ရှင်းပြမယ်ဆို သူတို့ကိုသာရှင်းပြခိုင်းလိုက် ၃

“ရှင်းပြချင်တယ်ရှိရင် သူတို့ကိုပဲ ရှင်းပြလိုက်တော့။”

ရှန်းယီသည် သူ၏ အကြည့်ကိုလွှဲဖယ်လိုက်ပြီး ပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံများဆီသို့ တည်ငြိမ်သောခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။

အမှန်စင်စစ်၊ လူသားနှင့်တူအောင် မည်မျှပင် ကြိုးစားနေပါစေ၊ နတ်ဆိုးသည် နတ်ဆိုးသာ ဖြစ်လေ၏။

"မင်းလို နိမ့်ကျတဲ့ကောင်က ငါ့လိုလူကိုတောင် ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့" ယွဲ့ထျန်းရှဲ့သည် နာကျင်မှုကို အတင်းအကျပ်အောင့်ထားရင်း လူးလဲထရပ်လိုက်လေသည်။

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အဆက်မပြတ် ရန်စမှုကို ခံလိုက်ရသောအခါ၊ သူသည် ကျစ်လန်၏ရှေ့တွင် ဟန်ဆောင်နေခြင်းကို နောက်ဆုံး၌ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သောအကြေးခွံများ လျင်မြန်စွာပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် ရှေ့သို့ အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွား၏။

ရှန်းယီသည် သူ၏ လက်ချောင်းများကို စုစည်းကာ ဓားလက်ချောင်းဟန်ပြုလုပ်ပြီး ယွဲ့ထျန်းရှဲ့၏ နဖူးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်လိုက်လေသည်။

ထိုခဏချင်းမှာပင်၊ မှောင်မိုက်နေသော မသေမျိုးဂူသည် နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားတော့သည်။ မင်္ဂလာတိမ်တိုက်များထွက်ပေါ်ပြီးနောက် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော မသေမျိုးမြို့တော် လေးခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

လုံဟန်၊ ချီမင်၊ ရှန်းဟွမ်၊ ခယ်ဟွမ်။

ဤသည်မှာ ဟုန်ကျယ်ရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံး၏ အမြင့်ဆုံး အကန့်အသတ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

နတ်သမီး ကျစ်လန်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အထက်သို့ မော့ကြည့်နေမိသည်။

ဤအခိုက်အတန့်ရောက်မှသာ သူမ၏ အစောပိုင်း ခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့တော့သည်။

ဤလူငယ်ကျင့်ကြံသူသည် အမှန်တကယ်ပင် စတုတ္ထမြောက်မြို့တော်ကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးထဲမှ အံ့အားသင့်မှုများသည် ပေါ်ပေါက်လာရုံသာရှိသေးသော်လည်း၊ မကြာမီမှာပင် ထပ်တိုးပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့ရသည်။

ကျယ်ပြောလှသော မသေမျိုးမြို့တော်ကြီးများ၏ တံခါးဝများမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

၎င်းမှာ သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော အလင်းမျိုး ဖြစ်ပေသည်။ ဤရွှေရောင်အလင်းတန်းများ၏ ရှေ့တွင်၊မူလက ခန့်ညားလှသော ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများပင် မှေးမှိန်သွားပုံရလေသည်။

ဤဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးသည် အသက်တစ်ရှူစာမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့၏။

ရှန်းယီ၏ အနက်ရောင်ဝတ်စုံသည် ကိုယ်ကျပ် ချပ်ဝတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ခေါင်းပေါ်တွင် နက်မှောင်သော ရွှေရောင်သရဖူတစ်ခု ဆောင်းထားကာ၊ ခါးတွင် ယင်ယန်ကျောက်စိမ်းတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။

သူ၏ ဆံနွယ်များ ဝေ့ဝဲနေရင်းဖြင့် သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော ဖီးနစ်မူလအမြုတေတစ်ခုကို သူ မျိုချလိုက်ရာ၊ သူ၏ အရှိန်အဝါသည် တစ်ဖန် ပြန်လည် မြင့်တက်လာပြန်လေသည်။

ရှန်းယီ၏ အကြည့်သည် အဝေးရှိ ယွဲ့ထျန်းကျီဆီသို့ စူးစိုက်နေသော်လည်း၊ ယွဲ့ထျန်းရှဲ့ တိုက်ခိုက်လာသည့် အချိန်မှာပင် သူ၏ လက်ချောင်းရှည်ကြီးများသည် တိုက်ခိုက်သူ၏ နဖူးပေါ်သို့ အတိအကျ ကျရောက်သွားခဲ့၏။

ပူပြင်းလှသော နှလုံးသားမီးတောက် တို့သည် ဟိန်းဟောက်ကာထွက်ပေါ်လာပြီး ယွဲ့ထျန်းရှဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

အစိမ်းရောင်ဖီးနစ်ငှက်၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်မှာ အလွန်ပင်ပြင်းထန်လှရာ၊ နတ်ဝိညာဉ်မှာ ခုခံကာကွယ်မှုမရှိဘဲနှင့် ယွဲ့မိသားစု၏ မြင့်မြတ်သော မျိုးဆက်ပင် ဖြစ်လင့်ကစား သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လာပြီး၊ မျက်နှာသွင်ပြင်များ ပျက်ယွင်းကာအသံတိတ် အော်ဟစ်နေရလေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဗီဇအရ နောက်သို့ လန်ကျသွားပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် တွန့်လူးနေရလေ၏။

ရှန်းယီသည် သူ့ကို သိပ်ပြီးဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ နောက်ထပ်တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ရာ ထိုနှစ်ယောက်၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားလေ၏။

သူသည် ညာဘက်လက်ဝါးဖြင့် ယွဲ့ထျန်းကျီ၏ မျက်နှာကိုဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏ ကိုက်ခဲနေမှုကို အတင်းအကျပ် ရပ်တန့်စေလိုက်ပြီး၊ လက်တစ်ချက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ရွှမ်ချင်းပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်ကြိုးကို အပိုင်းပိုင်းဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။

"..."

အစပိုင်းကတည်းက ဂရုမစိုက်သလို နေခဲ့သော ရွှမ်ချင်းသည် ရှန်းယီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်လေ၏။

သူသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ထားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် မျက်လုံးများကိုပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ မကြားတကြားအသံလေးဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"သွားကြစို့... သူက လူရူးတစ်ယောက်ပဲ... အခုလောလောဆယ် သူ့ကို ရန်မစသင့်ဘူး။"

ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်စု၏ တန်ဖိုးကို ရွှမ်ချင်း မသိသည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းကသာဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ သူသည် လက်ရှိ ဂိုဏ်းချုပ်များထက်ပင် ပို၍ အေးစက်နေပေလိမ့်မည်။

သို့သော် တန်ဖိုးဆိုသည်မှာ နှိုင်းယှဉ်ချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေ၏။

ဥပမာအားဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင်။

ယခုအခါ တောင်ပိုင်းနဂါးနန်းတော်နှင့် သားတော်ခုနစ်ပါးတို့သည် ပွင့်လင်းစွာရန်စောင်နေကြပြီ ဖြစ်ရာ၊ သားတော်ခုနစ်ပါးအတွက် ရလဒ် နှစ်ခုသာ ရှိပေသည်။

အကယ်၍ သူတို့ ရှုံးနိမ့်သွားပါက ဂိုဏ်းခုနစ်ဂိုဏ်းလုံး ပျက်စီးသွားမည်ဖြစ်ရာ၊ သူတစ်ယောက်တည်း ဆက်လက်အသက်ရှင်နေလိုစိတ် မရှိပေ။

အကယ်၍ သူတို့ အနိုင်ရခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ သားတော်ခုနစ်ပါးသည် ဟုန်ကျယ်အဆင့်သို့ မလွဲမသွေ ပြန်လည်ရောက်ရှိရပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် မသေမျိုးများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အချိန်မရွေး ဆွဲဆောင်နိုင်သော သူ၏ တည်ရှိမှုသည် တန်ဖိုးမရှိရုံသာမက၊ ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင်၊ ရှန်းယီ၏ အစောပိုင်း တုံ့ပြန်မှုကို ရွှမ်ချင်းတစ်ခါတစ်ရံ သတိရနေမိသည်။ တန်ဖိုးမရှိသော မုံခရမ်းရောင်ဟုန်မုန့်ချီ အမျှင်တန်းလေးတွေကြောင့် လူငယ်ဂိုဏ်းချုပ်က စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုခု ချမိသွားမှာကို သူ တကယ်ပင် စိုးရိမ်နေမိသည်။

အရာအားလုံးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကြည့်လျှင်၊ သူ ရွှမ်ချင်းကို တစ်စုံတစ်ရာနှင့် လဲလှယ်လိုက်ခြင်းသည် ဘာမှပြန်မရလျှင်ပင် အမြတ်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"သူက တကယ့်အရူးပဲ၊အရူးတစ်ယောက်နဲ့ ကစားဖို့ မင်းရဲ့ ကြီးကျယ်တဲ့ အနာဂတ်ကို ရင်းနှီးလိုက်ဖို့ မလိုပါဘူး... သွားကြစို့။" ရွှမ်ချင်းသည် ခက်ခဲစွာ တံတွေး မျိုချလိုက်လေ၏။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှန်းယီက ခဏလောက်စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်လေသည်။ သူ၏ ညီညာဖြူစင်သော သွားများကိုဖော်ထုတ်ပြသရင်း၊ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော အရိပ်အယောင်ဖြင့် "ကျွန်တော်လည်း အရူးပဲ။"

"မြို့တော်လေးခု ကျင့်ကြံသူ... မြို့တော် လေးခု ကျင့်ကြံသူ..."

ယွဲ့ထျန်းကျီသည် သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှတစ်ဆင့် မသေမျိုးမြို့တော်လေးခုကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရစွာဖြင့် ရယ်မောလေတော့သည်။

ရယ်သံများ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ထိုအထဲတွင်ပါဝင်နေသော လှောင်ပြောင်မှုများကို မည်သူမဆိုသိသာထင်ရှားစွာ ခံစားနိုင်ပေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းက ရွှမ်ချင်းသည် မြို့တော် လေးခုကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ နိယာမတစ်သောင်းတို့ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်မှုနှင့်အတူ၊ သူသည် ရွှမ်ချင်းထက် အနည်းငယ်မျှသာ နိမ့်ကျခဲ့လေ၏။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊သာမန် မြို့တော် လေးခု ကျင့်ကြံသူများမှာ မည်မျှပင်နာမည်ကျော်ကြားပါစေ၊ ယွဲ့ထျန်းကျီ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အမှန်တကယ် အထင်ကြီးစရာ မရှိလှပေ။