အခန်း (၆၇-၆၈)

စူပါ-ဖမ်း(SFS)

အခန်း ၆၇ ။ ဝူယင်း၏ ပြီးပြည့်စုံချင်သော ရောဂါ (OCD) နှင့် ရှောင်ဝူ၏ ကပ်စေးနှဲလေး အကျင့်

[ဒင်... သင်သည် မြေတစ်ဧကကို အောင်မြင်စွာ ထွန်ယက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ဆုကြေး ၈၀,၀၀၀ ရရှိပါသည်။]

[ဒင်... သင်သည် မြေတစ်ဧကကို အောင်မြင်စွာ ထွန်ယက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ဆုကြေး ၈၀,၀၀၀ ရရှိပါသည်။]

...

တခြားလူတွေ လယ်ထွန်ပေးနေသော်လည်း ဆုကြေးများက လင်းယန်၏ ခေါင်းပေါ်သို့သာ ဆက်လက် ကျရောက်လာနေသည်။ ဤငွေဝင်လာသည့် အရှိန်မှာ တကယ်ကို ဒုံးပျံစီးနေရသကဲ့သို့ပင်! ဒီကျောင်းသားအသုတ်က လယ်မြေ ၂၅ ဧကကို ခွဲယူထားကြသည် ဆိုသော်လည်း၊ တကယ်တမ်း စိုက်ပျိုးရမည့် ပမာဏက အဲ့ဒီထက် အများကြီး ပိုနေသေးသည် မဟုတ်လား! လင်းယန် တစ်ယောက် ပိုက်ဆံတွေကို ရေတွက်ရလွန်း၍ မြောက်ကြွနေလေပြီ။ ခရိုင်ထဲတွင် အချမ်းသာဆုံးသူနေရာနှင့် နောက်တစ်လှမ်း ပိုနီးကပ်သွားပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

'အင်း... လောလောဆယ် ခရိုင်ထဲမှာ အချမ်းသာဆုံးက ချင်အဖေ ဖြစ်လောက်တယ်။ ပိုင်ဆိုင်မှုက ယွမ် ဘီလီယံချီရုံလောက်ပဲလေ။ သူ့ကို ကျော်တက်ဖို့က မခက်ခဲပါဘူး။ နောက်ပြီး စာရင်းပေါ်က ပိုင်ဆိုင်မှုနဲ့ လက်ငင်း ကိုင်တွယ်လှည့်ပတ်လို့ရတဲ့ ငွေသားဆိုတာက ယှဉ်လို့ရတဲ့ အရာတွေမှ မဟုတ်တာ။'

ထိုအကြောင်းများကို တွေးမိလေ လင်းယန်၏ အလုပ်လုပ်ချင်စိတ်များ ပိုမို ပြင်းပြလာလေဖြစ်သည်။ သေချာသည်မှာ... လက်ရှိတွင် သူ အလုပ်လုပ်နေမှုများက မကြာခဏ အနှောင့်အယှက် ပေးခံနေရသည်။ ထိုကျောင်းသားများက သူ့ကို ပြဿနာပေါင်းစုံ လာရောက် မေးမြန်းနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ပါမောက္ခလင်း... ကျွန်တော် ထွန်ထားတဲ့ မြေအနက်က ဒီလောက်ဆိုရင် အဆင်ပြေလောက်ပြီလား?"

လင်းယန်က တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အလွန်ချီးကျူးသွားသည်။

"တော်တော်လေး ပွရွနေပြီပဲ။ အထဲက ရေငွေ့တွေလည်း မဆုံးရှုံးသွားဘူး။ အမြန်ဆုံး မျိုးစေ့ချလိုက်ရင် ရပြီ။ တကယ်ကို ကောင်းတယ်။"

ဤကျောင်းသားများသည် ဟိုလူမိုက်တစ်သိုက်ထက် အများကြီး ပို၍ အားကိုးရသည်ဟု လင်းယန် ခံစားလိုက်ရသည်။ မြေဘောင် (စိုက်ဘောင်) ဖော်ရာတွင်ပင် ထိုမျှလောက် ဖြောင့်တန်းနေအောင် ဖော်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ! ပန်းရံသမားများ မျဉ်းကြိုးချထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် အဝေးတစ်နေရာ၌ လေဆာချိန်ညှိစက် ကြီးကို ကိုင်တွယ် အသုံးပြုနေသော ဝူယင်းကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမြင်ကွင်းက လင်းယန်ကို လုံးဝ ဆွံ့အသွားစေသည်။

'မြေဘောင်ဖော်တာလေးကိုတောင် လေဆာနဲ့ ချိန်ပြီး လုပ်ရတာလား? ခြင်ကို အမြောက်နဲ့ပစ်တာနဲ့ ဘာကွာတော့လို့လဲ? လယ်စိုက်တာလေးကို ဒီလောက်အထိ လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ သာမန်လယ်မြေက ထွက်လာမယ့် အသီးအနှံတန်ဖိုးက အဲ့ဒီလေဆာပစ်တဲ့ လျှပ်စစ်မီးဖိုးတောင် ကာမိမှာ မဟုတ်ဘူး!' နောက်ဆုံးတွင် လင်းယန် မနေနိုင်တော့ဘဲ သွားရောက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အစ်မဝူ... ဒီလေဆာစက်ကြီး သုံးပြီး မြေဘောင်ဖော်နေတာက တစ်ခုခု အကြောင်းပြချက်များ ရှိလို့လား?"

ဝူယင်းက လင်းယန်ကို ချက်ချင်း မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ လင်းယန်က သူမထက် ငယ်သည်မှာ အမှန်ဖြစ်သော်လည်း၊ မည်သည့် မိန်းကလေးကမျှ 'အစ်မ' ဟု အခေါ်ခံရသည်ကို သဘောကျမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လင်းယန်၏အမေးကိုတော့ သူမ ပြန်လည် ဖြေကြားပေးလိုက်သည်။

"ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိပါဘူး။ မြေဘောင် တွန့်လိမ်နေတာကို မြင်ရင် ကျွန်မ နေရခက်လို့ပါ။ တစ်ကိုယ်လုံး ယားကျိကျိ ဖြစ်နေသလို ခံစားရလို့။"

"???"

လင်းယန် ခေါင်းထဲတွင် မေးခွန်းထုတ်စရာများ ပြည့်နှက်သွားကာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ကျောင်းသားများ၏ အချင်းချင်း ပြောဆိုနေသံများမှတစ်ဆင့် လင်းယန် အပြည့်အဝ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ ဤ ဝူယင်းတွင် OCD (ပြီးပြည့်စုံချင်သော ရောဂါ) ရှိနေခြင်းပင်! ဤသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်လာခဲ့ရာမှ အလိုအလျောက် စွဲကပ်လာသော အကျင့်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

မတတ်နိုင်ပေ၊ ဝင်မစွက်ဖက်တာပဲ ကောင်းပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤကိစ္စလေးက သီးနှံအထွက်နှုန်းကို ထိခိုက်စေမည်မှ မဟုတ်တာ။

တစ်ခုရှိသည်က ဤကဲ့သို့ ရိုးရာစိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းခွင်မျိုးတွင် ဤမျှ အဆင့်မြင့်သော နည်းပညာသုံး စက်ပစ္စည်းများ ရုတ်တရက်ပေါ်လာခြင်းက မြင်ကွင်း၏အလှတရားကို အနည်းငယ် ပျက်စီးသွားစေသလို ခံစားရခြင်းပင်။ သို့သော် ဝူယင်းသည် သူနားမလည်သော စမ်းသပ်ကိရိယာ အစုအဝေးကြီးကို ကားဖြင့် လယ်ကွင်းထဲအထိ သယ်ဆောင်လာကြောင်း သိလိုက်ရချိန်တွင်တော့ လင်းယန် လုံးဝ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

'ထားလိုက်ပါတော့၊ အလုပ်ပဲ ဆက်လုပ်ရအောင်! သူတို့ လုပ်ချင်ရာ လုပ်ကြပါစေတော့။'

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ကျောင်းသားလေး တစ်ယောက် သူ့ထံသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ပါမောက္ခလင်း... ဒီနွား လမ်းလျှောက်နေတဲ့ ပုံစံက သိပ်မမှန်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ သူ့ခြေထောက်မှာ ကပ်ပါးကောင်တွေ ရှိနေနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့နောက်ခြေထောက်ကို ခဏခဏ လှည့်ကိုက်ချင်နေတာ ကြည့်ရရင် နွားယားနာဖြစ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

လင်းယန် လုံးဝ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားပြီး နွားအနားသို့ တိုးသွားကာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ နွား၏ နောက်ခြေထောက်မှ အရေပြား အရောင်မှာ တကယ်ကို ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။ စနစ်ထံမှ သူရရှိထားသော 'ဆေးပညာလမ်းညွှန်' ဗဟုသုတအရ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဤကျောင်းသား ပြောသကဲ့သို့ပင် ဤနွား၏ နောက်ခြေထောက်တွင် ကပ်ပါးကောင်များ ရှိနေသည်ကို အထင်အရှား မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

"မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒါကို ဒီလောက် သေသေချာချာ သိနေရတာလဲ?" ဟု လင်းယန်က မေးလိုက်သည်။

ထိုကျောင်းသားလေးမှာ မျက်နှာနီရဲသွားပြီး ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က မွေးမြူရေးပညာကိုပါ တွဲပြီး ယူထားလို့ပါ။ သာမန် တိရစ္ဆာန် ဆေးကုဆရာဝန်တွေတောင် ကျွန်တော့်လောက် မသိပါဘူး။"

လင်းယန် အလိုအလျောက် လက်မထောင်ပြလိုက်မိသည်။

"ကုတတ်လား?"

"ဒီမှာ ဆေးမှ မရှိတာ။"

"အလုပ်လုပ်လို့ ပြီးရင် လိုအပ်တဲ့ ဆေးနာမည်တွေကို ငါ့ညီမလေးကို သွားပြောလိုက်။ သူမ တစ်ယောက်ယောက်ကို သွားဝယ်ခိုင်းလိမ့်မယ်။"

လင်းရှောင်ဝူလေးနှင့် ပတ်သက်၍ လင်းယန် ခေါင်းကုတ်မိသည်။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း နေထိုင်စားသောက်မှုများ ပိုမို ကောင်းမွန်လာသဖြင့်၊ ရှောင်ဝူလေး၏ မျက်နှာအရောင်အသွေးမှာလည်း ဝင်းလက်လာပြီး ပါးဖောင်းဖောင်းလေးများနှင့် အလွန် ချစ်စရာကောင်းလာခဲ့သည်။ သို့သော် အကျင့်ဆိုးများလည်း အတော်များများ တိုးလာခဲ့သည်။

အရာရာတိုင်းကို စပ်စုချင်နေခြင်းပင်! ထို့အပြင် စူးရို့ရို့နှင့် ချင်စုစုတို့အနားတွင် အလွန် ကပ်ချွဲနေတတ်သည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူမကိုယ်ပေါ်တွင် 'ကပ်စေးနှဲလေး' ဆိုသည့် စရိုက်လက္ခဏာ အသစ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခြင်းကို လင်းယန် သတိထားမိလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

လင်းယန် ပိုက်ဆံသုံးလိုက်တိုင်း လင်းရှောင်ဝူလေးမှာ အလွန် နှမြောတသ ဖြစ်နေတတ်သည်။ အသက် ဆယ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးသည့် လင်းရှောင်ဝူလေး၏ လက်ထဲတွင် ယွမ် နှစ်သန်းခန့် ပိုင်ဆိုင်မှုများ ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း... တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ ထုတ်မသုံးရက်ဘဲ၊ ဘဏ်မှ အတိုးရဖို့သာ ထိုင်စောင့်နေချင်နေသည်...။ ဤသည်က လင်းယန်ကို အတော်လေး ဆွံ့အသွားစေသည်။

အရင်တုန်းက အိမ်တွင် ပိုက်ဆံ လုံးဝမရှိခဲ့သဖြင့် ရှောင်ဝူလေးအနေဖြင့် ဤ 'ကပ်စေးနှဲ' စရိုက်ကို ဖော်ထုတ်ပြသရန် အခွင့်အရေးမရခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် အရေးကြီးသော ကိစ္စများတွင်မူ လင်းရှောင်ဝူလေး၏ ဖြေရှင်းကိုင်တွယ်ပုံက အလွန် ရှင်းလင်းပြတ်သားလှသည်။ ထို့အပြင် စူးရို့ရို့နှင့် ချင်စုစုတို့ထံမှလည်း ပညာဗဟုသုတ အများအပြားကို သင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

အိမ်တွင်ရှိသော လူကြီးနှစ်ယောက်နှင့် ကလေးတစ်ယောက်ကို တွေးမိသောအခါ လင်းယန်မှာ အနည်းငယ် သတိရလွမ်းဆွတ်သွားပြီး၊ အလုပ်လုပ်ချင်စိတ်များ ချက်ချင်း ပိုမို ပြင်းပြလာကာ ကတ်ထဲမှ ငွေကြေးပမာဏမှာလည်း ရူးသွပ်မတတ် တိုးပွားလာနေတော့သည်။

ကတုံးချန်တို့တစ်သိုက်မှာ လင်းယန် အလုပ်လုပ်သည့်အရှိန် မြင့်တက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဖိအားများ အကြီးအကျယ် တိုးလာပြီး၊ လင်းယန်၏အမြန်နှုန်းကို မီအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကာ သွက်လက်စွာ အလုပ်လုပ်ကြတော့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ အဝေးကြီး နောက်ကောက်ကျ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

"အစ်ကိုလင်းက အကြောင်းပြချက် ရှာပြီး ငါတို့ကို သတ်ပစ်ချင်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။"

"အရမ်း မြန်လွန်းတယ်။ ငါတို့တွေ အချောင်ခိုနေတယ်လို့များ သူ ထင်နေမလား မသိဘူး။"

"မြန်မြန်... မြန်မြန် လုပ်ကြဟေ့!"

လူမိုက်လေးများမှာ ယခုအချိန်တွင် ငိုချင်လုမတတ် ဖြစ်နေကြလေပြီ။ ထိုကျောင်းသူလေးများကို ငေးကြည့်ရန်ပင် မေ့လျော့နေကြသည်။ ပုံမှန် အချိန်မျိုးမှာသာဆိုလျှင်၊ ဘေးနားတွင် ကျောင်းသူလေးများ ဤမျှများပြားစွာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပါက သူတို့မှာ ပျော်လွန်း၍ ကောင်းကင်ပေါ်ပင် ပျံတက်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုတော့... အလုပ်လုပ်ရတာ အလွန် ရှုပ်မဲနေသဖြင့် တခြားအရာများကို တွေးတောရန် အချိန်ဘယ်မှာ ရှိပါ့မလဲ?

…..

မိုးချုပ်သွားချိန်တွင် သူတို့မှာ ပင်ပန်းလွန်း၍ ပြိုလဲကျလုမတတ် ဖြစ်နေကြပြီး၊ ထမင်းကို ကမန်းကတန်း စားကာ အိပ်ရာပေါ်သို့ ပစ်လှဲလိုက်ကြတော့သည်။ သေချာသည်မှာ... ကျောင်းသားများ အများအပြား ရောက်လာသောကြောင့် သူတို့မှာ 'ဆန္ဒပြည့်ဝစွာဖြင့်' နွားတင်းကုပ်ထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့ နေထိုင်လိုက်ရလေပြီ...။ ကံကောင်းသည်က နွေရာသီ၏ ရာသီဥတုက ပူပြင်းခြောက်သွေ့သဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် အိပ်ရသည်က ပို၍ အေးမြနေခြင်းပင်။

ငှားလာသော နွားများကိုမူ ကပ်ပါးကောင်များ ကူးစက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သက်ဆိုင်ရာ အိမ်များသို့ ပြန်ပို့ပေးလိုက်ပြီး အပြည့်အဝ ပျောက်ကင်းသွားမှသာ ပြန်လည်အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

လင်းယန်သည်လည်း စနစ်ထဲမှ ဝင်ငွေများကို အကြမ်းဖျင်း ဝင်ကြည့်လိုက်သည်။

'ဟက်... ယွမ် သန်းနှစ်ရာ (ဘီလီယံနှစ်ဆယ်) တောင် ပြည့်သွားပြီပဲ!'

'အင်း... လယ်ထွန်စက် နှစ်စီးလောက် ဝယ်သင့်ပြီလား မသိဘူး?' လင်းယန် မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း ဤကိစ္စကို အမြန်ဆုံး အကောင်အထည်ဖော်ရန် လိုအပ်နေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

စက်ယန္တရားများ အသုံးပြုရန် မသင့်တော်သော လယ်မြေ ဧက လေးရာကျော် ရှိနေသည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ လယ်ထွန်စက်များကို အသုံးပြု၍ ရနိုင်သေးသည့် လယ်မြေ ဧက လေးရာခန့် ကျန်ရှိနေသေးသည် မဟုတ်လား။ သေချာပေါက် လယ်ထွန်စက်များ အသုံးပြုနိုင်မည်ဆိုပါက လယ်စိုက်ပျိုးခြင်း၏ ပြီးမြောက်မှု အမြန်နှုန်းက ပိုမို မြင့်မားလာမည် ဖြစ်သည်။ သူ ပိုက်ဆံရှာသည့် အမြန်နှုန်းမှာလည်း ပို၍ မြန်ဆန်လာမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လယ်မြေအသစ်များ ထပ်မံ ဖော်ထုတ်ရန်ပင် အချိန်ရလာဦးမည် ဖြစ်သည်။

လူအင်အား များပြားလာသောကြောင့် လယ်စိုက်သည့် အမြန်နှုန်းမှာလည်း အများကြီး မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ ဒုတိယအသုတ် ကျောင်းသားများ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လင်းယန်၏ လယ်ကွင်းများ၌ ကူညီစိုက်ပျိုးပေးနေသူ အယောက် ခြောက်ဆယ်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ပိုက်ဆံဝင်လာသည့် အမြန်နှုန်းမှာမူ မြန်လွန်း၍ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။ လင်းယန် တစ်ယောက် အချိန်ပိုများပင်ရလာပြီး အားလပ်သွားလေပြီ။

လယ်ကွင်းထဲတွင် ထို OCD ရောဂါသည် ဝူယင်း စောင့်ကြည့်နေသဖြင့် ယေဘုယျအားဖြင့် လင်းယန် အတော်လေး စိတ်ချရသည်။ ထို့အပြင်... ထို ပါမောက္ခအိုကြီးများနှင့် စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ် ကျောင်းသားများ၏ လယ်စိုက်ပျိုးမှု အဆင့်အတန်းမှာ လင်းယန်ထက် အနည်းငယ်မျှပင် နိမ့်ကျခြင်း မရှိပေ။ မှန်ကန်သော နည်းစနစ်များကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီးနောက်တွင် လုံးဝ ပြဿနာ မရှိတော့ချေ။

သို့သော် ကျောင်းသား အများအပြားမှာ လင်းယန် သင်ကြားပြသပေးခဲ့သည့် အရာများကို လေ့လာဆန်းစစ်နေကြပြီး အလွန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသည်။

"ပါမောက္ခလင်းက ငါတို့ကို စိုက်ခိုင်းတာ အရမ်းကို ကျဲလွန်းနေတယ်။ ဒီလိုပုံစံဆိုရင် တစ်ဧက အထွက်နှုန်း ကောင်းလာဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။"

"ပြီးတော့ ဓာတ်မြေသြဇာ လုံးဝမသုံးဘဲနဲ့ မြေဆီလွှာက တကယ်ရော လုံလောက်ပါ့မလား?"

"အပင် အကွာအဝေးကို သေချာစီမံခန့်ခွဲနိုင်ရင်တော့ တကယ် အဆင်ပြေနိုင်လောက်ပါတယ်။"

"ဒီလို ရိုးရှင်းတဲ့ စိုက်ပျိုးနည်းလေးနဲ့များ... ပါမောက္ခလင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့ဒီလောက် အထွက်နှုန်းကောင်းတဲ့ သီးနှံတွေကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တာလဲ?"

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မရေမတွက်နိုင်သော ကျောင်းသားများ၏ ရင်ထဲတွင် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြသည်။ သေချာသည်မှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသူများမှာ သူတို့ချည်းသာ မဟုတ်ပေ။ ထိုပါမောက္ခအိုကြီးများအဖွဲ့ပင်လျှင် အလွန် ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။ ယခုအချိန်အထိ ဤသည်မှာ မည်သည့်အကြောင်းရင်းကြောင့်လဲ ဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်ကြသေးပေ။

သို့သော် ဝိုးတဝါးဖြင့်တော့ အစအနအချို့ကို ရိပ်မိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ မျိုးစေ့နှင့် ပတ်သက်နေခြင်းများ ဖြစ်နိုင်မလား? သို့သော် မည်သူကမျှ ဤစကားကို ထုတ်၍ မမေးရဲကြပေ။

ထိုလူမိုက် ခြောက်ယောက်မှာမူ ကျောင်းသားများကြားတွင် ရောနှောကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုပင် မေ့လျော့ပြီး အသေအလဲ အလုပ်လုပ်နေကြသည်။ လင်းယန် မရှိသော်လည်း သူတို့၏ရင်ထဲတွင် ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ ဤသည်မှာ လင်းယန်က သူတို့ကို စမ်းသပ်နေခြင်းဖြစ်မည်ဟု ထိတ်လန့်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့တွင် မကောင်းသော အကြံအစည် အနည်းငယ်မျှ ရှိနေသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လင်းယန် ရုတ်တရက် ပေါ်လာကာ ဤကျောင်းသားများ၏ အရှေ့တွင် သူတို့ကို သတ်ပြပြီး အခြားသူများကိုပါ သတိပေးသွားမည်ကို ကြောက်နေကြသည်။ အကယ်၍ ထိုသို့သာဖြစ်သွားပါက သူတို့ဘက်မှ ရပ်တည်ပေးမည့်သူ တစ်ယောက်မျှ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ!

"သေချာ ကြိုးစားကြဟေ့၊ အကုန်လုံး သေချာကြိုးစားလုပ်ကြ။"

"နောက်ထပ် ဧက ခုနစ်ရာ ရှစ်ဆယ်ကျော်ပဲ ကျန်တော့တယ်၊ အဲ့ဒါဆိုရင် ငါတို့ လွတ်မြောက်ပြီ။"

သူတို့အချင်းချင်း အားပေးစကား ပြောနေကြသည်။

ဤအချိန်တွင် လင်းယန်မှာမူ သူအစောပိုင်းက ကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးထားခဲ့သော လယ်ကွင်းဆီသို့ သွားနေလေသည်။ ဤတစ်ဧကကျော် ကျယ်ဝန်းသော မုန်လာဥနီများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ရင့်မှည့်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

***

စူပါ-ဖမ်း(SFS)

အခန်း ၆၈ ။ ဒီမုန်လာဥနီက ဘာမှမထူးခြားပါလား!

မုန်လာဥနီဆိုသည်မှာ မူလက ပြည်ပမှ ဝင်ရောက်လာသော သီးနှံတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ဆောင်မင်းဆက်ဝန်းကျင်ခန့်တွင် စတင်ရောက်ရှိလာပြီး စားပွဲတင် ဟင်းလျာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယခုခေတ်တွင်လည်း ဗီတာမင်ဓာတ် ကြွယ်ဝပြီး မျက်စိအတွက် အထူးကောင်းမွန်သဖြင့် လူကြိုက်များနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အဓိက အစားအစာအဖြစ်တော့ မသတ်မှတ်ကြပေ။

လင်းယန်သည် မုန်လာဥနီကို တော်တော်ကြိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် ညီမငယ် လင်းရှောင်ဝူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မုန်လာဥနီဆိုလျှင် အရူးအမူး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ အတော်ပင်၊ စနစ်ထဲ၌ မုန်လာဥနီမျိုးစေ့ ရှိနေသဖြင့် သူ စိုက်ပျိုးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူ သံသယတစ်ခု ဝင်လာတော့သည်။

"ဒီစနစ်က ထွက်တဲ့ မုန်လာဥနီမျိုးစေ့က အရမ်းကို ရိုးရှင်းလွန်းနေတယ်" ဟု လင်းယန်က တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အရွယ်အစားကလည်း ပုံမှန်၊ ထွက်နှုန်းကလည်း ပုံမှန်ပဲ။ ကြွပ်ကြွပ်လေးနဲ့ ချိုပြီး စားလို့ကောင်းတာကလွဲရင် တခြားထူးခြားချက် မရှိသလိုပဲ။ ဒါက စနစ်ရဲ့စတိုင်မဟုတ်ဘူးလေ။"

သူ့ဖရဲသီးဆိုလျှင် အရသာထူးကဲရုံတင်မကဘဲ အစားအသောက်ပျက်သည့် ရောဂါကိုပါ ပျောက်ကင်းစေသည်။ စူပါမုန်ညင်းစေ့နှင့် မြေပဲများမှာလည်း ထွက်နှုန်း အဆမတန် မြင့်မားသည်။ သို့သော် ဤမုန်လာဥနီကတော့ စားကောင်းသည်ဆိုသည်မှအပ အခြားဘာအစွမ်းမှ မပြသေးပေ။

"သိပ်ပြီးတော့ မစဉ်းစားတော့ပါဘူး၊ အကုန်နှုတ်ပြီး အိမ်သယ်သွားဖို့ပဲ လုပ်တော့မယ်။"

လင်းယန်သည် မြင်းနက်ကလေး ဝူးယာကို လှည်းနှင့်ချည်ကာ အလုပ်စလုပ်တော့သည်။ မုန်လာဥနီသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ထွက်နှုန်းကောင်းသော သီးနှံဖြစ်သော်လည်း သူ့လယ်မှ ထွက်သည်မှာ တစ်ဧကလျှင် ပေါင် ၃,၀၀၀ ဝန်းကျင်ခန့်သာရှိသဖြင့် သူ အံ့ဩနေမိသည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်နည်းနေရတာလဲ? ဓာတ်မြေသြဇာ မသုံး၊ ပိုးသတ်ဆေး မဖြန်းဘူးဆိုရင်တောင် ထွက်နှုန်းက ဒီလောက်အထိတော့ မနည်းသင့်ပါဘူး။"

လင်းယန်သည် မုန်လာဥနီပေါ်မှ မြေကြီးများကို သုတ်လိုက်ပြီး တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။ အရသာမှာ တကယ့်ကို ထူးကဲလှသည်။ စားလိုက်ရုံနှင့် နောက်ထပ် တစ်ခုကိုပါ ထပ်စားချင်စိတ် ပေါ်လာစေသည်။ သူ ဆက်တိုက် စားကြည့်ပြီးသည့်နောက်မှ တစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူရရှိထားသော ဆေးပညာဗဟုသုတများအရ ဤမုန်လာဥနီထဲတွင် 'ဆေးဖက်ဝင်အာနိသင်' များ ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ပါဝင်နေသည်ကို ရိပ်မိလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ မုန်လာဥနီသည် အစားအစာဖြစ်သလို တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးလည်း ဖြစ်သည်ကို လူသိနည်းလှပေသည်။

သူသည် မုန်လာဥနီများကို အိမ်သို့ အကြိမ်ကြိမ် သယ်ယူပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်၌သာ ပုံထားလိုက်သည်။

….

"ရှောင်ဝူ... ညကျရင် စားမယ့်သူ များလိမ့်မယ်။ ဒီမုန်လာဥနီတွေကို အအေးသုတ်တွေ အများကြီး လုပ်လိုက်ရအောင်" ဟု သူက လှမ်းပြောလိုက်သည်။

လင်းယန်သည် လူပေါင်း ၆၀ ကျော်စာ ထမင်းချက်ပေးနေရသော ရှောင်ဝူကို ကြည့်ပြီး သနားမိသွားသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ရွာထဲမှ ဒေါ်ဒေါ်များက လာရောက်ကူညီပေးနေကြခြင်းပင်။

"အဘိုးဝမ်... နောင်ကျရင် စားဖိုမှူးတချို့ ခေါ်ပေးပါဦး၊ ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ အဆင်မပြေဘူး" ဟု လင်းယန်က လောင်ဝမ်ကို အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။

လောင်ဝမ်က ဖတ်လက်စ သတင်းစာကို ချလိုက်ပြီး "မလိုပါဘူး၊ ဒီကျောင်းသားတွေက ထမင်းချက်တာ တော်တော်လက်ရာကောင်းကြတယ်။ ငါ သူတို့အဆောင်နားက ဖြတ်သွားတိုင်း အမြဲတမ်း ဟင်းနံ့မွှေးနေတာပဲ" ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

စူးရို့ရို့ကတော့ မုန်လာဥနီကို မြည်းကြည့်ပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

"ဒါ... ဒါက အရမ်းစားကောင်းတာပဲ!"

လင်းယန်က ပြုံးရင်း "ခုနတင် နှုတ်လာတာလေ၊ အကြာကြီး ထားရင်တော့ အရသာက ဒီလောက် မကောင်းတော့ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဒီမုန်လာဥနီက သယ်ယူပို့ဆောင်ရတာ လွယ်တာပဲနော်။ ကျွန်မမှာ သူငယ်ချင်းမလေး တစ်ယောက်ရှိတယ်၊ သူက နည်းနည်း ထူးခြားတယ်။ ရှင့်ဆီက ထွက်တာတွေကို စားချင်နေတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အခွင့်အရေးမရခဲ့ဘူး။ ဒီမုန်လာဥနီကတော့ သယ်လို့ရတာဆိုတော့ သူ အရမ်းကြိုက်မှာပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို နည်းနည်း ပေးလို့ရမလား?" ဟု စူးရို့ရို့က မေးလာသည်။

"ရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကနေ အပြင်ကို သယ်ဖို့က ခက်တယ်လေ"

"စိတ်ချပါ၊ ကျွန်မအဘိုးဘေးနားမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်" ဟု သူမက ဆိုလိုက်သဖြင့် လင်းယန်မှာ ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။ ထိုတိုက်ခိုက်ရေးသမားကြီးများကို ပါဆယ်ပို့ခိုင်းဦးမည်ပေါ့။

လင်းယန်သည် မုန်လာဥနီ နှစ်ခုကို ယူဆောင်ပြီး အဘိုးစူးရှိရာသို့ သွားလိုက်သည်။ အိမ်ကြီးက အရမ်းကျယ်သဖြင့် လူရှာရသည်မှာ တစ်ခါတရံ ခက်ခဲလှသည်။ မကြာခင်မှာပင် အေးအေးဆေးဆေး နေနေသော အဘိုးစူးနှင့် ချင်အဖေတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ခုနတင် မြေထဲက နှုတ်လာတာ၊ မြည်းကြည့်မလား?"

အဘိုးစူးက သူ့သွားများကို ညွှန်ပြကာ "သွားတွေက အတုတွေချည်းပဲ၊ ဒါမျိုး မရဘူး။ ဖရဲသီးဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့" ဟု ငြင်းလိုက်သည်။

"ဖရဲသီးက ကုန်သွားပြီလေ" ဟု လင်းယန်က ပြန်ပြောလိုက်စဉ် ချင်အဖေကတော့ တစ်ခုကိုယူကာ 'ဂွပ်၊ ဂွပ်' နှင့် မြိန်ယှက်စွာ စားနေတော့သည်။

လင်းယန်က အဓိကကိစ္စကို တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။

"အဘိုးစူး... အဘိုးဆီမှာ အငြိမ်းစားစစ်သားတွေ ရှိလားဟင်? ကျွန်တော် တချို့လောက်ကို အလုပ်ခန့်ချင်လို့။"

အဘိုးစူးက မျက်လုံးတစ်ဖက် မှိတ်ကာ "ဘာလဲ? မင်းက သက်တော်စောင့် လိုလို့လား?" ဟု မေးသည်။

"ဒီလမ်းက ဖောက်လို့ ပြီးသွားပြီလေ။ ကျွန်တော် ရွာအဝင်မှာ ဂိတ်တစ်ခု ဆောက်မလို့။ ဒီနေရာရဲ့ အေးချမ်းမှုကို လူတွေ လာမနှောင့်ယှက်နိုင်အောင် တားဖို့ပါ" ဟု လင်းယန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ လင်းယန်သည် လူမိုက်များ လယ်ထဲအထိ ဇွတ်ဝင်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကြိုတင်ကာကွယ်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘယ်နှစ်ယောက် လိုလဲ?"

"ငါးယောက်၊ ခြောက်ယောက်လောက်ပေါ့"

"ငါ ရှစ်ယောက် ပေးမယ်၊ လစာတော့ မနည်းစေနဲ့နော်" ဟု အဘိုးစူးက ဆိုလာသည်။ လင်းယန်ကလည်း ပိုက်ဆံရှိသူပီပီ လစာအတွက် မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။

လင်းယန်သည် ဂိတ်ကြေးကို တစ်ယောက်လျှင် ယွမ် ၁,၀၀၀ ခန့် ကောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် လူများ လာရောက်ရန် ဝံ့မည်မဟုတ်ပေ။ တောင်ခြေရှိ ဓာတ်ခွဲခန်း ဆောက်လုပ်ရေးမှာလည်း ကျောင်းခွဲတစ်ခုအလား ကြီးမားနေသဖြင့် လင်းယန်မှာ ကျန်းနန်စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်၏ အကြံအစည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

"ရှောင်ဝူ ကျောင်းတက်ရမယ်ဆိုရင်တောင် မူလတန်းပဲ ရှိဦးမှာလေ။ အခုက တက္ကသိုလ်ကျောင်းခွဲကြီး ဆိုတော့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးပဲ" ဟု သူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

လင်းယန် မသိလိုက်သည်မှာ သူ၏မုန်လာဥနီများကို စူးရို့ရို့က ထူးခြားသော နေရာတစ်ခုသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ခြင်းပင်။ ထိုနေရာမှာ ကျန်းချန်တောင်ပိုင်းဆေးရုံဖြစ်ပြီး အထူးပုဂ္ဂိုလ်များသာ ကုသမှုခံယူရာ နေရာဖြစ်သည်။ စူးရို့ရို့၏ သူငယ်ချင်းမလေးသည် ထိုဆေးရုံရှိ အခန်းတစ်ခုအတွင်း ကုတင်ပေါ်၌ ခြေထောက်လေး လှုပ်ကာ ချင်းရှန်းရွာအကြောင်း သတင်းများကို စိတ်ဝင်တစား ရှာဖွေနေလေတော့သည်။

***