလေ့ ရှိသောကြောင့်ပင်။

ရှမ့်မီက ထိုစကားကို ကြားချိန်မှာတော့ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

ဒီဘိုရာသည် စာအုပ်ရေးနေသည်။ သူမသည် ရှမ့်လန်၏ ကျောပြင်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး ကျုံးရှစ်ရှစ်၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကျောပြင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် စိတ်ထဲ၌ တွေးလိုက်မိ၏။ ‘ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကျုံးရှစ်ရှစ်လေး ….. ရှင်သာ မရှိရင် ကျုပ်ကို လူတွေ ဝိုင်းပစ်မှတ်ထားကြမှာပဲ ....’

မင်းသမီးနင်ဟန်သည်လည်း ဤအချိန်တွင် အသည်းအသန် စာရေးနေသည်။ သူမသည် ခေါင်းမော့ကာ ရှမ့်လန်၏ ကျောပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက် ရေးသားနေသည်။ သိုင်းပညာသည် ယုတ်လျော့လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သိုင်းပညာ ကျမ်းစာအသစ်များကို ရေးသားနေခြင်း ဖြစ်၏။ သိုင်းပညာကို ပြန်လည် အသက်သွင်းမည့် တာဝန်သည် သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အမေဇုန်ဘုရင်မသည် သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဖြစ်သည်။ နင်ဟန်က ကျမ်းစာလိပ်များကို ရေးသားပြီး အမေဇုန်ဘုရင်မကလည်း ရေးသားသည်။ သူမသည်လည်း ရှမ့်လန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွား၏။ ထို့နောက် ရုတ်တရက်ထကာ သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်နေခဲ့၏။

ချောင်ယောင်းအာ ရှိမနေချေ။ သူမသည် ရေယာဉ်စုကို ဦးစီးကာ စူးစမ်းရှာဖွေရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သောသုံးရက်က ထွက်ခွာသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

လူအများအပြားသည် ရှမ့်လန်၏ ကျောပြင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြသည်။ သူသည် လှေငယ်တစ်စင်းပေါ်တွင် ရှိနေပြီး ပင်လယ်ပြင်ထက်၌ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့သည်။ နေဝင်ပြီးနောက် ရှမ့်လန် ပြန်ရောက်လာလိမ့်မည်။ သို့သော်ငြား ဆုံးရှုံးသွားရသကဲ့သို့ခံစားချက်ဖြင့် သူ၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေသူများစွာ ရှိနေခဲ့၏။

... ...

တစ်ရာခိုင်နှုန်းသော ရှမ့်လန်သည် ပင်းအာနှင့် ကျုံးရှစ်ရှစ်တို့ကို ငါးမျှားရန် အဖော်ပြုပေးနေခဲ့သည်။ ကိုးဆယ့်ကိုးရာခိုင်နှုန်းသော ရှမ့်လန်သည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာ သွားခဲ့သည်။ ယောင်ယောင်မှလွဲ၍ မည်သူမှ မသိရှိကြချေ။

သို့ပေမည့် ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းသော ရှမ့်လန် ထွက်ခွာသွားပြီး နာရီအနည်းငယ် အကြာတွင် အရူးကြီးသည် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် မင်းသားကျင်း၊ ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ကျင်းမူကုန်း၊ စစ်သေနာပတိ နာကျည်းမှုး နှင့် မင်းသား နင်ကျန့်တို့ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။

အားလုံးသည် အသက် တစ်ရာကျော်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အိုမင်းရင့်ရော်၍ သေဆုံးသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤဘဝတွင် သူတို့သည် အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာကောင်းသော ဘဝတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြရသည်။ အားလုံးသည် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးကိုယ်စီဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြ၏။

အမှန်စင်စစ် သူတို့ တစ်ဦးစီတိုင်းတွင် သေတမ်းစာ တစ်စောင်စီ ရှိကြပြီး ဈာပန အခမ်းအနား မကျင်းပရန် မှာကြားထားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် လောကကြီးမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားကြမည်ဖြစ်ပြီး တိတ်တဆိတ် မြှုပ်နှံခံကြမည်။ မည်သူ့ကိုမှ လိုက်လံ ပြောနေစရာ မလိုချေ။

... ...

ချောင်ယောင်းအာသည် ငယ်ရွယ်နုပျိုပြီး စွမ်းအားကြီးမားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အာကာသယာဉ် တစ်စင်းပေါ်တွင် ရှိနေပြီး ဝေးကွာသော ပစ်မှတ်တစ်ခုဆီသို့ ပျံသန်းနေသည်။ ရုတ်တရက် သူမသည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်၌ အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမသည် ဘေးမှလူကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ “အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားတာ မြင်လိုက်လား။”

ဘေးမှလူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မမြင်လိုက်ပါဘူး စစ်သေနာပတိ...”

ချောင်ယောင်းအာက ပြောလိုက်၏။ “ဒီတစ်ခါ အာကာသထဲမှာ ဘယ်လောက်ကြာအောင် ခရီးသွားမှာလဲ။”

“ရှစ်နှစ်ပါ။”

“ရှစ်နှစ်လား။”

ချောင်ယောင်းအာက ပြောလိုက်သည်။ “ငါ အိမ်ကို၊ မိသားစုကို၊ ယောကျ်ားကို လွမ်းရတော့မှာပဲ။”

သူမ၏ လက်ထောက်ကျန်းမင်က ပြောလိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိ... အင်ပါယာရှမ့်လန်က နတ်ဘုရား တစ်ပါးပါ။ ဒါအပြင် အရှင်က ခင်ဗျားကို ကြီးမားတဲ့စွမ်းအားနဲ့ သက်တမ်းကို ပေးသနားထားပါတယ်။ ခင်ဗျားနဲ့ အရှင်အတွက် ရှစ်နှစ်ဆိုတာ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းပါပဲ။”

ချောင်ယောင်းအာက ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်လား။ ငါလည်း အဲဒီလို ထင်ပါတယ်။”

ထို့နောက် သူမ၏ ရေယာဉ်စုသည် ကျယ်ပြောလှသော ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ဆက်လက် ရွက်လွှင့်သွားခဲ့ကြသည်။

ဂရက်ဂိုရီသည် အိုမင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် တော်ဝင်ကျောင်း၏ ကျောင်းအုပ်ကြီး ရာထူးမှ အနားယူခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ချောင်ယောင်းအာ၏ ရေယာဉ်စုနှင့်အတူ လိုက်ပါလာခြင်း ဖြစ်၏။

ဤအချိန်တွင် သူသည် အသည်းအသန် စာရေးနေသည်။ ရုတ်တရက် သူသည် ခေါင်းမော့ကာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ တစ်စုံတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်ငြား သူ မည်သည့်အရာကိုမှ မမြင်ရချေ။ သူသည် မိနစ်ဝက်ခန့် ငေးငိုင်နေပြီးနောက် ဆက်လက်၍ အသည်းအသန် စာရေးနေပြန်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူကဲ့သို့ သိပ္ပံပညာရှင်တစ်ဦးအတွက် အချိန်တိုင်းသည် အလွန်တရာ တန်ဖိုးရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။

အက်ကွဲကြောင်းအတွင်း၌ အမှောင်ဘုရင်မ (ရန်ယင်ယင်) သည် လောက၏အဆုံး ရေတံခွန်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။ ရုတ်တရက် သူမသည် ကြယ်ကြွေသည်ကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာကိုမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။ သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

ထို့နောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ် တစ်ခုလုံးသည်လည်း ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အက်ကွဲကြောင်းနှင့် လုံးဝ ပေါင်းစည်းသွား၏။

... ...

အာကာသယာဉ် တစ်စင်း၊ ကျန်းလီ၏ အမှတ် ၁ အာကာသယာဉ်... ထိုအတွင်း၌ လူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိပြီး ထိုသူမှာ ကျင်းမူလန် ဖြစ်သည်။ သူမသည် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကြာအောင် ပျံသန်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကြာအောင် ရေခဲရိုက်ပြီး အိပ်စက်နေခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကြာ ပျံသန်းပြီးနောက် အလွန် ရှည်လျားသော အချိန်ကာလ တစ်ခု ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဤ အမှတ် ၁ အာကာသယာဉ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဂြိုလ်တစ်ခု၏ ကောင်းကင်ယံ၌ ပေါ်လာခဲ့သည်။ အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ဂြိုလ်တစ်ခု ဖြစ်၏။

ဤတောင်တန်း၊ ဤသမုဒ္ဒရာ၊ ဤမြေပုံကို ရှမ့်လန်သည် မျက်လုံးမှိတ်လျက်ပင် ရေးဆွဲနိုင်ပေလိမ့်မည်။ အာကာသယာဉ်သည် ဂြိုဟ်၏လေထုထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

ထိုအချိန်၌ အလင်းတန်းတစ်ခုသည် အာကာသယာဉ်ကို လျင်မြန်စွာ မီလာသည်။ ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် အမှတ် ၁ အာကာသယာဉ်သည် ဂြိုဟ်၏ သမုဒ္ဒရာရေပေါ်၌ ပေါ်လာခဲ့၏။

အတွင်း၌ ရှိနေသော ကျင်းမူလန်သည် နိုးလာခဲ့၏။ သူမသည် ပြိုင်ဘက်ကင်း လှပနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် မျှော်လင့်ခြင်း အလင်းရောင်များနှင့် တောက်ပနေဆဲဖြစ်သည်။

“ယောကျ်ား... ယောကျ်ား...” သူမ အော်ခေါ်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ ရေခဲရိုက် အိပ်စက်ခြင်းသို့ မကျရောက်မီ အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ယောက်ျားအား စိတ်ပူနေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။

သူမသည် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကြာ အေးခဲနေခဲ့သော်လည်း သူမအတွက် မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းသာ ရှိသေးသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ လုံးဝ အေးခဲအိပ်စက်ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် အိပ်မက်ပင် မက်မည် မဟုတ်ချေ။

သူမသည် ရေခဲရိုက်ထားသော သလင်းကျောက်သေတ္တာထဲမှ ထထိုင်လိုက်ပြီး အာကာသယာဉ် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ယံမှ လမင်းနှင့် ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

“ဘယ် ... ဘယ်နေရာလဲ ..... ယောကျ်ား... ယောကျ်ား ဘယ်မှာလဲဟင်...” မူလန်သည် တီးတိုးရေရွတ်နေမိသည်။

ထို့နောက် သူမ၏အနောက်ဘက်မှ အလွန် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ “ဒီမှာလေ မိန်းမ...”

မူလန်သည် သူမ၏ အနောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ယောက်ျား... သူမ၏ယောက်ျား ရှမ့်လန်... သူမ ဆယ်စုနှစ်များစွာ မတွေ့ခဲ့ရသော သူမ၏ယောက်ျား ရှမ့်လန်။

သူမသည် ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာပြီး ရှမ့်လန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ဝင်လိုက်သည်။

လက်ရှိ ရှမ့်လန်သည် ငယ်ရွယ်နုပျိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။ မူလန်သည်လည်း ငယ်ရွယ်နုပျိုနေဆဲ ဖြစ်၏။

မူလန်က မေးလိုက်သည်။ “ယောကျ်ား... ကျွန်မတို့ အိမ်ပြန်ကြတော့မလား။”

ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။ “ဒါက ကမ္ဘာမြေဂြိုဟ်ပြာလေ... ငါ့ရဲ့ အိမ်ပဲ။ မိဘအိမ်ပြန်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့။ ယောက်ျားနဲ့ လိုက်နေရတော့မယ်။ ဟား ဟား ဟား...”

မူလန်က ချိုသာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “အကုန် ပြီးသွားပြီလား။ အခုကစပြီး ကျွန်မတို့ အေးအေးချမ်းချမ်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေလို့ရပြီလား။”

ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။ “အင်း... အခု အေးအေးချမ်းချမ်း နေလို့ရပြီ။”

မူလန်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို... ဒါဆို .... ကလေးနှစ်ယောက်လောက် ထပ်ယူကြမယ်။ ရှမ့်ယီက အရမ်း လည်လွန်းတယ်။ တို့တွေ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေး နှစ်ယောက်လောက် ထပ်ယူကြမယ်နော်။”

ရှမ့်လန်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပါပြီ။”

ထို့နောက် ရှမ့်လန်သည် မူလန်၏ လက်ကိုဆုပ်ကိုင်ကာ သူ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော နိုင်ငံ၊ သူ ရင်းနှီး ကျွမ်းဝင်သော ဇာတိမြေဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် နှစ်ပေါင်း မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီနည်း။ ကမ္ဘာမြေသည် ယခုအခါ မည်သို့ ဖြစ်နေပြီနည်း။ ဤအရာအားလုံးသည် သူ့အတွက် အရေးမကြီးတော့ချေ။ မူလန်နှင့် အတူရှိနေရလျှင် သူ့အတွက် လုံလောက်လေပြီ။

... ...

(ပြီးပါပြီ)

……

စာပြီးချိန် (၂၃.၃.၂၀၂၆)

အဆုံးထိ ဖတ်ရှုပေးကြသော စာဖတ်ပရိသတ်များအားလုံး ကျန်းမာ၊ ချမ်းသာခြင်းတွေနဲ့အတူ ပျော်ရွှင်ကြပါစေ ခင်ဗျာ။

….

စိတ်အမောတွေကြားမှာ ပျော်ရွှင်စေဖို့ မကြာခင်ထွက်ရှိမယ့် ဘာသာပြန်သူရဲ့ ကိုယ်တိုင်ရေး အချစ်ဟာသ လုံးချင်း ဝတ္တုလေးကို အားပေးကြပါအုံး ခင်ဗျာ။