အခန်း (၄၇-၄၈)

အခန်း (၄၇) - ပြီးပြည့်စုံတယ်

"ဟူး..."

ရုတ်တရက် ချန်လော့၏ ပုံရိပ်သည် မီးတောက်များထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ချန်လော့ထံသို့ ရောက်ရ်ှိသွားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချန်လော့၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် အရေပြားနှင့် အသားများ အားလုံးနီးပါး ပျောက်ကွယ်နေပြီး ဖြူလွှလွှ လက်ချောင်းအရိုးများကိုပင် မြင်တွေ့နေရသည်။

ထို့အပြင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မီးလောင်ဒဏ်ရာများ ရှိနေပြီး ၊ သူ၏ မျက်နှာအများစုမှာ မီးတောက်များကြောင့် လောင်ကျွမ်းသွားကာ အသားနှင့် သွေးများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် အထက်ပိုင်း၏ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်မှာ လောင်ကျွမ်းသွားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ထိုသို့ ဖြစ်နေသည့်တိုင် ချန်လော့သည် သူ၏ ဓားရှည် ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သားရဲဘုရင် ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားဆဲ ဖြစ်သည်။

"တိမ်လိပ်ဓားသိုင်း..."

ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ချန်လော့သည် သူ၏ ဓားရှည် ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

သားရဲဘုရင် မှာ အံ့အားသင့်မှုမှ ပြန်လည် သတိမဝင်လာနိုင်မီ ၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချန်လော့၏ ဓားရှည် သည် ၎င်း၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်တောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ဝှစ်..."

၎င်း၏ လည်ပင်းမှ သွေးများ ရုတ်တရက် ပန်းထွက်လာသည်။

ချန်လော့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာပြီး သူ၏ ခြေထောက်များက မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် ၊ သူ၏ ဘွတ်ဖိနပ်များမှာ မီးတောက်များထဲတွင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"ပြီးပြည့်စုံတယ်..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချန်လော့သည် ခက်ခဲသော လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် တစ်ခုကို ယခုလေးတင် ပြီးစီးသွားပြီး ပြီးပြည့်စုံစွာ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့သော ကျွမ်းဘားသမား တစ်ဦးနှင့် တူနေကာ ၊ သူ၏ လက်များကို ဆန့်တန်းထားရင်း လူအုပ်ကြီး၏ အကြည့်များကို ခံစားနေသည်။

ချန်လော့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လုံးဝနီးပါး လောင်ကျွမ်းထားသည်ဟူသော အချက်ကို လျစ်လျူရှုထားမည် ဆိုပါက ၊ ဤမြင်ကွင်းသည် အတော်လေး မိမိုက်ပေသည်။

ချန်လော့သည် လူအုပ်ကြီးထံမှ ဩဘာပေးသံများနှင့် အော်ဟစ်သံများကို မရရှိမီမှာပင် ၊ သူ၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ သားရဲဘုရင် က နောက်တစ်ကြိမ် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ဝေါင်း..."

ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ သားရဲဘုရင် သည် လည်ပင်းမှ ပန်းထွက်နေသော သွေးများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သွေးနီရောင် ပါးစပ်ကြီးကို ဟကာ ချန်လော့ဆီသို့ပြေးဝင်သွားသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ၊ သူ၏ ပါးစပ်ထဲမှ မီးတောက်များ နောက်တစ်ကြိမ် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ချန်လော့ဆီသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ချန်လော့သည် ဤအတွက် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ရာ သူ၏ ရွေ့လျားမှုသိုင်းကွက်ကို အသုံးပြု၍ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် ကျောက်မန်၏ အနားသို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။

"ရှင် အခုလေးတင် ပြီးပြည့်စုံတယ်လို့ ပြောလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ သားရဲဘုရင် က မသေသေးတာလဲ..."

ကျောက်မန်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ချန်လော့သည် ရှက်ရှက်ဖြင့် ချောင်းနှစ်ချက် ဟန့်လိုက်သည်။

"ငါ ဆိုလိုတာက... မီးလုံးကို လက်သီးနဲ့ ထိုးလိုက်တဲ့ အချိန်ကနေစပြီး မီးတောက်တွေထဲကနေ ထွက်လာပြီး နောက်ဆုံးမှာ လည်ပင်းကို ဖြတ်ပြီး ဆင်းသက်လိုက်တာအထိ တစ်ခုလုံးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက ချောမွေ့ပြီး အဆင်ပြေနေလို့ ပြီးပြည့်စုံတယ်လို့ ခေါ်တာလေ.."

"သားရဲဘုရင် ကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်နိုင်လို့ ပြီးပြည့်စုံတယ်လို့ ခေါ်တာ မဟုတ်ဘူး..."

" ပြီးတော့ ငါသာ ရွှေမြုတေအဆင့် တစ်ဝက် လောက်ရှိတဲ့ သားရဲဘုရင် ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ခေါင်းဖြတ်နိုင်ရင် စမ်းသပ်လေ့ကျင့်ရေးကွင်း ထဲမှာ အရူးတစ်ယောက်လို လျှောက်သွားလို့ ရနေပြီပေါ့..."

ချန်လော့၏ တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာကို မြင်ပြီး ကျောက်မန်မှာ ဆွံ့အနေမိသည်။

"ကျွန်မ အခု ဝင်ရတော့မလား..."

ချန်လော့သည် သားရဲဘုရင် ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မလိုသေးဘူး... ငါ သူနဲ့ နောက်ထပ် အကွက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်ဖလှယ်ကြည့်ဦးမယ်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျောက်မန်သည် ချန်လော့ကို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာသည် မသန်မစွမ်း ဖြစ်နေသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုသည် အတော်လေး ပြင်းထန်သည်ဟုသာ သူမ ပြောနိုင်တော့သည်။

သို့သော် ချန်လော့သည် ကျောက်မန်၏ အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုကာ သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲမှ သံချပ်ကာအပျော့စား တစ်ထည်ကို ထုတ်ယူ၍ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

ဤသည်က လောချင်းယွီမှ သူ့ကို အသက်ကယ်ရန် ပေးထားသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် လက်နက် အတု ဖြစ်သည်။

ချန်လော့သည် သံချပ်ကာအပျော့စား ကို ဝတ်ဆင်နေစဉ် မီးလောင်ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သူ၏ အရေပြားကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါသာ လက်သီးမထိုးခင် အကာအကွယ် ဝင်္ကပါ ကို မတည်ဆောက်ထားခဲ့ရင် အခြေအနေက ဒီထက် အများကြီး ပိုဆိုးသွားလောက်တယ်..."

ချန်လော့ သည် မီးလုံးကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် မခွဲပစ်မီက ၊ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဖန်တီးထားသော ဝင်္ကပါ မှာ အကာအကွယ် ဝင်္ကပါ ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် အကာအကွယ် ဝင်္ကပါ ငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၊ ထို ဝင်္ကပါ တည်ရှိနေခြင်းကြောင့်သာလျှင် မီးလုံး၏ စွမ်းအား အများစု မှာ လမ်းကြောင်းလွဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက ချန်လော့သည် ယခုအချိန်တွင် ခြောက်သွေ့နေသော အလောင်း တစ်လောင်းကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးလောင်ဒဏ်ရာများက ပြင်းထန်ပုံရသော်လည်း သို့သော် အရေးကြီးသော အင်္ဂါများကို မထိခိုက်စေခဲ့ပေ။

သူ၏ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ကြေးအရေပြား ကျင့်စဉ် အဋ္ဌမအဆင့် ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားအရ ၊ သူသည် ဒဏ်ရာများမှ ပြန်လည် နာလန်ထူရန်အတွက် ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မရှိချေ။

"ငါ သွားပြီး သူနဲ့ နောက်ထပ် အချီသုံးရာလောက် ထပ်တိုက်လိုက်ဦးမယ်..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ချန်လော့သည် သူ၏ ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သားရဲဘုရင် ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

ဤ ရွှေမြုတေအဆင့် တစ်ဝက် ရှိသော သားရဲဘုရင် သည် အစွမ်းထက်သော်လည်း ချန်လော့သည် ၎င်းကို အနိုင်တိုက်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ချန်လော့၏ အမြင်တွင် သားရဲဘုရင် ကို သူ သတ်နိုင်မည်ဟု ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ယုံကြည်မှု ရှိသည်။

လောချင်းယွီသည် ချန်လော့ကို သံချပ်ကာအပျော့စား ပေးပြီးနောက်တွင်ပင်၊ ချန်လော့သည် ဝင်္ကပါတောင်ထွတ် နှင့် လက်နက်တောင်ထွတ် သို့ သွားရောက်၍ ပစ္စည်းများစွာ ဝယ်ယူခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသာ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ပြီး သားရဲဘုရင် ကို သတ်မည် ဆိုပါက ၊ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ချန်လော့သည် ထိုအတိုင်း မလုပ်ချင်ခဲ့ပေ။ သူသည် နှမြောနေ၍ မဟုတ်ဘဲ မတန်ဘူးဟု ယူဆထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ သွားရမည့် နေရာအနက် နှစ်နေရာ ကျန်သေးပြီး ၊ ထိုနေရာ နှစ်ခုတွင် သူသည် မည်သည့်အရာနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ကို မည်သူကများ ကြိုသိန်ုငမည်နည်း။

ငါက ကျောက်မန် နဲ့ အတူ နေရာ နှစ်နေရာကို လိုက်သွားရဦးမှာလေ... အကယ်၍ ရွှေမြုတေအဆင့် က သားရဲ နဲ့ ထပ်ကြုံတွေ့ရရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…

ကျန်းချွမ် နှင့် အခြားသူများ၏ အကူအညီဖြင့် ရွှေမြုတေအဆင့် တစ်ဝက် ရှိသော သားရဲဘုရင် ကို သတ်နိုင်မည် ဆိုပါက၊ ၎င်းသည် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ ချန်လော့သည် ကျောက်မန်ကို မှော်လက်နက် အသုံးမပြုစေချင်သည့် အကြောင်းရင်းများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤရွှေမြုတေအဆင့် တစ်ဝက် သားရဲဘုရင် ၏ စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်သည့် အပြင် နောက်ပိုင်းတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန် နည်းလမ်းအချို့ကိုလည်း ချန်ထားချင်သေးသည်။

နောက်ထပ် အန္တရာယ် တစ်စုံတစ်ရာနဲ့ ထပ်မကြုံတွေ့ရဘူးလို့ ဘယ်သူက အာမခံနိုင်မှာလဲ…

ချန်လော့သည် နောက်တစ်ကြိမ် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် သားရဲဘုရင်သည် ချန်လော့ကို ခိုးဝင်တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ပေ။

ချန်လော့ထက် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် များစွာ ပိုမြင့်သော ကျန်းချွမ် နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ သားရဲဘုရင် သည် ချန်လော့ကို ပို၍ သတိထားနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ချန်လော့၏ ချီစွမ်းအင်များ နီးကပ်လာသည်ကို ခံစားရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ၊ သားရဲဘုရင်သည် ချန်လော့ကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

ချန်လော့သည် သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသော သားရဲဘုရင်ကို ကြည့်ရင်း၊ သူ၏ မျက်လုံးထဲ၌ ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်အချို့ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ငါတို့ စောင့်ကြည့်ခံနေရပြီ..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ချန်လော့သည် လှည့်၍ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

သူ့ကိုယ်သူ အသက်ရှည်လိုပါက ၊ ရွှေမြုတေအဆင့် တစ်ဝက် ရှိသော သားရဲဘုရင် နှင့် ထိပ်တိုက် ရင်မဆိုင်ခြင်းက ပိုကောင်းမည် ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သားရဲဘုရင် သည် ကျောပေးထားသည်ကိုမြင်ပြီး ၊ ကျန်းချွမ် သည် သူ၏ ရွေ့လျားမှုသိုင်းကွက်ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုကာ ပြေးဝင်လာသည်။

သူသည် သားရဲဘုရင်၏ နောက်သို့ ပြေးလိုက်သွားပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ သံတုတ်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

"တိမ်ရိုက်တုတ်သိုင်း..."

သံတုတ်သည် သားရဲဘုရင်၏ ဘယ်ဘက် နောက်ခြေထောက်ပေါ်သို့ ကြီးမားသော ခွန်အားဖြင့် ကျရောက်သွားးသည်။

"ဂျွတ်..."

"ဝေါင်း..."

ပြတ်သားသော အသံတစ်သံသည် ဂူတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် ၊ ထို့နောက်တွင် သားရဲဘုရင်၏ ရင်ကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကျန်းချွမ်၏ ထိုရိုက်ချက်တွင် သူ၏ စွမ်းအား အားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူ၏ သံတုတ်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်စဉ်က ၊ ဖြစ်ပေါ်လာသော သူ၏ နဖူးပေါ်မှ ဖောင်းကြွလာသော သွေးကြောများက အကောင်းဆုံး သက်သေပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ကျန်းချွမ်အနေဖြင့် ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရလိုက်မီ သားရဲဘုရင် သည် သူ့ အမြီးကို ရုတ်တရက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

သားရဲဘုရင်၏ အမြီးအဆုံးရှိ အသားဖုသည် မိုးပျံသံမဏိဘောလုံး တစ်ခုကဲ့သို့ ကျန်းချွမ် ၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းချွမ်သည် သူ့ ရှေ့ကမြင်ကွင်းများမှာ အစစ်အမှန်မဟုတ်သလို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်စိထဲမှာလည်း အရာအားလုံးက လည်ပတ်နေသည် ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် အောက်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း ကျဆင်းသွားပြီးနောက်မှသာလျှင် ပတ်ဝန်းကျင်သည် မူလအတိုင်း ပြန်ငြိမ်သွားပါတော့သည်။

"အစ်ကိုကြီး ကျန်း..."

အနီးအနားရှိ ခန္ဓာတောင်ထွတ် မှ အတွင်းဂိုဏ်းသား များသည် ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လန့်သွားကြပြီး သွားကူညီချင်ကြသည်။

သို့သော်လည်း ဤအချိန်တွင် သူတို့သည် ဤမီးတောက်မြိုသားရဲ များနှင့်ပင် လုံလောက်သော စိန်ခေါ်မှုများကို ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်ရာ ၊ အခြားသူကို သွားကူညီနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျောက်မန်သည် စိုးရိမ်သွားပြီး သူမ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲမှ ဓားမြှောင် တစ်လက်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤ ဓားမြှောင် သည် သူမ မထွက်ခွာမီက ဆရာဖြစ်သူ ပေးခဲ့သော အသက်ကယ် မှော်လက်နက် များစွာထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းခြင်းဖြင့် အသက်သွင်းနိုင်ပြီး ၊ ၎င်း၏စွမ်းအားသည် ရွှေမြုတေအဆင့် အောက်ရှိ မည်သည့် သားရဲ ကိုမဆို သတ်ဖြတ်ရန် လုံလောက်သည်။

ကျောက်မန်သည် ဓားမြှောင် ကို အသက်သွင်းတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ချန်လော့သည် သားရဲဘုရင် ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သားရဲဘုရင် သည် ကျန်းချွမ် ဆီသို့ ထော့နင်းထော့နင်း သွားနေသည်။ အမျက်ဒေါသက ၎င်း၏ ဆင်ခြင်တုံတရားကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ၊ ၎င်း၏ ခြေထောက်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ချိုးပစ်ခဲ့သော ထိုလူသားကိုသာ သတ်ပစ်ချင်နေသည်။

"တိမ်လိပ်ဓားသိုင်း..."

ထိုစဉ် ၊ သားရဲဘုရင်သည် ချန်လော့၏ တည်ရှိမှုကို နောက်တစ်ကြိမ် အာရုံခံမိသွားပြီး ကြောက်ရွံ့မှုက ၎င်းကို အမျက်ဒေါသထဲမှ ပြန်လည် ဆွဲထုတ်ခဲ့သည်။

သားရဲဘုရင်သည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ၊ အဖြူရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ချန်လော့၏ ဓားရှည် သည် ၎င်း၏ လည်ပင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၄၈) - ရွှေမြုတေ ကိုယ်ပိုင်ဖောက်ခွဲခြင်း

"ဝှစ်..."

ဓားကျရောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ သားရဲဘုရင်၏ လည်ပင်းတစ်ဝိုက်ရှိ အသားစိုင်များမှာ ချန်လော့၏ လက်ချက်ဖြင့် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။သူ၏ ဦးနှောက်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်အကြား ဆက်သွယ်မှုအဖြစ် ဖြူလျလျ အရိုး တစ်ချောင်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"ချီးပဲ... ဒီလောက် ဖြစ်နေတာတောင် သူ မသေသေးဘူးလား..."

"မင်းရဲ့ ဦးနှောက်က အောက်ဆီဂျင် ထောက်ပံ့မှု မလိုအပ်ဘူးလား... သွေး မလိုအပ်ဘူးလား..."

"ဒါက ဇီဝဗေဒအရ ယုတ္တိမရှိဘူးလေ”

ချန်လော့သည် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ယုတ္တိရှိရှိ တွေးကြည့်ရမည်ဆိုပါက၊ တိရစ္ဆာန် အများစုအတွက် သူတို့၏ အဓိက သွေးကြောကြီး ပြတ်တောက်သွားသည်နှင့် သေဆုံးရန် မဝေးတော့ပေ။

သို့သော်လည်း၊ ဤနေရာသည် နယူတန် ပင် သေရာမှ ပြန်လည် ရှင်သန်လာနိုင်သော ကျင့်ကြံခြင်းလောကကြီးပင် မဟုတ်လော။

"ဒါပေမဲ့ ဒီအရိုး တစ်ချောင်းပဲ သူ့ကို ထောက်ပံ့ဖို့ ကျန်တော့တာလေ... အကယ်၍ အရိုးသာ ကျိုးသွားရင် သူ သေချာပေါက် အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ချန်လော့သည် စကားပြောရင်း သားရဲဘုရင် ၏ လည်ပင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ ၊ ဖြူဖွေးနေသော အရိုးချောင်းကြီးကို ထင်ထင်ရှားရှားမြင်နေရသည်။

"မင်း မတ်တတ်ရပ်နိုင်သေးလား..."

ချန်လော့က ဘေးနားရှိ ကျန်းချွမ် ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းချွမ် သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် လဲကျနေသည်။

သူသည် အသက်ရှင်နေသေးလောက်သော်လည်း ၊ မကြာမီ အချိန်အတွင်း မတ်တတ်ရပ်နိုင်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

"တစ်ချက်တည်းနဲ့ လဲကျသွားတယ်... ဒီလို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေမျိုးနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ခန္ဓာတောင်ထွတ် ရဲ့ အတွင်းဂိုဏ်းသား လို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်ပေါ့..."

ချန်လော့သည် မကျေမနပ်ဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။

ကျန်းချွမ် သည် သားရဲဘုရင် ၏ ခြေထောက်ရိုးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ချိုးပစ်လိုက်သည်ကို သူ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ၊ တစ်ဖက်လူသည် မည်မျှ သန်မာကြောင်းကို သူ သိထားသည်။

အကယ်၍ ကျန်းချွမ် သာ ဤနေရာတွင် ရှိနေခဲ့လျှင်ဖြင့် ၊ သူသည် သားရဲဘုရင် ၏ ကျောရိုးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ရိုက်ချိုးပစ်နိုင်လောက်သည်။

ကျန်းချွမ်၏ လက်ရှိ အခြေအနေအရ ၊ ဤတစ်ခေါက်တွင် သူ ကိုယ်တိုင်သာ အားကိုးရတော့မည့်ပုံ ပေါ်သည်။

သူသည် သိုလှောင်အိတ် ကို ဆွဲထုတ်ကာ ဆေးလုံး အချို့ကို ထုတ်ယူ၍ ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်သွင်းလိုက်သည်။

ယခင် တိုက်ပွဲတွင် သူသည် သူ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အကုန်အစင်နီးပါး သုံးစွဲပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်လော့သည် ဆေးလုံး ကို မျိုချလိုက်သည်နှင့် ၊ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးလာပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း မူလ စွမ်းအား၏ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကို ပြန်လည် ရရှိသွားသည်။

"ကံကောင်းလို့ ငါ ကြိုတင်ပြီး ဆေးတောင်ထွတ် ကနေ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အရည်အသွေးရှိတဲ့ ဒုတိယအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံး အချို့ကို ဝယ်လာခဲ့လို့သာပေါ့..."

"ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အရည်အသွေး" ဟူသော ဝေါဟာရသည် အကောင်းဆုံး အရည်အသွေးနှင့် အာနိသင်ရှိသော ဆေးလုံး ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆေးလုံး များ၏ အရည်အသွေးကို ယေဘုယျအားဖြင့် အဆင့်လေးဆင့် ခွဲခြားထားသည်။ ချို့ယွင်းချက်ရှိသော အဆင့်၊ သာမန်အဆင့်၊ ကောင်းမွန်သော အဆင့် နှင့် ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့် တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ချန်လော့၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း သည် ယခုအခါ အမြဲတမ်းလိုလို ပြီးပြည့်စုံသော အရည်အသွေးတွင် ရှိသော်လည်း၊ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် ပထမအဆင့် ဆေးဆရာ သာ ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအဆင့် ဆေးလုံး များကို မဖော်စပ်နိုင်သေးပေ။

သို့မဟုတ်ပါက ဤဆေးလုံးများကို ဝယ်ယူစရာ မလိုဘဲ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဖော်စပ်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့... ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အရည်အသွေးရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးလုံး ဖြစ်နေရင်တောင်မှ သူ့ရဲ့ အာနိသင်တွေက နောက်ဆုံးမှာတော့ အကန့်အသတ် ရှိတာပဲ..."

ပြီးပြည့်စုံအောင် ဖော်စပ်ထားသော ဝိညာဉ်ဆေးလုံး သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အလွန် လျင်မြန်သော နှုန်းဖြင့် ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးစေနိုင်သော်လည်း ၊ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ပြည့်ဖြိုးသွားသည်နှင့် နောက်ဆက်တွဲ ပြန်လည် နာလန်ထူနိုင်သည့် အရှိန်သည် နှေးကွေးသွားမည် ဖြစ်ရာ သာမန် ဆေးလုံး တစ်လုံးထက်ပင် ပိုမို နှေးကွေးသွားမည် ဖြစ်သည်။

ဤအကျိုးသက်ရောက်မှု ဖြစ်ပေါ်ရခြင်းမှာ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို မည်သို့ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးသနည်းဟူသည့် အချက်နှင့် တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်နေသည်။

ဝိညာဉ်ဆေးလုံး သည် အစပိုင်းတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွန် တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အမြောက်အမြား စုပ်ယူရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေနိုင်သည်။ အခြေခံအားဖြင့် ၎င်းသည် ခန္ဓာကိုယ်၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ညှစ်ထုတ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ အမြတ်ထုတ်ခြင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အတော်လေး ထိခိုက်စေနိုင်ပြီး အမှားအယွင်း အနည်းငယ် ရှိသွားခဲ့ပါက ၊ အခြေခံအုတ်မြစ် ကို ပျက်စီးစေနိုင်ကာ အနာဂတ် ကျင့်ကြံခြင်းကို သိသိသာသာ ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် အခြေခံအုတ်မြစ် ကို မပျက်စီးစေရန် နှောင်းပိုင်းအဆင့်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြန်လည် နာလန်ထူသည့် အရှိန်ကို လျှော့ချသွားမည် ဖြစ်သောကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် နာလန်ထူရန် အချိန်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

"ဒီကောင့်ကို အဆုံးသတ်ဖို့ က ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ဝိညာဉ်စွမ်းအား ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ် ထင်တယ်..."

ချန်လော့သည် ထိုသို့ပြောရင်း သူ့ရှေ့က သားရဲဘုရင်‌ကို လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သားရဲဘုရင် သည် ထော့နင်းထော့နင်းဖြင့် ချန်လော့ဆီသို့ ပြေးလာပြီး ၊ သူ၏ သွေးနီရောင် ပါးစပ်ကြီးကို ဖွင့်ဟကာ မီးတောက်များကို နောက်တစ်ကြိမ် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ချန်လော့သည် ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

"ရွေ့လျားမှုသိုင်းကွက်တွေ သုံးတာတောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကုန်တာပဲ... ငါ သူနဲ့ အချိန်ဖြုန်းနေလို့ မရတော့ဘူး ထင်တယ်..."

"ဒီခွေးကောင်ကို အမြန်ဆုံး ရှင်းပစ်မှ ဖြစ်မယ်..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ချန်လော့သည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်၊ ချန်လော့၏ လက်ဖဝါးရှေ့တွင် ဝင်္ကပါ ငယ်ငါးခု စတင် ပုံပေါ်လာသည်။

"စွမ်းအားမြှင့် ဝင်္ကပါ"၊ "အကာအကွယ် ဝင်္ကပါ"၊ "ပေါက်ကွဲခြင်း ဝင်္ကပါ"၊ "သွေးသတ်ကွင်း ဝင်္ကပါ" နှင့် "လျင်မြန်သောရွေ့လျားမှု ဝင်္ကပါ" တို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဝင်္ကပါ ငါးခု ဖွဲ့စည်းပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ချန်လော့၏ နဖူးပေါ်သို့ တွယ်ကပ်သွားကြသည်။

ယခု သူ လုပ်ရမည့်အရာမှာ ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းကို နောက်ဆုံး၊ သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုအဖြစ် အသုံးပြုရန်သာ ဖြစ်သည်။

ဝင်္ကပါ ငါးခု ဖွဲ့စည်းပြီးနောက် ချန်လော့သည် အချိန်မဖြုန်းတော့ချေ။ သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ပြောင်းလဲကာ သားရဲဘုရင် ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သားရဲဘုရင် သည် ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး ၊ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်လျက် ရှိသည်။

သားရဲဘုရင်သည် ချန်လော့၏ လှည့်စားခြင်းကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ခံခဲ့ရပြီး ဖြစ်ရာ ၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချန်လော့ကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေး မပေးနိုင်တော့ချေ။

ထို့နောက် သားရဲဘုရင်သည် သူ၏ သွေးနီရောင် ပါးစပ်ကြီးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ၊ မီးတောက်များက ချန်လော့ဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် လိမ့်ဝင်လာလေသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချန်လော့သည် လုံးဝ နောက်မဆုတ်ဘဲ မီးတောက်များထဲသို့ တည့်တည့် ပြေးဝင်သွားသည်။

သို့သော် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ပေါ်တွင် ဝင်္ကပါ အသစ်များသည် အဆက်မပြတ် ဖွဲ့စည်းနေသည်။

မျက်စိတမှိတ်အတွင်းမှာပင် ၊ မီးတောက်များက ချန်လော့ကို လုံးဝ လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

မလှမ်းမကမ်းရှိ ကျောက်မန်သည် ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လန့်ဖျပ်သွားသည်။ ချန်လော့သည် တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်မထားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

"ဒီကောင် လုံးဝ ရူးသွားပြီပဲ..."

သူမသည် လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင် ထဲသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စတင် ထည့်သွင်းကာ အသက်သွင်းလိုက်ပြီး သားရဲဘုရင် ကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုစဉ် ပုံရိပ်တစ်ခုက မီးတောက်များထဲမှ ခုန်ထွက်လာပြီး လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုလူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ ချန်လော့ ပင် ဖြစ်သည်။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ချန်လော့သည် မီးတောက်များထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသော်လည်း၊ မီးတောက်များက သူ့ကို မည်သည့် အန္တရာယ်မှ မပေးနိုင်ခဲ့ပုံရသည်။

ဤသည်မှာ မီးတောက်များထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးကတည်းက "အကာအကွယ် ဝင်္ကပါ" ကို အဆက်မပြတ် တည်ဆောက်နေခဲ့သော ချန်လော့၏ ကျေးဇူးကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

အကာအကွယ် ဝင်္ကပါ သည် အကန့်အသတ်ရှိသော စွမ်းအားရှိသည့် ပထမအဆင့် ဝင်္ကပါ သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချန်လော့ ကိုယ်တိုင်က ပထမအဆင့် အထွတ်အထိပ် ဝင်္ကပါဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် ဝင်္ကပါ တစ်ခုကို ချက်ချင်းနီးပါး ဖန်တီးနိုင်သည်။

အကယ်၍ တစ်ခု ပျက်စီးသွားပါက၊ အခြားတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးနိုင်ရာ အရာအားလုံးကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားကြည့်လျှင်ဖြင့် ၊ ဤသည်မှာ အခြေခံအားဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန်မဖြစ်နိုင်သော ကာကွယ်မှု တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချန်လော့သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည် ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အနည်းငယ်မျှ တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ အမြောက်ဆံ တစ်ခုကဲ့သို့ သားရဲဘုရင်၏ လည်ပင်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

သားရဲဘုရင် သည် ချန်လော့၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်သွားပြီး ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ၊ ၎င်းသည် ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ် ဖွင့်ဟလိုက်ရာ အနီရင့်ရောင် ပုလဲ တစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်လော့ဆီသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

"ရွှေမြုတေ... သူက ရွှေမြုတေ ကို ကိုယ်တိုင်ဖောက်ခွဲတော့မှာပဲ..."

ကျောက်မန်သည် သားရဲဘုရင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်းနီးပါး သတိပြုမိသွားသည်။

သားရဲဘုရင် ရွှေမြုတေ ကို ကိုယ်တိုင်ဖောက်ခွဲပြီး ချန်လော့ကို သတ်ချင်နေတာပဲ…

ရွှေမြုတေအဆင့် တစ်ဝက် ဆိုသည်မှာ စစ်မှန်သော ရွှေမြုတေအဆင့် မဟုတ်ဘဲ ရွှေမြုတေအဆင့် ရှိ စွမ်းအားရှင် တစ်ဦးလောက် မသန်မာသော်လည်း ၊ သို့သော် ထိုရွှေမြုတေ၏ စွမ်းအားကို အထင်သေး၍ မရပေ။ စစ်မှန်သော ရွှေမြုတေအဆင့်ရှိ စွမ်းအားရှင် တစ်ဦးပင်လျှင် ထိုကဲ့သို့သော ပေါက်ကွဲမှုမျိုးတွင် ပါဝင်မိပါက ၊ သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

"ခွေးကောင်..."

ကျောက်မန်သည် ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး ၊ သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင် ကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဓားမြှောင်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ သားရဲဘုရင် ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ်‌ ပြေးဝင်သွားသည်။

သူမသည် သားရဲဘုရင် မှ ရွှေမြုတေ ကို မဖောက်ခွဲမီ ၊ သတ်ပစ်ချင်လိုပုံရသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဓားမြှောင် သည် သူတို့နှင့် အလွန် ဝေးကွာနေသေးသည်။

ရွှေမြုတေ ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ၊ ၎င်းသည် ချန်လော့ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘုန်း..."

နားစည်ထိခိုက်လုမတတ် ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ၊ မီးတောက်များသည် ကောင်းကင်ယံသို့ လွှမ်းခြုံသွားပြီး ချန်လော့ကို ဝါးမျိုသွားခဲ့‌လေသည်။

ကျောက်မန်သည် ဤအရာအားလုံးကို ထိတ်လန့်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"ချန်လော့..."

သူမ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချန်လော့၏ အသံကို ဤမျှလောက် အသည်းအသန် ကြားချင်ခဲ့ဖူးသည်မှာ ဤသည်က ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် တစ်ဖက်မှ မည်သည့် အသံမှ ထွက်မလာဘဲ ပေါက်ကွဲပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်မသွားသေးသော ထူထပ်သည့် မီးခိုးငွေ့များနှင့် တိတ်ဆိတ်မှုသာ ရှိ‌ေနခဲ့သည်။

မလှမ်းမကမ်းရှိ ခန္ဓာတောင်ထွတ် မှ အတွင်းဂိုဏ်းသား များနှင့် မီးတောက်မြိုသားရဲ များသည်လည်း သူတို့ကြားက ရန်လိုသော ဆက်ဆံရေးကိုပင် မေ့သွားကြပုံရပြီး ၊ အားလုံးက ရွှေမြုတေ‌ပေါက်ကွဲသွားသည့် နေရာကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။