အခန်း (၂၀၅၉-၂၀၆၂)

အခန်း (၂၀၅၉) - စစ်မှန်သော ရမ္မက်နတ်သမီး (Real Succubus)

~ယဲ့ဖန်သည် တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခု အခြေအနေတွင် စက္ကန့် အနည်းငယ်ကြာအောင် ထိန်းချုပ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

ကျူးရှောင်ကျောင်း သည် သူ မတွေ့ရသည့် ကာလ အတောအတွင်း ဒုတိယ အကြိမ် ဖွံ့ဖြိုးလာသကဲ့သို့ ထင်သည်။ သူမသည် ဒဏ္ဍာရီ ထဲက သွယ်လျသော်လည်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မျိုးကို အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်ထား၏။

ပို၍ ကြောက်စရာ ကောင်းသည်မှာ သူမ၏ အသားအရေသည် ထူးထူးခြားခြား ကောင်းမွန်နေခြင်းပင်။

သူမ ယဲ့ဖန်ကို ဖက်ထားလိုက်သော အခိုက်အတန့်တွင်၊ သူမ အသားအရေ၏ နူးညံ့ချောမွတ်မှုကို ယဲ့ဖန် ခံစားလိုက်သည်။

တချိန်တည်းမှာပင်၊ ဒီလို မတော်တဆမှုမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျူးရှောင်ကျောင်း မျှော်လင့်မထားခဲ့ပုံ ရ၏။

သူမ၏ ချစ်စရာ မျက်နှာလေး ချက်ချင်း နီရဲလာပြီး၊ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိသလို ကြောင်အသွားသည်။

ယဲ့ဖန်က ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်၏။ မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို အမြန် ပြန်ဆွဲယူပြီး သူမ ကိုယ်ပေါ် လွှမ်းခြုံပေးလိုက်၏။ ထိုအခါမှသာ သွေးသားဆန္ဒ အာရုံများကို ခေတ္တ တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

ကျူးရှောင်ကျောင်း ကို ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်သည်နှင့်၊ ယဲ့ဖန် သူ့လက်ကို ပြန်ရုပ်ပြီး ထွက်ခွာရန် အလိုအလျောက် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

"ယဲ့ဖန်..."

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ သူ့လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်နေသည်။

သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ကျူးရှောင်ကျောင်း သည် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော စိတ်ခံစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်၏။

သူမ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောသော်လည်း၊ ဒီအချိန်မှာ ယဲ့ဖန် နားလည်လိုက်သည်။

သူ တံတွေး တစ်ချက် မမြိုဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ရှေ့ဆက်တိုးလိုက်၏။

မျှော်လင့်ထားသည့် အတိုင်းပင်၊ သူ နမ်းလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက်၊ ကျူးရှောင်ကျောင်း ပါးစပ် ဟပေးလိုက်ပြီး ယဲ့ဖန်လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်ကာ ခုတင်ပေါ်သို့ ဆွဲချလိုက်သည်။

နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များမှာ လျှပ်စီးက မြေကမ္ဘာ မီးကို မွှေးပေးလိုက်သလို၊ မီးတောင် ပေါက်ကွဲမှုက ငလျင် တစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရသလိုပင်...၊

ယဲ့ဖန် ပြန်နိုးလာသောအခါ နောက်တစ်နေ့ မနက် ရောက်နေပြီ ဖြစ်၏။ ကျူးရှောင်ကျောင်း သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် လှဲနေပြီး၊ သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်ချောင်းလေးဖြင့် စက်ဝိုင်းများ ရေးဆွဲနေသည်။

ယဲ့ဖန် ခေါင်းကိုက်လာ၏။

သူ့သူငယ်ချင်းလေး ထပ်မံ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့်၊ ချက်ချင်း ပါးရိုက်လိုက်၏။

"မင်းကွာ... ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းရတာလဲ"

ထို့နောက် ယဲ့ဖန် ဒေါသဖြေရန် ထပ်ရိုက်ဖို့ ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ သူ့လက်ကို ကျူးရှောင်ကျောင်း ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။

"မရိုက်ပါနဲ့တော့..."

"အဲ့ဒါ ကျွန်မ ရတနာလေးပါ... ကျိုးသွားရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ"

ယဲ့ဖန် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဒီကောင်က သန်မာလွန်းတယ်... သတိမထားရင် ငါ အမှားတွေ လုပ်မိလိမ့်မယ်"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ထပ်မရိုက်ပါနဲ့"

ကျူးရှောင်ကျောင်း ယဲ့ဖန် ကိုယ်ပေါ် တက်လိုက်၏။

"ဒါ့အပြင်... ရှင်က အခု ကျွန်မ အပိုင် ဖြစ်သွားပြီ... ထွက်ပြေးဖို့ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နဲ့"

"ငါ ထွက်ပြေးဖို့ မစဉ်းစားပါဘူး"

ယဲ့ဖန် ခေါင်းခါလိုက်၏။

"ဒါဆို ဘာလို့ ကျွန်မဘေးနားမှာ နိုးလာတာ မပျော်တဲ့ ပုံစံ ပေါက်နေတာလဲ"

ကျူးရှောင်ကျောင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွား၏။

"ငါ့မှာ အချစ်ကြွေးတွေ များလွန်းနေလို့ပါ"

ယဲ့ဖန် ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားပေ။

"မင်း လိုအပ်ချက်တွေ အားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မယ် လို့ ငါ အာမမခံနိုင်ဘူး..."

"အော်... ဒါကြောင့်ကိုး...ကျွန်မကို မကြိုက်ဘူးလို့ ထင်နေတာ"

ကျူးရှောင်ကျောင်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စိတ်ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွား၏။

"ရှင့်စိတ်ထဲမှာ ကျွန်မကို ထားပေးရင် ရပါပြီ... အာမခံချက်တွေ၊ လိုအပ်ချက်တွေက အရေးမကြီးပါဘူး"

"ရှင့်ကို မတွေ့ခင်တုန်းက... ကျွန်မက မနက်ဖြန် ဆိုတာ မရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ"

"အခု ကျွန်မ ကျန်းမာပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပြီ... လောကကြီးရဲ့ ပျော်ရွှင်မှု၊ မိန်းမ တစ်ယောက် ဖြစ်ရခြင်းရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားနေရပြီ... အရမ်း အရမ်း ကျေနပ်နေပါပြီ"

ကျူး မိသားစု၏ သမီးလေး ဒီလောက် သဘောထားကြီးလိမ့်မည်ဟု ယဲ့ဖန် မထင်ထားခဲ့မိပါ။

သူ ကျူးရှောင်ကျောင်း ကို တည့်တည့် ကြည့်လိုက်၏။

ကျူးရှောင်ကျောင်း ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ပါးကို နမ်းလိုက်၏။

"မနေ့ညက ရှင် ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တယ်... ဒါက ရှင့်အတွက် ဆုလာဘ်"

ပြောရင်းနှင့် သူမ ထပြီး အဝတ်အစား ဝတ်ရန် ပြင်လိုက်၏။

"ပင်လယ်ပြင် ခရီးစဉ် ဆက်သွားကြရအောင်"

"မနက်ခင်းက ပင်လယ်ပြင် ထွက်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ... ပစ္စည်း ရှာရ အလွယ်ကူဆုံး အချိန်ပေါ့"

သို့သော် သူမ ထရန် ကြိုးစားလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက်၊ မနေ့ညက မုန်တိုင်း၏ နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးများကို ခံစားလိုက်ရပုံ ရ၏။ သူမ အသက်ပြင်းပြင်း မရှူဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ၊ လက်က ဝမ်းဗိုက် အောက်ပိုင်းကို အလိုအလျောက် ကိုင်လိုက်မိ၏။

"မနေ့ညက အရမ်း ပြင်းထန်သွားတယ်... နာသွားလား"

ဒါကို မြင်တော့ ယဲ့ဖန် ချက်ချင်း ထထိုင်လိုက်ပြီး သူမကို တွဲထူပေးလိုက်၏။

"ပထမဆုံး အကြိမ်မှာ ဒီလောက် မလုပ်ရဘူးလို့ မနေ့ညက ငါ ပြောသားပဲ... မင်းမှ နားမထောင်တာ"

"လှဲနေလိုက်... ငါ ကုသပေးမယ်"

ကျူးရှောင်ကျောင်း လိမ္မာစွာ လှဲချလိုက်၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို အရမ်း ချစ်တယ်..."

"ဒုက္ခပေးမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ် ယောကျာ်း.."

ပြောရင်းနှင့် သူမကို ကုသပေးနေသော ယဲ့ဖန်ကို ချစ်ခင်စွာ ကြည့်နေ၏။

ဒါက ယဲ့ဖန်၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။

ခဏတာ သူ ဒီအချိန်လေးကို ထာဝရ ရပ်တန့်နေချင်စိတ် ပေါက်သွားရ၏။

---

အခန်း (၂၀၆၀) - ဒီလို စမ်းသပ်မှုမျိုးကို ဘယ်သူ ခံနိုင်ရည် ရှိမှာလဲ

~ အတုအယောင် ရမ္မက်နတ်သမီးများသည် ရုပ်ဆင်းအင်္ဂါ အလှအပဖြင့်သာ မြှူဆွယ်တတ်ကြ၏။

သို့သော် စစ်မှန်သော ရမ္မက်နတ်သမီးများကမူ ချစ်သူ၏ စစ်မှန်သော စိတ်ခံစားချက်နှင့် ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်မှုကို အသုံးပြုတတ်ကြလေသည်။

ဤအချက်ကို ယောကျာ်းသားများသာလျှင် နားလည်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျူးရှောင်ကျောင်းသည် စစ်မှန်သော ရမ္မက်နတ်သမီးတစ်ပါးနှင့် အကန့်အသတ်မရှိ နီးစပ်နေချေပြီ။

မည်သူမျှ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

[ ရမ္မက်နတ်သမီး /"Succubus (ဆာကျူဘတ်စ်) ဆိုတာက အနောက်တိုင်း ဒဏ္ဍာရီတွေထဲက အမျိုးသမီးပုံစံ ဖန်ဆင်းထားတဲ့ မိစ္ဆာတစ်မျိုးပါပဲ။ မြန်မာလိုဆိုရင်တော့ 'ဘီလူးမ'၊ 'မိစ္ဆာမ' လို့ ပြောလို့ ရပေမဲ့ သူတို့က ရုပ်ရည်အလွန်ချောမောပြီး ယောကျာ်းတွေကို အိပ်မက်ထဲထိ လိုက်ပြီး မြှူဆွယ်တတ်ကြတယ်။ ပြီးရင် အဲ့ဒီယောကျာ်းဆီက အသက်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူလေ့ရှိပါတယ်။ ]

သို့သော် ယဲ့ဖန် တွေးတောနေပြီး ကျူးရှောင်ကျောင်း ကို ကုသပေးနေစဉ်၊ တံခါးခေါက်သံ သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"အစ်မရှောင်ကျောင်း... နိုးပြီလား"

ဟိုင်ရှောင်ယောင် ကြောက်ရွံ့စွာ မေးလိုက်၏။

"မနက်စာ စားဖို့ နှိုးခိုင်းလိုက်လို့ပါ"

ဟိုင်ရှောင်ယောင် သိသွားမှာ ကြောက်၍ ထင်သည်၊ ကျူးရှောင်ကျောင်း အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"လာပြီ... လာပြီ"

"ရှောင်ယောင်... ပင်လယ်ပြင် ထွက်ဖို့ ပစ္စည်းတွေ ပြင်ဆင်ပေးထားဖို့ နင့်အစ်မကို ပြောလိုက်ပါ...အစ်မတို့.. မနက်စာ စားပြီးတာနဲ့ သွားကြမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဟိုင်ရှောင်ယောင် က ကလေး တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပါသည်။ ကျူးရှောင်ကျောင်း စကားကြောင့် ချက်ချင်း ပြန်ထွက်သွား၏။

ဟိုင်လင်းအာ မှာလိုက်သော နောက်ဆက်တွဲ တာဝန် ဖြစသည့် ဘေးခန်းက ယဲ့ဖန်ကို မနက်စာ စားဖို့ နှိုးရမည့် ကိစ္စကိုတောင် မေ့သွားသည်။

ဟိုင်ရှောင်ယောင် ထွက်သွားသော ခြေသံ ကြားတော့၊ ကျူးရှောင်ကျောင်း ယဲ့ဖန်ကို ကုသမှု မြန်မြန် လုပ်ဖို့ တိုက်တွန်းလိုက်၏။

ယဲ့ဖန် ကုသပေးပြီးနောက်၊ သူမ ယဲ့ဖန်ကို သူ့အခန်းသို့ အမြန် ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ မျက်နှာသစ် ကိုယ်လက်သန့်စင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်စလုံး ပြင်ဆင်ပြီးနောက်၊ အတူတူ ဆုံတွေ့ပြီး မနက်စာ စားရန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြ၏။

သို့သော် အောက်မရောက်ခင်မှာပင်၊ အောက်ထပ်မှ စကားများ ရန်ဖြစ်သံများ ကြားလိုက်ရသည်။

"အခု ထွက်သွား..."

ဟိုင်ရှောင်ယောင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ခြင်းပင်။

"ခင်ဗျားတို့ကို ကျွန်တော်တို့ အိမ်က မကြိုဆိုဘူး"

ယဲ့ဖန်နှင့် ကျူးရှောင်ကျောင်း အသံကြားပြီး အမြန် ဆင်းသွားလိုက်ရာ၊ ဟိုင်လင်းအာ ၏ အမေ ဖြစ်သူသည် ကြည့်ရဆိုးသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှေ့ကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်၏။

သူမ ရှေ့တွင် ဟိုင်လင်းအာနှင့် ဟိုင်ရှောင်ယောင် တို့က အသက်လတ်ပိုင်း ဇနီးမောင်နှံ တစ်တွဲကို မောင်းထုတ်ရန် ကြိုးစားနေကြ၏။

အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ဒီလို အခြေအနေမျိုးကို ကျင့်သားရနေပုံ ရ၏။ ဟိုင်လင်းအာ ၏ မကြိုဆိုမှုနှင့် ဟိုင်ရှောင်ယောင် ၏ မောင်းထုတ်မှုတို့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ထိုအစား၊ ထိုလူက နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"လင်းအာ... ရှောင်ယောင်... ငါက မင်းတို့ရဲ့ ဒုတိယ ဦးလေး

လေကွာ... သွေးက ရေထက် ပျစ်ပါတယ်"

"မနေ့က မင်းတို့ ခြင်းတောင်းတွေ ထဲမှာ ဂဏန်းပြာတွေ အပြည့် ပါလာတာ... မင်းတို့ ရတနာသိုက် တွေ့ထားတယ် ဆိုတာ သိသာနေတာပဲ... စကားပုံတောင် ရှိတယ်လေ... မြေဆီလွှာ ကောင်းတဲ့ ရေကို သူများ လယ်ကွက်ထဲ မစီးဆင်းစေရဘူး တဲ့... မင်းတို့ တွေ့ထားတဲ့ ရတနာသိုက် အကြောင်း ဒုတိယ ဦးလေး နဲ့ ဒုတိယ အဒေါ် ကို ပြောပြလိုက်ပါလား"

"အဲ့ဒီ အခါကျရင် ဒုတိယ ဦးလေး တို့ ချမ်းသာလာရင်... အနည်းဆုံးတော့ မင်းတို့ ကျေးဇူးကို သတိရနေမှာပါ"

သူ့ဘေးနားရှိ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကလည်း ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့် ထောက်ခံလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... အဲ့ဒီ ဂဏန်းပြာတွေ အကုန်လုံးကို နင်တို့ စားနိုင်မှာမှ မဟုတ်တာ... ဒီအတိုင်း ထားလိုက်ရင် အလကား ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့... နင်တို့ ဒုတိယ ဦးလေး နဲ့ ငါ့ကို သွားကောက်ခိုင်းပြီး ပိုက်ဆံ ရှာခိုင်းလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါတို့က မိသားစုတွေပဲလေ..."

"ခင်ဗျားတို့ကို ကျွန်တော်တို့ အိမ်က မကြိုဆိုပါဘူး"

ဟိုင်ရှောင်ယောင် သူတို့ နှစ်ဦးကို သိသိသာသာ မုန်းတီးနေ၏။ သူ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို တွန်းထုတ်ရန် ပြင်လိုက်၏။

သို့သော် သူက အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ယောက်ကို ဘယ်လို ယှဉ်နိုင်မည်လဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစား တွန်းပါစေ၊ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို ရွေ့သွားအောင် မလုပ်နိုင်ပေ။

ဟိုင်လင်းအာ သူမ၏ ရွံရှာမှုကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်မထားပေ။

"ကျွန်မတို့သာ မိသားစုဝင်တွေ ဆိုရင်... ပင်လယ်ပြင်မှာ အဖေ မတော်တဆမှု ဖြစ်တုန်းက... ရှင်တို့ လာပြီး အနိုင်ကျင့်ခဲ့ကြမှာ မဟုတ်ဘူး... ဘွားဘွား ကို သေတမ်းစာ ပြင်ခိုင်းပြီး ဘိုးဘေးတွေ ပေးခဲ့တဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အကုန်လုံးကို ယူသွားခဲ့ကြမှာ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မတို့ မိသားစု ငတ်ပြတ်နေတာကို လက်ပိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒီနှစ်တွေ အတောအတွင်း ရှင်တို့ ကျွန်မတို့ကို ဘယ်လို ဆက်ဆံခဲ့လဲ ဆိုတာ ကျွန်မ မှတ်မိနေတယ်"

"အရင်တုန်းက ကျွန်မတို့ မိသားစု ဒုက္ခရောက်တုန်းက ရှင်တို့ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး... အခု ကျွန်မတို့ မိသားစုမှာ အစ်မရှောင်ကျောင်း တို့ ရှိလာတော့မှ... ရှင်တို့က အောင်မြင်မှု အသီးအပွင့်ကို လာမျှဝေ ခံစားချင်နေကြပြန်ပြီ... နောက်ကျသွားပြီ"

ဒါကို ကြားတော့ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား မျက်နှာထား အနည်းငယ် အနေရခက်သွား၏။ ဟိုင်လင်းအာ ကို ကြည့်ပင် မကြည့်ရဲတော့ပေ။

သို့သော် အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး ကတော့ ရှက်ရမ်းရမ်းပြီး ဒေါသထွက်လာ၏။ သူမ သွားများကို ဖြဲလိုက်ပြီး လက်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဟိုင်လင်းအာ ကို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်၏။

"ကောင်မစုတ်... နင် ဘာတွေ ပေါက်ကရ ပြောနေတာလဲ"

"ငါတို့က နင်တို့ရဲ့ လူကြီးတွေလေ... နင့် ရဲ့ ရိုသေသမှုတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ"

ဟိုင်လင်းအာ အလိုအလျောက် ရှောင်တိမ်းရန် ပြင်လိုက်၏။

"ရပ်လိုက်"

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ဟိုင်လင်းအာနှင့် အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး ကြားတွင် ဖျတ်ခနဲ..ပေါ်လာ၏။ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး၏ လက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ရုံ သာမက၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တွန်းလိုက်ရာ၊ ထိုအမျိုးသမီး နောက်သို့ ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်း ယိုင်နဲ့သွား၏။

ယဲ့ဖန် ပင်။

"ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ"

ယဲ့ဖန် ပြေးဝင်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် နီးပါး၊ ကျူးရှောင်ကျောင်း မျက်နှာထား မည်းမှောင်သွားပြီး ယဲ့ဖန် ဘေးနားသို့ အမြန် ရောက်ရှိလာ၏။

အခန်း (၂၀၆၁) - ဒီလောက် အရှက်မရှိတဲ့လူမျိုး တခါမှ မမြင်ဖူးဘူး

~"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်တို့..."

အသက်လတ်ပိုင်း ဇနီးမောင်နှံသည် ကျူးရှောင်ကျောင်း၏ နောက်ခံ အင်အားကြီးမားပုံကို သိထားကြပုံ ရ၏။

ကျူးရှောင်ကျောင်း၏ မျက်နှာထား မကောင်းသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ သူတို့၏ လေမာန်များ ချက်ချင်း လျော့ကျသွားလေ၏။

"အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြစမ်း"

ကျူးရှောင်ကျောင်း အသံနှိမ့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်ရာ၊ အသက်လတ်ပိုင်း ဇနီးမောင်နှံ အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားကြလေ၏။

သို့သော် ထိုဇနီးမောင်နှံ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်လည်း၊ ကျူးရှောင်ကျောင်း စိတ်မထိန်းနိုင်သေးပေ။ သူမ အလွန် ဒေါသထွက်နေ၏။

"အဘိုးကသာ ငါ့ကို လွန်လွန်ကဲကဲ မလုပ်ရဘူးလို့ တားမြစ်မထားရင်... ဒီလို လူယုတ်မာတွေကို ပင်လယ်ထဲ ပစ်ချပြီး ငါးမန်းစာ ကျွေးပစ်လိုက်ပြီ"

ယဲ့ဖန် ဒါကို ကြားသောအခါ သူမ တစ်စုံတစ်ရာ သိထားကြောင်း ရိပ်မိလိုက်၏။ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီးနောက် အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို မေးမြန်းလိုက်၏။

"ခုနက လင်းအာ တို့ ပြောသလိုပဲ... ဒီလင်မယားက တော်တော် အကျင့်ပုပ်တယ်..."

ထို့နောက်၊ ကျူးရှောင်ကျောင်းက သူမ မြင်တွေ့ ကြားသိခဲ့ရသမျှကို အမြန် ပြန်လည် ဖောက်သည်ချလိုက်၏။

ပြဿနာ၏ အရင်းအမြစ်မှာ ဟိုင်လင်းအာ တို့ မိသားစုကို အခွင့်ကောင်း ယူနေသော ဟိုင်လင်းအာ၏ ဒုတိယ ဦးလေး မိသားစုကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ဟိုင်လင်းအာနှင့် ဟိုင်ရှောင်ယောင် တို့၏ ဖခင် ကွယ်လွန်ပြီးနောက်၊ ဒုတိယ ဦးလေး၏ မိသားစုသည် သူတို့ မိသားစုကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့ကြ၏။ ဘိုးဘေးများက သူတို့အား ပေးအပ်ခဲ့သော မိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှု အချို့ကို လုယူသွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ဟိုင်လင်းအာနှင့် ဟိုင်ရှောင်ယောင် တို့၏ မိသားစုကို စောင့်ရှောက်ရန် လုံးဝ စဉ်းစားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ဟိုင်လင်းအာ တို့ မိသားစု အလွန် ဆင်းရဲပြီး ဝမ်းစာရေးပင် ခက်ခဲနေချိန်တွင်၊ သူတို့သည် ဟိုင်လင်းအာ တို့ မိသားစုနှင့် ပတ်သက်မှု မရှိသလို စည်းခြားထားခဲ့ကြသည်။ ပုံမှန် အချိန်များတွင် ဟိုင်လင်းအာ တို့နှင့် တွေ့ဆုံလျှင်ပင်၊ မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်ပြီး မသိသလို နေခဲ့ကြ၏။

ဟိုင်လင်းအာနှင့် ဟိုင်ရှောင်ယောင် တို့ ကျူးရှောင်ကျောင်း နှင့် မိတ်ဆွေ ဖြစ်သွားသည့် အချိန်ကျမှသာ၊ သူတို့သည် ဒုတိယ ဦးလေးနှင့် ဒုတိယ အဒေါ် ဖြစ်ကြောင်း သတိရလာကြ၏။ ကျူးရှောင်ကျောင်း က ဟိုင်လင်းအာ တို့ မိသားစုကို ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်ပေးပြီး၊ စုတ်ပြတ်နေသော နေရာမှ ဇိမ်ခံ အိမ်ကြီးသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ သူတို့သည် ဆွေမျိုးများထံမှ အကျိုးအမြတ် အချို့ ရယူရန် နည်းလမ်းများကို စတင် ကြံစည်လာကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ဒီမနက် ဖြစ်ရပ်လိုပေါ့... ကျွန်မတို့ မနေ့က ဂဏန်းပြာတွေ အများကြီး ကောက်မိတယ် ဆိုတာ ဘယ်က ကြားလဲ မသိဘူး... ကျွန်မတို့ကို အခွင့်ကောင်း ယူချင်နေပြန်ပြီ"

ဟိုင်လင်းအာ လည်း ဒီဆွေမျိုး နှစ်ယောက်ကို သိသိသာသာ မုန်းတီးနေသဖြင့် အခွင့်အရေး ယူပြီး ဆက်ပြောလိုက်၏။

"အရှက်မရှိလိုက်တာ"

"သူတို့ကို သမီး အမုန်းဆုံးပဲ"

ဟိုင်ရှောင်ယောင် လည်း ဒေါသထွက်နေလေ၏။

သူတို့ အမေ ရောက်လာပြီး အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်မှသာ၊ သူတို့ ဆက်လက် မပြောဆိုတော့ဘဲ ယဲ့ဖန်နှင့် ကျူးရှောင်ကျောင်း တို့ကို မနက်စာ စားရန် အသာ ခေါ်သွားကြလေ၏။

မနက်စာ စားပြီးနောက်၊ ယဲ့ဖန်နှင့် ကျန်အဖွဲ့သားများသည် ပင်လယ်ပြင်သို့ ထပ်မံ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် အားလုံး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ ယဲ့ဖန် တစ်ခုခု မူမမှန်နေကြောင်း အမြန် သတိထားမိလိုက်၏။

သူတို့ နောက်ယောင်ခံ လိုက်ခြင်း ခံနေရပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူတို့ကို မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်နေသူများမှာ ဟိုင်လင်းအာ၏ ဒုတိယ ဦးလေးနှင့် ဒုတိယ အဒေါ် ဖြစ်သော ဟိုင်လီ နှင့် ယန်ဝေ တို့မှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ပေ။

သူတို့ နှစ်ဦးသည် သူတို့၏ ရုပ်ဖျက်မှု အလွန် ကောင်းမွန်သည်ဟု ထင်မှတ်နေကြ၏။ ခြင်းတောင်းများနှင့် ပစ္စည်းကိရိယာများကို သယ်ဆောင်ပြီး လူအုပ်ကြီး နောက်မှ ခပ်လှမ်းလှမ်း လိုက်ပါလာကြသည်။ အခြား ပင်လယ်ပြင် ရိတ်သိမ်းရေး တပ်သားများ ကဲ့သို့ ပင်လယ်ပြင် ထွက်သယောင် ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း၊ တကယ်တမ်းတွင် ယဲ့ဖန် အဖွဲ့၏ နောက်သို့ လိုက်နေခြင်း ဖြစ်လေ၏။

သူတို့ လက်လျှော့ရန် အစီအစဉ် မရှိဘဲ၊ ပေါ်တင် မလုပ်နိုင်လျှင် တိတ်တဆိတ် လုပ်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်ထားပုံ ရသည်။ သူတို့သည် ပုစဉ်းရင်ကွဲကို ချောင်းမြောင်းနေသော ဓားခုတ်ကောင် လုပ်ကွက်ကို ကစားရန် ပြင်ဆင်နေကြ၏။ သို့သော် သူတို့ နောက်တွင် စာကလေး ရှိနေသည်ကို သတိမထားမိကြပေ။

ယဲ့ဖန် တစ်ယောက်တည်း ပြုံးလိုက်၏။ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ ပြောင်မြောက်သော ဖြေရှင်းနည်း တစ်ခုကို ရရှိလိုက်လေသည်။

ကျူးရှောင်ကျောင်း၊ ဟိုင်လင်းအာနှင့် ဟိုင်ရှောင်ယောင် တို့ကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ခဏတာ လှည့်ပတ်သွားလာပြီးနောက်၊ သူ ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး သစ်တောအုပ်ကြီး နောက်ဘက်ရှိ ကမ်းခြေ ဆီသို့ ဦးတည် ပြေးသွားလိုက်၏။

"အားလုံး ဒီကို မြန်မြန် လာကြ... ပတ်ဝန်းကျင် ပင်လယ် နဲ့ မြေဆီလွှာ အခြေအနေ အရ ဆိုရင်... ဒီမှာ သင်တုန်းဓား ဂုံးကောင် တွေ ပုန်းနေဖို့ အခွင့်အလမ်း အရမ်း များတယ်... အားလုံး တူးကြည့်ကြ"

ပြောရင်းနှင့် ကမ်းခြေ ရောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက်၊ ဂေါ်ပြား အသေးစားလေးဖြင့် ဦးဆောင် တူးဆွလိုက်၏။ ခဏအကြာတွင် အဆီအစ်ပြီး အရသာ ရှိမည့် ဂုံးကောင် တစ်ကောင်ကို တူးဖော် ရရှိလိုက်လေ၏။

"ဝါး..အစ်ကိုကြီး ယဲ့ဖန် က တကယ် စွမ်းတာပဲ"

ဟိုင်လင်းအာနှင့် ဟိုင်ရှောင်ယောင် တို့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ သူတို့ ချက်ချင်း ပြေးလာပြီး စတင် တူးဆွကြတော့၏။

"ရှင်က ပင်လယ်ကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ ပိုဆိုက်ဒန် (ရှေးဟောင်း ဂရိ နတ်ဘုရား) နဲ့ တူတယ်"

ကျူးရှောင်ကျောင်း လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေလေ၏။ သူမ ပြေးလာပြီး ဂေါ်ပြား အသေးစားလေးဖြင့် တူးဆွလိုက်၏။

"သေချာတာပေါ့... သူတို့နောက် လိုက်လာရတာ အကျိုးရှိသားပဲ"

သူတို့ နောက်တွင် တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါလာသော ဟိုင်လီနှင့် ယန်ဝေ တို့သည် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး အမြန် ပြေးလာကြလေတော့သည်။

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ... လင်းအာ နဲ့ ရှောင်ယောင်"

"မင်းတို့လည်း ဒီဧရိယာကို မျက်စိကျနေကြတာလား"

ဟိုင်လီ ပြေးလာပြီး ယဉ်ကျေးသမှု စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဂေါ်ပြား တစ်ချောင်း အမြန် ထုတ်လိုက်ပြီး တူးဆွရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေ၏။

---

အခန်း (၂၀၆၂) - မြို့ကြီးသားရဲ့ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်တွေက နက်ရှိုင်းလွန်းတယ်

~ယန်ဝေ ဘာမှ မပြောပေ။ ဟိုင်လီ တူးနေသည်ကို တွေ့သောအခါ၊ သူမ ချက်ချင်း လိုက်လုပ်ပြီး ခြင်းတောင်းကို ချကာ ဂုံးကောင်များ တူးရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

"ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ"

ဟိုင်ရှောင်ယောင် ကဲ့သို့ ကလေး တစ်ယောက်ပင်လျှင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ဝေဝါးဝါး အာရုံခံမိနေသည်။

"ရှင်တို့ ပင်လယ်ပြင် ထွက်ခဲတယ် မဟုတ်ဘူးလား"

ဟိုင်လင်းအာ တူးနေတာ ရပ်လိုက်ပြီး သူတို့ကို မျက်မှောင်ကြုတ် ကြည့်လိုက်၏။

"တိုက်ဆိုင်တာပါ... တိုက်ဆိုင်တာပါ... ဟီးဟီး"

ဟိုင်လီ ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ နှာခေါင်းကို ပွတ်ကာ ဆက်လက် တူးဆွနေလေသည်။

"စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းလိုက်တာ"

ဟိုင်ရှောင်ယောင် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ဆက်လက် တူးဆွရန် စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ဟိုင်လီနှင့် ယန်ဝေ တို့ကမူ မကြားချင်ယောင် ဆောင်ပြီး ဘေးနားတွင် ဆက်လက် တူးဆွနေကြသည်။

"ယဲ့ဖန်... ငါတို့ နေရာ ပြောင်းကြမလား"

ကျူးရှောင်ကျောင်း ဒီလင်မယားကို သိသိသာသာ မုန်းတီးနေ၏။ သူမလည်း တူးနေတာ ရပ်လိုက်ပြီး ယဲ့ဖန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ယဲ့ဖန် ခဏတာ စဉ်းစားသယောင် ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သင်တုန်းဓား ဂုံးကောင်တွေက သိပ်ပြီး တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပင်လယ်စာ မဟုတ်ပါဘူး... ရှာတွေ့လည်း ဘာမှ မထူးပါဘူး"

"တခြား နေရာ သွားပြီး ပိုတန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပင်လယ်စာတွေ သွားရှာကြတာပေါ့"

ပြောပြီးနောက် သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ထွက်ခွာသွားလေ၏။

ကျူးရှောင်ကျောင်းနှင့် ဟိုင်ရှောင်ယောင် တို့ ချက်ချင်း လိုက်ပါသွားကြသည်။

ဟိုင်လင်းအာ ကတော့ မလိုလားပုံ ရ၏။ သူမ ကမ်းခြေကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၊ ဟိုင်လီ တို့ လင်မယားကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက် လုပ်ပြီးမှ၊ ယဲ့ဖန်နှင့် ကျန်အဖွဲ့သားများ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားလေသည်။

"ဟီးဟီး... မိန်းမက တကယ် ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ... ဒီနည်းလမ်းကို စဉ်းစားမိတယ်"

ယဲ့ဖန်နှင့် ကျန်လူများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ဟိုင်လီ သည် ဇနီးဖြစ်သူ ယန်ဝေ ကို ပျော်ရွှင်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

"သေချာတာပေါ့... သူတို့နောက် လိုက်ရင် ရတနာသိုက် ရှာတွေ့ဖို့ လွယ်ကူတယ် ဆိုတာ"

"ဒါ့အပြင်... ငါတို့ ရောက်လာတာနဲ့... သူတို့က ငါတို့နဲ့ အတူတူ မနေချင်တော့ဘဲ ဒီရတနာသိုက်ကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ကြတယ်"

ယန်ဝေ သည် ယဲ့ဖန်၊ ကျူးရှောင်ကျောင်းနှင့် အခြားသူများ ထွက်ခွာသွားရာ ဘက်ကို ကြည့်ပြီး မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်၏။

"ဒီ မြို့ကြီးသားတွေက အလိုလိုက်ခံထားရတာ... သင်တုန်းဓား ဂုံးကောင်တွေ တူးလို့ ရတဲ့ ကမ်းခြေက ဘယ်လောက် တန်ဖိုးရှိလဲ ဆိုတာ သူတို့ မသိကြဘူး"

"သင်တုန်းဓား ဂုံးကောင်ထက် ပိုတန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပင်လယ်စာ ရှာချင်တယ် ဟုတ်လား... ဘာတွေ တွေးနေကြတာလဲ"

"ပင်လယ်ထဲမှာ သင်တုန်းဓား ဂုံးကောင်ထက် ပိုတန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပင်လယ်စာ ကောက်ရတာ ဒီလောက် လွယ်ကူရင်... ရွာသားတွေ အကုန် ချမ်းသာကုန်ပြီပေါ့"

"ဟဲဟဲဟဲ၊ ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်"

ဟိုင်လီ လည်း ယုတ်မာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အခု သူတို့ ထွက်သွားပြီ ဆိုတော့... ဒီကမ်းခြေက ငါတို့ အပိုင် ဖြစ်သွားပြီ"

"ဟို မြို့ကြီးသား တူးလိုက်တဲ့ ဂုံးကောင်က သာမန် ဂုံးကောင် မဟုတ်ဘူး... သင်တုန်းဓား ဂုံးဘုရင် ဖြစ်လောက်တယ်... အနည်းဆုံး တစ်ပိဿာ ကို ယွမ် (၁၅၀) လောက် တန်မှာ... ဒီနေ့ ပိဿာ (၁၀) ကျော်လောက် တူးနိုင်ရင်... ငါတို့ ချမ်းသာပြီ"

"မိန်းမ... မြန်မြန် တူးကြစို့... သူတို့ ပြန်လာပြီး လုမှာ စိုးရတယ်ဟ"

ဟိုင်လီ ပြောပြီး ချက်ချင်း ဆက်လက် တူးဆွနေလေ၏။

ယန်ဝေ လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကြိုးစားပမ်းစား ပြန်လည် တူးဆွနေတော့သည်။

...

အခြား တစ်ဖက်တွင်၊ ဟိုင်လင်းအာ သည် ယဲ့ဖန် အဖွဲ့နောက် လိုက်ပါလာသော်လည်း၊ သူမ မပျော်ရွှင်ကြောင်း သိသာနေ၏။

ယဲ့ဖန်နှင့် ကျူးရှောင်ကျောင်း နောက်သို့ လိုက်နေသော်လည်း၊ သူမ အရင်ကလောက် သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ဘဲ စကားသိပ်မပြောတော့ပေ။

ယဲ့ဖန် ဒါကို မြင်သောအခါ သူမကို ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ဖျော့တော့သော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးတို့ ရတနာသိုက် တစ်ခုကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရလို့ ဝမ်းနည်းနေတုန်းလား"

ဟိုင်လင်းအာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး မလိုလားစွာ ပြောလိုက်၏။

"အဲ့ဒီမှာ သင်တုန်းဓား ဂုံးဘုရင်တွေ တူးလို့ ရတာ တကယ် ကောင်းပါတယ်"

"အဲ့ဒီ လင်မယားက သမီးတို့နောက်မှ ရောက်လာတာလေ... စည်းကမ်း အရ ဆိုရင် သူတို့က ထွက်သွားရမှာကြီးဟာ"

ဒါကို ကြားတော့ ယဲ့ဖန် ပြုံးလိုက်၏။ ချက်ချင်း ပြန်မပြောဘဲ နေလိုက်၏။

ဒါကို မြင်တော့ ဟိုင်လင်းအာ ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်၏။

"အစ်ကို ယဲ့ဖန်... ဘာရယ်နေတာလဲ၊

သမီး ပြောတာ မှားလို့လား"

ယဲ့ဖန် ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်၏။

"မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါက တမင်တကာ စီစဉ်ခဲ့တာပါ လို့ ပြောရင်ကော"

"ဟမ်..."

ဟိုင်လင်းအာ ကြောင်အသွားပြီး ခြေလှမ်း ရပ်တန့်လိုက်၏။

"အစ်ကို ယဲ့ဖန်... အစ်ကိုကြီး တမင်တကာ စီစဉ်ခဲ့တာ ဟုတ်လား"

"ဘာလို့လဲ"

ဟိုင်ရှောင်ယောင်ခမျာ ခေါင်းကုတ်လိုက်၏။

ကျူးရှောင်ကျောင်း တစ်ယောက်သာ တစ်စုံတစ်ရာ တွေးမိပုံ ရပြီး ယဲ့ဖန်ကို စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"တစ်ခုခု ရှိနေတာလား"

ယဲ့ဖန် ကျူးရှောင်ကျောင်း ၏ ခေါင်းကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်၏။

"ရှောင်ကျောင်း က ငါ့အကြောင်း အသိဆုံးပဲ"

"တကယ်တော့... အစ်ကိုကြီး တူးလိုက်တဲ့ သင်တုန်းဓား ဂုံးဘုရင် ကလွဲရင်... ကမ်းခြေမှာ သင်တုန်းဓား ဂုံးဘုရင် နှစ်ကောင် သုံးကောင်လောက်ပဲ ကျန်တော့တာ"

"ဟိုင်လီ နဲ့ ယန်ဝေ လင်မယား... ဒီနေ့ သူတို့ ဂေါ်ပြားတွေ မီးခိုးထွက်တဲ့ အထိ တူးရင်တောင်... ကောင်းတာ ဘာမှ တူးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ငါက သူတို့ကို တမင်တကာ လှည့်စားခဲ့တာ"