အခန်း (၅-၆)

အခန်း ၅ - လေဟာနယ်၏ သားတော်

အိုးယန် အော်ဟစ်လိုက်ချိန်တွင် အနက်ရောင် ဝတ်စုံကိုယ်ကျပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

လူငယ်သည် အနက်ရောင်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သတ်ဖြတ်လိုသော ဓားဆန္ဒများဖြင့် ရစ်ပတ်နေသဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုကို ခံစားရစေ၏။

သုံးပေရှည်လျားသော အဖိုးတန် ဓားတစ်လက်ကို လူငယ်၏ ရင်ဘတ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ပိုက်ထားလေသည်။ သူ၏ ချီများက အနည်းငယ် ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသေးသော်လည်း စတင်တည်ငြိမ်လာပြီ ဖြစ်၏။

လူငယ်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်ကာ အိုးယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး တောင့်တင်းစွာဖြင့် စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ..."

အိုးယန်က သူ၏ ခေါင်မိုးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သော လူငယ်ကို ခေါင်းကိုက်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။ ဤလူငယ်သည် သူ၏ ဒုတိယညီလေး လန်ချင်းဆုန့်ဖြစ်ပြီး တောင်တစ်ခုလုံးတွင် သူ့ကို ခေါင်းအကိုက်ဆုံး ဖြစ်စေသူလည်း ဖြစ်ပေ၏။

အမည် - လန်ချင်းဆုန့် (လေဟာနယ်၏ သားတော်) ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် - ရွှေအမြုတေ ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် ခုနစ် အရိုးအမြစ် - ၁၀+၁ ဆွဲဆောင်မှု - ၁၀ ကံကြမ္မာ - ၁၀ ဓားတာအိုပါရမီ - ၁၀+၁ သီးသန့်စွမ်းရည် - ဓားနှင်တစ်သားထဲအဆင့် အကဲဖြတ်ချက် - အနည်းငယ် လူမှုရေးကြောက်ရွံ့မှုရောဂါရှိသော လေဟာနယ်၏ သားတော်ဖြစ်ပြီး ကံကြမ္မာပါရမီရှင် ဇာတ်လိုက် ဖြစ်သည်။

အိုးယန်သည် လန်ချင်းဆုန့်၏ အချက်အလက်ပြဘုတ်ကို မြင်ရတိုင်း ကျိန်ဆဲမိပေသည်။

"ကျစ်... မွေးရာပါ ကောင်းမွန်တာက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ..."

အချို့လူများက ရောမမြို့တွင် မွေးဖွားလာကြပြီး အချို့လူများကမူ နွားများနှင့် မြင်းများအဖြစ် မွေးဖွားလာကြပေ၏။

မိမိကိုယ်ကို အခြားသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ရသည်မှာ တကယ်ပင် ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

သို့ရာတွင် ဤသည်မှာ သူကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ထားသော ကလေးငယ်ပင် ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်က မြင်ကွင်းများသည် အိုးယန်၏ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းထင်ရှားနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

စနစ်ကို ရရှိပြီးနောက် သူသည် မိဘမဲ့တစ်ဦးဖြစ်သော လန်ချင်းဆုန့်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ လန်ချင်းဆုန့်၏ အချက်အလက်ပြဘုတ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အိုးယန်က ဤမိဘမဲ့ကလေးကို မွေးစားမည်ဟု ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လေဟာနယ်၏ သားတော်နှင့် အစောပိုင်းကတည်းက ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်အောင် တည်ဆောက်ထားခြင်းက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန်အတွက် အခြေခံအကျဆုံး နည်းလမ်းပင် ဖြစ်၏။

အသက်ငါးနှစ်အရွယ် အိုးယန်သည် အသက်သုံးနှစ်အရွယ် လန်ချင်းဆုန့်ကို ကျောပိုးကာ နေရာအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာခဲ့သည်။

သူ၏ဆရာ ဟူယွမ်နှင့် မတွေ့ဆုံမီအထိ ဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံရန် မျက်ရည်များဖြင့် တောင်းပန်ခဲ့ရပေ၏။

သူ၏ဆရာက သူ့ကို တောင်းပန်ခဲ့သည့် အချိန်ကို သူ ပြန်လည်အမှတ်ရသွားလေသည်။

လယ်ကွင်းတစ်ခုထဲတွင် အသက်ငါးနှစ်အရွယ် အိုးယန်နှင့် အသက်သုံးနှစ်အရွယ် လန်ချင်းဆုန့်တို့သည် မြေကြီးထဲမှ ခိုးယူလာသော ကန်စွန်းဥများကို အငမ်းမရ စားသောက်နေကြပေသည်။

အင်မော်တယ်ဟန်ပန်ရှိသော တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားလေ၏။

"မိတ်ဆွေငယ်... မင်းက ငါနဲ့ ရေစက်ပါနေတယ်... ငါ့ရဲ့ တပည့်အဖြစ် ခံယူဖို့ ဆန္ဒရှိလား..."

ထိုတာအိုကျင့်ကြံသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ သူ၏ လက်ရှိဆရာ ဟူယွမ်ပင် ဖြစ်သည်။ ဟူယွမ် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသည်ကို မြင်ချိန်တွင် အိုးယန်က ငြင်းဆန်ရန် အလိုအလျောက် ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူက စနစ်ကို နိုးထလာခဲ့ပြီး သူ ကျောပိုးထားသော ကလေးလေးကလည်း လေဟာနယ်၏ သားတော် ဖြစ်ပေသည်။ မည်သူမဆို သူ၏ဆရာ ဖြစ်ချင်နေကြသည်လော။

ဟူယွမ်က အိုးယန် ဤသို့ တိုက်ရိုက် ငြင်းဆန်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။ အိုးယန် ငြင်းဆန်ပြီးနောက် လန်ချင်းဆုန့်က အိုးယန်၏ အနောက်တွင် အလိုအလျောက် ပုန်းအောင်းသွားကာ ဟူယွမ်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး... မင်းရဲ့ ဂျူနီယာညီလေးကို ငါ့ရဲ့ တပည့်အဖြစ် ခံယူခွင့်ပေးပါ..."

ဟူယွမ်က အိုးယန်ကို ရိုးသားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တာအိုကျင့်ကြံသူ... ကျွန်တော်ကရော..."

အသက်ငါးနှစ်အရွယ် အိုးယန်က မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ချမ်းသာတဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကို ငါ အာမခံနိုင်တယ်..."

ဟူယွမ်က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ကတိပေးလိုက်၏။

"ကျွန်တော်လည်း အင်မော်တယ်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံချင်တယ်..."

အိုးယန်က ချက်ချင်း ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဂျူနီယာညီလေးနဲ့ ယှဉ်ရင် မင်းက ချမ်းသာတဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာက ပိုကောင်းပါတယ်..."

ဟူယွမ်က အနည်းငယ် ခက်ခဲစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အကယ်၍ စီနီယာအစ်ကို့ကို မခေါ်ရင် ကျွန်တော်လည်း လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

အနောက်မှ လန်ချင်းဆုန့်က ဤမျှ ရှည်လျားသော စကားတစ်ခွန်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

ထိုအချိန်က အရာအားလုံး ရင့်မှည့်နေသော ဆောင်းဦးပေါက်စ အချိန်ဖြစ်ပေသည်။ သူနှင့် လန်ချင်းဆုန့်တို့ကို ဟူယွမ်က တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့ပြီး အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်ပေါ်သို့ တရားဝင် လျှောက်လှမ်းခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့ကို ဟူယွမ်က ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် အမြဲတမ်း နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

သူနှင့် လန်ချင်းဆုန့်တို့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဂိုဏ်းချုပ်ပင်လျှင် အံ့အားတသင့် ဖြစ်သွားခဲ့ပေ၏။

ဂိုဏ်းချုပ်ကို အံ့အားတသင့် ဖြစ်စေခဲ့သူမှာ သဘာဝကျကျပင် သူ၏ ဂျူနီယာညီလေး ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူက ဇာတ်လိုက်ဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ပင်လျှင် လန်ချင်းဆုန့်ကို တပည့်အဖြစ် လက်မခံဘဲ မနေနိုင်လောက်အောင် အံ့မခန်းဖွယ်ကောင်းသော ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

သို့သော် လန်ချင်းဆုန့်က သူ့ကြောင့်ပင် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ဖိတ်ကြားချက်ကို ငြင်းဆန်ခဲ့၏။

"စီနီယာအစ်ကို ရှိတဲ့နေရာမှာ ကျွန်တော် ရှိတယ်..."

လန်ချင်းဆုန့်က အိုးယန်၏ အနောက်တွင် ပုန်းအောင်းကာ ဤမျှ ရှည်လျားသော စကားတစ်ခွန်းကို ဒုတိယအကြိမ် ပြောဆိုလိုက်ပြန်သည်။

သူကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ထားသော ကလေးငယ်ပီသစွာပင် သူ၏အပေါ် အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်ရှာပေ၏။

အိုးယန်က လူမှုရေးကြောက်ရွံ့မှုရောဂါရှိသော ဤဒုတိယညီလေးကို ကျေနပ်အားရနေသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဖုန်တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ သဘာဝကျောက်စိမ်းရိုင်းလေးပဲ... ဖုန်တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ သဘာဝကျောက်စိမ်းရိုင်းလေးပဲ..."

ငြင်းဆန်ခံရသော ဂိုဏ်းချုပ်သည် တောင်ထိပ်ငယ်လေးမှ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ထိုအရာက သူ၏ဆရာကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ရယ်မောစေခဲ့ပေ၏။

အိုးယန် သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် လန်ချင်းဆုန့်သည် သူ၏ ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ စားပွဲတွင် ထိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သုံးရက်တိုင်တိုင် ဘာမှ မစားရသေးသဖြင့် သူက အစားအသောက်များကို ချက်ချင်း အငမ်းမရ စတင်စားသောက်လေတော့သည်။

သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဓားဆန္ဒများက အပြည့်အဝ မဆုတ်ခွာသေးဘဲ သတ်ဖြတ်လိုသော ဓားချီများက ခြံဝင်းငယ်လေးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။

စားပွဲ၏ တစ်ဖက်စွန်းတွင် ထိုင်နေသော ဟူထူမှာမူ ဆန်ခါတစ်ခုလို တုန်ရီနေပြီ ဖြစ်သည်။ လန်ချင်းဆုန့် သူမအပေါ် ပေးစွမ်းသော ဖိအားက အလွန် ပြင်းထန်လွန်းနေ၏။

သူမ ဘယ်အချိန် သေဆုံးသွားမည်ကို မသိရသည့် အထင်အမြင်မှားမှုကို ပေးစွမ်းခဲ့သော တတိယညီလေးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမရှေ့ရှိ ဤလူက သူမကို လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် လုံးလုံးလျားလျား သတ်ဖြတ်နိုင်ပေသည်။

"အဘိုး... လူသားမျိုးနွယ်က ဒီလောက်တောင် အန္တရာယ်များတာလား... ထူထူ အသက်ရှင်ရက်နဲ့ ပြန်မသွားနိုင်တော့မှာကို ကြောက်တယ်..."

ဟူထူက သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် တွေးတောရင်း ငိုကြွေးနေလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ပိုင်ယွီက စားပွဲတွင် ထိုင်နေသော လန်ချင်းဆုန့်ကို လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေပေ၏။ သူက ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်လေးသာ ရှိသေးသော်လည်း သူ့ကို ဤမျှ ကြီးမားသော ဖိအားများကို ပေးစွမ်းနေသည်။

"ဒါက ဘယ်လိုမျိုး မွေးရာပါ ပါရမီလဲ... သူ ပိုပြီး ကြိုးစားပမ်းစား ကျင့်ကြံဖို့ လိုအပ်နေပုံရတယ်... မဟုတ်ရင် ရှေးဟောင်း ဓားအင်မော်တယ်တစ်ဦးအနေနဲ့ သူ့ရဲ့ ဝင်စားခြင်းက အရမ်းကို ရယ်စရာကောင်းမနေဘူးလား..."

သို့သော် လန်ချင်းဆုန့်က သူတို့၏ အတွေးများကို လုံးလုံးလျားလျား မသိရှိချေ။ ထမင်းစားစားပွဲပေါ်ရှိ မျက်လုံးသုံးလုံး ပန်းပွင့်ကြက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားပြီး ၎င်းကို ယူရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးကျန်နေသော ကြက်ပေါင်ဆီသို့ လှမ်းနေသည့် လန်ချင်းဆုန့်၏ လက်ကို အိုးယန်က တူဖြင့် ခေါက်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်း လက်ဆေးပြီးပြီလား... အခု ထိုင်စားနေတာလေ..."

လန်ချင်းဆုန့်က သူ၏ လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လက်ကို နာခံမှုရှိစွာဖြင့် သွားဆေးလေသည်။

လန်ချင်းဆုန့် ပြန်လာချိန်တွင် အိုးယန်က တုန်ရီနေဆဲဖြစ်သော ဟူထူကို ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ ဒုတိယစီနီယာအစ်ကို လန်ချင်းဆုန့်ပဲ... ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာညီလေးလည်း ဖြစ်တယ်... သူ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ပုံစံကြောင့် မလန့်သွားနဲ့... သူက မထင်မှတ်ထားလောက်အောင် နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့သူပါ..."

အိုးယန် အမှန်တရားကို ပြောနေခြင်း ဖြစ်၏။ သူ၏ ဤမွေးစား ဂျူနီယာညီလေးသည် အေးစက်ပြီး ချဉ်းကပ်ရန် ခက်ခဲသော အငွေ့အသက်များကို ပေးစွမ်းသော်လည်း သူနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေ့ရောညပါ အတူနေထိုင်ခဲ့သော အိုးယန်က သူ၏ ဒုတိယညီလေးမှာ လူမှုရေးကြောက်ရွံ့မှုရောဂါ အနည်းငယ် ရှိနေခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း သိရှိပေသည်။

ဟူထူက သူမ နားလည်ကြောင်း ပြသရန် အတင်းအကျပ် ပြုံးပြလိုက်သည်။

အိုးယန်၏ မိတ်ဆက်စကားကို ကြားချိန်တွင် လန်ချင်းဆုန့်က ဟူထူကို အံ့အားတသင့် ကြည့်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။

"မြေခွေး..."

"မြေခွေး... ဘာမြေခွေးလဲ... အခုက သေသေချာချာ ပြုတ်ထားတာ... မင်းဟာကိုသာ မင်း စားစမ်းပါ..."

အိုးယန်က ကြက်ပေါင်တစ်ချောင်းကို ယူကာ လန်ချင်းဆုန့်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး သူ့ကို နှုတ်ပိတ်လိုက်လေသည်။

အစာစားပြီးနောက် လူတိုင်း ကိုယ်ပိုင် အတွေးများဖြင့် သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ အခန်းများဆီသို့ ပြန်သွားကြပေသည်။

လန်ချင်းဆုန့်အား ရည်ရွယ်၍ ပြောဆိုနေသော အိုးယန်၏ ဆူညံသောအသံသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေ၏။

"ထွက်သွားစမ်း... စောင်ကို ယူမလာနဲ့... အိပ်ဖို့ တခြားနေရာ သွားရှာ... ငါ့အခန်းထဲ လာမတိုးနဲ့..."

တစ်ချိန်တည်းတွင် ဟူထူက သက်ပြင်းချကာ သူမ၏ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသည်။ ယနေ့ အဖြစ်အပျက်များက သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်များထက် လုံးလုံးလျားလျား ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"ထူထူ... ငါ ဘယ်နေရာကို ရောက်လာခဲ့တာလဲ..."

ဟူထူက သူမ မထွက်ခွာမီ သူမ၏ အဘိုး ပြောကြားခဲ့သော လေးနက်သည့် စကားများကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။

"ကလေး... မွေးရာပါ တာအိုခန္ဓာကိုယ်အနေနဲ့ တခြားသူတွေက မင်းရဲ့ သရုပ်မှန်ကို သေချာပေါက် မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ သရုပ်မှန်ကို ဘယ်သူ့ကိုမှ လုံးဝ မပြောပြရဘူး... မဟုတ်ရင် သေစေနိုင်တဲ့ ဘေးဒုက္ခ တွေ့လိမ့်မယ်..."

"ထူထူ... ငါက ဝိညာဉ်မြေခွေးတစ်ကောင်ဆိုတာကို စီနီယာအစ်ကိုတွေကိုတောင် ပြောပြလို့ မရဘူးပဲ..."

ဟူထူ၏ ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာလေးသည် ကြက်ဟင်းခါးသီး တစ်လုံးလို ရှုံ့မဲ့သွားပေ၏။ သူမက အရေးကြီးသော တာဝန်တစ်ခုဖြင့် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသို့ လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိပြီး တစ်ရက်တည်းဖြင့်ပင် လူသားမျိုးနွယ်ထံမှ ဖိအားများကို ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သာမန် တောင်ထိပ်ငယ်လေးတစ်ခုကပင် ဤမျှ ပါရမီရှင်များစွာကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်မည်ဆိုပါက ချင်းယွင်ဂိုဏ်းနှင့် တစ်ခုလုံးသော လူသားမျိုးနွယ်သည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည့် အရာမျိုး လုံးလုံးလျားလျား မဟုတ်တော့ချေ။

အခန်း ၆ - တောင်ပေါ်မှ ညီအစ်ကိုများ

မိစ္ဆာမျိုးနွယ်၏ အနာဂတ်အတွက် တစ်ညလုံး ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်နေခဲ့သော ဟူထူသည် စောစောထလေသည်။ မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် သူမ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပိုင်ယွီက သူ၏ လက်များကို နောက်ကျောတွင် ယှက်ကာ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ဖျော့တော့သော ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများသည် ခရမ်းရောင် မြွေများကဲ့သို့ ပိုင်ယွီ၏ ပတ်လည်တွင် စီးဆင်းလှည့်ပတ်နေသည်။

ထိုအရာက ပုံမှန်အားဖြင့် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သော ပိုင်ယွီကို ရှင်းပြ၍မရအောင်ပင် အနည်းငယ် နတ်ဆိုးဆန်သွားစေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို ပိုင်ယွီက အရင်ကလို ချောမောနေတုန်းပဲ..."

ဟူထူက သက်ပြင်းချကာ တွေးတောလိုက်သည်။

ဟူထူ သက်ပြင်းချနေချိန်မှာပင် မနေ့က သူမကို အလွန် ကြောက်လန့်စေခဲ့သော လန်ချင်းဆုန့်သည် အင်္ကျီမပါဘဲ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ထမ်းကာ တောင်ပေါ်မှ တက်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

သူ၏ အေးစက်ပြီး ချောမောသော မျက်နှာအောက်တွင် ကျောက်ပန်းပုတစ်ခုကဲ့သို့သော ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံ ရှိနေပြီး နှင်းပေါက်များနှင့် ချွေးများက ထိုကြွက်သားများပေါ်တွင် တောက်ပနေ၏။

မနေ့က သူမကို သေးထွက်ကျမတတ် ကြောက်လန့်စေခဲ့သော ဒုတိယအစ်ကိုသည်လည်း ဤပုံစံဖြင့် အတော်လေး ပြီးပြည့်စုံနေပုံရပေသည်။

"ဟီးဟီးဟီး... ထူထူ... ငါက စီနီယာအစ်ကိုတွေကို အချစ်ဆုံးပဲ..."

ဟူထူက အင်္ကျီမပါသော လန်ချင်းဆုန့်ကို အချစ်ရူးတစ်ယောက်လို စိုက်ကြည့်နေချိန်တွင် လန်ချင်းဆုန့်က ခါးတစ်ပွေ့စာ အထူရှိသော သစ်ပင်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချထားလိုက်သည်။

သူက လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ရှင်းလင်းပြတ်သားသော ဓားမြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှေးဟောင်း ဓားရှည်တစ်လက်က လန်ချင်းဆုန့်၏ အခန်းထဲမှ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာ၏။

လန်ချင်းဆုန့်က သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းကို ချိန်ညှိလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်က နေမင်းကို ထိုးဖောက်သွားသော သက်တံတစ်ခုကဲ့သို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။

ရုတ်တရက် ရွာသွန်းလာသော မိုးသည်းထန်မှုလို ကြမ်းတမ်းသော ဓားကွက်များသည် သစ်ပင်ကို လွှမ်းခြုံသွား၏။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဓားရှည်က သူ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မူလက ခါးတစ်ပွေ့စာ အထူရှိသော သစ်ပင်သည် သစ်သားပြားပုံတစ်ပုံအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ကောင်းမွန်တဲ့ ဓားစွမ်းရည်ပဲ..."

အနီးနားရှိ ဟူထူမှာ အံ့အားတသင့် မရေရွတ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

လန်ချင်းဆုန့်က ဟူထူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သစ်သားပြားများကို စတင် ရှင်းလင်းသည်။

"ဒုတိယအစ်ကို... ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ဟူထူက ရဲရင့်စွာဖြင့် လန်ချင်းဆုန့်ထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူမ ချိုမြိန်သည်ဟု ထင်ရသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

သံမှိုတစ်ချောင်းကို ပါးစပ်တွင် ကိုက်ထားပြီး လက်တစ်ဖက်က သစ်သားပြားကို ထိန်းကာ အခြားလက်တစ်ဖက်က တူကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လန်ချင်းဆုန့်က အေးစက်စက်ဖြင့် စကားနှစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်ပြင်နေတာ..."

လန်ချင်းဆုန့်၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် ဟူထူမှာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် မနေ့က လန်ချင်းဆုန့် အဆင့်တက်ချိန်တွင် ခေါင်မိုးကို လုံးလုံးလျားလျား ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်ကို ပြန်လည်သတိရသွားသည်။ စီနီယာအစ်ကိုကြီးက ဒုတိယညီလေးအား ယနေ့ အိမ်ပြင်ရန် ညည်းညူပြောဆိုခဲ့သည်ကို သူမ ပြန်လည်သတိရသွား၏။

မနေ့က သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရား ဓားအင်မော်တယ်တစ်ပါးလို ဖြစ်နေခဲ့သော ဒုတိယအစ်ကိုသည် ယခုအခါ အင်္ကျီမပါဘဲ သစ်သားပြားများကို သယ်ဆောင်ကာ ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး တချွင်ချွင် အသံများဖြင့် ခေါင်မိုးကို စတင်ပြင်ဆင်နေသည်ကို ဟူထူက ကြည့်နေ၏။

ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားအင်မော်တယ်တစ်ပါးမှ အမိုးမိုးသူတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားမှုက ချောမွေ့လွန်းလှပေသည်။

ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့်ဆန္ဒရှိသော ရွှေအမြုတေ ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူသည် သာမန် စီနီယာအစ်ကိုကြီး၏ စကားကို အမှန်တကယ်ပင် နာခံမှုရှိစွာဖြင့် နားထောင်နေ၏။

ဟူထူ အံ့အားတသင့် ဖြစ်နေဆဲမှာပင် ချန်ချန်ရှန်းက အဝတ်စတစ်ခုဖြင့် လက်ကို သုတ်ရင်း မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ကြောင်တောင်တောင် ရပ်နေသော ဟူထူကို မြင်ချိန်တွင် သူက ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဂျူနီယာညီမလေး... မနက်ခင်းပါ... လူးဆန်ယာဂုက မကြာခင် ကျက်တော့မယ်... ခဏနေရင် မင်းနဲ့ ငါနဲ့ ယာဂုကို အပြင်ကို အတူတူ သယ်သွားကြမယ်လေ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... တတိယအစ်ကို..."

ဟူထူက ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်ရင်း မီးဖိုချောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

သူမရှေ့ရှိ ချန်ချန်ရှန်းက သူမကို အတင်းအကျပ် ပြုံးပြနေသည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသော်လည်း သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမကို အကြောင်းမဲ့ သေချာပေါက် အန္တရာယ်ပြုမည် မဟုတ်ချေ။

ဟူထူက မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော ချန်ချန်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ လက်မောင်းများကို ခေါက်တင်လိုက်ပြီး ချန်ချန်ရှန်း၏ နံဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ထူထူ ဘာကူညီပေးရမလဲ..."

ချန်ချန်ရှန်းက ဟူထူကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အမည်မသိ အလင်းတန်းတစ်ခု ရှိနေပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်း ပန်းကန်လုံးတွေနဲ့ တူတွေကို ရှင်းလင်းလိုက်... ပြီးရင် အပြင်ကို ယူလာခဲ့..."

ဟူထူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံးများနှင့် တူများကို ရှင်းလင်းရန် ခုန်ပေါက်ကာ သွားလေသည်။

ချန်ချန်ရှန်းက ဟူထူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းက ပိုမို ပြင်းထန်လာ၏။

"အနာဂတ်ရဲ့ ကောင်းကင်မြေခွေး မိစ္ဆာအင်္သချေဧကရီက အခု ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာညီမလေး ဖြစ်လာပြီလား... ငါ ဝင်စားလာပြီးကတည်းက အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားတာများလား... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစောပိုင်း အဆင့်တွေမှာ ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်အောင် တည်ဆောက်ထားသရွေ့ ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝက အဲ့ဒီ သနားစရာကောင်းတဲ့ ကံကြမ္မာက ငါ့ဆီကို ထပ်ရောက်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

ချန်ချန်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် သူ၏ အနာဂတ် လမ်းကြောင်းကို အရူးအမူး ကြံစည်နေလေသည်။

သူ့တွင် မည်သူမျှမသိသော ကြီးမားသည့် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေပေသည်။ သူသည် အနာဂတ်မှ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူတစ်ဦး ဖြစ်၏။

ကပ်ဘေးဆိုက်ရောက်လာပြီးနောက် သူသည် ကပ်ဘေးထဲတွင် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ ရုန်းကန်ခဲ့ရသော်လည်း အဆုံးတွင်မူ သူ သေဆုံးသွားပြီး သူ၏ တာအိုလည်း ပျက်ပြယ်သွားခဲ့ရပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤဘဝတွင် သူသည် ဤကမ္ဘာလောက၏ အထွတ်အထိပ်တွင် သေချာပေါက် ရပ်တည်ရမည် ဖြစ်၏။

သူ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးကို ဤဘဝတွင် နောက်ထပ်အခွင့်အရေးတစ်ခု ရရှိလာချိန်၌ မည်သည့်အရာကိုမျှ ထပ်မံ မဆုံးရှုံးချင်တော့ချေ။

ဤဘဝတွင် သူသည် သိုသိုသိပ်သိပ် နေရမည် ဖြစ်သည်။ မဆင်မခြင် လုပ်၍မရချေ။

အကြောင်းမှာ ယခုအခါတွင် သူ့ကို အနာဂတ်၏ အထူးချွန်ဆုံး လူတစ်စုက ဝန်းရံထားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

"စီနီယာအစ်ကို... ဘာတွေ တူးနေတာလဲ..."

ပန်းကန်လုံးများနှင့် တူများကို ရှင်းလင်းပြီးသွားသော ဟူထူက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အို... မဟုတ်သေးပါဘူး... ယာဂုတွေ တူးကုန်ပြီ..."

ချန်ချန်ရှန်းက ဇွန်းရှည်တစ်ချောင်းကို အလျင်စလို ကောက်ကိုင်ကာ အိုးကို မွှေလိုက်ရာ အိုးထဲမှ တူးနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်ချန်ရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို မြှောက်ကာ တူးနေသော လူးဆန်ယာဂုကို ဖွဖွလေး ထိလိုက်သည်။

လူးဆန်ယာဂုပေါ်တွင် မှိုင်းညို့သော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းလေးတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး သူ၏ လက်ညှိုးကို ပြန်လည်မြှောက်လိုက်ချိန်တွင် ၎င်းသည် မီးသွေးခဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပေ၏။

"ဒီရုပ်သေးခန္ဓာကိုယ်က ထပ်ပြီး အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ လိုအပ်နေပုံရတယ်..."

ချန်ချန်ရှန်းက သူ၏ မည်းတူးနေသော လက်ညှိုးကို ကြည့်ကာ တွေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက အံ့အားတသင့်ဖွယ်ကောင်းသော လုပ်ရပ်တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ချန်ချန်ရှန်းက မည်းတူးနေသော လက်ညှိုးကို အရိပ်အယောင်မပြဘဲ ချိုးဖဲ့လိုက်ပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အသစ်စက်စက် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်တပ်ဆင်လိုက်ပေ၏။

ချန်ချန်ရှန်းက မနက်စာကို သယ်ဆောင်လာပြီး ဟူထူက ပန်းကန်လုံးများနှင့် တူများကို စားပွဲပေါ်တွင် ချထားလိုက်သည်။

ဟူထူက ပေါက်စီအကြီးကြီးတစ်ခုကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး သစ်ပင်ပေါ်တွင် လက်များကို နောက်ကျော၌ ယှက်ကာ ရပ်နေသော ပိုင်ယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ထို့နောက် ခေါင်မိုးပေါ်တွင် အမိုးပြင်သူအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသော လန်ချင်းဆုန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"တတိယအစ်ကို... ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ စတုတ္ထအစ်ကို ဘယ်သူက ပိုချောတယ်လို့ ထင်လဲ..."

ဟူထူက အချစ်ရူးလေးတစ်ယောက်လို မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချန်ချန်ရှန်းက သူ၏ တူများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဆွဲဆောင်မှုတန်ဖိုး ၉ ရှိသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ရုပ်ရည်နှင့် ပတ်သက်လျှင် သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှုံးဖူးမည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်သော်လည်း ပြင်ပလူများကို သူ၏ သရုပ်မှန် မျက်နှာကို အလွယ်တကူ ပြသလေ့ မရှိချေ။

"သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အရမ်းချောပါတယ်... ငါ့လိုပဲပေါ့..."

ချန်ချန်ရှန်းက ဖျော့တော့သော အပြုံးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဟူထူက ရိုးရှင်းပြီး သာမန်ရုပ်ရည်ရှိသော ချန်ချန်ရှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... တတိယအစ်ကိုလည်း အရမ်းချောပါတယ်..."

ပန်းလေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ တောက်ပလန်းဆန်းသောမျက်နှာသွင်ပြင်ဖြင့် ဟူထူကို ကြည့်ရင်း ချန်ချန်ရှန်းမှာ ခဏမျှ အတွေးလွန်သွားခဲ့သည်။ တောင်တံခါးသို့ သူ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်ခဲ့ချိန်က ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော ထိုအစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက သူ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖိချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ မျက်နှာဖုံးကို ဖယ်ရှားကာ မျက်လုံးများတွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်ကို သူ ရုတ်တရက် ပြန်လည်သတိရသွားသည်။

"အို... အရမ်းချောတဲ့ လူငယ်လေးပဲ... မင်းက နေ့တိုင်း ဘာလို့ မျက်နှာဖုံး တပ်ထားရတာလဲ..."

သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူသည် နေရောင်ခြည်ထဲတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးက ရွှေရောင် ရောင်ဝါတစ်ခုထဲတွင် ရေချိုးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေ၏။

ထိုမြင်ကွင်းက ထိုအချိန်က သူ့ကို မှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။

"တတိယအစ်ကိုက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေရတာလဲ... အမြဲတမ်း ငေးကြောင်နေတာပဲ..."

ဟူထူက လုံးလုံးလျားလျား ဝေခွဲမရဖြစ်ကာ သူမ၏ ပေါက်စီကို ကိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ချန်ချန်ရှန်းက သတိပြန်ဝင်လာပြီး တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရကာ ရယ်မောရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး နိုးပြီလား မသိဘူး... ဂျူနီယာညီမလေး... ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်... ငါတို့ရဲ့ တောင်ထိပ်ငယ်လေးပေါ်မှာ စီနီယာအစ်ကိုကြီး မနက်ခင်း စိတ်မကြည်မလင်ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်မျိုးဆိုရင် သူ့ကို ဘယ်တော့မှ သွားမရန်စနဲ့..."

ချန်ချန်ရှန်း၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် ဟူထူက သူမ၏ ပေါက်စီကို ချထားလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဝေခွဲမရစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"တတိယအစ်ကို... စီနီယာအစ်ကိုကြီးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ့မှာ ဘာအမြင်မှ မရှိပါဘူး... ငါ မေးချင်တာက စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို တကယ်ပဲ စီနီယာအစ်ကိုကြီးလို့ ထင်နေတာလား..."

ချီစုဆောင်းခြင်းအဆင့် ကိုးသာရှိသော သာမန်လူတစ်ဦးသည် စီနီယာအစ်ကိုကြီး၏ အသက်အရွယ်တွင် သာမန် ကျင့်ကြံသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အမှန်တကယ်ပင် ထူးချွန်ပေသော်လည်း ထိုကဲ့သို့ ပါရမီရှင်တစ်စုကြားတွင် ရပ်တည်နေရသဖြင့် သူက သေချာပေါက် အနည်းငယ် သာမန်ဆန်နေပုံရပေသည်။

ထို့ပြင် ပါရမီရှင်များအားလုံးသည် မာနကြီးကြပေ၏။ လန်ချင်းဆုန့်ဖြစ်စေ၊ ပိုင်ယွီဖြစ်စေ၊ သူမရှေ့ရှိ ချန်ချန်ရှန်းဖြစ်စေ ချီစုဆောင်းခြင်းအဆင့် ကိုးရှိ သာမန်လူတစ်ဦးအောက်တွင် မည်သို့လျှင် ဆန္ဒအလျောက် လက်အောက်ခံအဖြစ် နေထိုင်နိုင်မည်နည်း။

ဟူထူ၏ သိမ်မွေ့သော မေးခွန်းကို ချန်ချန်ရှန်းက သဘာဝကျကျပင် နားလည်သဘောပေါက်လေသည်။ ချန်ချန်ရှန်းက သူ၏ အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဟူထူကို လေးနက်သော အမူအယာဖြင့် ကြည့်ကာ တင်းမာစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ထူထူ... ငါ အခု ပြောမယ့်စကားက နည်းနည်း ကြမ်းတမ်းကောင်း ကြမ်းတမ်းနိုင်ပေမယ့် မင်းကိုတော့ ပြောပြရလိမ့်မယ်..."

ချန်ချန်ရှန်း ရုတ်တရက် လေးနက်သွားသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ဟူထူက ချက်ချင်း မတ်မတ်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခုနက စကားများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရိုင်းစိုင်းလွန်းပေ၏။ သူမက လိမ္မာရေးခြားရှိသော ပုံစံဖမ်းလိုက်ပြီး ချန်ချန်ရှန်း၏ ဆုံးမစကားကို နားထောင်ရန် နားစွင့်ထားလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို အိုးယန်က ငါတို့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးပဲ... ပြီးတော့ တစ်ဦးတည်းသော စီနီယာအစ်ကိုကြီးလည်း ဖြစ်တယ်... တကယ်လို့ စီနီယာအစ်ကို အိုးယန်က ချင်းယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင်တောင်မှ ငါတို့ သုံးယောက်လုံးက ဘာကန့်ကွက်မှုမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ချန်ချန်ရှန်းက ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

နားလည်သလိုလိုနှင့် နားမလည်သလိုလို ဖြစ်နေပုံရသော ဟူထူကို ကြည့်ကာ ချန်ချန်ရှန်းက သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြည့်စွက်လိုက်လေသည်။

"တခြားသူတွေ ဘာပဲလုပ်လုပ် ငါ ချန်ချန်ရှန်းကတော့ ငါ့အသက်ကို ပေးရရင်တောင်မှ စီနီယာအစ်ကို အိုးယန်ရဲ့ အသက်ကို ကာကွယ်ပေးသွားမှာပဲ..."