အခန်း (၆၈၅-၆၈၇)

အခန်း (၆၈၅) - အကြောက်တရားဖြင့် အသက်ချမ်းသာခွင့် တောင်းခြင်း

~"နောက်ထပ် လက်သီး တစ်ချက် ကျန်သေးတယ်နော်"

ဖုန်းဝူချန် ၏ စကားက ကျောက်ကျိရန် ကို ဝိညာဉ်လွင့်ထွက်သွားမတတ် ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။

ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင် တစ်ဦး၏ မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းကွက် ကို ဖုန်းဝူချန် က လက်သီး နှစ်ချက်တည်းဖြင့် အစစအမွှာမွှာ ဖြစ်သွားအောင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ဒါက မည်မျှလောက် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသနည်း။

ထိုသို့သော ကြောက်မက်ဖွယ် သိုင်းကွက်မျိုးကို ကာကွယ်နိုင်မည်ဟု ကျောက်ကျိရန် တွင် ယုံကြည်ချက် အပ်ဖျားခန့်မျှပင် မရှိတော့ချေ။

သို့သော် ဖုန်းဝူချန် ကမူ သူ့ကို တွေးတောရန် အချိန် လုံးဝ မပေးခဲ့ပေ။

"ဝုန်း..."

"ဝေါ့..."

လေကို ခွင်းလာသော လက်သီးချက်မှာ မျက်တောင် တစ်ခတ်မျှသာ ဖြစ် သော အချိန်အတွင်းမှာပင် ရောက်ရှိလာ၏။ ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ... မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် လက်သီးအဟုန်ကြီးက ကျောက်ကျိရန် ကို သွေးများ အန်ကျသွားစေတော့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်ပမာ လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားလေတော့၏။

"အကြီးအကဲကြီး..."

ကျောက်ထျန်းကျန့် မှာ အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဖမ်းရန် ကပျာကယာ ပြေးထွက်သွားသည်။

လက်သီး ၏ အမြန်နှုန်းမှာ မြန်ဆန်လွန်းလှရာ... ကျောက်ကျိရန် အနေဖြင့် ခုခံရန် နေနေသာသာ၊ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန် မရလိုက်ချေ။

ဖုန်းဝူချန် ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် လက်သီးချက်က ကျောက်ကျိရန် ၏ ရင်ဘတ်ကို အားပါးတရ ထိမှန်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ့ကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားစေခဲ့၏။

ရှေးဦး ကမ္ဘာဦးခေတ် နဂါးနတ်ဘုရား လက်သီး မှာ တကယ့်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းလှသည်။

တစ်ကွင်းလုံး သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်ခြင်း သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး၊ ပွဲကြည့်နေကြသော ဆရာကြီးဟယ် နှင့် အခြားသော ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး၏ ရင်ထဲတွင် အစွန်းရောက်သော အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်သွားကာ... နေရာတင် မှင်သက်နေကြတော့၏။

"အကြီး... အကြီးအကဲကြီး... သူ့လက်သီး တစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားတာလား..."

ကျောက်ဟိုင်ယွင် မှာ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားပြီး၊ သူ၏ ဝိညာဉ်များပင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အကြောက်တရားက သူ့ကို အပ်ဖျားခန့်မျှပင် မလှုပ်ရှားရဲတော့အောင် ဖိနှိပ်ထားတော့၏။

"အကြီးအကဲကြီး... အကြီးအကဲကြီး..."

ကျောက်ထျန်းကျန့် သည် ကျောက်ကျိရန် ကို အသည်းအသန် ပွေ့ဖက်ထားပြီး အဆက်မပြတ် ခေါ်နေတော့သည်။

ကျောက်ကျိရန် ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး... ခေတ္တမျှ ရုန်းကန်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သတိလစ် မေ့မြောသွားလေတော့၏။

ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင် တစ်ဦးကို လက်သီး တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတိလစ်သွားအောင် လုပ်ပစ်လိုက်သည် တဲ့လား...။

"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... အဲဒီ ကောင်လေး ဆီမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခွန်အားတွေ ရှိနေရတာလဲ..."

အကြီးအကဲ တစ်ဦးက အစွန်းရောက်အောင် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် (၈) လွှာ အထွတ်အထိပ် က ထျန်းကျီဘုံ ကို အနိုင်ယူတယ်တဲ့လား... မဖြစ်နိုင်တာ... ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

အခြား အကြီးအကဲ တစ်ဦးကလည်း မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခါယမ်းနေတော့၏။ မျက်စိရှေ့မှ အမှန်တရားကို လက်ခံရမည့်အစား... သူ အိပ်မက် မက်နေသည်ဟုသာ ယုံကြည်ချင်နေမိသည်။

ကျောက်မိသားစု ၏ ထိပ်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်များ အားလုံး... ဖုန်းဝူချန် က ကျောက်ကျိရန် ကို လက်သီး တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတိလစ်သွားသည်အထိ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည် ဆိုသည်ကို လုံးဝ မယုံကြည်ရဲကြချေ။

"ခွေးကောင်လေး..."

ကျောက်ထျန်းကျန့် က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တဝုန်းဝုန်း ထတောက်လာကာ ဖုန်းဝူချန် ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"ကျောက်ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော် ဒီနေ့ လျှို့ဝှက် မီးတောက် ဂူ ကို လာတာ ကျင့်ကြံဖို့ သက်သက်ပဲ။ ဘာပြဿနာမှ မရှာချင်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းက အကန့်အသတ် ရှိတယ်။ အကယ်၍ ခင်ဗျားတို့ ကျောက်မိသားစု ကသာ ကျွန်တော့်ကို ဆက်ပြီး အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေမယ် ဆိုရင်... နောက်ပိုင်းကျရင် ဒဏ်ရာရရုံလောက်နဲ့ ပြီးမှာ မဟုတ်တော့ဘူးနော်"

ဖုန်းဝူချန် က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ မူလကတည်းက ဒေါသထွက်နေသော ကျောက်ထျန်းကျန့် မှာ... သူ၏ မိသားစုကို လုံးဝ အထင်အမြင်သေးနေသော ဖုန်းဝူချန် ၏ စကားကြောင့် ပို၍ပင် ဒေါသအမျက် ခြောင်းခြောင်းထွက် လာတော့သည်။

"ခွေးကောင်လေး... ငါတို့ ကျောက်မိသားစု က မင်းကို မနှိမ်နင်းနိုင်ဘူးလို့များ ထင်နေတာလား"

ကျောက်ထျန်းကျန့် က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ရာ... သူ၏ မျက်နှာကြီးမှာ လုံးဝ မှောင်မိုက်သွားပြီး အသားစိုင်များပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေတော့၏။ ရက်စက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကလည်း ရူးသွပ်စွာ ရိုက်ခတ်သွားသည်။

"ခင်ဗျားတို့က သေလမ်းကို ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ချင်တယ် ဆိုရင်လည်း... ကျွန်တော့်ဘက်က ဖြည့်ဆည်းပေးရတာပေါ့။ ကျောက်မိသားစု တစ်ခုလုံးကို မျိုးဖြုတ်ပစ်ဖို့ ဆိုတာ... ကျွန်တော့်အတွက် သိပ်ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ"

ဖုန်းဝူချန် က ယခင်ကထက် ပို၍ အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်၏။ သူ၏ စကားသံတွင် လူသားဆန်မှု မပါဝင်တော့ဘဲ... အလွန်တရာမှ မောက်မာလွန်းလှသည်။

"ဪ... စကားကြီး စကားကျယ်တွေတော့ ပြောနေတာပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ အဲဒီ အရည်အချင်း ရှိမယ်လို့တော့ ငါ မထင်ဘူးနော်"

ဖုန်းဝူချန် ၏ စကား မဆုံးခင်မှာပင်၊ ကောင်းကင်ယံထက်မှ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားပြီး အေးစက်သော လှောင်ပြုံးသံ တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။

"အစ်ကိုဟို..."

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့်၊ အစွန်းရောက်အောင် ကြောက်လန့်နေခဲ့သော ကျောက်ဟိုင်ယွင် ၏ သွေးဆုတ်ဖြူရော် နေသော မျက်နှာပေါ်တွင်... အသက်ကယ်ရှင် ကို တွေ့လိုက်ရသည့်အလား အတိုင်းအဆမဲ့ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

"သခင်လေးဟို ပါလား"

ဒေါသထွက်နေသော ကျောက်ထျန်းကျန့် မှာ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီး၊ အသံထွက်ပေါ်လာရာ ဆီသို့ ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ရွှမ်ဟို စံအိမ်တော် ရဲ့ သခင်လေး ဟိုယွင်ချုံ ပါလား..."

"ဟိုယွင်ချုံ ပဲ... ကျောက်ဟိုင်ယွင် ရဲ့ သွေးသောက် ညီအစ်ကို လေ"

"သူက ထျန်းကျီဘုံ အဆင့် (၃) လွှာ ပညာရှင် တစ်ယောက်ပဲ... သူ့ခွန်အားက မိသားစုခေါင်းဆောင် ထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းသေးတယ်"

ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသော ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး ကောင်းကင်ယံမှ ပုံရိပ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး... သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများနှင့်အတူ သတိထား စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားကြတော့၏။

ကောင်းကင်ယံထက်တွင်... အသက် (၃၀) ဝန်းကျင်အရွယ်၊ ဇိမ်ခံ အမည်းရောင် ပိုးသားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ် တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုလူငယ် ၏ ကိုယ်မှ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ ထျန်းကျီဘုံ အဆင့် (၃) လွှာ တွင် ရှိရာ... ကျောက်ထျန်းကျန့် ထက်ပင် ပို၍ အစွမ်းထက်နေ၏။

ထိုသူမှာ အခြားသူ မဟုတ်၊ ရွှမ်ဟို စံအိမ်တော် ၏ သခင်လေး ဟိုယွင်ချုံ ပင် ဖြစ်၏။

ဖုန်းဝူချန် က ဟိုယွင်ချုံ ကို တစ်ချက် မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိချေ။

ထျန်းကျီဘုံ အဆင့် (၃) လွှာ မျှသာ ရှိသော သူတစ်ဦးကို ဖုန်းဝူချန် အနေဖြင့် အပ်ဖျားခန့်မျှပင် ကြောက်ရွံ့နေမည် မဟုတ်ပေ။

"အစ်ကိုဟို... သူ့ကို မြန်မြန် သတ်ပစ်လိုက်ပါဗျာ"

ကျောက်ဟိုင်ယွင် က ဟိုယွင်ချုံ ထံသို့ ပျံသန်းသွားပြီး၊ ဖုန်းဝူချန် ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဒေါသတကြီး တောင်းဆိုလိုက်၏။

ဟိုယွင်ချုံ က ကျောက်ထျန်းကျန့် ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး၊ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရထားသော ကျောက်ဟိုင်ယွင် ကိုပါ ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်ကာ... နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ၏ အကြည့်များက ဖုန်းဝူချန် ထံသို့ စူးစိုက်ကျရောက်သွားတော့သည်။

"ကောင်လေး... မင်း သတ္တိ တော်တော် ကောင်းတာပဲ။ ကျောက်မိသားစု ကိုတောင် လက်ရဲဇာတ်ရဲ လုပ်ရဲတယ်ပေါ့။ ငါ့ညီ ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ရုံတင်မကဘူး... အကြီးအကဲကြီး ကိုပါ လုပ်လိုက်သေးတယ်"

ဟိုယွင်ချုံ က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ သူ၏ ဟန်ပန်တွင် မောက်မာမှုများနှင့် လွှမ်းမိုးဖိနှိပ်လိုမှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။

"အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ"

ဖုန်းဝူချန် က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်မေးလိုက်၏။

"အခုချက်ချင်း ဒူးထောက်ပြီး မင်းအမှားကို ဝန်ခံမယ် ဆိုရင်တော့... မင်း အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ ငါ စဉ်းစားပေးမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ငါ ကိုယ်တိုင် မင်းကို သတ်ပစ်မယ်"

ဟိုယွင်ချုံ က ရက်စက်စွာ လှောင်ပြုံး ပြုံး ရင်း ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ ဖုန်းဝူချန် ကို သူ သေချာပေါက် အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေပုံ ရ၏။

"ဪ... ဟုတ်လား"

ဖုန်းဝူချန် က လှောင်ပြုံး ပြုံး လိုက်ပြီး...

"ရွှမ်ဟို စံအိမ်တော် ရဲ့ အရှင်သခင် တောင် ငါ့ကို ဒီလို စကားမျိုး မပြောရဲဘူး။ မင်းက ဘာကောင်မို့လို့လဲ။ ငါ့ကို သတ်ချင်တယ် ဆိုရင်... မင်းအဖေ ဆီ ပြန်သွားပြီး သူ ငါ့ကို သတ်ရဲလားလို့ အရင် သွားမေးကြည့်လိုက်ဦး"

"ဘာ..."

ဖုန်းဝူချန် ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ကျောက်ထျန်းကျန့် မှာ အကြီးအကျယ် အံ့အားသင့် သွားရတော့၏။

ဖုန်းဝူချန် ၏ စကားများကြောင့် ကျောက်ထျန်းကျန့် တစ်စုံတစ်ရာကို ရိပ်မိသွားပြီး... သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောင်တရမှု အရိပ်အယောင်များ စတင် ပေါ်ပေါက်လာ၏။

သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်မည် ဆိုပါက... ဖုန်းဝူချန် သည် ဤမျှ ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော ခွန်အားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားရာ၊ သူသည် သေချာပေါက် ထူးကဲသော ပါရမီရှင် တစ်ဦး ဖြစ်ပေမည်။ ထိုသို့သော ပါရမီရှင် တစ်ဦး၏ နောက်ကွယ်တွင် ဧရာမ အင်အားစုကြီး တစ်ခု မရှိဘဲ နေပါမည်လော။

ဆရာကြီးဟယ် နှင့် အခြားသူများ မှာလည်း အံ့အားသင့် မှင်သက်သွားကြလေသည်။ ဖုန်းဝူချန် ၏ စကားအရ ဆိုလျှင်... သူ၏ နောက်ခံ အင်အားမှာ ရွှမ်ဟို စံအိမ်တော် ထက်ပင် ပို၍ ကြောက်စရာ ကောင်းနေပြီး၊ စံအိမ်တော် ၏ အရှင်သခင် ပင်လျှင် သူ့ကို မစော်ကားရဲဘူး ဆိုသည့် သဘော သက်ရောက်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

"ကောင်လေး... မင်းက ဘယ်သူလဲ"

ဟိုယွင်ချုံ က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်၏။

"အစ်ကိုဟို... သူ့နာမည်က ဖုန်းဝူချန် တဲ့"

ကျောက်ဟိုင်ယွင် က ကပျာကယာ ဝင်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်၌... ဟိုယွင်ချုံ ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း အပြင်သို့ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားကာ... မျက်ဝန်းများထဲတွင် အစွန်းရောက်သော ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

"ဖုန်း... ဖုန်းဝူချန်... ဆေး... ဆေးဧကရာဇ် ပါလား..."

ဟိုယွင်ချုံ မှာ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး စက္ကူချပ် တစ်ချပ်ပမာ သွေးဆုတ်ဖြူရော် သွားလေတော့သည်။

"အစ်ကိုဟို... ဘာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ဟိုယွင်ချုံ ၏ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ကျောက်ဟိုင်ယွင် မှာ အကြီးအကျယ် လန့်ဖြန့်သွားလေသည်။ သူ တစ်စုံတစ်ရာကို ရိပ်မိနေသကဲ့သို့ ရှိသော်ငြားလည်း... မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိခြင်း ဖြစ်၏။

"..."

ဟိုယွင်ချုံ မှာ ဘာမှ ပြန်မဖြေနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် လုံးဝ ဗလာကျင်း သွားပြီး၊ အစွန်းရောက်သော အကြောက်တရားက သူ့ကို အပြည့်အဝ လွှမ်းမိုးထား၏။

"ဆေးဧကရာဇ်... ဟုတ်လား"

ဟိုယွင်ချုံ ၏ တုန်ယင်နေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ကျောက်ထျန်းကျန့် ၏ မျက်နှာ အမူအရာ ရုတ်တရက် အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားပြီး... မျက်နှာတစ်ခုလုံး အကြောက်တရားများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့၏။

ဆေးဧကရာဇ် ၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို ကျောက်ထျန်းကျန့် ကောင်းစွာ သိရှိထားကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။

ကျောက်ထျန်းကျန့် သည် ဆေးဧကရာဇ် အကြောင်းကို ကြားဖူးရုံသာမက၊ ဝူကျိနယ်မြေ အတွင်းရှိ ဆေးဧကရာဇ် ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော အဆင့်အတန်း ကိုပါ အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားသူ ဖြစ်၏။

"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ... သခင်လေးဟို က ကြောက်သွားတာလား။ သူနဲ့ ကျောက်ခေါင်းဆောင် က ဘာလို့ ရုတ်တရက် ကြီး ဒီလောက်တောင် ကြောက်သွားရတာလဲ"

"ဖုန်းဝူချန် ရဲ့ နောက်ခံက ရွှမ်ဟို စံအိမ်တော် ထက်တောင် ပိုပြီး ကြီးမားနေတာ သေချာသွားပြီ"

"သူက ကောင်းကင်လမ်းစဉ် ဂိုဏ်း ဒါမှမဟုတ် အင်မော်တယ် လက်နက် စံအိမ် က ပါရမီရှင် တပည့် တစ်ယောက်များ ဖြစ်နေမလား"

တောင်တန်း ပေါ်ရှိ လူများ အားလုံး အချင်းချင်း မှန်းဆနေကြပြီး၊ ဖုန်းဝူချန် ၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို အလွန်အမင်း သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေကြလေ၏။ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေကြတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံထက်တွင်မူ... အစွန်းရောက်အောင် ကြောက်လန့်နေသော ဟိုယွင်ချုံ သည် ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက်... လူတိုင်း၏ အံ့အားသင့် မှင်သက်နေသော အကြည့်များ အောက်တွင် လေဟာနယ်၌ ဒူးထောက်ချလိုက်လေတော့သည်။

"ဆေးဧကရာဇ် ကို ဂါရဝပြုပါတယ် ခင်ဗျာ။ ယွင်ချုံ က ဆေးဧကရာဇ် မှန်း မသိဘဲ စော်ကားမိတဲ့အတွက်... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါလို့ ရိုသေစွာ တောင်းပန်ပါတယ် ခင်ဗျာ"

ဟိုယွင်ချုံ က အကြောက်တရားဖြင့် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်ကာ တောင်းပန်လိုက်ပြီး၊ ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညွှတ်နေတော့၏။ ယခင်က ရှိခဲ့သော သူ၏ မောက်မာမှုများ အားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။

"ဆေး... ဆေးဧကရာဇ်... တဲ့လား..."

ဟိုယွင်ချုံ ဒူးထောက်ချလိုက်သည်ကို အံ့အားသင့်စွာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး၊ သူ၏ နှုတ်မှ 'ဆေးဧကရာဇ်' ဟူသော နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ... ကျောက်ဟိုင်ယွင် မှာ လုံးဝ ကြောင်အ သွားတော့၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီလာပြီး၊ အဆုံးအစမဲ့ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများက သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားလေတော့သည်။

ဖုန်းဝူချန် ကို လူတိုင်းက မသိကြသော်ငြားလည်း... ဆေးဧကရာဇ် ဆိုသည်မှာ ဝူကျိနယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သော ဖြစ်တည်မှု တစ်ခု ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။

"ဆေးဧကရာဇ်... ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ ခင်ဗျာ..."

ကျောက်ဟိုင်ယွင် မှာ အစွန်းရောက်သော မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများဖြင့် ဒူးထောက်ချလိုက်လေတော့သည်။

ကျောက်ထျန်းကျန့် နှင့် ကျောက်မိသားစု မှ ထိပ်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်များ အားလုံးလည်း ဒူးထောက်ချလိုက်ကြပြီး... မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသော မျက်နှာများဖြင့် အသက်ချမ်းသာခွင့် တောင်းခံနေကြလေတော့၏။

အခန်း (၆၈၆) - ဆေးဧကရာဇ်... အသက်ချမ်းသာပေးပါ

~"ဆေးဧကရာဇ်... ဟုတ်လား... သူက ဆေးဧကရာဇ် လား"

"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... သူက တကယ်ကြီး ဆေးဧကရာဇ် ဖြစ်နေတာလား။ သူက ကျန်းမိသားစု ရဲ့ သခင်လေး ကျန်းကျွင့်လန် ရဲ့ ဆရာ ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်လေ"

"ဆေးဧကရာဇ် တဲ့လား... ငါတော့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး"

"ငါလည်း မကြားဖူးဘူး"

ရွှမ်ဟော့ တောင်တန်း ၏ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ဝိုက်တွင်၊ ဆေးဧကရာဇ် ၏ အကြောင်းကို သိရှိထားသော ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး အကြီးအကျယ် လန့်ဖြန့်သွားကြပြီး... မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ ဖုန်းဝူချန် ကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိကြတော့၏။

ဆေးဧကရာဇ် ဆိုသည်မှာ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော အဆင့်အတန်း တစ်ခု ဖြစ်မှန်း မသိကြသော ကျင့်ကြံသူများ မှာမူ... နားမလည်နိုင်မှုများနှင့် သိချင်စိတ်များ ရောထွေးနေကြ၏။

ဆေးဧကရာဇ် ၏ နာမည်မှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေခြင်း မရှိသော်ငြားလည်း၊ ဝူကျိနယ်မြေ အတွင်းရှိ အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းများ ကတော့ အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားကြ၏။

လင်မိုယန် ၏ မွေးနေ့ပွဲ တွင်... ဝူကျိနယ်မြေ အတွင်းရှိ အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းများ အားလုံး ဖုန်းဝူချန် ၏ နောက်ခံကို သိရှိသွားခဲ့ကြပြီး ဖြစ်ရာ၊ ထိုပွဲတွင် ရွှမ်ဟို စံအိမ်တော် ၏ အရှင်သခင် လည်း တက်ရောက်ခဲ့၏။

ထို့ကြောင့်ပင် ဟိုယွင်ချုံ သည် ဖုန်းဝူချန် ကို ဆေးဧကရာဇ် မှန်း ချက်ချင်း သိရှိသွားခြင်း ဖြစ်၏။

ဟိုယွင်ချုံ သည် ဖုန်းဝူချန် ကို လူချင်း မသိသော်ငြားလည်း... ဤနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့်၊ အလကား သက်သက် အန္တရာယ် မရှာမိစေရန် ယုံကြည်လိုက်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်၏။

"အစ်ကိုကြီး ကူတင့်... ဆေးဧကရာဇ် ဆိုတာကို အစ်ကိုကြီး ကြားဖူးလားဟင်"

ရိုရွှေ က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

ကူတင့် က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ကာ...

"ငါလည်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ ကြည့်ရတာ... ဒီမှာရှိတဲ့ လူအများစုလည်း ဆေးဧကရာဇ် ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ သေချာ မသိကြဘူး ထင်တယ်"

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကူတင့် က ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်... ဟိုယွင်ချုံ နဲ့ ကျောက်ခေါင်းဆောင် ကိုတောင် ကြောက်လန့်တကြား ဒူးထောက်ပြီး အသက်ချမ်းသာခွင့် တောင်းရလောက်အောင် ဖြစ်သွားစေတယ် ဆိုတော့... ညီလေးဖုန်း ရဲ့ နောက်ခံက တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလောက်တယ်"

ရိုရွှေ မှာလည်း ယုံမှားသံသယ ကင်းစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းလေးများ ထဲတွင် အားကျ မြတ်နိုးမှုများ တဖျတ်ဖျတ် လက်လာတော့၏။

ဖုန်းဝူချန် ၏ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိသော ခွန်အား၊ ဆရာကြီးဟယ် အပါအဝင် နယ်ပယ်ကြီး လေးခုလုံးမှ အစွမ်းထက် ပညာရှင်များ ၏ ရိုသေလေးစားမှု၊ ထို့အပြင် သူ၏ လျှို့ဝှက် ဆန်းကြယ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော နောက်ခံ... ဤအရာများ အားလုံးက ရိုရွှေ ၏ နှလုံးသားလေးကို အပြည့်အဝ သိမ်းပိုက်သွားခဲ့၏။

ဖုန်းဝူချန် သည် ဤမျှ ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိထားရာ... မည်သည့် မိန်းကလေး ကများ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

ကောင်းကင်ယံထက်တွင်မူ... ဖုန်းဝူချန် သည် အောက်ဘက်ရှိ ဟိုယွင်ချုံ ကို ငုံ့ကြည့်ကာ အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"မင်းအဖေ ရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ပြီး... ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကို ငါ အလွတ်ပေးလိုက်မယ်။ ထွက်သွားတော့"

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့ပါ ခင်ဗျာ။ ဆေးဧကရာဇ် ကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ခင်ဗျာ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆေးဧကရာဇ်"

ဟိုယွင်ချုံ မှာ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသဖြင့် အတိုင်းအဆမဲ့ ဝမ်းသာသွားပြီး ကပျာကယာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်၏။

ထို့နောက်တွင် ဟိုယွင်ချုံ သည် အနည်းငယ်မျှပင် ဆက်မနေရဲတော့သကဲ့သို့... ကျောက်ဟိုင်ယွင် တို့၏ အသက်ရှင်ခြင်း၊ သေဆုံးခြင်း ကိုလည်း အပ်ဖျားခန့်မျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ လျှပ်တစ်ပြက် အတွင်း အပြေးအလွှား ထွက်ပြေးသွားတော့၏။

"အစ်ကိုဟို..."

ဟိုယွင်ချုံ က သူ့ကို လုံးဝ စွန့်ပစ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ၊ ကျောက်ဟိုင်ယွင် ၏ ရင်ထဲတွင် အဆုံးအစမဲ့ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများ လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

ဟိုယွင်ချုံ ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူ၏ အသက်ကို အနိုင်နိုင် ကယ်တင်ခဲ့ရသည် ဖြစ်ရာ... အခြားသူများ အတွက် မည်သို့များ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ရဲမည်နည်း။

သွေးသောက် ညီအစ်ကို များ ဖြစ်ကြသော်ငြားလည်း... သေရေးရှင်ရေး နှင့် ရင်ဆိုင်လာရသောအခါ၊ ဟိုယွင်ချုံ သည် သူ့ညီကို စွန့်ပစ်ရန်သာ ရွေးချယ်ခဲ့၏။

ဒါက ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခ ကျရောက်လာတဲ့အခါ... ကိုယ့်အသက် လွတ်ဖို့ ကိုယ်ပြေးကြရတဲ့ သဘောတရား ပင် မဟုတ်ပါလော။

"ဂလု..."

အစွန်းရောက်သော အကြောက်တရားဖြင့် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး... ကျောက်ဟိုင်ယွင် ၏ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသော မျက်ဝန်းများက ဖုန်းဝူချန် ထံသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေမိ၏။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အတိုင်းအဆမဲ့ နောင်တရမှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"ဘယ်လို သေချင်လဲ"

ကျောက်ဟိုင်ယွင် ၏ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသော အကြည့်များနှင့် ဆုံမိသော အခိုက်အတန့်၌... ဖုန်းဝူချန် က ရေခဲတမျှ အေးစက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဆေးဧကရာဇ်... ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ ခင်ဗျာ... ဆေးဧကရာဇ်... အသက်ချမ်းသာပေးပါ"

ကျောက်ဟိုင်ယွင် မှာ အကြောက်လွန်ကာ ငိုသံပါကြီးဖြင့် အသည်းအသန် တောင်းပန်နေတော့၏။

"ဆေးဧကရာဇ်... ကျွန်တော်တို့က ဆေးဧကရာဇ် မှန်း မသိလို့ စော်ကားမိတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သနားညှာတာတဲ့ အနေနဲ့ ကျွန်တော့်သားလေး ရဲ့ အသက်ကိုတော့ ချမ်းသာပေးပါ ခင်ဗျာ"

ကျောက်ထျန်းကျန့် ကလည်း ကပျာကယာ ဝင်ရောက် တောင်းပန်လိုက်၏။

"ဆေးဧကရာဇ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ ခင်ဗျာ"

ကျောက်မိသားစု မှ ထိပ်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်များ အားလုံးလည်း မြေကြီးပေါ်တွင် ဝပ်တွားကာ အသက်ချမ်းသာခွင့် တောင်းနေကြတော့၏။ အကယ်၍ မတောင်းပန်လျှင် သူတို့ သေချာပေါက် သေရမည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားကြသည် မဟုတ်ပါလော။

ဖုန်းဝူချန် က ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ချေ။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်ရာ... ဤသည်ကပင် ကျောက်ထျန်းကျန့် နှင့် အခြားသူများကို ပို၍ အကြောက်လွန်သွားစေတော့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်၌... ဖုန်းဝူချန် သည် လေဟာနယ်ကို ဖြတ်သန်းကာ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျောက်ဟိုင်ယွင် ၏ ရှေ့သို့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ပမာ ရုတ်ချည်း ရောက်ရှိလာ၏။ ထိုအခါ ကျောက်ဟိုင်ယွင် မှာ သွေးပျက်မတတ် ကြောက်လန့်သွားပြီး၊ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညွှတ်ကာ အသည်းအသန် တောင်းပန်နေတော့၏။

"ဒိုင်း..."

"ဝေါ့..."

ဖုန်းဝူချန် သည် လျှပ်တစ်ပြက် အတွင်း ရောက်လာပြီး၊ သူ၏ လက်ဝါးဖြင့် ကျောက်ဟိုင်ယွင် ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ အကြင်နာ ကင်းမဲ့စွာ ရိုက်ချလိုက်၏။ 'ဒိုင်း' ခနဲ မြည်သံကြီးနှင့်အတူ... ပြင်းထန်လှသော ရိုက်ချက်ကြောင့် ကျောက်ဟိုင်ယွင် မှာ သွေးများ အန်ကျသွားတော့၏။

ဖုန်းဝူချန် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ... ပွဲကြည့်နေကြသော လူများ အားလုံး အသက်ရှူရပင် မေ့သွားကြ၏။

"ယွင်အာ..."

ကျောက်ထျန်းကျန့် မှာ အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ရင်ဘတ်ထဲမှ ခုန်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရလေ၏။

ကျောက်ဟိုင်ယွင် သည် ကျောက်မိသားစု ၏ တစ်ဦးတည်းသော ဆက်ခံသူ ဖြစ်ရာ... အကယ်၍ သူသာ သေဆုံးသွားပါက၊ ကျောက်မိသားစု ၏ မျိုးဆက် ပြတ်တောက်သွားမည် ဖြစ်၏။

သို့သော် လူတိုင်းက ဖုန်းဝူချန် သည် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီဟု ထင်မှတ်နေချိန်မှာပင်... ကျောက်ဟိုင်ယွင် ၏ ကိုယ်တွင်းမှ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများ လွင့်စင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်ကြ၏။

ဖုန်းဝူချန် က ကျောက်ဟိုင်ယွင် ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်းပင်။

ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် (၄) လွှာ ၏ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားများ အားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သကဲ့သို့... သူ၏ အဆင့် (၄) အခင်းအကျင်းဆရာ ဆိုသည့် အဆင့်အတန်းမှာလည်း အပြီးတိုင် ပျက်စီးသွားခဲ့၏။

"သခင်လေး ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းတွေ... ပျက်စီးသွားပြီ..."

ဒုတိယ အကြီးအကဲ မှာ အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ကျင့်ကြံခြင်းတွေ ပျောက်ကုန်ပြီ... သခင်လေး ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းတွေ ပျောက်ကုန်ပြီဟေ့"

ကျောက်မိသားစု မှ အခြားသော ခေါင်းဆောင်များ ကလည်း ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

ကျောက်ထျန်းကျန့် ၏ ရင်ထဲတွင် နှလုံးသားကို ဆွဲဆုတ်ခံလိုက်ရသည့်အလား အလွန်တရာ နာကျင်သွားရ၏။ ကျောက်ဟိုင်ယွင် ၏ ကျင့်ကြံခြင်းများ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်ရာ... သူသည် တစ်သက်လုံး အသုံးမကျသော လူတစ်ယောက် အဖြစ် နေသွားရတော့မည် မဟုတ်ပါလော။

"သေဒဏ် ကနေ ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးလိုက်ပေမယ့်... ရှင်လျက်နဲ့ ခံစားရမယ့် ပြစ်ဒဏ် ကနေတော့ မင်း လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကို ငါ အလွတ်ပေးလိုက်မယ်"

ဖုန်းဝူချန် က ရေခဲတမျှ အေးစက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"အသက်ချမ်းသာပေးတဲ့ အတွက် ဆေးဧကရာဇ် ကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ခင်ဗျာ။ သနားညှာတာတဲ့ အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆေးဧကရာဇ်"

အစွန်းရောက်အောင် ကြောက်လန့်နေသော ကျောက်ဟိုင်ယွင် မှာ... အသက်ရှင်ခွင့် ရလိုက်သည့်အတွက် အတိုင်းအဆမဲ့ ဝမ်းသာသွားပြီး၊ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရခြင်း အတွက် အပ်ဖျားခန့်မျှပင် ဒေါသမထွက်နိုင်တော့ချေ။

အသက်ရှင်နေရခြင်းက အခြား ဘယ်အရာထက်မဆို ပို၍ အရေးကြီးသည် မဟုတ်ပါလော။

"ကျောက်ခေါင်းဆောင်... ခင်ဗျားရဲ့ သားကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားတော့"

ဖုန်းဝူချန် က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆေးဧကရာဇ်"

ကျောက်ထျန်းကျန့် က ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်တရာ နာကျင်နေသော်ငြားလည်း... ကျောက်မိသားစု ၏ မျိုးဆက်ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့ခြင်းကပင် ကံဆိုးမသွားခင် ကံကောင်းခြင်း တစ်ခုဟု မှတ်ယူရမည် ဖြစ်၏။

အသုံးမကျသည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခြင်းက... အသတ်ခံရခြင်းထက်တော့ အများကြီး ပိုကောင်းသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

ထို့နောက် ကျောက်ထျန်းကျန့် သည် ကျင့်ကြံခြင်း ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသော ကျောက်ဟိုင်ယွင် ကို ခေါ်ဆောင်ကာ၊ ဖုန်းဝူချန် စိတ်ပြောင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကပျာကယာပင် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ထို့အပြင်... ကျောက်ဟိုင်ယွင် ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ယခုလေးတင်မှ ပျက်စီးသွားခြင်း ဖြစ်ရာ၊ ပြန်လည် ကုသနိုင်မည့် အခွင့်အရေး တစ်ခုခု ရှိကောင်း ရှိနိုင်သေး၏။

ကျောက်ထျန်းကျန့် တို့ အဖွဲ့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်... ရွှမ်ဟော့ တောင်တန်း တစ်ခုလုံး သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်ခြင်း သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မည်သူကမျှ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟရဲကြတော့ချေ။

ဖုန်းဝူချန် ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော နောက်ခံ အဆင့်အတန်း က ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူ အားလုံးကို အပြည့်အဝ ဖိနှိပ် ခြိမ်းခြောက်ထားလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။

ဖုန်းဝူချန် သည် လျှို့ဝှက် မီးတောက် ဂူ ၏ ဝင်ပေါက်သို့ ပြန်လည် ဆင်းသက်လာသောအခါ... ကူတင့် နှင့် ရိုရွှေ တို့က ကပျာကယာ ပြေးလာကြသည်။ အခြားသော ကျင့်ကြံသူ များကလည်း တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် နောက်မှ လိုက်ပါလာကြလေ၏။

"ညီလေးဖုန်း... အဲ... ဆေးဧကရာဇ်... ကယ်တင်ပေးတဲ့ အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ခင်ဗျာ"

ကူတင့် က ရိုသေစွာဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ကူတင့် ကလည်း အားနာစရာတွေ ပြောနေပြန်ပြီ။ အရင်လိုပဲ ညီလေးဖုန်း လို့ပဲ ခေါ်ပါဗျာ"

ဖုန်းဝူချန် က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။ သူ၏ လေသံတွင် မောက်မာမှု မပါဝင်ချေ။

သို့သော် ဖုန်းဝူချန် ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်နှင့် ထိတ်လန့်ဖွယ် နောက်ခံကို သိရှိသွားပြီးနောက်တွင်မူ... ကူတင့် ၏ ယခင်က ရှိခဲ့သော ရင်းနှီးမှုများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး၊ ရိုသေလေးစားမှုများ ဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာကာ... အနားသို့ပင် သိပ်မကပ်ရဲတော့ချေ။

ဆရာကြီးဟယ် နှင့် အခြားသော နယ်ပယ်ကြီး လေးခုလုံးမှ အစွမ်းထက် ပညာရှင်များ မှာလည်း ဖုန်းဝူချန် ကို ပို၍ပင် ရိုသေလေးစားသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရင်း... သူ၏ နောက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာကြသည်။

"ဆေးဧကရာဇ်... ကျေးဇူးပြုပြီး အရင် နေရာရွေးပါ ခင်ဗျာ"

ဂူ၏ အလယ်ပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ၊ အဆင့် (၄) ဆေးပညာရှင် တစ်ဦးက ရိုသေစွာဖြင့် ဖုန်းဝူချန် ကို နေရာအရင် ရွေးချယ်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေ၏။

ဂူအတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာကြသော သူများထဲမှ မည်သူကမျှ နေရာလုရန် ရှေ့သို့ မတက်ရဲကြတော့ချေ။

"ခင်ဗျားတို့ပဲ ကျင့်ကြံလိုက်ပါ။ ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး"

ဖုန်းဝူချန် က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်ပြီး၊ ဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းသို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားလေတော့သည်။

ဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ရောက်လေလေ... မီးစွမ်းအင်များက ပိုမို ကြမ်းတမ်းလာလေလေ ဖြစ်ပြီး၊ ကျင့်ကြံခြင်း အတွက်လည်း ပိုမို အကျိုးကျေးဇူး ရှိလေလေ ဖြစ်၏။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကူတင့်၊ ဆရာကြီးဟယ် နှင့် အခြားသူများ အားလုံး အလန့်တကြား ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

"ညီလေးဖုန်း... နေပါဦး"

ကူတင့် မှာ အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ ဖုန်းဝူချန် ကို ကပျာကယာ တားဆီးကာ...

"ညီလေးဖုန်း... အထဲကို ဝင်သွားလို့ မရဘူးနော်။ အထဲက မိစ္ဆာမီးတောက် တွေက အရမ်းကို အန္တရာယ် များတာ။ အဲဒီအထဲကို ဝင်သွားတဲ့ သူတိုင်း... ဘယ်သူမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်မထွက်လာနိုင်ကြဘူး"

"ဆေးဧကရာဇ်... လျှို့ဝှက် မီးတောက် ဂူ ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာက မိစ္ဆာမီးတောက် ဆိုတာ ရွှမ်ဟော့ တောင်တန်း ကြီးက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မီးတောက် ကြီးပါ ခင်ဗျာ။ အဲဒါက ဆာမာဓိ အစစ်အမှန်မီးတောက် နဲ့ သားရဲ မီးတောက် တွေထက်တောင် အများကြီး ပိုပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းသေးတယ်။ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုပစ်နိုင်တယ်လို့တောင် ကြားဖူးတယ်"

ဆရာကြီးဟယ် ကလည်း ဝင်ရောက် သတိပေးလိုက်၏။

အခြားသူများ ကလည်း ဖုန်းဝူချန် ကို အထဲမဝင်ရန် ဝိုင်းဝန်း တားမြစ်နေကြသည်။

သို့သော် သူတို့ မသိကြသည်မှာ... ဖုန်းဝူချန် တွင် လောကကြီး တစ်ခုလုံး၌ အစွမ်းအထက်ဆုံးနှင့် အားအကောင်းဆုံး မီးတောက် ဖြစ်သော 'ရှေးဦး ဝူမီးတောက်' ရှိနေသည် ဆိုသည့် အချက်ပင်။ ရွှမ်ဟော့ တောင်တန်း မှ မိစ္ဆာမီးတောက် လေးမှာ သူ..လုံးဝ မစိုးရိမ်ရသော အရာလေး တစ်ခုသာ။

"ဒီ မိစ္ဆာမီးတောက် လေးက ကျွန်တော့်ကို အန္တရာယ် မပေးနိုင်ပါဘူး"

ဖုန်းဝူချန် က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး၊ အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ ဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းသို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားလေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်... ဖုန်းဝူချန် ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ဝူမီးတောက် မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ ရူးသွပ်စွာ အသက်ဝင်လာပြီး၊ မိစ္ဆာမီးတောက် မှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော မီးစွမ်းအင်များကို အငမ်းမရ ဝါးမြိုနေတော့၏။

ထိုသို့ ဝါးမြိုမှု၏ အရှိန်အဟုန်ကြောင့် ဖုန်းဝူချန် ပင်လျှင် စိတ်ထဲမှ အံ့အားသင့်သွားရပြီး၊ သူ၏ သွေးကြောများမှာလည်း မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန်.. ကျယ်ပြန့်လာတော့၏။

အခန်း (၆၈၇) - မီးတောက်ကြာပန်းအား ဝါးမြိုခြင်း

~ဖုန်းဝူချန်သည် သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ဝူမီးတောက်၏ ဝါးမြိုလိုသော သဘာဝကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက ဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ မရောက်မီမှာပင် သွေးကြောများအတွင်း မီးစွမ်းအင်များ အလွန်အကျွံ ပြည့်လျှံလာကာ ရှေ့ဆက်လှမ်းရန် ခက်ခဲသွားနိုင်သောကြောင့်ပင်။

"လျှို့ဝှက်မီးတောက်ဂူရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးက မီးစွမ်းအင်တွေက... ယန်ဟွမ်သဲကန္တာရထက်တောင် ပိုပြီး ကြမ်းတမ်းနေပါလား"

ဖုန်းဝူချန်သည် အတွင်းသို့ တိုးဝင်လာရင်း စိတ်ထဲမှ တအံ့တဩ မှတ်ချက်ချနေမိလေသည်။

ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်း တစ်ခုခု မရှိဘဲနှင့်တော့ ဤဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ မည်သူမျှ ခြေမချရဲကြချေ။ ဂူ၏ အလယ်ပိုင်းတွင်ပင် ထျန်းယွမ်ဘုံ အဆင့် (၅) လွှာမျှ မရှိပါက တောင့်ခံနိုင်ရန် ခက်ခဲလှသည် မဟုတ်ပါလော။

အတွင်းသို့ ရောက်လေလေ၊ မီးစွမ်းအင်များက ပို၍ ရက်စက်လာလေ ဖြစ်ရာ... ကောင်းကင်ဘုံလူသားအဆင့် မရှိသူတစ်ဦးသာ ဆိုလျှင် အရှင်လတ်လတ် မီးလောင်ကျွမ်းသွားမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပင်။

'ဒီမိစ္ဆာမီးတောက်ရဲ့ စွမ်းအားတွေက အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကနေ ရိုက်ခတ်လာတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တကယ်တမ်း ဘာဖြစ်နေမလဲ။'

ဖုန်းဝူချန်သည် သိချင်စိတ်ဖြင့် အရှိန်ကို မြှင့်ကာ လျှောက်လှမ်းလိုက်သည်။ ဆယ်မိနစ်ခန့် အကြာတွင်တော့ သူသည် ဂူ၏ အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။ တစ်လျှောက်လုံးတွင် တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အပူရှိန်မှာလည်း သည်းမခံနိုင်လောက်အောင်ပင်။

"ဒီမီးလျှံတွေထဲက စွမ်းအင်က တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။ ငါ့မှာ ဝူမီးတောက်ရဲ့ အကာအကွယ်သာ မရှိရင်... ဒီနေရာကို မရောက်ခင်ကတည်းက ပြာကျသွားလောက်ပြီ။ ထျန်းကျီဘုံ ပညာရှင် တစ်ယောက်တောင်မှ ဒီလောက် ကြမ်းတမ်းတဲ့ မီးစွမ်းအင်ကို တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း ဘယ်သူမှ မလာရဲကြတာကိုး"

ဖုန်းဝူချန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။

ဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ပေရာပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော သဘာဝဂူကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး... ၎င်းမှာ မီးပင်လယ်ပြင်ကြီး တစ်ခုအလား ဖြစ်နေတော့သည်။ ထိုတဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများကို 'မိစ္ဆာမီးတောက်' ဟု ခေါ်ဆိုကြပြီး၊ ယုတ်မာသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေလေ၏။

ဤမီးတောက်များ မည်သို့ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ဖုန်းဝူချန် မသိသော်လည်း၊ ရွှမ်ဟော့တောင်တန်းနှင့်တော့ သေချာပေါက် ဆက်စပ်နေပေလိမ့်မည်။

"ဝုန်း..."

ဖုန်းဝူချန်သည် လက်ဖဝါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ၊ စိတ်အာရုံ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် အမည်းရောင် မီးလျှံတစ်ခု သူ၏ လက်ခလယ်တွင် တောက်လောင်လာတော့၏။ ထိုမီးလျှံလေးမှာ ဂူအတွင်းရှိ မီးပင်လယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သေးငယ်သော်လည်း အလွန်ပင် ထူးခြား ထင်ရှားလှ၏။

ဝူမီးတောက် ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... ဂူအတွင်းရှိ မိစ္ဆာမီးတောက်များသည် ကြောက်လန့်သွားသည့်အလား ရုတ်ချည်းပင် သိမ်ငယ်သွားကြပြီး နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြတော့၏။ ကြမ်းတမ်းလှသော မီးလျှံများသည်လည်း တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ငြိမ်သက်သွားကြ၏။

မိစ္ဆာမီးတောက်သည် ဝူမီးတောက်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်းပင်။

ဖုန်းဝူချန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရင်း ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလိုက်၏။ အင်အားကြီး မိစ္ဆာမီးတောက်များမှလွဲ၍ ထိုဂူအတွင်း၌ အခြားအရာ မရှိချေ။ မိစ္ဆာမီးတောက်၏ အရှိန်အဝါ အပြင်းထန်ဆုံးနှင့် အသိပ်သည်းဆုံး နေရာဆီသို့ ဦးတည် လျှောက်သွားလေရာ... ဝူမီးတောက်ကြောင့် မီးလျှံများမှာ သူ၏ ရှေ့မှနေ၍ လမ်းဖယ်ပေးနေကြရတော့သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင်... ဂူနံရံတစ်ခုပေါ်၌ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးပမာ လှုပ်ရှားနေသော 'မီးတောက်ကြာပန်း' တစ်ပွင့်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ သို့သော် ဖုန်းဝူချန် အနားသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်၌ ထိုကြာပန်းလေးမှာ လှုပ်ရှားမှုများ ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်သွားလေတော့သည်။

မီးတောက်ကြာပန်းလေးမှာ ငြိမ်သက်သွားခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းသည် ကြောက်လန့်နေသည်။

"ဒါက မိစ္ဆာမီးတောက်လား"

သူက ကြာပန်းလေးကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။ ထိုကြာပန်းလေးမှာ ရွှေရောင် တဖိတ်ဖိတ် တောက်နေပြီး အလွန်တရာ လှပလွန်းလှရာ... ဖုန်းဝူချန်ပင်လျှင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ဖုန်းဝူချန်သည် ဝူမီးတောက်၏ အကာအကွယ်ဖြင့် တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်သွား၏။ သူ၏ လုံခြုံရေးအတွက်မူ စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ချေ။ သူသည် လက်ဖဝါးကို အသာအယာ ဆန့်ထုတ်ကာ မိစ္ဆာမီးတောက်ကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်၏။

ထိုသို့ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... မိစ္ဆာမီးတောက်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။ သို့သော် ဖုန်းဝူချန်မှာမူ တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် မျက်နှာ အမူအရာ ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားရ၏။

"ဒါ... ဒါက မီးနတ်ဘုရားရဲ့ စွမ်းအား ပါလား"

ဖုန်းဝူချန်သည် အစွန်းရောက်အောင် အံ့အားသင့်သွားရပြီး အနည်းငယ်မျှပင် ကြောင်အသွားမိသည်။

"မဟုတ်သေးဘူး... ဒါက မိစ္ဆာမီးတောက်နဲ့ ပေါင်းစပ်နေတဲ့ မီးနတ်ဘုရားရဲ့ စွမ်းအားပဲ"

သူ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားရပြီး... ဤအချက်ကို လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရ၏။ မီးနတ်ဘုရား၏ စွမ်းအားမှာ ရှေးဟောင်း စွမ်းအင်တစ်ခု ဖြစ်ရာ... ရွှမ်ဟော့တောင်တန်းမှ မိစ္ဆာမီးတောက်က ၎င်းနှင့် မည်သို့များ ပေါင်းစပ်နိုင်ခဲ့ပါသနည်း။

မီးတောက်ကို ထိတွေ့လိုက်သည့် ခဏချင်းမှာပင် ဆေးဧကရာဇ် တစ်ဦး၏ ထက်မြက်လှသော နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် မိစ္ဆာမီးတောက်အတွင်းရှိ အခြားသော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုကို သူ သိရှိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဘယ်ကြောင့် ဤစွမ်းအင်နှစ်ခု ပေါင်းစပ်နေရသနည်း ဆိုသည်မှာတော့ ဖုန်းဝူချန်အတွက် ပဟေဠိ တစ်ခုပင်။

"လျှို့ဝှက်မီးတောက်ဂူရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးမှာ ဒီလို ရတနာမျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ တကယ် ထင်မထားခဲ့ဘူး"

ဖုန်းဝူချန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာ၏။ ထိုကြာပန်းမှာ မိစ္ဆာမီးတောက်ဖြစ်စေ၊ မီးနတ်ဘုရား၏ စွမ်းအားဖြစ်စေ... သူ ဂရုမစိုက်ချေ။ အဓိကအချက်မှာ သူ၏ ဤခရီးစဉ်မှာ အလဟဿ မဖြစ်တော့ခြင်းပင်။

သူ့အတွက် အချိန် သိပ်မကျန်တော့ချေ။ နောက်ထပ် တစ်လကြာလျှင် လိန်ဟွန်းက လှုပ်ရှားလာတော့မည် ဖြစ်ရာ... စက္ကန့်တိုင်းကို အသုံးချ၍ ကျင့်ကြံရမည် ဖြစ်သည်။ ဂူအတွင်းရှိ ဧရာမ မီးစွမ်းအင်များနှင့် ဤမိစ္ဆာမီးတောက်မှာ ဖုန်းဝူချန်အတွက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤမီးတောက်မှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသဖြင့်... မဟုတ်ပါက အခြားသော ပညာရှင်ကြီးများက စောစောစီးစီး လာရောက် လုယူသွားကြမည်မှာ အသေအချာပင်။

"ဒါဆိုရင်လည်း... ငါ အားမနာတော့ဘူးနော်"

ဖုန်းဝူချန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း မိစ္ဆာမီးတောက်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

မိစ္ဆာမီးတောက်မှာမူ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေပြီး... ကျောက်ဆောင် အက်ကွဲကြောင်းများအတွင်းသို့ပင် တိုးဝင် ပုန်းအောင်းချင်နေသည့်ဟန် ပေါ်နေသည်။

"ဝုန်း..."

ဖုန်းဝူချန်သည် လက်ဝါးကို လက်သည်းချက်အသွင် ပြောင်းလဲလိုက်ရာ... ဝူမီးတောက်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ဟုန်းခနဲ တောက်လောင်လာပြီး၊ သူ၏ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းမှုနှင့်အတူ အမည်းရောင် မီးလျှံများ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ တိုက်စားသွားတော့၏။ ထိုအမည်းရောင် မီးလျှံများသည် လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်လာပြီး... ဂူတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ဂူဝင်ပေါက်ကိုပါ ပိတ်ဆို့လိုက်လေတော့သည်။

"ဝူမီးတောက်... ဝါးမြိုစမ်း"

ဖုန်းဝူချန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ ဂူ၏ ဗဟိုချက်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ချလိုက်ကာ... ဧရာမ မီးစွမ်းအင်များကို စတင် သန့်စင်လိုက်၏။

သူ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်သည်နှင့်... အင်အားကြီး ဝူမီးတောက်သည် ဂူအတွင်းရှိ မီးစွမ်းအင်များနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိစ္ဆာမီးတောက်များကို ရူးသွပ်စွာ စတင် ဝါးမြိုတော့သည်။ ၎င်း၏ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိသော ဝါးမြိုနှုန်းမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှရာ... မျက်တောင် တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် မီးစွမ်းအင်များကို ဖုန်းဝူချန် ကျင့်ကြံနိုင်ရန်အတွက် တဖြည်းဖြည်း ထောက်ပံ့ပေးလာတော့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်... အမည်းရောင် မီးလျှံတစ်ခုမှာ မိစ္ဆာမီးတောက်ကို အပြည့်အဝ ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး... ၎င်း၏ စွမ်းအားများကို ရူးသွပ်စွာ စုပ်ယူနေသည်။

ကြီးမားလှသော စွမ်းအင် ထောက်ပံ့မှုများကြောင့် ဖုန်းဝူချန်၏ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဟုန်မှာ အစွန်းရောက်အောင်ပင် မြန်ဆန်လာတော့၏။

"ရှေးဦး ဝိညာဉ် ပုံရိပ်ယောင် သိုင်းကွက်"

ဖုန်းဝူချန်သည်.. ဆန်းကြယ်သော လက်ဟန် ရေးဆွဲလိုက်သည့်အခိုက်၊ မျက်တောင် တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ရှေးဦး ဝိညာဉ် ပုံရိပ်ယောင် (၁၂) ခု ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။

ထိုပုံရိပ်ယောင် (၁၂) ခုလုံးမှာ ဖုန်းဝူချန်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် နေရာယူကာ သန့်စင်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်ကို ကူညီပေးကြလေရာ... ဒါက ဖုန်းဝူချန် (၁၃) ယောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျင့်ကြံနေသည့်အလား ပင် ဖြစ်၏။

ကြမ်းတမ်းလှသော မီးစွမ်းအင်များနှင့် မိစ္ဆာမီးတောက်၏ ခွန်အားများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း သန့်စင်နေသဖြင့်... သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဟုန်မှာ ဖုန်းဝူချန် ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မှင်သက်သွားရလောက်အောင် မြန်ဆန်နေတော့သည်။ ဝူမီးတောက်က ဝါးမြိုလိုက်သော စွမ်းအင်များကို... မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော နှုန်းဖြင့်ပင် စားသုံးနေကြခြင်း ဖြစ်၏။

လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိလှသော ဝါးမြိုခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ပင်။

'ဒါက အရမ်း မြန်လွန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကြည့်ရတာ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကောင်းကင်ဘုံလူသားအဆင့် (၉) လွှာကို ငါ ရောက်တော့မယ် ထင်တယ်။'

ဖုန်းဝူချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း... သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ အတိုင်းအဆမဲ့ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ လှိုင်းတံပိုးကြီးများပမာ ရိုက်ခတ်နေတော့သည်။

မျက်တောင် တစ်ခတ်စာ အချိန်လေး အတွင်းမှာပင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် တိုးတက်လာသည်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရ၏။ ရှေးဦး ဝိညာဉ် ပုံရိပ်ယောင် (၁၂) ခု နှင့် အတူတူ သန့်စင်နေရခြင်း ဖြစ်ရာ... ကျင့်ကြံခြင်း အမြန်နှုန်းမှာ မည်မျှ ကြောက်စရာ ကောင်းနေမည်ကို တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် သိနိုင်သည်။

'ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားမယ် ဆိုရင်... တစ်လအတွင်းမှာ ထျန်းကျီဘုံကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ ဆိုတာ သေချာပေါက် ကိစ္စမရှိတော့ဘူး။'

ဖုန်းဝူချန်၏ ရင်ထဲတွင် ယုံကြည်ချက်များ အပြည့်အဝ ကိန်းအောင်းလာခဲ့၏။ ဤမျှ မြန်ဆန်လှသော အရှိန်အဟုန်က သူ့ကို ရှေ့ဆက်ရန် ကြီးမားသော တွန်းအားများ ပေးစွမ်းနေတော့သည်။ ထျန်းကျီဘုံသို့ မကြာမီ ရောက်ရှိတော့မည်ဟူသော အတွေးက သူ့ကို အတိုင်းအဆမဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်... ဖုန်းဝူချန်သာ ထျန်းကျီဘုံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပါက၊ ကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ် ကန့်သတ်ချက်များဖြင့် နှောင်ဖွဲ့ခံရတော့မည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။ ထိုအခါကျလျှင် ဝူမီးတောက်ကို မသုံးဘဲနှင့်ပင် ထျန်းကျီဘုံရှိ အစွမ်းထက် ပညာရှင် အချို့ကို သူ ကြောက်နေစရာ လိုမည် မဟုတ်တော့ချေ။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ... သူ ထျန်းကျီဘုံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဝူမီးတောက်နှင့်သာ ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက၊ လိန်ဟွန်းကိုပင် လန့်စရာ မလို။

ဖုန်းဝူချန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး... ရင်ထဲမှ ဝမ်းသာပီတိများကို မြိုသိပ်ကာ၊ ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ်တွင်သာ အာရုံ အပြည့်အဝ ထားလိုက်လေတော့သည်။ ဤတစ်လအတွင်းမှာပင် ထျန်းကျီဘုံ၏ တံခါးချပ်များကို သူ သေချာပေါက် ရိုက်ချိုးပစ်ရမည် ဖြစ်ပါသည်။

'ထျန်းကျီဘုံ ဆိုတာ ငါ့ကို တားဆီးနိုင်တဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူးကွ'

ဖုန်းဝူချန်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးလိုက်ရင်း... ဂူအတွင်းရှိ ဧရာမ စွမ်းအင်များကို ရူးသွပ်စွာ သန့်စင် စုပ်ယူနေလေတော့သည်။

ဖုန်းဝူချန်သည် ကောင်းကင်ဘုံလူသားအဆင့် (၈) လွှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ... (၉) လွှာသို့ ရောက်ရန်မှာ အချိန်မရွေး ဖြစ်နိုင်၏။

ယခုအခါ မိစ္ဆာမီးတောက်နှင့် မီးနတ်ဘုရား၏ စွမ်းအားတို့၏ ကူညီမှုဖြင့်... တစ်လဟူသော အချိန်မှာ ဖုန်းဝူချန် ထျန်းကျီဘုံသို့ တက်လှမ်းရန်အတွက် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေလေတော့သည်။