စောင့်ကြည့်နေလိုက်၊ ငါ သူ့ကို ဘယ်လို အပြစ်ပေးမလဲဆိုတာ

"..."

ကောင်းကင်ဓား ဂိုဏ်းချုပ်သည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အနီးနားရှိ သူ၏ မိတ်ဆွေအချို့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

နတ်သမီး ကျစ်လန် အပေါ် ရှန်းယီ၏ ဂရုမစိုက်သော သဘောထားသည် ဟုန်ကျယ်တစ်ခွင်လုံးတွင်ပင် အလွန် ရှားပါးလှပေသည်။

နဂါးမလေး၏ ထူးခြားလှသော အလှအပကြောင့်တော့ မဟုတ်ပေ။ အဆုံးတွင်တော့၊ အမျိုးသမီးများ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ဂရုမစိုက်သော ကျင့်ကြံသူ အတော်များများရှိကြသည်သာ ဖြစ်သည်။

အဓိကအားဖြင့် ခရမ်းရောင်မုတ်ဆိတ် နဂါးဖြူ မျိုးနွယ်စု၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သာမန်နေ့ရက်များတွင် သင့်၏ လေးစားမှုကို မလိုအပ်သော်လည်း သင့်ဘက်က အကြောင်းပြချက်ခိုင်လုံသရွေ့ သင့်၏ တောင်းဆိုမှုများကို လိုက်လျောပေးမည့် ဤကဲ့သို့သော အသက်ရှင်နေသည့် ဗောဓိသတ်ရှိများအုပ်စုကို မည်သူက ငြင်းပယ်မည်နည်း။

အချို့က အရှေ့ပိုင်းနဂါးနန်းတော်ကို ကွယ်ရာတွင် မိုက်မဲသည်ဟု လှောင်ပြောင်ချင် လှောင်ပြောင်ကြမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ရှေ့တွင်မျက်နှာသာပေးရန် မည်သူကမျှ ဝန်လေးနေမည် မဟုတ်ပေ။

ကြင်နာသော စကားအနည်းငယ်ဆိုရုံဖြင့် မည်သည့်အရာမှ ကုန်ကျမည် မဟုတ်ချေ။

တစ်နေ့တွင် ဤ ခရမ်းရောင်မုတ်ဆိတ် နဂါးဖြူများသည် သင့်အသက်ကို ကယ်တင်လာနိုင်မည်လော မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

အထူးသဖြင့် ရှန်းယီ၏ဘေးရှိ ရွှမ်ချင်းကို ကြည့်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သောအခါ၊ ဂိုဏ်းချုပ်များသည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေမှု၏ ခံစားချက်ကို ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာခံစားလိုက်ကြရလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနှင့် ပါရမီတို့တွင်တူညီကြသည်ဟု သူတို့အားလုံး ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခု ကြည့်ရသည်မှာ ကွာခြားချက်များမှာ အတော်လေးသိသာထင်ရှားနေပုံရသည်။

အနည်းဆုံးတော့၊ တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင် သူ့ကိုယ်သူသာယုံကြည်နိုင်သကဲ့သို့ ရှန်းယီ၏ အလွန်သတိထားကာပုန်းကွယ်နေသော သတိထားမှုသည်၊ တစ်ကမ္ဘာလုံးက သူ့ကို တက်ကြွစွာဂရုစိုက်သင့်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသော ယခင် ရွှမ်ချင်းနှင့် အလွန် ကွာခြားလှပေသည်။

ထိုသို့သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးသည် ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းအား မိတ်ဆွေများစွာ ဆုံးရှုံးစေနိုင်သော်လည်း၊ သစ္စာဖောက်ခံရနိုင်ခြေကိုမူများစွာ လျှော့ချပေးနိုင်မည်။

"ကောင်းပါပြီ။"

နတ်သမီး ကျစ်လန်သည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရှုံးနိမ့်စွာမှုခေါင်းငုံ့ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှင် မှန်ပါတယ်။"

အကယ်၍ အခြားသူများက အရှေ့ပိုင်းနဂါးနန်းတော်ကိုမယုံကြည်ခြင်းသာ ဖြစ်ပါက၊ သူမ ငြင်းခုံကောင်း ငြင်းခုံခဲ့မည် ဖြစ်သော်လည်း၊ နန်ယန်ဂိုဏ်းမှာမူ သူတို့ကိုမယုံကြည်ရန် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက် ရှိနေသည်။

သူမ၏ အဘိုးဖြစ်သူသည် အန်တီ ကျစ်လင်အား အရှေ့ပိုင်းနန်းတော် နဂါးမလေးအဆင့်အတန်းမှ ရုပ်သိမ်းခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ ကြီးရင့်သောအသက်အရွယ်ဖြင့် ထိုမြင့်မားသောကောင်းကင်ဘုံမှ မသေမျိုးများနှင့် ဆက်ဆံရေးကို တွယ်ကပ်နေခြင်းအားရှုံ့ချခံခဲ့ရသော်လည်း နန်ယန်ဂိုဏ်း ခံစားခဲ့ရသောဒဏ်ရာများမှာ ပြုပြင်၍မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရလေသည်။

ရှန်းယီသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ရွှမ်ချင်းနှင့် ခေါင်းလောင်းကို ယူဆောင်ကာ မသေမျိုး၏ ဂူမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

အမှန်တကယ်တွင်၊ သူသည် ကျစ်လန်အပေါ် မည်သည့် မကောင်းသော ခံစားချက်မျှ မထားရှိပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်... သူ အနည်းငယ်ပင် ကျေးဇူးတင်မိသေးသည်။

အကယ်၍ သူသာ ယနေ့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ပြန်မရောက်လာခဲ့ပါက၊ နတ်သမီး ကျစ်လန်သည် အကြီးအကဲ ရွှမ်ချင်း၏ အသက်ကို ကာကွယ်ပေးမည့် နောက်ဆုံးခံစစ်မျဉ်း ဖြစ်လာမည်သာ ဖြစ်သည်။

သူမ သူ့ကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင်၊ မည်သည့် အကာအကွယ်မှ မရှိခြင်းထက်တော့ ပိုကောင်းနေသေးသည်သာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ လှောင်ပြောင်မှုအတွက် အကြောင်းရင်းမှာ စောစောကဒေါသထွက်မှုကြောင့်လည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါဝင်လေ၏။

သေချာသည်မှာ၊ ပို၍ အရေးကြီးသော အကြောင်းရင်းမှာ ရပ်တည်ချက်မရှိသော သဘောကောင်းသူများသည်၊ အကယ်၍ သူတို့တွင် သတ္တဝါအားလုံးကို လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိပါက ဖြောင့်မတ်ပြီးဂုဏ်သိက္ခာရှိသော သခင်တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို အတိအကျကိုယ်စားပြုသော်လည်း၊ခွန်အားမရှိပါကမူ... ရလဒ်မှာ ယေဘုယျအားဖြင့် မကောင်းတတ်ချေ။

လူတိုင်းကို ကူညီခြင်းသည် မည်သူ့ကိုမျှ မကူညီခြင်းနှင့် တူညီပြီး၊ စစ်မှန်သော နောက်လိုက်များကို ရရှိရန် ခက်ခဲစေ၏။ ထိုအစား၊ သူတို့သည် ပြဿနာများကိုဖြေရှင်းရာတွင် ကူညီရန် အသုံးချခံရပြီး တစ်ဖက်လူထံမှ မကျေနပ်မှုများကိုလည်း အကြိမ်တိုင်း ရင်ဆိုင်ရလေ့ရှိသည်။

ရှန်ယီသည် ဤရှုပ်ထွေးနေသော ရွှံ့ဗွက်များထဲသို့ အဆွဲသွင်းမခံချင်ပေ။ နန်ယန် ရတနာနယ်မြေကို စောင့်ရှောက်ရခြင်းကပင် သူ့အတွက် လုံလောက်စွာပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤခရမ်းရောင်မုတ်ဆိတ် နဂါးဖြူများအုပ်စုနှင့် ဝေးဝေးနေခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။

ထိုပုံရိပ်နှစ်ခု မသေမျိုး၏ ဂူမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးမှသာ ဂိုဏ်းချုပ်များသည် သူတို့၏ အကြည့်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြပြီး၊ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။

"ကျစ်လန်၊ မင်းရဲ့ အန်တီကို တွေ့ဖို့ အနောက်ပိုင်းဟုန်ကို သွားမယ့်အစား၊ ဘာလို့ တောင်ပိုင်းဟုန်တစ်ဝိုက်မှာ လျှောက်သွားနေရတာလဲ။ ဒီရက်ပိုင်း ဒီမှာ မတည်ငြိမ်ဘူးလေ။"

"ဒီမှာ မတည်ငြိမ်လို့ ကျွန်မ လာခဲ့တာပါ။"

နတ်သမီး ကျစ်လန် သက်ပြင်းချလိုက်သည် - "ဒါပေမဲ့ အခု ကြည့်ရတာ ပိုပြီးတောင် မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာပုံပါပဲ။"

သူမ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ တုနှိုင်းမဲ့ဂိုဏ်းချုပ်သည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမထံလျှောက်သွားကာ သူမ၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်လျက်နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု စဉ်းစားကြတာပေါ့၊ ပြန်သွားပြီး မင်းအဘိုးကို ငါတို့ကိုယ်စား နှုတ်ဆက်ပေးပါ၊ သူ့ကို စိတ်မပူဖို့လည်း ပြောလိုက်ပါ။"

အမှန်တကယ်တွင် တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး နှင့် အရှေ့ပိုင်းနဂါးနန်းတော်တို့ကြားတွင် ကြီးမားသော ရန်ငြိုးရန်စ မရှိခဲ့ပေ။ ပြဿနာများ စတင်ခဲ့စဉ်က၊ အရှေ့ပိုင်း နဂါးဘုရင်သည် ရွှမ်ချင်း အဆင်အခြင်မဲ့လုပ်ရပ်များ လုပ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အထူးတလည်ခေါ်ယူကာ လပေါင်းများစွာ စကားပြောဆိုခဲ့ပြီး၊ အခြေအနေကို သေချာစွာသုံးသပ်ပြကာ သူ၏ တောက်ပသော အနာဂတ်ကို ရှင်းပြပေးခဲ့သည်။

သို့သော် ထို့နောက်တွင် ကျစ်လင်သည် မျက်ရည်အနည်းငယ်ဖြင့် သူ့ကိုလွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ မာနကို ဆွပေးကာ၊ မြှောက်ပင့်စကား အနည်းငယ် ပြောဆိုလိုက်ခြင်းဖြင့်၊ ရွှမ်ချင်းအား အရှေ့ပိုင်း နဂါးဘုရင်၏ အကြံပေးချက်များကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့သည်ဟု မှတ်ယူသွားစေခဲ့သည်။

ရန်သူမှာ မည်သူနည်းဆိုသည်ကို ဂိုဏ်းချုပ်များ ရှင်းလင်းစွာ သိရှိကြလေ၏။

ထို့အပြင်၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်၊ ကျန်ရှိနေသော ဒေါသအနည်းငယ်သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"..."

ဤညင်သာသော ခေါင်းပုတ်မှုသည် နတ်သမီး ကျစ်လန်၏ အတွေးများကို လွန်ခဲ့သော နှစ်သိန်းချီဆီသို့ ချက်ချင်းပြန်လည်ရောက်ရှိသွားစေပြီး၊ ထိုစဉ်က ဤအကြီးအကဲများ သူမအပေါ်မည်မျှ ကောင်းမွန်ခဲ့ကြောင်းကို သတိရသွားစေခဲ့သည်။

သူမသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ၊ အတွေးများဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ လုံးပန်းနေပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်လေ၏။

"ယွဲ့မိသားစုရဲ့ ကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တောင်ပိုင်းဟုန်ကို တစ်ထောင့်တစ်နေရာကနေအကူအညီဖြစ်ဖို့မျှော်လင့်ရင်း ကျွန်မ အဘိုးကို ပြောပြပါ့မယ်။ အကြီးအကဲတို့၊ ကျွန်မ စိတ်နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးနေလို့၊ အခုတော့ ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်၊ သူမသည် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး မသေမျိုး၏ ဂူမှ ထွက်ခွာရန် လှည့်ထွက်သွားလေ၏။

ခရမ်းရောင်မုတ်ဆိတ် နဂါးဖြူတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ၊ အနောက်ပိုင်းဟုန်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်

လင်းယွဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်သည် တုနှိုင်းမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။ "ခင်ဗျားရဲ့ အသက်အရွယ်ကြီးနဲ့၊ ခံစားနေရသလို ဟန်ဆောင်ပြီး ကောင်မလေးတွေကိုလှည့်စားနေတုန်းပဲ။ အဲဒီလို လုပ်ဖို့ ခင်ဗျား ဘယ်လိုစဉ်းစားမိသွားတာလဲ မယုံနိုင်စရာပဲ။"

ဟုန်ကျယ်တစ်ခွင်လုံးတွင်၊ အရှေ့ပိုင်းနဂါးနန်းတော်၏ သဘာဝကို နားလည်မှုနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်၊ တစ်ချိန်က သူတို့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိကျွမ်းခဲ့ဖူးသော တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးထက် ပို၍ ကျွမ်းကျင်သူ မရှိချေ။

"ငါတို့က အခုလို ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတာကိုး။"

တူနှိုင်းမဲ့ဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ဒါက မတတ်သာလို့ လုပ်ရတဲ့ နည်းလမ်းပါ။"

"တော်တော်လေးကို သိက္ခာမဲ့တာပဲ။"

ကောင်းကင်ဓား ဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်နေပြီး ဂူအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်လေ၏။

ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရာတွင် ဤကဲ့သို့သော လှည့်ကွက်ငယ်များကို အသုံးမပြုဘဲ ခွန်အားကို အသုံးပြုခြင်းကိုသာ သူ ပိုနှစ်သက်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ၊ မသိရသေးသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုကြောင့် သူသည် မကြာသေးမီက ကံဆိုးမှုများနှင့် ဆက်တိုက် ကြုံတွေ့နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ တိတ်ဆိတ်စွာ နေလာခဲ့ပြီးနောက်၊ တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးသည် ညတွင်းချင်းပင် ဟုန်ကျယ်တစ်ခွင်လုံးကို စော်ကားလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

ပထမဦးစွာ တောင်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်သည် ရူးသွပ်သွားခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် အနောက်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်က ပါဝင်ပတ်သက်လာခဲ့ကာ၊ ယခုအခါ ယွဲ့မိသားစုမှ သခင်လေးပင် ပြဿနာလာရှာသဖြင့်၊ အစွမ်းထက်သော ရန်သူတစ်ဦးကို ထပ်မံရရှိခဲ့ပြန်သည်။

ဤအင်အားစုများထဲမှ မည်သည့်အင်အားစုကိုမဆို၊ မသေမျိုးအား ကြောက်ရွံ့ခြင်းသာ မရှိပါက၊ သူ၏ ညီအစ်ကိုမိတ်ဆွေ ခြောက်ဦး၏ ပေါင်းစပ်အင်အားပင်လျှင် သူတို့ကို တစ်ချက်လေးကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ရှုံးနိမ့်သွားသည်ဟု ယူဆရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအင်အားစုများ အားလုံး ပေါင်းစည်းလာသောအခါ၊ ထိုမျှများပြားသော အရေအတွက်ကို ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရန်မှာ ခက်ခဲလှပေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် နားလည်ရခက်ပြီး ခေါင်းကိုက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်၊ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရစေသော ရှန်းယီ ရှိနေပေ၏။ တိတ်တဆိတ်ဖြင့်၊ သူသည် မြို့လေးမြို့ကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်... ယခုအချိန်မှာ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအတွက် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ နှစ်မည်မျှ ကြာမည်နည်း။

သို့မဟုတ် သူသည်လည်း ရွှမ်ချင်းကဲ့သို့ ပဉ္စမမြောက်မြို့ကို ဖွင့်လှစ်ရန်ကြိုးပမ်းရင်း နှစ်ပေါင်းများစွာကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်မည်လော။

"ဟုတ်တယ်၊ စောစောကအမိန့်ပေးဖို့ သူ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာလေ။"

"စီနီယာအစ်ကို ချင်း ကို ငါ ပြန်မြင်လိုက်ရသလိုပဲ။"

"ဘာလဲ၊ပြန်လည် နာလန်ထလာပြီးတဲ့ နောက်မှာတောင်မှ၊ နန်ယန်ဂိုဏ်းက ဆရာကြီး လုပ်နေရဦးမှာလား။"

ဤအရာကို လက်ခံရန် အနည်းငယ် ဝန်လေးနေသော ကောင်းကင်ဓား ဂိုဏ်းချုပ်၏ စကားများသည် မသေမျိုး၏ ဂူအတွင်းတွင် မရပ်မနားပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး၊ အခြား ဂိုဏ်းချုပ်များအား ရယ်မောရလွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

…

နန်ယန်ဂိုဏ်း

ရှန်းယီသည် ခေါင်းလောင်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ယွဲ့ထျန်းကျီဖမ်းဆီးသွားသော တာဝန်ခံအများအပြားကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ကာ၊ စကားများများစားစား မပြောတော့ဘဲလမ်းတွင် သူ ကောက်ယူလာခဲ့သော လီချင်းဖုန်းအား လူတိုင်းကို ကုသခြင်းဆေးလုံးများ ဝေငှခိုင်းလိုက်လေသည်။

ဟင်းလင်းပြင်သို့လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက်၊ မြောက်ပိုင်းဟုန်မှ ခရီးမှားလာသော ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်မှ ထိပ်တန်း နတ်ဆိုးကြီးတစ်ပါးသည်ပင် မည်သည့်နေရာမှန်း မသိရောက်လာသော ကပ်ဘေးတစ်ခုဖြစ်၏။

သူတို့ မည်မျှပင် သတိထားစေကာမူ၊ တစ်ကောင်နှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ ကံဆိုးမှုတစ်ခုအဖြစ်သာ မှတ်ယူနိုင်ပေသည်။

နန်ယန် ရတနာနယ်မြေမှ နီကျွင်း ကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံသူများဖြစ်စေ၊ ရှန်းယီ အပြင်ဘက်မှ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော လွတ်လပ်ကျင့်ကြံသူများဖြစ်စေ၊သူတို့အားလုံးသည် ဤအခြေခံသဘောတရားကို နားလည်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ၊ အစာမြင်တိုင်း လည်ပင်းနင်နေရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

လိုအပ်ပါက အတွေ့အကြုံရှာရန် အပြင်ထွက်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

အဆုံးတွင်တော့ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည်မှာ အမြဲတစေကံတရားနှင့် သက်ဆိုင်သော ကိစ္စရပ်တစ်ခုပင်။

ဘိုးဘေးသခင် ခန်းမ အတွင်းတွင်

ရှန်းယီသည် တရားထိုင်ဖျာ၏ အစွန်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားကာ၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်လဲလျောင်းနေသော သစ်သားရုပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။

ရွှမ်ချင်းသည် ဘိုးဘေးသခင်၏ ရုပ်တုကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှန်းယီကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ရှောင်လွဲသွားလေ၏။

အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုကြောင့်၊ တစ်ချိန်က ဟုန်ကျယ်တွင် သူ၏ ရွယ်တူချင်းများကို လွှမ်းမိုးနိုင်ခဲ့သူတစ်ဦးအနေဖြင့်၊ သူသည် ယခုအခါ ရှင်းပြ၍မရအောင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်။

၎င်းမှာ သူ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်ခါစက အလွန်အမင်း ဆော့ကစားတတ်သောကြောင့် လေ့ကျင့်မှုကို ပေါ့ဆခဲ့ပြီး၊ သူ၏ တင်းကျပ်သော ဆရာဖြစ်သူအား အမှတ်မထင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

"ငါ အရာအားလုံးကို သေသေချာချာ မစဉ်းစားမိခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"

ရွှမ်ချင်းသည် သူ၏ စောစောက လုပ်ရပ်များကို ရှင်းပြရန် မှန်ကန်သော စကားလုံးများကို ရှာဖွေရင်း ရုန်းကန်နေရသည်။

"နောက်တစ်ခါကျရင်..."

သူ စကားမဆုံးမီတွင်၊ ရှန်းယီသည် ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦး၏ ဟန်ပန်ဖြင့် ဆူပူကြိမ်းမောင်းရန် သို့မဟုတ် ရွှမ်ချင်း၏ သတ်သေလိုသော အတွေးများကို ရှည်လျားသောစကားများဖြင့် ကယ်တင်ရန် မရည်ရွယ်ဘဲ ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်လေသည်။

ထိုအစား၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ပြဿနာများအကြောင်းကို ပြောပြရန် စီစဉ်ထားလေ၏။

"ဟူး။"

ရှန်းယီသည် သက်ပြင်းတိုးတိုးချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ခုံးထိပ်ကိုပွတ်သပ်လိုက်ရာ၊ သူ၏ အသံတွင် ရှားပါးလှသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"တကယ်တော့ ကျွန်တော်တော်တော်လေး စိတ်ရှုပ်နေတာ။"

ရွှမ်ချင်းသည် ခေတ္တမျှအံ့အားသင့်သွားပြီးနောက်၊ တောင်းပန်ရန် ကြိုးစားလိုက်လေ၏။

ရှန်းယီသည် သူ၏ စကားများကို ဖြတ်တောက်ရန် လက်ကာပြလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ကျွန်တော်ရဲ့ မူလ အစီအစဉ်က၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်တဲ့စွမ်းရည်ရှိလာတဲ့အခါ၊ ဘေးကင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရှာပြီး ချောမောလှပတဲ့ မိန်းမလှလေးတချို့ကို လက်ထပ်ဖို့... သေချာတာပေါ့၊ တစ်ယောက်ဆိုရင်လည်း ရပါတယ်။ ကျွန်တော်ရဲ့ နှစ်သုံးရာသက်တမ်းကို သက်တောင့်သက်သာဖြတ်သန်းဖို့ပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ဆိုတဲ့ စကားလုံးက တကယ်တော့တော်တော်လေး အဓိပ္ပာယ်မဲ့တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် တွေ့ရှိခဲ့ရတယ်။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ သတ်သတ်၊ ကျွန်တော်ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်တဲ့ အရာတွေက အထက်မှာအမြဲတမ်းရှိနေလို့ပဲ။"

ရှန်းယီသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို တွန့်လိုက်ရာ၊သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြမ်းတမ်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု တောက်ပသွားလေသည်။

ဤအရာများသည် သူ့အား တစ်နေ့လုံး မသက်မသာဖြစ်စေပြီး၊ စကားနည်းစေကာ၊ မမျှော်လင့်ထားသောပြောင်းလဲမှုများကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အချိန်တစ်စက္ကန့်ကိုမျှ အလဟဿ မဖြုန်းတီးလိုအောင် ဖြစ်စေခဲ့၏။

ဤအရာကို ကြားသောအခါ၊ ရွှမ်ချင်းသည် တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးအောင် ကြောင်အသွားလေသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်လေး၏ စကားများနောက်ကွယ်ရှိ အဓိပ္ပာယ်များသည် တစ်ချိန်က ပါရမီရှင်ဖြစ်ခဲ့သူ ဤလူကိုပင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ခံစားရစေခဲ့သည်။

မည်သူမဆို ဤကမ္ဘာလောကတွင် မမျှော်လင့်ထားသောအရာများနှင့် မကြုံတွေ့ဘဲ မည်သို့ ရှင်သန်နိုင်မည်နည်း။

မသေမျိုးခုံရုံးသို့ တက်လှမ်းနိုင်လျှင်ပင်၊ သို့မဟုတ် သေမျိုးများထက် ကျော်လွန်သော အဆင့်တစ်ခုရှိ လွတ်လပ်သောကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်လာလျှင်ပင် သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော မိုးပြာရောင်ကောင်းကင်ကြီး သည် စောင့်ကြည့်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်းယီသည် ရွှမ်ချင်း၏ အတွေးများကို နားလည်ပုံရသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြမ်းတမ်းမှုသည် လျင်မြန်စွာပင်ကူကယ်ရာမဲ့ပြီး အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

"ဒါကြောင့် ကျွန်တော် စိတ်အေးလက်အေး မနေနိုင်ဘူး၊ အခြေခံအားဖြင့် ကိုယ့်ဒုက္ခကိုယ်ရှာတာပါပဲ။ ခင်ဗျားနဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်လို့ ခင်ဗျား အမြဲတမ်း တွေးနေစရာ မလိုပါဘူး။"

"တကယ်လို့ ကျွန်တော် နဂါးနန်းတော်ရဲ့ လက်ထဲကနေ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီမသေမျိုးကို သွားတွေ့ဖို့ ကျွန်တော် စီစဉ်ထားတယ်၊ ဖြစ်နိုင်ရင် ခင်ဗျားကိုလည်း ခေါ်သွားမယ်။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်၊ ရှန်းယီသည် ပြန်လည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဘိုးဘေးသခင်ခန်းမမှ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်လေသည်။

ယခုအခါ မသေမျိုးသည် နန်ယန်ဂိုဏ်းအပေါ် ရန်ငြိုးထားရှိကြောင်း ထင်ရှားနေပြီဖြစ်ရာ၊ သူသည် နန်ယန် ရတနာနယ်မြေဖြင့် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းကို ကြိုးပမ်းရန် စီစဉ်နေလေသည်။

ရှန်းယီသည် မသေမျိုးက ဤကိစ္စကို လွှတ်ထားပေးမည်ဟု မျှော်လင့်ဝံ့မည်မဟုတ်သကဲ့သို့၊ တစ်နေ့နေ့တွင် မမျှော်လင့်ထားသော ကပ်ဘေးတစ်ခုခုကျရောက်လာမည်ကို နေ့စဉ် စိုးရိမ်ပူပန်လျက် မသေမျိုး၏ နယ်မြေပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့စွာ နေထိုင်ရခြင်းကိုလည်း သည်းခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

အကယ်၍ ကောင်းကင်ကြီးက မြင့်မားလွန်းနေပါက၊မြေပြင်ပေါ်ရှိ မသေမျိုးများကို အရင်ဖြုတ်ချရန် စဉ်းစားသင့်သည်။ အနာဂတ် ကိစ္စများကို အနာဂတ်အတွက် ထားရစ်ခဲ့လိုက်မည်။

"မင်း... အနောက်ပိုင်းဟုန်ကို သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ တော်တော်လေး ပြောင်းလဲသွားပုံရတယ်။"

အချိန်အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်၊ ရှန်းယီက သူ၏အတွင်းစိတ်ကို ဖွင့်ဟပြောဆိုမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ရွှမ်ချင်းသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စကားဆိုလာလေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်းယီသည် ဘိုးဘေးခန်းမတံခါးဝတွင် စောင့်နေသော အန်းယီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

စိတ်ခံစားမှု ကာကွယ်ရေးယိုယွင်းပျက်စီးခြင်းဆိုသည်မှာ၊ တစ်ကြိမ် စတင်သွားပြီဆိုလျှင်၊ ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲသောအရာ ဖြစ်သည်။

"ဒါက မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ... ငါ့ရဲ့ ကိစ္စတွေပြီးသွားတဲ့နောက်မှာ၊ မသေမျိုးက ဟုန်ကျယ်ကို ပိုပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ပိတ်ဆို့ထားလိုက်တယ်။ ဒီရေနယ်မြေမှာ၊ ကျင့်ကြံသူတွေက သူ့ရဲ့ အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။"

ရွှမ်ချင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် စကားဆိုလာပြီး၊ ဟုန်ကျယ်၏ ကြီးမြတ်သော မသေမျိုးအကြောင်းကို ထည့်သွင်းပြောဆိုလိုက်လေ၏။

ထို့ကြောင့်လည်း သူက လက်စားချေဖို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ဝံ့တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မကြိုးစားကြည့်ဘဲ ခင်ဗျား ဘယ်လို လုပ်သိနိုင်မှာလဲ"

ရှန်းယီသည် တံခါးဝကို ဖြတ်ကျော်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ခင်ဗျား ဘာမှဆုံးရှုံးသွားမှာမှ မဟုတ်တာ။ စောင့်ကြည့်နေလိုက်။"

စောင့်ကြည့်နေရမယ်။

တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ဘာကိုစောင့်ကြည့်စေချင်မှန်း ရွှမ်ချင်း သိပ်နားမလည်ခဲ့ပေ။

သို့သော် မကြာမီမှာပင်၊ ရှန်းယီသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ရင်းနှီးသော ဦးတည်ရာတစ်ခုဆီသို့ ထိုးဆင်းသွားသည်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် ရွှမ်ချင်းအတွက် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပုံရ၏။

ရှန်းယီပထမဆုံးအကြိမ် တာအိုမဏ္ဍိုင်တစ်ခုကို စုစည်းခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍၊ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ခရမ်းရောင်ဟုန်မုန့်ချီဖြစ်ပေါ်လာမှုများအထိ၊ ယခုအခါ ဤလူသည် မြို့လေးမြို့ကိုဖွင့်လှစ်ခဲ့ပြီး ကျောက်စိမ်းဖြူယွီမြို့တော်၏ ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိ ကြီးမြတ်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်၏။

"မဟုတ်ဘူး၊ ဖြစ်နိုင်မလား"

ရွှမ်ချင်းသည် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမဲါသွားကာ သူ၏ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားကာ၊ သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်နေလေသည်။

နောက်တစ်ဆင့်မှာ ပဉ္စမမြောက်မြို့တော် ဖြစ်လာတော့မည်။

၎င်းမှာ ဟုန်ကျယ်ရှိ မည်သူမျှ တစ်ခါမှမထိတွေ့ဖူးသော နယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။