သစ္စာဖောက် (၂)

ယွယ်ချန်လျန်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အကြီးအကဲလျှို့ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ယွယ်ချန်လျန် မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပီတိများ လွှမ်းခြုံသွားသည်။ သူသည် ကုတင်ဆီသို့ သုံးလှမ်းတည်းဖြင့် အရောက်သွားကာ အကြီးအကဲလျှို့၏ ပခုံးအား ဆုပ်ကိုင်၍ ဆွဲထူ၏။

"မင်း နောက်ဆုံးတော့ သတိရလာပြီပဲ။ အစစအရာရာ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

"အဆင်ပြေပါတယ်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ခင်ဗျားကို စိတ်ပူသွားစေမိပြီ။"

အကြီးအကဲလျှို့၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး ချောင်းနှစ်ချက်ခန့် ဆိုးလိုက်ပြီးနောက် မေးလာသည်။ "မဟာအကြီးအကဲရော ဘယ်မှာလဲ။ သူ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာရဲ့လား။"

"အစ်ကိုကြီးကတော့။"

ယွယ်ချန်လျန် မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်းပင် မှိုင်းညို့သွားကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်သွားခဲ့သည်။ ဂိုဏ်းချုပ်၏မျက်နှာကို မြင်လိုက်သည်နှင့် အကြီးအကဲလျှို့သည် အဖြေကို အလိုလို သိသွားပြီဖြစ်ရာ လေးလံစွာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"တကယ်ကို ကံကြမ္မာက မျက်နှာသာမပေးတာပဲ။"

"ကဲပါ။ အဲ့ဒီအကြောင်းတွေ ဆက်မပြောကြရအောင်။"

ယွယ်ချန်လျန်က သူ၏လက်အား ဖွဖွလေးပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်၏။ "မင်း အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်ရင်ပဲ ပြီးတာပဲကွာ။ ကောင်းကောင်းသာ အနားယူလိုက်ပါ။ ငါတို့ မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။"

ယွယ်ချန်လျန်သည် တပည့်များနှင့်အတူ အပြင်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အကြီးအကဲလျှို့မှာ သူ့လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လာခဲ့သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်။"

အကြီးအကဲလျှို့သည် ချောင်းနှစ်ချက်ဆိုးလိုက်ပြီး အားနည်းသောအသံဖြင့် ပြောသည်။

"ခဏလေး နေပါဦး။ ကျွန်တော် ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ သီးသန့်ပြောချင်တဲ့ ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိနေလို့ပါ။"

"ငါနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ရှိလို့လား။"

ယွယ်ချန်လျန်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ယွယ်ချန်လျန်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူတကွ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ပြီးနောက် ဤဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုအပေါ် သူ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှု ရှိထားပြီးဖြစ်ရာ ကျန်လူများအား လက်ကာပြလိုက်သည်။ "မင်းတို့တွေ အရင်ထွက်သွားကြ။ အကြီးအကဲလျှို့နဲ့ ငါ ဆွေးနွေးစရာရှိတယ်။"

တပည့်များသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အားလုံးပင် အခန်းအပြင်ဘက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်သွားကြ၏။ နောက်ဆုံးထွက်သွားသော တပည့်သည် တံခါးကိုပင် သေချာစွာ ပိတ်ပေးခဲ့သည်။ ယွယ်ချန်လျန်သည် သူတို့ တဖြည်းဖြည်း အဝေးသို့ရောက်သွားသည်ကို စောင့်ပြီးမှ အကြီးအကဲလျှို့၏ဘေးတွင် ပြန်လည်ထိုင်ချလိုက်ကာ မေး၏။ "အဘိုးကြီးလျှို့ ငါနဲ့ ဘာများဆွေးနွေးချင်လို့လဲ။"

"အဲဒီကိစ္စကလေ။ အဲဒါက ဒီလိုရှိတယ်ကွ။"

အကြီးအကဲလျှို့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အေးစက်စွာ ကွေးတက်သွားသည်။ ရုတ်တရက် သူ့လက်အား လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စူးရှထက်မြက်နေသော အနက်ရောင် သလင်းကျောက်တုံးချွန်တစ်ခုမှာ သူ့ လက်ထဲတွင် ဖျတ်ခနဲ ထွက်လာ၏။

ယွယ်ချန်လျန်တစ်ယောက် မည်သည့်အရာ ဖြစ်သွားမှန်း နားလည်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ပဲ ထိုကျောက်တုံးချွန်မှာ သူ၏ လည်ပင်းသွေးကြောဆီသို့ ရက်စက်စွာ ထိုးစိုက် ဝင်ရောက်သွားသည်။

——————————————————

"ဂိုဏ်းချုပ်စုရဲ့ စွမ်းရည်တွေက ထပ်ပြီး တိုးတက်လာပြန်ပြီပဲ။"

ကျီလင်းယွမ်သည် ဓားကောက်အား ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး သွေးအိုင်ထဲတွင် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများကို ကြည့်ကာ သူ့ဘေးမှ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းမလှလေးအား ချီးကျူးလိုက်သည်။ "ဒီနတ်ဆိုးကျင့်စဉ်ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုက ငါတောင်မှ မခံစားနိုင်လောက်အောင်ပါပဲ။"

"ဂိုဏ်းချုပ်ကျီရဲ့ ဓားသိုင်းပညာကလည်း အံ့မခန်းအရှိန်အဟုန်နဲ့ နယ်ပယ်သစ်တစ်ခုကို ဝင်ရောက်နေပြီပဲ"

စုရှန်းရွှယ်က ပါးနပ်စွာ ပြန်ပြော၏။ "ချင်းမင်ဓားဂိုဏ်းချုပ် ကျူယွမ်ကျီကို အနိုင်ယူဖို့ဆိုတာ နှစ်နှစ်တောင် ကြာမယ်မထင်တော့ဘူး။"

"အဲဒီကောင်ကို တစ်နေ့ကျရင် ငါ သူပါးစပ်ကိုနေစပြီး ခုတ်ဖြတ်ပစ်မှာ။"

ကျီလင်းယွမ်သည် ကျူယွမ်ကျီအကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် ကျီလင်းယွမ်၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်ဆိုးရွားသွားခဲ့ပြီး အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ကာ ဆက်ပြောလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်စု ငါနဲ့ယှဉ်ရင် မင်းရဲ့ ပန်းတိုင်က အများကြီး ပိုခက်ခဲတယ်။ မင်း အမြန်ဆုံး အောင်မြင်မှုရပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီကောင်ကိုပါ လုပ်ရင်း သတ်ပစ်နိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါ"

"ဂိုဏ်းချုပ်ကျီကလည်း၊ တို့က သူ့ကို သတ်ပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာမှ မဟုတ်တာ။"

စုရှန်းရွှယ်သည် တိုက်ခိုက်နေစဉ် ချွတ်ထားခဲ့သော ဇာပုဝါအကာကို ပြန်လည်တပ်ဆင်လိုက်ပြီး ခါးသက်သက်အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကဲပါ။ စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ အကြောင်းတွေကို ဆက်မပြောကြရအောင်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကျီ ဒီမိစ္ဆာကောင်တွေကိုလည်း ရှင်းလင်းလို့ ပြီးသလောက်ရှိနေပြီဆိုတော့ ရှေးဟောင်းမြို့တော်ထဲကို အမြန်ဝင်ပြီး အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်။"

"ကောင်းပါပြီ။"

ကျီလင်းယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အမျိုးသမီးသိုင်းပညာရှင် နှစ်ယောက်သည် ရှေးဟောင်းမြို့တော်ဆီသို့ ခြေလှမ်းပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရှေးဟောင်းမြို့တော်အတွင်းရှိ အလင်းတန်းကြီးသည် ရုတ်တရက် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပလာ၏။

"သတိထား။"

စုရှန်းရွှယ်သည် မဆင်မခြင် ရှေ့တိုးသွားသော ကျီလင်းယွမ်အား အလျင်အမြန် ဆွဲကာ ရှောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကာမသုတြာဂိုဏ်းနှင့် ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းမှ တပည့်များကို အမြန်ခေါ်ဆောင်ကာ နောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာလိုက်ကြလေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရှေးဟောင်းမြို့တော်ထဲမှ အလင်းတန်းကြီးသည် ရုတ်ချည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ဧရာမအလင်းလှိုင်းလုံးကြီးအဖြစ် ပြောင်းသွားပြီး သူတို့ရှေ့မှောက်ရှိ အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုဖုံးသွား၏။