အခန်း (၁၂၁၀-၁၂၁၂)

အခန်း (၁၂၁၀) - ထောင်လွှားစွာ စိတ်ပျက်ခြင်း၊ ဒူးထောက်ပြီး ငါ့ကို တောင်းပန်စမ်း...

ရွှယ်အန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် အင်မော်တယ်ဘုရင်၏ ဧရာမ ပုံရိပ်ယောင်ကြီးမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ပင် ထပ်မံကွယ်ပျောက်သွားလေသည်။ လီဟန်အရှင်နှင့် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့ နှစ်ဦးသား သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်နိုင်ကြတော့သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ သူ သေသွားပြီပဲ"

ရွှယ်အန်၏ ဝိညာဉ်ကို ဖမ်းဆီးပြီး ရတနာများ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မနှိုက်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ နှမြောစရာဖြစ်သော်လည်း ဤမျှကြီးမားသော အန္တရာယ်ရန်စူးကို ဖယ်ရှင်းနိုင်ခဲ့ခြင်းကပင် သူတို့ရင်ထဲမှ အလေးကြီးတစ်ခုကို မချလိုက်ရသလို စိတ်အေးသွားစေသည်။

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပငမ ရှောင်ထျန်းက ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"အရှင်ရွှယ်"

ထို့နောက် သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လီဟန်အရှင်နှင့် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလာသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ငါ အသေသတ်မယ်"

ရှောင်ထျန်းသည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အားလုံးကို ရုန်းကန်လောင်မြိုက်စေပြီး သေမထူးနေမထူး အနေအထားဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ သို့သော် ရှောင်ထျန်း၏ အစွမ်းအစမှာ လီဟန်အရှင်တို့အတွက်မူ တစ်ချက်ကလေးပင် လှည့်ကြည့်ရန် မထိုက်တန်ပေ။

သူ လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်စဉ်မှာပင် ရဲ့လျိုယန်က ရှေ့မှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လမ်းပိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် မသကာသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

"ရှောင်ထျန်း... မင်းက ငါ့ခမည်းတော် နှစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ မင်းကို ငါပဲ အနောက်နိုင်ငံဆီ ပို့ပေးလိုက်မယ်"

ရှောင်ထျန်းမှာ လူသတ်လိုစိတ်ကြောင့် မျက်လုံးများ နီမြန်းနေပြီဖြစ်ရာ ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် တိုက်ခိုက်တော့သည်။ စွမ်းအားအရဆိုလျှင် ကျီဝေ့နတ်သားနှင့် အခြား အစွမ်းထက်ဝိညာဉ်တစ်ခု ပေါင်းစပ်ထားသော ယဲ့လျိုယန်မှာ ရှောင်ထျန်းထက် သိသိသာသာ ပို၍ သန်မာသည်။ သို့သော် သူသည် ယခုမှ ပြန်လည်ရှင်သန်လာခြင်းဖြစ်သလို၊ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုတည်းတွင် ဝိညာဉ်နှစ်ခုရှိနေသည့် ခံစားချက်ကို မကျင့်သားသေးသဖြင့် စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ မထုတ်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။ ရှောင်ထျန်းကလည်း နာကြည်းချက်များဖြင့် အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ တိုက်ခိုက်နေသဖြင့် တိုက်ပွဲမှာ အခြေအနေ တူညီနေပြီး မည်သူမျှ အသာစီးမရဘဲ အကြိတ်အနယ် ဖြစ်နေကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီဟန်အရှင်က

ယန်ကျန့်ကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ကွမ်ခိုအားလန်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းတုန်းက မင်းမျက်စိရှေ့မှာတင် ဟွာမျိုးနွယ်စုက လူငယ်စစ်သည်တော်တွေကို ငါ အမှုန့်ကြိတ်ခဲ့တယ်၊ အခု အဲဒီအရသာကို တစ်ခါပြန်မြည်းစမ်းရတာ ဘယ်လိုနေလဲ"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ညိုမည်းနေပြီး လီဟန်အရှင်ကို စိုက်ကြည့်နေသော သူ၏ မျက်ဝန်းများမှ သွေးများပင် စီးကျလာတော့မယောင် ရှိနေသည်။

"လီဟန်အရှင်... ငါတို့ ဟွာမျိုးနွယ်စုက တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ရင်တောင် မင်းတို့အားလုံးကို အမြစ်ပြတ်အောင် ချေမှုန်းပစ်မယ်"

"ဟားဟားဟား... ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ ယန်ကျန့်ရာ၊ မင်း ဒီမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတာ ကြာလွန်းလို့ စိတ်ကူးယဉ်နေပြီလား၊ ဒီကိစ္စပြီးသွားရင် ဟွာမျိုးနွယ်စုကို ငါ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်ခွင့်ပေးမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား"

လီဟန်အရှင်က ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ရန်ကျန့်မှာ ထိုစကားကြောင့် လန့်သွားပြီးနောက် ဒေါသတကြီးဖြင့်ပြောလာသည်။

"မင်း..."

လီဟန်အရှင်က အေးစက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဒီရွှယ်အန်က ငါတို့အတွက် သတိပေးချက်ပဲ၊ ဟွာမျိုးနွယ်စုက တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းလွန်းတယ်၊ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းအတွင်းမှာတင် ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့သူ တစ်ယောက် ပေါ်လာတယ်လေ၊ ဒါကြောင့် ငါ အမိန့်ပေးထားပြီးပြီ၊ ဒီကိစ္စပြီးတာနဲ့ စစ်တပ်ကို ငါကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီး မင်းတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဇာတိဆီ သွားမယ်၊ ပြီးရင် ဟွာမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ယောက်မကျန် သတ်ပစ်မယ်"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ဖြူလျော်သွားတော့သည်။

"ဟားဟားဟားဟား၊ ကွမ်ခိုအာလန်... အခုတော့ ကြောက်သွားပြီမလား၊ ငါ့ကို တောင်းပန်စမ်း၊ မင်းတို့ ဟွာမျိုးနွယ်စုကို ချန်ထားပေးဖို့ ငါ့ကို တောင်းပန်စမ်းပါ၊ မင်း ငါ့ကို တောင်းပန်ရင် ငါ စဉ်းစားပေးကောင်း စဉ်းစားပေးမယ်"

လီဟန်အရှင်က မာန်တက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ယန်ကျန့်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တုန်ယင်နေပြီး မျက်ဝန်းများမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ သေရမှာကို မကြောက်ချေ။ အမှန်တွသ် နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းတိုင်တိုင် နှိပ်စက်မှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန်မှာ သေခြင်းထက်ပင် ပို၍ သတ္တိလိုသည်။ ယန်ကျန့်ကို ယနေ့တိုင် တောင့်ခံစေခဲ့သည်မှာ ခိုင်မာသော ယုံကြည်ချက်တစ်ခုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ဟွာမျိုးနွယ်စု ပြန်လည် ထွန်းကားလာမည့်နေ့ကို သူ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် လီဟန်အရှင် ပြောသလို ဟွာမျိုးနွယ်စုသာ အမြစ်ပြတ်သွားခဲ့လျှင် သူ အသက်ရှင်နေရခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားပေလိမ့်မည်။ မိမိမျိုးနွယ်စုမရှိဘဲ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေလျှင်ပင် ဘာအသုံးကျတော့မည်နည်း။

ထိုအတွေးကြောင့် ။န်ကျန့်၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းထန်သွားရသည်။ လီဟန်အရှင်ကလည်း ၎င်းကို သတိပြုမိသဖြင့် ဆက်လက် လှောင်ပြောင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုခဏမှာပင် တောက်ပသော ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ ။န်ကျန့်၏ ရှေ့တွင် လာရောက်ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

"‌ဆွေ့မန်... ယုရန်... မင်းတို့ကောင်တွေ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"

ယန်ကျန့်ရှေ့တွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်လိုက်သူများမှာ ဆွေ့မန်နှင့် ယုရန်တို့ပင် ဖြစ်သည်။ လီဟန်အရှင်၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း နောက်ဆုတ်မည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။

"လီဟန်အရှင်... ရှင်က ကျွန်မတို့ရဲ့ သခင်ကို သတ်ခဲ့တယ်၊ ဒီရန်ငြိုးကတော့ ကောင်းကင်အောက်မှာ အတူယှဉ်တွဲလို့ မရဘူး၊ ကျွန်မ ဆွေ့မန်က ရှင့်ကို ဆန့်ကျင်မယ်"

"ဟုတ်တယ်"

ယုရန်ကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။

ထိုသူနှစ်ဦး၏ ရပ်တည်ချက်က လီဟန်အရှင်ကို ဒေါသအထွတ်အထိပ် ရောက်စေသည်။ ဆွေ့မန်မှာ သူ၏ ဒုတိယမြောက် ဇနီး မဟုတ်ပါလား၊ ယခုမူ သူမက သူ့ကို မကူညီသည့်အပြင် ရန်သူဖြစ်သူ ရွှယ်အန်ဘက်မှ ရပ်တည်နေပြန်သည်။ စိတ်ပျက်စရာကောင်းလှသော ကျီဟွမ်၏ လုပ်ရပ်များအပြီးတွင် ဤအခြင်းအရာက လီဟန်အရှင်ကို အရှက်ရစေကာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

"သေချင်နေတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ အကောင်တွေ"

သူက လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ချက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ဆွေ့မန်နှင့် ယုရန်တို့ ခုခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူတို့၏ ကျင့်စဉ်မှာ လီဟန်အရှင်ကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ ထိုလက်ဝါးချက်ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ လွင့်ထွက်သွားကြရသည်။ သို့သော် သူတို့မှာ ဇွဲရှိလှသည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ထိန်းကာ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ကြပြန်သည်။

ထိုစဉ် ရန်ကျန့်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တော်တော့"

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကြောင်သွားကာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။ ထို့နောက် ယန်ကျန့်က လီဟန်အရှင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း အခုနက ပြောတယ်လေ... ငါ မင်းကို တောင်းပန်ရင် ဟွာမျိုးနွယ်စုကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးမယ်ဆိုတာလေ"

လီဟန်အရှင်က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မှန်တယ်၊ မင်း ဒူးထောက်ပြီး ငါ့ကို တောင်းပန်ရင် ငါ သနားစိတ်ဝင်ပြီး မင်းတို့ ဟွာမျိုးနွယ်စုရဲ့ အမြစ်ကို ချန်ထားပေးကောင်း ချန်ထားပေးမယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့..."

သူ့ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ယန်ကျန့်က အမြန်ပြောလာသည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ သဘောတူတယ်"

လီဟန်အရှင်မှာ လန့်သွားသည်။ သူသည် ။န်ကျန့်ကို နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းတိုင် ပိတ်လှောင်ပြီး ရက်စက်စွာ နှိပ်စက်ခဲ့သော်လည်း ရန်ကျန့်၏ စိတ်ဓာတ်ကို မချိုးနှိမ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် မမျှော်လင့်စွာ ယနေ့တွင် ယန်ကျန့်က အညံ့ခံလာသည်။ ၎င်းက လီဟန်အရှင်ကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေပြီး အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လို ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ဒူးထောက်စမ်း"

။န်ကျန့်က လီဟန်အရှင်ကို စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ငုံ့လိုက်ကာ ဒူးထောက်ရန် ပြင်လေသည်။ ထိုစဉ် ရဲ့လျိုယန်နှင့် တိုက်ခိုက်နေသော ရှောင်ထျန်းက ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် အော်ဟစ်လာသည်။

"သခင်... မလုပ်ပါနဲ့"

သူသည် ရန်ကျန့်နောက်သို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်ပါခဲ့သူဖြစ်ရာ သူ၏ ဆရာမှာ မည်မျှ မာနကြီးကြောင်း ကောင်းကောင်းသိသည်။ မည်သူ့ရှေ့မှာမျှ ခေါင်းမငုံ့ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ရသောအခါ ရှောင်ထျန်းမှာ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရလေသည်။

ထိုသို့ စိတ်လွတ်သွားသော ခဏတွင် ယဲဘလျိုယန်က အခွင့်ကောင်းယူကာ ရှောင်ထျန်း၏ ကျောပြင်ကို လက်သီးဖြင့် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ရှောင်ထျန်းမှာ သွေးများ အန်ထွက်ကာ ပေထောင်ချီ လွင့်ထွက်သွားရသော်လည်း ယန်ကျန့်ကို ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့..."

သို့သော် အရာအားလုံးက တားဆီးတော့မည့်ပုံပင်။ လီဟန်အရှင်နှင့် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့က အောင်နိုင်သူအပြုံးဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

သို့သော် ရန်ကျန့် ဒူးထောက်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် သူ၏ ဒူးအောက်မှ မမြင်ရသော အစစွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို မားမားမတ်မတ် ပြန်လည် ထိန်းမပေးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"စီနီယာအားလန်... ဟွာမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကံကြမ္မာဆိုတာ တောင်းပန်ပြီး ရယူရတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ခင်ဗျား မေ့သွားပြီလား"

ထိုစကားလုံးများက လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ယန်ကျန့်မှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလို ထိတ်လန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသော တံဆိပ်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

ထိုအလင်းအောက်တွင် ရွှယ်အန်၏ ပုံရိပ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ထင်ရှားလာတော့သည်။ ချက်ချင်းပင် ရွှယ်အန်က ထိုနေရာတွင် ပေါ်လာပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ရှေ့မှ တံဆိပ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မမျှော်လင့်ဘဲ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျမှ ထိုက်ယင် နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုရဲ့ တံဆိပ်က ငါ့ကို လာကယ်တာပဲ”

အခန်း (၁၂၁၁) - သံယောဇဉ်ကြီးသူက နာကျင်ရမြဲပဲ၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးက ငါ့ဘက်မှာရှိတယ်

ရွှယ်အန်သည် အင်မော်တယ်ဘုရင်၏ စွမ်းအားကို တစ်ကိုယ်တည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ရစဉ်က စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ဖိနှိပ်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီး သူ၏ ရွှေကိုယ်ထည်ပင် အက်ကွဲပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝေးကွာလှသော ထျန်းကျောက် နတ်ဘုရားနယ်မြေ၌ ကျုံးအန်းအန်းသည် ထိုက်ယင်နတ်နန်းဆောင်အတွင်း၌ သူမ၏ဆရာနှင့် စကားပြောနေသည်။ ယခုအခါ ဤထိုက်ယင်ရေကန်မှာ အရင်ကနှင့်မတူဘဲ အဆမတန် ကျယ်ဝန်းလာသလို ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်အတန်းမှာလည်း သိသိသာသာ မြင့်မားလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ မုကုချင်းမှာ ထိုက်ယင်ရေကန်၏ နတ်ဘုရားမ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးကို စနစ်တကျ စီမံခန့်ခွဲနေလေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျုံးအန်းအန်းသည် သူမ၏ လက်ရှိဘဝကို အလွန်ကျေနပ်နေမိသည်။ သူမ၏ဆရာမှာ သေရာမှ ပြန်လည်ရှင်သန်လာခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။ ထိုက်ယင်ရေကန်မှ ခြေတစ်လှမ်းမျှ မခွာနိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အသက်အန္တရာယ် ကင်းဝေးကာ သူမနှင့်လည်း အချိန်ပိုပေးနိုင်လေသည်။ ထိုအကြောင်းကို တွေးရင်း ကျန့်အန်အန်သည် ရွှယ်အန်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြမတတ်သော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"သူ... သူ အခု ဘယ်လိုနေမလဲ၊ သူ ဒီကနေ ထွက်သွားတာလည်း တော်တော်ကြာပြီပဲ၊ အဆင်ပြေရဲ့လားမသိဘူး..."

ဤအတွေးဝင်လာသည်နှင့် ကျုံးအန်းအန်း၏ မျက်နှာတွင် လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများ အရိပ်ထင်လာတော့သည်။ သူမ၏တပည့်ဖြစ်သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို အကုန်သိနေသော မုကုချင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွ ချလိုက်မိသည်။

"အန်းအန်း..."

"ဆရာ"

"နင်.။. သူ့အကြောင်း တွေးနေတာလား"

ကျန့်အန်အန် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့..."

မုကုချင်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ကျုံးအန်းအန်းအနားသို့ လျှောက်လာကာ သူမ၏ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"တုံးအတဲ့ ကလေးမလေးရယ်... နင်က အစစအရာရာ တော်ပါရဲ့နဲ့ တစ်ခုပဲ လိုတာ၊ အဲဒါက အရမ်း ခေါင်းမာတာပဲ၊ ငါ နင့်ကို အရင်ကလည်း ပြောဖူးတယ်လေ၊ စီနီယာရွှယ်လို လူမျိုးက ငါတို့ မော့ကြည့်လို့တောင် မမှီနိုင်တဲ့သူပါ၊ သူနဲ့ ဆုံခွင့်ရပြီး အကူအညီ ရခဲ့တာတင်ပဲ ကံကောင်းလှပြီ၊ ဒါကြောင့် ညည်းရဲ့ စိတ်ထဲက အစွဲအလမ်းတွေကို လွှတ်ချလိုက်ပါတော့"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန့်အန်အန်က တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့နေမိသည်။ အတော်ကြာမှ သူမက မျက်ရည်ဝိုင်းနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မော့ကြည့်လာသည်။

"ဆရာ... ဆရာပြောတာတွေကို ကျွန်မ အကုန်နားလည်ပါတယ်၊ လက်တွေ့မဆန်တဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေလည်း မလုပ်ရဲပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တကယ်ပဲ သူ့ကို သဘောကျတာလေ၊ တစ်ယောက်ယောက်ကို သဘောကျမိတာက မှားလို့လားဟင်"

မုကုချင်းမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ အတော်ကြာမှ သူမက တိုးတိုးလေး ထပ်မံ သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်သည်။

"ကလေးမလေးရယ်... တစ်ယောက်ယောက်ကို သဘောကျတာ မမှားပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်း သဘောကျတဲ့သူက မင်းနဲ့ ဘယ်တော့မှ ဆုံစည်းခွင့်မရှိတဲ့သူ ဖြစ်နေရင် အဲဒါက မင်းကို နာကျင်မှုတွေပဲ ပေးလိမ့်မယ်၊ အဲဒါကိုရော မင်း စဉ်းစားဖူးရဲ့လား"

ကျုံးအန်းအန်းက ခေါင်းခါပြကာ ခိုင်မာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း အဲဒီနာကျင်မှုကိုပဲ ကျွန်မ လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်"

၎င်းကို မြင်သောအခါ မုကုချင်းမှာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိပြီး ကျုံးအန်းအန်း၏ ဆံနွယ်များကို အသာအယာ သပ်ပေးလိုက်သည်။

"သံယောဇဉ် အရမ်းကြီးတဲ့သူက သက်တမ်းမရှည်တတ်ဘူး၊ ဉာဏ်အရမ်းကောင်းတဲ့သူကလည်း ဘေးဒုက္ခတွေနဲ့ ကြုံရတတ်တယ်၊ မင်း ဒီလို ဖြစ်နေတာကို မြင်ရတာ ဆရာ့မှာ တကယ် စိတ်ပူမိတယ်"

ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားစဉ်မှာပင် မုကုချင်းက ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အဲဒါ... အဲဒါ ဘာကြီးလဲ"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန့်အန်အန်နှင့် ထိုက်ယင်မျိုးနွယ်စုဝင် အားလျော်စွာ ထိုက်ယင်ရေကန်၏ အထက်ကောင်းကင်ယံမှ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော ဖိအားတစ်ခု ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။ ဤစွမ်းအားမှာ လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေသည်။ အထူးသဖြင့် ဤနေရာ၏ နတ်ဘုရားမဖြစ်သော မုကုချင်းမှာ ပို၍ပင် ကြီးမားသော ဖိအားကို ခံစားနေရသည်။ ထို့ပြင် ဤစွမ်းအားကြီးအတွင်း၌ အလွန် နက်ရှိုင်းလှသော ယင်စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်ကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်ရသည်။

ထိုက်ယင်ရေကန်၏ အထက်တွင် ဧရာမ ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် စကြဝဠာ အရပ်မျက်နှာအားလုံးမှ မြင်တွေ့နေရလေသည်။ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်အားလုံးမှာ ဤစွမ်းအားကြီး၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် မည်သူမျှ လာရောက်စူးစမ်းခြင်း မပြုရဲကြပေ။

တစ်နယ်မြေလုံး တုန်လှုပ်နေစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ထက်မှ အေးစက်သော အသံတစ်သံ ဟိန်းထွက်လာသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... အသက်သွေးကြော တံဆိပ်အဆောင်ကနေ တစ်ဆင့် ဒီကို ရောက်လာတာလား၊ ကောင်းပြီလေ... ဒီစွမ်းအားကို မင်းတို့အတွက် ငါပေးတဲ့ လက်ဆောင်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်တော့"

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မုကုချင်းနှင့် ကျုံးအန်းအန်းတို့ နှစ်ဦးသား တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ မည်သူ့အသံဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ယံရှိ ဝဲဂယက်ကြီး၏ ရှေ့တွင် မီးလျှံများ ဝန်းရံထားသော ပုံရိပ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။

"စီနီယာရွှယ်..."

ကျုံးအန်းအန်းက ငေးမောကာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ထိုစဉ် ရွှယ်အန်းက မုကုချင်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ပြင်ဆင်ထားလိုက်တော့... ပြီးရင် ဒီလက်ဆောင်အကြီးကြီးကို လက်ခံလိုက်ပါ"

မုကုချင်းမှာ တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားကာ ရွှယ်အန်ကို လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိုက်ယင်ရေကန်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှယ်အန်းက မုကုချင်း၏ တံဆိပ်ဂါထာမှတစ်ဆင့် ရောက်လာသော အင်မော်တယ်ဘုရင်၏ တိုက်ကွက်ကို မော့ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဘယ်လိုပဲ ဖုံးကွယ်ထားပါစေ ဒီ တိုက်ကွက်ထဲမှာ အေးစက်တဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ပါနေတယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း ထိုက်ယင်တံဆိပ်ရဲ့ ယင်စွမ်းအားက သူ့ကို ဆွဲဆောင်လိုက်တာ၊ ဒါက ငါ အရင်က သံသယဖြစ်ခဲ့တာကို အတည်ပြုပေးလိုက်တာပဲ"

ရွှယ်အန်၏ မျက်ဝန်းများတွင် လူသတ်လိုစိတ်များ မြင့်တက်လာသည်။

"တကယ်လို့ ဒါက ခင်ဗျားတို့ မျိုးနွယ်စုက လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ချက်သာ မှန်ခဲ့ရင်တော့ အမှန်တရားကို ရှာဖို့ ခင်ဗျားတို့နယ်မြေကို ရောက်လာတဲ့အခါ အရင်က ခင်မင်မှုကို ထည့်တွက်မနေဘူးလို့ မပြောနဲ့တော့"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ရွှယ်အန်က လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်ကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အလွန် ရှုပ်ထွေးနက်ရှိုင်းလှသော တံဆိပ်အဆောင် တစ်ခုကို ချက်ချင်း ရေးဆွဲလိုက်သည်။ ဂါထာ ရေးဆွဲပြီးသည်နှင့် အင်မော်တယ်ဘုရင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ကွက်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် ရွှယ်အန်က ငုံ့ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား"

သူ့ စကားအဆုံးတွင် ထိုက်ယင်ရေကန်မှာ လေမတိုက်ဘဲ လှိုင်းတံပိုးများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထလာသည်။ မုကုချင်း၏ အသံမှာ ရေကန်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အရှင်... ကျွန်မ ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီခ

ရွှယ်အန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် တံဆိပ်ဂါထာကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အောက်သို့ ဖိချလိုက်လေသည်။

"ငါ့အတွက် ပေါင်းစပ်စမ်း... ပေါင်းစပ်လိုက်ကြ"

ဝုန်း!

ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး တုန်ဟည်းသွားသော အသံကြီးနှင့်အတူ တောက်ပသော အလင်းတန်းကြီးမှာ ထိုက်ယင်ရေကန်ကို ဦးတည်ကာ ကျဆင်းလာနေသည်။ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ခံစားရစေသော ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

"ဒါ... ဒါ ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ ပြစ်ဒဏ်လား"

ထိုအရာကို ထိတွေ့မိသည့် ခဏမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တုန်ခါမှုလှိုင်းများမှာ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်း ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။ ထိုက်ယင်ရေကန်အတွင်းရှိ များပြားလှသော ရေထုကြီးမှာ ထိုတိုက်ကွက်ကြောင့် ခန်းခြောက်သွားကာ အငွေ့များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ မုကုချင်းထံမှ နာကျင်စွာ ညည်းညူသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေကန်အလယ်ရှိ ကျွန်းငယ်လေးမှာပင် ပြိုကွဲတော့မယောင် မြည်ဟည်းနေတော့သည်။

"ဆရာ"

ကျုံးအန်းအန်းသည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ရွှယ်အန်၏ အသံမှာ ဟိန်းထွက်လာတော့သည်။

"ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး... ငါ့အမိန့်ကို နာခံပြီး ဒီလောကကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်စမ်း”

အခန်း (၁၂၁၂) - ထိုက်ယင်နတ်ဘုရားအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းနှင့် တစ်ကိုယ်တည်း တိုက်ပွဲခေါ်သံ

အစပိုင်းတွင် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်နေသော စွမ်းအင်များသည် ချက်ချင်းပင် ယဉ်ပါးသွားသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါမှာမူ အားပျော့မသွားဘဲ အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ စီးဆင်းသွားလေသည်။

ဝုန်း!

စွမ်းအင်များ စီးဝင်လာသည်နှင့်အမျှ ရေထုတစ်ဝက်ခန့် ခန်းခြောက်သွားသော ထိုက်ယင်ရေကန်မှာ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်လျှံတက်လာသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ အစပျိုးရုံသာ ရှိသေးသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုက်ယင်ရေကန်တစ်ခုလုံးမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲလာတော့သည်။ ရေကန်၏ ဧရိယာမှာ လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်လာပြီး ရေထုမှာလည်း အံ့မခန်း နက်ရှိုင်းလာသည်။ ရေကန်အလယ်ရှိ ကျွန်းငယ်လေးပင်လျှင် မျက်စိရှေ့တင် သိသိသာသာ ကြီးထွားလာလေသည်။

ကျုံးအန်းအန်းနှင့် ထိုက်ယင်မျိုးနွယ်စုဝင်အားလုံးမှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ကြောင်အမ်းကာ ကြည့်နေမိကြသည်။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်၌ ထူးခြားနက်ရှိုင်းသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနေရသည်။ အထူးသဖြင့် လေထုထဲရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ရူးလောက်စရာကောင်းသော အရှိန်ဖြင့် တိုးပွားလာနေပြီး ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုစွမ်းအားများမှာ သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်လောက်အောင် သိပ်သည်းသွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုက်ယင်ရေကန်ကြီး၏ အတိုင်းအတာမှာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်း ရာကျော်မျှ ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့သော်လည်း ရပ်တန့်မသွားသေးဘဲ အကန့်အသတ်မရှိ ဆက်လက်ကြီးထွားနေတော့သည်။ ထိုစဉ် ရွှယ်အန်းက ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"စတင်ပြီး ပေါင်းစပ်ထိန်းချုပ်စမ်း... မဟုတ်ရင် မင်း ခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲပြီး သေလိမ့်မယ်"

ထိုက်ယင်ရေကန်အတွင်းရှိ မုကုချင်းထံမှ နာကျင်စွာ ပြန်ထူးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

မုကုချင်းသည် သူ ရင်ဆိုင်နေရသည့် အန္တရာယ်ကို ကောင်းကောင်းသိရှိသည်။ ကျဆင်းလာသော စွမ်းအင်များမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသဖြင့် ရွှယ်အန်းက တံဆိပ်ဂါထာဖြင့် ပြောင်းလဲမပေးခဲ့လျှင် သူမမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲသွားမည် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်လည်း သူမ၏ တည်ရှိမှုကို ပြန်လည်ပေါင်းစပ် ကျစ်လျစ်အောင် လုပ်ရန်မှတစ်ပါး အခြားနည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။ ဤသည်မှာ ဘေးဒုက္ခတစ်ခုဖြစ်သလို ကြီးမားသော အခွင့်အရေးတစ်ခုလည်း ဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်သည်။ ရွှယ်အန်း၏ အကူအညီမပါဘဲ ဤမျှကြီးမားသော စွမ်းအားမျိုးကို သူမ မည်သည့်အခါမျှ ရရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် အံ့ကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် ပြန်လည်ပေါင်းစပ်လိုက်တော့သည်။

ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း!

ဤအသံများမှာ မူကူချင်း၏ ဝိညာဉ်က ထိုမျှကြီးမားသော စွမ်းအားကို မထိန်းချုပ်နိုင်သဖြင့် ပေါက်ကွဲနေသည့် အသံများပင် ဖြစ်သည်။ ပေါက်ကွဲသံတစ်ချက်တိုင်းမှာ ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး ကြေမွသွားသကဲ့သို့ နာကျင်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနေသည်။ သို့သော် မူကူချင်းက ထိုဒဏ်ကို အံတုလေသည်။ အံတုရုံတင်မကဘဲ သူမ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာသည်။

ပေါက်ကွဲသံများနှင့်အတူ ထိုက်ယင်ရေကန်၏ ကျယ်ပြန့်နှုန်းမှာ နှေးကွေးသွားပြီး ရေများ၏ အရည်အသွေးမှာလည်း ပိုမိုသန့်စင်၍ အစွမ်းထက်လာတော့သည်။

ဤသို့ဖြင့် တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်သွားပြီးနောက် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားသည့် ဧရာမ ဝဲဂယက်ကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ကွယ်ပျောက်သွားလေသည်။ ထိုက်ယင်ရေကန်မှာ လုံးဝဥဿုံ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရေများမှာ ရေခဲကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး ရေကန်ကြီးမှာလည်း အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှသည်။

ပြင်းထန်လှသော ရွှမ်ယင် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေကာ လေထုထဲ၌ပင် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော မြင်ကွင်းမျိုးစုံ ပေါ်လာတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်၏ ပြောင်းလဲမှုများမှာ ညနှင့်နေ့ကဲ့သို့ ကွာခြားသွားသဖြင့် ထိုက်ယင်မျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်နေကြသည်။ သို့သော် ကျန့်အန်အန် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ထိုပြောင်းလဲမှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကောင်းကင်ထက်မှ ရွှယ်အန်း၏ ပုံရိပ်ကိုသာ စိုးရိမ်တကြီး ငေးကြည့်နေမိသည်။

ထိုစဉ် ထိုက်ယင်ရေကန်မှ ရေများမှာ လှုပ်ရှားလာပြီး ရွှမ်ယင်အရှိန်အဝါများမှာ လျင်မြန်စွာ စုစည်းသွားကာ မုကုချင်း၏ ပုံရိပ်အဖြစ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ယခုမုကုချင်းမှာ ယလင်ကနှင့် မတူတော့ပေ။ သူမသည် နတ်ဘုရားမသရဖူကို ဆောင်းထားပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း လှိုင်းတံပိုးများကို နင်းလျှောက်လာသည့် နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားလွန်းသဖြင့် မည်သူမျှ မော့မကြည့်ရဲလောက်အောင်ပင်။

ထျန်းကျောက် နတ်ဘုရားနယ်မြေရှိ အစွမ်းထက်နတ်ဘုရားအားလုံးမှာ အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရားမတစ်ပါး နန်းတက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ထိုက်ယင်မျိုးနွယ်စုရှိရာသို့ ထိတ်လန့်တကြား လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ မူကူချင်းသည် အဆုံးတွင် ထိုက်ယင်နတ်ဘုရားဘုရင် နေရာကို ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမက ထိုဂုဏ်ပုဒ်များကို ဂရုမစိုက်အားဘဲ ရိုသေစွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ရွှယ်အန်ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ထိုက်ယင်မျိုးနွယ်စုက မုကုချင်းက... စီနီယာပေးတဲ့ ဒီအခွင့်အရေးအတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဂါရဝပြုပါတယ်"

သူမ၏ ဦးညွှတ်မှုနှင့်အတူ ထိုက်ယင်မျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံးကလည်း တညီတညွတ်တည်း ဦးညွှတ်ကြလေသည်။ ရွှယ်အန်က သာမန်ကာလျှံကာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ဝေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးတင်နေဖို့ မလိုပါဘူး၊ ဒါက ခင်ဗျားတို့နဲ့ ထိုက်တန်လို့ပါ၊ ဒီတံဆိပ်ဂါထာကို ခင်ဗျားတို့ မထွက်ခွာခင်ကတည်းက ကျွန်တော့်ကို ပေးခဲ့တာလေ၊ ကံတရားကြောင့်ပဲ အခု အသုံးတည့်သွားတာပါ"

ထိုစကားကြောင့် မုကုချင်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် ငတုံးမဟုတ်ပေ။ အစောက တိုက်ကွက်မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ အင်မော်တယ်ဘုရင် တစ်ပါး၏ တိုက်ကွက်မျိုး ဖြစ်နေသည်ကို သူမ ရိပ်မိသည်။ ထိုသို့သော တိုက်ကွက်မျိုးကို ရွှယ်အန်းက ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်ဆိုလျှင် သူရင်ဆိုင်နေရသော ရန်သူမှာ မည်မျှ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်နည်း။ မုကုချင်း စိုးရိမ်သွားကာ ရိုသေစွာဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာ... ကျွန်မတို့ ထိုက်ယင်မျိုးနွယ်စုဟာ စီနီယာ့ရဲ့ ကျေးဇူးတွေကို အကြိမ်ကြိမ် ခံယူခဲ့ရပြီးပါပြီ၊ အခု စီနီယာ အကူအညီ လိုအပ်နေတယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့မျိုးနွယ်စုက အစွမ်းကုန် ကူညီဖို့ အသင့်ရှိပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စဉ်းစားပေးပါ..."

ရွှယ်အန်းက ပြုံးကာ ထပ်မံ လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ရပါပြီ... ခင်ဗျားတို့ စေတနာကို နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် အကူအညီတော့ မလိုတော့ပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော် ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ရန်သူတွေက ခင်ဗျားတို့ ကူညီနိုင်တဲ့ အဆင့်မှာ မရှိလို့ပါ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး တစ်ကိုယ်တည်း တိုက်နေရတာက စီနီယာ့အတွက် အရမ်း အန္တရာယ်များလွန်းမှာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဒီမှာ ခဏလောက် အနားယူသွားပါဦးလား"

ကျုံးအန်းအန်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးကာ ပြောလိုက်သည်။ မီးလျှံများ ဝန်းရံနေသော ရွှယ်အန်း၏ အရှိန်အဝါမှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်ကို သူမ မြင်နေရသည်။ ၎င်းမှာ ဒဏ်ရာရထားသည့် လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။ ရွှယ်အန်းက ကျုံးအန်းအန်းကို လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်ဖွဖွ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"စိတ်ပူပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မစ္စကျုံး၊ ဒါပေမဲ့ အနားယူဖို့ အချိန်မရှိပါဘူး၊ ဟိုဘက်မှာ တိုက်ပွဲက အရမ်း အခြေအနေ တင်းမာနေပြီလေ၊ ကျွန်တော် ချက်ချင်း ပြန်သွားမှ ဖြစ်မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ရွှယ်အန်းက လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ ကျန်းအန်းအနက ရှေ့သို့ လှမ်းတက်ကာ တစ်ခုခု ထပ်ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီ။ ရွှယ်အန်းသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဟင်းလင်းပြင် အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျုံးအန်းအန်းမှာ မျက်ရည်ဝိုင်းကာ စိုးရိမ်ပူဆွေးစွာဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ မုကုချင်းက သူမအနားသို့ ရောက်လာပြီး ပုခုံးကို အသာအယာ ပုတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အန်းအန်း... အခုတော့ ဆရာ ဘာလို့ မင်းကို တားခဲ့လဲဆိုတာ သိပြီမလား၊ စီနီယာ့ရဲ့ ရန်သူတွေတောင် ငါတို့ စိတ်ကူးကြည့်လို့ မရတဲ့ အဆင့်မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတော့ သူ့ရဲ့ နောက်ခံက ဘယ်လောက်တောင် မြင့်မားမလဲဆိုတာ တွေးကြည့်လို့ ရတယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေက မင်းကိုယ်မင်း နာကျင်အောင် လုပ်နေသလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်"

ကျုံးအန်းအန်းက ဝမ်းနည်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆရာ့စကားကို ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာပင် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ မုကုချင်းမှာ သူမ၏ တပည့်ဖြစ်သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်မိသည်။

"တုံးတဲ့ ကလေးမလေးပါလား"

ဝိညာဉ်အဆင့်ကို အင်မော်တယ်သခင်အဆင့်ဝက်သို့ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ရွှယ်အန်၏ စွမ်းအားမှာ ယခင်ကထက် ဆယ်ဆကျော် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအချက်ထက် ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ရွှယ်အန်သည် ဟင်းလင်းပြင်ကို လွတ်လပ်စွာ ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်စွမ်းကို ရရှိသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အင်မော်တယ်သခင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသူတိုင်းသည် စကြဝဠာ အသီးသီးကို ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းဖြင့် ဖြတ်သန်းနိုင်သလို မပျက်စီးနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် စကြဝဠာ အသီးသီး၌ မပျက်စီးနိုင်သော အင်မော်တယ်သခင် ဟူသော ဆိုရိုးစကား ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။