အခန်း (၁၂၀၇-၁၂၀၉)

အခန်း (၁၂၀၇) - အင်မော်တယ်သခင် အဆင့်တစ်ဝက်သို့ တက်လှမ်းခြင်း

ထိုဓားချက်မှာ စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ကျူး၍မရနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လှပေသည်။ ဓားအလင်းတန်း ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် လေဟာနယ်ကြီးပင် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရလေသည်။ ထိုဓားချက်၏အောက်တွင် လီဟန်အရှင်သခင် ထုတ်ဖော်လိုက်သော တိုက်ကွက်မှာ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး၏ လက်ထဲမှ ပျော့တွဲနေသော တည်သီးတစ်လုံးကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာပင် ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရလေသည်။

ဓားအလင်းတန်းမှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အလွှာလိုက် ကာကွယ်ထားသော အတားအဆီးများကို ကျော်ဖြတ်ကာ လီဟန်အရှင်သခင်၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လီဟန်အရှင်သခင်သည် အစပိုင်းတွင် ထိုဓားချက်ကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အရ သာမန်လက်နက်များသည် သူ၏ ဆံချည်မျှင်တစ်မျှင်ကိုပင် ထိခိုက်စေနိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် သူ မှားယွင်းသွားကြောင်းကို လျင်မြန်စွာပင် သဘောပေါက်လိုက်ရလေသည်။ ဓားအလင်းတန်း နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လီဟန်အရှင်သခင်သည် ရေခဲတိုက်အတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး နှလုံးသားထဲတွင် အေးစက်သော ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

သူသည် ဘေးဘက်သို့ သီသီလေး ရှောင်တိမ်းလိုက်သော်လည်း အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။ ဓားအလင်းတန်းသည် သူ၏ ပခုံးကို ရှပ်တိုက်ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။ လီဟန်အရှင်သခင်သည် နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်ရပြီး သူ၏ ပခုံးထံမှ နီရဲသော သွေးစိမ်းများ စီးကျလာလေသည်။

ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် လီဟန်အရှင်သခင် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ချေသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတစ်ခွင်လုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားလေသည်။ လီဟန်အရှင်သခင်သည် သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်းနှင့် မှုန်ကုပ်လာလေတော့သည်။

"အဖေ..."

ယဲ့လျိုယန်သည် ထိုအချိန်တွင် မနေနိုင်တော့ဘဲ နှုတ်မှ ထွက်ကျလာလေသည်။ သို့သော် လီဟန်အရှင်သခင်သည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး ရွှယ်အန်းကိုသာ အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

" ကြာပန်းနီ အင်မော်တယ် အရှင်သခင်ရဲ့ ဓားပညာက ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီး နတ်ဘုရားတွေ၊ အင်မော်တယ်တွေကိုပါ သတ်ဖြတ်နိုင်တယ်လို့ ငါ ကြားဖူးနေတာ ကြာပြီ ဒီနေ့ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရတော့ တကယ်ကို နာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်တာပဲ"

ရွှယ်အန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"မြှောက်ပြောလွန်းနေပါပြီ"

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီလောက်လေးနဲ့တင် ငါတို့ကို တစ်ခုခု လုပ်နိုင်မယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား"

လီဟန်အရှင်သခင်က သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို လောဘတကြီး လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။

"ရွှယ်အန်း... မင်းရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်စဉ်အဆင့်နဲ့ဆိုရင် မင်းက လူစည်ကားတဲ့ ဈေးထဲမှာ ရတနာသိုက်ကြီး သယ်လာတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လိုပဲဆိုတာ သိလား၊ ငါသာ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို အလိုမရှိဘူးဆိုရင် မင်း အခုချိန်ထိ အသက်ရှင်နေနိုင်ဦးမယ်လို့ ထင်နေလား"

တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်ကလည်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"အရှင်သခင် ပြောတာ အရမ်းမှန်တယ် ရွှယ်အန်း... ငါတို့ အပေးအယူလေး တစ်ခုလောက် မလုပ်ကြဘူးလား"

"အို... အပေးအယူလား၊ ဘာ အပေးအယူမျိုးလဲ"

ရွှယ်အန်းက အေးအေးဆေးဆေးပင် မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ကြားမှာ ကြီးကြီးမားမား ရန်ငြိုးရန်စတွေမှ မရှိတာ၊ ဟွာမျိုးနွယ်စုရဲ့ သွေးကြွေးဆိုတာကလည်း လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်သောင်းက အကြွေးဟောင်းကြီးပဲလေ၊ မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းသာ အသာတကြည် အရှုံးပေးပြီး မင်းကျင့်ကြံထားတဲ့ နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်တွေ၊ လျှို့ဝှက်သိုင်းပညာတွေနဲ့ ရတနာတွေအကုန်လုံးကို ပေးအပ်မယ်ဆိုရင်... မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ ငါတို့ စဉ်းစားပေးမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ"

ရွှယ်အန်းသည် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျား ပြောပုံအရဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် ကျွန်တော်က ကျေးဇူးတင်နေရမယ့် သဘောလား"

"ရွှယ်အန်း... မင်း စိတ်ထဲမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေမယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအခြေအနေက တော်တော်လေးကို သက်ညှာပေးထားတာပဲ၊ ခန္ဓာကိုယ်ရော ကျင့်စဉ်ပါ ပျက်စီးသွားမယ့် အဆုံးသတ်မျိုးထက်စာရင်တော့ အများကြီး ပိုကောင်းတာ သေချာတယ်လေ"

သို့ရာတွင် ရွှယ်အန်းက သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ကာ ယန်ကျန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကို အားလန်... ဒီနတ်ဘုရားတွေက အမြဲတမ်း ဒီလိုချည်းပဲလား"

ယန်ကျန်းက ပြုံးယောင်သန်းစွာ ပြန်ဖြေလေသည်။

"အင်း... သူတို့က အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ"

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့်ကိုး"

"ဘာ ဒါကြောင့်လဲ"

ဘေးဘက်မှ ရှောင်ထျန်းက မနေနိုင်ဘဲ ဝင်မေးလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့်မလို့ နှစ်ထောင်ချီ ကြာလာတာတောင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုက ပိုပိုပြီး ယိုယွင်းကျဆင်းလာတာကိုး၊ ဒီလို မာနကြီးပြီး ဘဝင်မြင့်နေတဲ့ နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စု သိုင်းပညာရှင်ဆိုတဲ့ ကောင်တွေ ပြဿနာရှာနေကြလို့ပဲ"

ရွှယ်အန်းက ဂရုမစိုက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ ထိုအချိန်တွင် လီဟန်အရှင်သခင်နှင့် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာများ ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။ ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"ရွှယ်အန်း... မင်းက တကယ်ပဲ အဆုံးထိ ခေါင်းမာနေဦးမယ့် ပုံပဲ၊ ကောင်းပြီလေ... ဒီနေ့ မင်း ဆန္ဒကို ငါတို့ ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်မယ်"

"ကြယ်တစ်သောင်း အကျဉ်းထောင်"

ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် အဆုံးမဲ့သော ကြယ်တာရာပင်လယ်ပြင်ကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ကြယ်အလင်းတန်းများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ယှက်နွယ်ကာ အကျဉ်းထောင်သဖွယ် ဖန်တီးလိုက်ပြီး ရွှယ်အန်းနှင့် အခြားသူများကို အထဲတွင် ခိုင်မြဲစွာ ပိတ်လှောင်လိုက်လေတော့သည်။

အကျဉ်းထောင် ပေါ်လာသည်နှင့် ဆွေ့မန်နှင့် ယုရန်တို့မှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြလေသည်။ သူတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်များမှာ ရူးသွပ်လောက်ဖွယ် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သာမန်လူသားများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရှောင်ထျန်းသည်လည်း အောက်ဘက်သို့ ပြုတ်ကျသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း အတင်းအဓမ္မ ထိန်းထားခဲ့သည်။

လေဟာနယ်ထဲတွင် ရွှယ်အန်း တစ်ယောက်တည်းသာ မတ်တပ်ရပ်ကျန်နေရစ်သော်လည်း သူ၏ ဦးခေါင်းနှင့် ပခုံးအထက်ရှိ နေရာလွတ်များသည် ကြီးမားလှသည့် ဖိအားကြောင့် ကွေးညွှတ်နေလေသည်။ သို့တိုင်အောင် ရွှယ်အန်းက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးဆီကနေ အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်တာလား"

"မှန်တယ်"

ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်က အောင်ပွဲခံနေသည့် မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရွှယ်အန်း... အခုချိန်မှာ ဒီပတ်ဝန်းကျင်က ငါ့ရဲ့ အမိန့်အောက်မှာ ရှိတယ်၊ ဒီနေရာမှာ ငါက အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှုပဲ၊ မင်း လက်မြှောက် အရှုံးပေးလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

သူ၏ စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ ပြုံးကာ ရှေ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ ထိုခြေတစ်လှမ်းနှင့်ပင် ရွှယ်အန်းသည် ချုပ်နှောင်ထားမှု အားလုံးထံမှ ချက်ချင်း ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့လေသည်။

"ဒါကို ခင်ဗျားက အမြင့်မြတ်ဆုံးလို့ ခေါ်တာလား"

ရွှယ်အန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော လှောင်ပြောင်မှုများ ပေါ်လာသည်။

ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်မှာ တုန်ယင်သွားပြီး စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ငါ့ရဲ့ ချုပ်နှောင်မှုတွေဆီကနေ မင်း ဘယ်လိုလုပ် ရုန်းထွက်နိုင်တာလဲ"

ရွှယ်အန်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ မရရမှာလဲ"

"လီဟန်... ဒီကောင်ဆီမှာ လှည့်ကွက်တွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ငါတို့ ပူးပေါင်းပြီး သူ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကို အရင်ဆုံး ဖျက်ဆီးပစ်ကြရအောင်"

လီဟန်အရှင်သခင်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး စကားလုံးများကို တစ်လုံးချင်းစီ ပြောလိုက်လေသည်။

"အခြေအမြစ်၊ ကင်းမဲ့မှု၊ သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ စိတ်ရိုင်းများ!"

ဘုန်း!

မရေမတွက်နိုင်သည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များသည် မြွေဆိုးများအလား လီဟန်အရှင်သခင်၏ အနောက်ဘက်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ရွှယ်အန်းကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

"သူ့ကို သတ်လိုက်စမ်း!"

သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ထိုမြွေဆိုးများသည် ရွှယ်အန်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်ကလည်း လေထဲတွင် အင်းကွက်တစ်ခုကို ရေးဆွဲကာ ထိုမြွေဆိုးများ၏ စွမ်းအားကို ဆယ်ဆမက အဆမတန် တိုးပွားစေလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရွှယ်အန်း၏ ပုံရိပ်မှာ မြွေဆိုးများအကြား ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

"အရှင်ရွှယ်"

ရှောင်ထျန်းမှာ တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ထိုမြွေဆိုးကြီးများသည် ရုတ်တရက် နာကျင်စွာ ရုန်းကန်လာကြပြီးနောက် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားကြလေတော့သည်။ ၎င်းတို့၏ ကြားထဲမှ ဩဇာကြီးမားလှသော စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ နိယာမတရားများသည် ဘုရင်တစ်ပါးကို ကြိုဆိုရန် မှူးမတ်များ ခေါင်းငုံ့သကဲ့သို့ တုန်လှုပ်သွားကြလေသည်။

ရှောင်ထျန်းနှင့် လျိုယန် နှစ်ဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက် ရေရွတ်လိုက်မိကြသည်။

"ဒါက... အင်မော်တယ်သခင် အဆင့်ရဲ့ စွမ်းအားပဲ!"

ရွှယ်အန်းသည် ထိုကြားထဲမှ တဖြည်းဖြည်း လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောနေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ရေခဲတမျှ အေးစက်နေလေသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် စွမ်းအားလှိုင်းများသည် ပို၍ မြင့်တက်လာကာ သတ္တမမြောက် ခြေလှမ်းအပြီးတွင်တော့ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ရုတ်တရက် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းတန်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး နိယာမတရားများမှာလည်း ခိုင်မာသွားကြလေသည်။

အဆုံးတွင်တော့ ဤအခိုက်အတန့်၌ ရွှယ်အန်းသည် စစ်မှန် အင်မော်နယ်အဆင့်ကို ချိုးဖောက်ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ပြီး ခြေတစ်လှမ်းအကွာ အင်မော်တယ်သခင်အဆင့်တစ်ဝက်သို့ ခြေချသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေတော့သည်။

အခန်း (၁၂၀၈) - ကြယ်တာရာပင်လယ်ကို ချေမှုန်းသည့် လက်သီးနှင့် တစ်ယောက်တည်းဖြင့် နှစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ခြင်း

ရွှယ်အန်းသည် အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ထည်ဝါလှသော စွမ်းအားလှိုင်းများကြောင့် လီဟန်အရှင်သခင်နှင့် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြူရော်သွားကြလေသည်။ တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် ရွှယ်အန်း၏ လက်ရှိအဆင့်မှာ အင်မော်တယ်သခင်အဆင့်ဝက်၌သာ ရှိနေပြီး သူတို့ထက် အဆင့်ကြီးတစ်ခုစာမျှ နိမ့်ကျနေသဖြင့် သိပ်ပြီး အရေးတယူ လုပ်စရာ မလိုပေ။

သို့သော် ရွှယ်အန်း၏ အကြည့်နှင့် ဆုံလိုက်ရသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစိမ့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်များမှာလည်း တောင့်တင်းသွားကြလေသည်။ ထိုခံစားချက်မှာ ရှေးဟောင်း နဂါးကြီးတစ်ကောင်၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေလေသည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရယူနိုင်ခဲ့ကြပြီး အချင်းချင်း အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ဦး၏ မျက်လုံးထဲတွင် တစ်ဦးက ကြီးလေးသော အခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

သူတို့သည် ရွှယ်အန်း၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားကြသူများပီပီ သူတို့နှင့် ရွှယ်အန်းကြားတွင် တစ်ယောက်သေ တစ်ယောက်ရှင်ရုံမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာလမ်း မရှိတော့ကြောင်းကို သဘာဝကျကျပင် နားလည်ထားကြလေသည်။ ဤဘေးအန္တရာယ်မှ ရွှယ်အန်းကို လွတ်မြောက်ခွင့် ပြုလိုက်မိလျှင် အဆုံးအစမဲ့သော ပြဿနာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေတော့မည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် အချိန်ဆွဲ စကားပြောမနေတော့ဘဲ ပြိုင်တူ အော်ဟစ်လိုက်ကြကာ ရွှယ်အန်းဆီသို့ သေစေနိုင်လောက်သော တိုက်ခိုက်မှုဖြင့် တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားကြလေတော့သည်။ အင်မော်တယ်ဘုရင်အဆင့်ဝက် သိုင်းပညာရှင်နှစ်ဦး၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုမှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှပြီး ဤလောကကြီး၏ ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ပုံကိုပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားစေကာ အချိန်မရွေး ပြိုကျပျက်စီးသွားနိုင်သည့်အလား ထင်မှတ်ရလေသည်။

သို့ရာတွင် ထိုတိုက်ခိုက်မှုသည် ရွှယ်အန်း၏အနီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ့ကို အပြည့်အဝ ဝါးမျိုသွားတော့မည့် အချိန်လေးမှာပင် ရွှယ်အန်းသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ မျက်လှည့်စုတ်တံဖြင့် ဖုံးအုပ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့လေသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူတို့နှစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် လေဟာနယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားကာ မြေပြင်ပေါ်၌ အောက်ခြေမရှိသော ဧရာမ ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခုကို ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်လေသည်။

"သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"

လီဟန်အရှင်သခင်နှင့် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့၏ နှလုံးသားများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် သူတို့၏ နားဘေး၌ ပေါ့ပါးသော ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"တိုက်ရတာ သဘောကျနေပုံပဲ"

သူတို့သည် အနောက်ဘက်သို့ ချက်ချင်းလှည့်ကာ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသော်လည်း ရလဒ်ကတော့ လွဲချော်သွားဆဲပင်။ထို့နောက်တွင် ရွှယ်အန်းထံမှ အေးစက်သော ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ တကယ် သဘောကျနေပုံရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့... ကျွန်တော့်အလှည့်ရောက်ပြီ"

ထိုစကားဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရွှယ်အန်း၏ ပုံရိပ်သည် လီဟန်အရှင်သခင်၏ ဘေးတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက် သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ လီဟန်၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ ထိုလက်ဝါးချက်မှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှပေသည်။ လီဟန်အရှင်သခင်မှာ ရှောင်တိမ်းရန် အခွင့်အရေးပင် မရလိုက်ဘဲ အထက်မှ ဆင်းသက်လာသော ကြီးမားလှသည့် စွမ်းအားကြီးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရကာ ကောင်းကင်ထက်မှ မြေပြင်သို့ ရိုက်ချခံလိုက်ရလေသည်။

ဘုန်း!

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူပုံစံ ချိုင့်ခွက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာကာ လီဟန်အရှင်သခင်မှာ ထိုအထဲသို့ နစ်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသော်လည်း သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကတော့ မြန်ဆန်လှသည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းရောင်တစ်ခု လက်သွားပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံရှိ ကြယ်များ ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်အလင်းတန်းများ ကျဆင်းလာပြီး သူ၏ပတ်လည်တွင် ကြယ်တစ်သောင်း အကာအကွယ် တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

"ရွှယ်အန်း... မင်းက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခု ငါ့ဆီမှာ ကြယ်တစ်သောင်းရဲ့ အကာအကွယ် ရှိနေပြီ၊ မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ"

ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

သို့သော် သူ၏ ရယ်မောသံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆို ရွှယ်အန်းကလည်း ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းစွာ ရယ်မောလိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ကြယ်တစ်သောင်းရဲ့ အကာအကွယ် ဟုတ်လား... ဒါဆိုလည်း ခင်ဗျားရဲ့ ကြယ်တစ်သောင်းလုံးကို ချေမှုန်းပစ်မယ်"

ရွှယ်အန်းသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလျက် လက်သီးတစ်ချက် တိုက်ရိုက် ထိုးချလိုက်လေသည်။

ဝှစ်!

ဤလက်သီးချက်သည် တစ်လောကလုံးကို မွှေနှောက်သွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပြီး ရိုင်းစိုင်းလှသော လေဆင်နှာမောင်းကြီးတစ်ခုသည် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်ဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ပြေးဝင်သွားလေသည်။ ထိုလေဆင်နှာမောင်းကြီးသည် ကြယ်အလင်းတန်း အကာအကွယ်နှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်မှာ စိတ်အေးသွားပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြန်သည်။

"ရွှယ်အန်း... အလကားပါပဲကွာ၊ မင်းရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်စဉ်အဆင့်နဲ့ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ခံစစ်ကိုတောင် မဖောက်နိုင်ဘူး၊ မင်းရဲ့ ခွန်အားတွေကို ချွေတာပြီး နောက်ကျရင် မင်းအသက်ကို ဘယ်လို ကယ်ရမလဲဆိုတာပဲ စဉ်းစားထားလိုက်စမ်းပါ၊ ဟားဟားဟား... အွတ်"

သူ့ ရယ်မောသံသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ထိုအခိုက်တွင် ရွှယ်အန်း၏ လက်သီးချက်သည် ကြယ်အလင်းတန်း အကာအကွယ်ကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အကာအကွယ်ကြီးမှာ ပေါက်ကွဲထွက်ကာ ကွဲကြေသွားလေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံရှိ ကြယ်များသည် ရူးသွပ်စွာ တုန်ခါသွားကြပြီးနောက် တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲစပြုလာကြလေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကြယ်တာရာပင်လယ်ပြင်ကြီး ပျက်စီးသွားလေသည်။ ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်မှာ ဤတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားပြီး အနောက်ဘက်သို့ ဆယ်မိုင်ကျော်ခန့် လွင့်စင်သွားလေသည်။

"ဒါ... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မင်းရဲ့ လက်ရှိ စွမ်းအားနဲ့ ငါ့ရဲ့ ကြယ်တစ်သောင်း အကာအကွယ်ကို ဘယ်လိုလုပ် ဖောက်နိုင်ရတာလဲ"

ရွှယ်အန်းက သူ့ကို အသက်ရှူချောင်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမပေးဘဲ ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်၏ အထက်တွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့ကာ နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ကို မိုးကြိုးပစ်ချသည့်အလား ထိုးချလိုက်လေသည်။ ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်သည် ကြယ်ကြွေတစ်ခုကဲ့သို့ ရွှယ်အန်း၏ ရိုက်ချခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး မြေကြီးထဲသို့ နစ်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

ရွှယ်အန်း လှုပ်ရှားလိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်စာမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သေးသည်။ သို့တိုင်အောင် အင်မော်တယ်ဘုရင်အဆင့်တစ်ဝက် သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦးမှာ ယခုအခါတွင် ကြွက်များကဲ့သို့ မြေကြီးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြလေသည်။

ယဲ့လျိုယန်သည်လည်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူပုံစံ ချိုင့်ခွက်နက်ကြီး နှစ်ခုကို ကြည့်ရင်း မယုံကြည်နိုင်စွာ ခေါင်းခါယမ်းနေမိလေသည်။ ရှောင်ထျန်းမှာမူ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။

"အရှငါရွှယ်က တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ၊ အဲဒီ သက်ကြီးလူယုတ်မာကြီး နှစ်ကောင်စလုံးကို တကယ်ကြီး အနိုင်ယူလိုက်နိုင်ပြီ"

သို့သော် ယန်ကျန်း၏ မျက်နှာမှာမူ တည်ကြည်နေဆဲဖြစါသည်။

"အဲဒီလောက် မရိုးရှင်းဘူး၊ လီဟန်နဲ့ ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်က ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ အရေးနိမ့်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် မြေပြင်ကြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီးနောက် အလင်းတန်းနှစ်ခု ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်လာလေသည်။ လီဟန်အရှင်သခင်နှင့် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့သည် ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာကြပြီး ကြီးမားပြင်းထန်လှသော အဟုန်ဖြင့် ရွှယ်အန်းဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြလေသည်။

"သခင်"

ဆွေ့မန်နှင့် ယုရန်တို့မှာ အံ့ဩထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ သို့ရာတွင် ရွှယ်အန်းသည် အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်ပြီး သူတို့နှင့် ရဲဝံ့စွာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

ဘုန်း! ဘုန်း! ဘုန်း!

ကောင်းကင်ထက်မှ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပေါက်ကွဲသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လျှံကျလာသော စွမ်းအားလှိုင်းများကြောင့် စောင့်ကြည့်နေသူများ၏ မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားကြလေသည်။ ဤကဲ့သို့ ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော တိုက်ပွဲမျိုးကို တစ်ခါမှပင် မကြားဖူးခဲ့ကြပေ။

အထူးသဖြင့် အင်မော်တယ်သခင်အဆင့်ဝက် ကျင့်စဉ်အဆင့်လေးဖြင့် အင်မော်တယ်ဘုရင်အဆင့်ဝက် နှစ်ဦးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နေခြင်းမှာ သာမန်လူများ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေတော့သည်။

အခန်း (၁၂၀၉) - အင်မော်တယ်ဘုရင်၏ အမိန့်တော်နှင့် စကားတစ်ခွန်း၏ စွမ်းအား

ရုတ်တရက် တောက်ပသော အလင်းတန်းသုံးခုသည် ပြင်းထန်စွာ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် အရှိန်ဖြင့် ကွဲကွာသွားကြလေသည်။

ယခုအခါ ၎င်းတို့သုံးဦးကို ကြည့်လိုက်လျှင် လီဟန်အရှင်သခင်၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်မှာလည်း အနည်းငယ် မောဟိုက်နေလေသည်။ ရွှယ်အန်း တစ်ယောက်တည်းသာ တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် သူ၏လက်ဝါးကို အေးအေးလူလူ ပွတ်သပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြောလိုက်သေးသည်။

"ဘာလို့ ရပ်သွားကြတာလဲ... ငါက ကစားလို့တောင် မဝသေးဘူး"

လူတိုင်းမှာ ဆွံ့အသွားကြလေသည်။ အင်မော်တယ်ဘုရင်အဆင့်တစ်ဝက် နှစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ရင်ဆိုင်နေရပါလျက်နှင့် သူက မဝသေးဘူး ဟု ဆိုခြင်းမှာ အလွန်ပင် မာနကြီးလွန်းလှပေသည်။

လီဟန်အရှင်သခင်နှင့် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့ အချင်းချင်း အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အကြောက်တရားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ရွှယ်အန်း၏ အမြန်နှုန်းမှာ တစ္ဆေသရဲတစ်ကောင်အလား ဖြစ်ပြီး သူတို့သည် ရွှယ်အန်း၏ အဝတ်စကိုပင် မထိနိုင်ကြသော်လည်း ရွှယ်အန်း၏ လက်သီးချက်များကမူ သူတို့ကို ပြင်းထန်စွာ နာကျင်စေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဤတိုက်ပွဲကို အချိန်ဆွဲမထားတော့ဘဲ အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြလေသည်။

၎င်းနောက် သူတို့သည် ပြိုင်တူ လက်မြှောက်လိုက်ကြကာ ဝတ်ရုံထဲမှ နှစ်ခြမ်းကွဲနေသော ရွှေရောင် စာလိပ်တစ်ခုစီကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြလေသည်။ ထိုစာလိပ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတစ်ခွင်ရှိ နိယာမတရားများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"ဒါက... အမိန့်တော်ပဲ၊ ဒါက အင်မော်တယ်ဘုရင်ရဲ့ အမိန့်တော်ပဲ"

ယန်ကျန်းက မနေနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ ဤ အမိန့်တော် ဆိုသည်မှာ အစွမ်းထက် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးက ၎င်းတို့၏ နတ်ဘုရားအာရုံနှင့် နိယာမတရားများ၏ စွမ်းအားကို စာလိပ်တစ်ခုထဲတွင် ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အင်မော်တယ်ဘုရင်၏ နိယာမတရားများကို အပြည့်အဝ ပိုင်နိုင်စွာ အသုံးပြုနိုင်သော ပြိုင်ဘက်ကင်း သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးထံမှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုကိုပင် အစပျောက်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ရွှယ်အန်းသည်လည်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် တည်ကြည်မှု အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သိပ်မကြာမီမှာပင် သူက ရယ်သွမ်းသွေးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းလိုက်တာ မထူးဆန်းပါဘူးလေ၊ တကယ်တော့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံးက တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ ခွေးတွေ ဖြစ်နေတာကိုး"

လီဟန်အရှင်သခင်နှင့် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့၏ မျက်နှာများ အကျည်းတန်သွားသည်။ လီဟန်အရှင်သခင်က အက်ကွဲကွဲ ရယ်မောသံဖြင့် ရယ်လိုက်သည်။

"ရွှယ်အန်း... သေရမယ့်ဆဲဆဲမှာတောင် ဒီလောက် မာနကြီးနိုင်တဲ့ မင်းကို ငါ တကယ် လေးစားသွားပြီ"

ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်ကလည်း လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"မှန်တာပေါ့ ရွှယ်အန်း... ငါတို့က တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ ခွေးတွေဖြစ်နေတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ၊ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့က မင်းတို့ရဲ့ အချည်းနှီးဖြစ်သွားတဲ့ ဟွာမျိုးနွယ်စုထက်တော့ ပိုစွမ်းသေးတယ်ကွ"

ရွှယ်အန်း၏ အပြုံးသည် ပို၍ အေးစက်သွားသည်။

"ခင်ဗျားတို့က အင်မော်တယ်ဘုရင်ရဲ့ အမိန့်တော်ဆိုတာကြီးကို ကိုင်ထားရုံနဲ့ တစ်ခုခု လုပ်နိုင်မယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့၊ အမိန့်တော်အောက်မှာ သေရမှာကို မင်း ဂုဏ်ယူသင့်တယ်၊ စလိုက်ကြစို့"

ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ပေလိပ်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ လီဟန်အရှင်သခင်ကလည်း ထပ်တူပင် လုပ်ဆောင်လိုက်လေသည်။

စာလိပ်နှစ်ခြမ်း လေထဲတွင် ပေါင်းဆုံသွားသောအခါ ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ စိတ်ကူးဖြင့်ပင် မမှန်းဆနိုင်သော စွမ်းအားလှိုင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ ထို့နောက် ကောင်းကင်ယံတွင် ဧရာမ ပုံရိပ်ယောင်ကြီးတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ဤဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးမှာ ရှေးဟောင်း ဧကရာဇ်မင်း၏ ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ၎င်းသည် နိယာမတရားများကို ထိန်းချုပ်ကာ ကမ္ဘာလောကကြီးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် တူညီနေသည်။ ထိုလွှမ်းမိုးနိုင်သော တည်ရှိမှုအောက်တွင် လီဟန်အရှင်သခင်နှင့် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့ပင်လျှင် ရိုသေစွာ ခေါင်းငုံ့ထားကြရသည်။

ရွှယ်အန်း တစ်ယောက်တည်းသာလျှင် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေပြီး ပုံရိပ်ယောင်ကြီးကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ မင်းကိုယ်မင်း မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မင်းရဲ့ အစစ်အမှန် အရောင်အသွေးတွေကို ပြသလာပြီပေါ့လေ"

ပုံရိပ်ယောင်ကြီးက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ရွှယ်အန်းဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"သတ်စမ်း!"

ဘုန်း!

နက်နဲလှသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် သတ် ဟူသော စာလုံးတစ်လုံးသည် ရွှယ်အန်း၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ ၎င်းသည် စကားတစ်ခွန်းတည်း ဖြစ်သော်လည်း နယ်ပယ်တစ်ခုလုံးကို အပြတ်အသတ် ဖြတ်တောက်လိုက်ကာ မြင်တွေ့ရသူတိုင်းကို ဒူးထောက်အညံ့ခံလိုစိတ်သာ ဖြစ်ပေါ်စေတော့သည်။

ဆွေ့မန်နှင့် ယုရန်တို့မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တုန်ယင်စွာ ဝပ်တွားနေကြရပြီး၊ ရှောင်ထျန်းပင်လျှင် အတင်းအဓမ္မ ထောက်ကန်ထားရလေသည်။ ယန်ကျန်းမှာမူ ရူးသွပ်စွာ ရုန်းကန်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ကောင်လေး... မြန်မြန် ထွက်ပြေးတော့"

သို့ရာတွင် အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ချေပြီ။ ရွှယ်အန်း၏ ပတ်လည်ရှိ လေဟာနယ်များသည် အပိုင်းပိုင်း အက်ကွဲစပြုလာပြီး အလွန်ကြမ်းတမ်းသော လှိုင်းတံပိုးများက ရွှယ်အန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်စားဖျက်ဆီးလေတော့သည်။ သတ် ဟူသော စာလုံးသည် တဖြည်းဖြည်း ဖိချလာနေသည်။

ဂျွတ်... ဂျွတ်...

လေဟာနယ်သည် ဖန်ကွဲစများကဲ့သို့ ကွဲကြေသွားတော့သည်။ ထိုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားကြီးအောက်တွင် ရွှယ်အန်း၏ ကျောရိုးမှာ လှံတစ်ချောင်းကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီးနောက် သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်လေသည်။

ဤအရေးကြီးလှသော အခိုက်အတန့်တွင် ရွှယ်အန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းနောက် ကောင်းကင်မီးတောက်များဖြင့် သန့်စင်ထားသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သေးငယ်သော အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရူးသွပ်စွာ ကွဲကြေစပြုလာလေတော့သည်။

"မဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီသွားပြီး ကောင်းကင်တုန်လောက်သော အော်ဟစ်သံကြီးနှင့်အတူ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ သို့သော် သံကြိုးများက သူ့ကို အနောက်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်ဆွဲချလိုက်လေသည်။

ယန်ကျန်းသည် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ရွှယ်အန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တဖြည်းဖြည်း ကွဲကြေပျက်စီးသွားသည်ကို ကြည့်နေကာ သူ့ နှလုံးသားသည်လည်း စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။ ဟွာမျိုးနွယ်စုအတွက် နှစ်ပေါင်းသောင်းချီအတွင်း နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်သည် သူ့မျက်စိရှေ့မှာတင် ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရလေသည်။

အင်မော်တယ် နိယာမတရား၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရွှယ်အန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝ ကွဲကြေပျက်စီးသွားပြီး ဗလာနတ္ထိအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။