အခန်း (၇-၈)

အခန်း ၇ - ခန့်မှန်းရခက်သော စီနီယာအစ်ကိုကြီး

ချန်ချန်ရှန်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တောင်ထိပ်ငယ်လေး တစ်ခုလုံးသည် တောက်ပသော ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားလေသည်။

နေထွက်ရာ အရပ်ဆီမှ မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းတန်းများသည် တောင်ထိပ်ငယ်လေးဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လွင့်ပျံလာကြ၏။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဝိညာဉ်ချီများသည် တောင်ထိပ်ငယ်လေးဆီသို့ အရူးအမူး စုရုံးရောက်ရှိလာကြပြီး ရွှေရောင် ကြာပန်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ တောင်ထိပ်ငယ်လေးပေါ်သို့ ကျဆင်းလာကြသည်။

တာအိုစည်းချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မဟာတာအို၏ အသံသည် တောင်ထိပ်ငယ်လေး၏ အထက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေလေ၏။

သဘာဝဖြစ်စဉ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ အရှေ့အရပ်က ခရမ်းရောင်ချီ ဖြစ်၏။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ချန်ရှန်း၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ တောက်ပသော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာလေသည်။ တောင်ထိပ်ငယ်လေး၏ အပြင်ဘက်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော ဝင်္ကပါကြီးများသည် ချက်ချင်း အသက်ဝင်လာကြပေ၏။

ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော တောင်ထိပ်ငယ်လေးသည် ပြင်ပလူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပုံမှန် အသွင်အပြင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် သူ၏ လက်များကို နောက်ကျော၌ ယှက်ကာ ရပ်နေသော ပိုင်ယွီသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ခရမ်းရောင်ချီများ စီးဆင်းနေပေ၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဓားချီများကို ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း ထိုအရာက လူများကို ဓားအိမ်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော အဖိုးတန် ဓားတစ်လက်၏ ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးသည် ဓားပျံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဟူထူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရ၏။

အိမ်များ၊ သစ်ပင်ပန်းမန်များ၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အပြာရောင် အုတ်ခဲများနှင့် လေထုပင်လျှင် ထက်မြက်သော ဓားများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ပိုင်ယွီက တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"အရာအားလုံးက ငါ့ရဲ့ဓားပဲ..."

ချက်ချင်းပင် တောင်ထိပ်ငယ်လေး၏ အထက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ဓားမြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မမြင်ရသော ဓားပေါင်းများစွာက ပိုင်ယွီ၏ အသံကို တုံ့ပြန်လာကြသည်။

မူလက ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်ယံသည် ရုတ်တရက် လှိုင်းထနေသော ရွှမ်ဟွမ်ချီများ၊ စောင်းသံများနှင့် ဗုံသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေ၏။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးသည်လည်း ပိုင်ယွီအတွက် အောင်ပွဲခံပေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ခေါင်မိုးပေါ်တွင် အမိုးပြင်နေသော လန်ချင်းဆုန့်သည် လက်ထဲရှိ တူကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ရပ်နေသော ပိုင်ယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်လိုသည့်ဆန္ဒတစ်ခု လင်းလက်သွားလေ၏။

ပိုင်ယွီ နားလည်သဘောပေါက်သွားသော ဓားတာအိုသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဓားတာအိုနှင့် လုံးလုံးလျားလျား ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော တာအိုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

မူလက သူလည်း ဤလမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူက ငြင်းဆန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

'အရာအားလုံးသည် ငါ၏ဓားဖြစ်သည်' ဆိုသည်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လန်ချင်းဆုန့်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားကို ပို၍ ယုံကြည်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပို၍ ယုံကြည်သည်။

လန်ချင်းဆုန့်၏ နံဘေးရှိ အဖိုးတန် ဓားသည် သခင်ဖြစ်သူ၏ လှိုင်းထနေသော တိုက်ခိုက်လိုသည့်ဆန္ဒကို တုံ့ပြန်နေသကဲ့သို့ တိုးညှင်းစွာ မြည်ဟည်းနေ၏။

တစ်ချိန်တည်းတွင် သစ်ကိုင်းပေါ်၌ ရပ်နေသော ပိုင်ယွီသည် နက်ရှိုင်းသော ဉာဏ်အလင်းပွင့်သည့် အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူ၏ နယ်ပယ်က အမြင့်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ စစ်မှန်သောချီများသည် အလျင်အမြန် စုစည်းလာကာ မြင်သာသော အရှိန်ဖြင့် လည်ပတ်နေ၏။

လှိုင်းထနေသော စစ်မှန်သောချီများထဲမှ တောက်ပသော ရွှေအမြုတေတစ်ခု ခုန်ထွက်လာသည်။

ရွှေအမြုတေ ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ယွီက ကောင်းကင်ဆီသို့ အော်ဟစ်သံရှည်ကြီးတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ပြီး အထက်သို့ ခုန်တက်ကာ တိမ်တိုက်များဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ထိုးတက်သွားရာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော ဓားမြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရပ်နေသော လန်ချင်းဆုန့်သည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ တိုက်ခိုက်လိုသည့်ဆန္ဒကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ သူသည် အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပိုင်ယွီဆီသို့ ပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။

ပိုင်ယွီ၏ 'အရာအားလုံးသည် ငါ၏ဓားဖြစ်သည်' နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လန်ချင်းဆုန့်သည် တိမ်တိုက်များဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ထိုးတက်သွားသော မာနကြီးသည့် ဓားရှည်တစ်လက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေ၏။

"ဟားဟားဟား... ကောင်းတယ်..."

ပိုင်ယွီက ရယ်မောလိုက်ပြီး အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ လန်ချင်းဆုန့်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

သူက ရွှေအမြုတေ ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့်သို့ ယခုလေးတင် ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး သူ၏ ပြီးပြည့်စုံသော ဓားနှလုံးသားကို ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲရှိ သူရဲကောင်းဆန်သော စိတ်ဓာတ်ကို ဖော်ပြရန် ယခုအခါ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို သူ လိုအပ်နေပေသည်။

အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် အလင်းတန်းနှစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံတွင် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အကြိမ်ရာပေါင်းများစွာ ရိုက်ခတ်သွားကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး သူတို့၏ ဓားဆန္ဒကို အသုံးမပြုကြဘဲ ဓားကွက်များဖြင့်သာ ယှဉ်ပြိုင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ သူတို့၏ ဓားဆန္ဒကို အသုံးပြုခဲ့ပါက ရွှေအမြုတေ ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုအကြွင်းအကျန် စွမ်းအားအောက်တွင် တောင်ထိပ်ငယ်လေးသည် သူတို့ကြောင့် အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြတ်တောက်သွားနိုင်ပေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ရွှေအမြုတေ ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့်တွင် ရှိနေသော်လည်း အခြေတည်စဝိညာဥ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်သည်မှာ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ချေ။

အကယ်၍ မိမိ၏ နယ်ပယ်ထက် ကျော်လွန်ပြီး ရန်သူများကို မသတ်နိုင်ပါက မည်သို့သော ပါရမီရှင် ဖြစ်တော့မည်နည်း။

သူတို့နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်နေစဉ် ကောင်းကင်ယံတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ဓားများ ရိုက်ခတ်သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ရုတ်တရက် ရွာသွန်းလာသော မိုးသည်းထန်မှုလိုပင် ပြင်းထန်လွန်းလှ၏။

အောက်ဘက်တွင် ဟူထူသည် ကောင်းကင်ယံ၌ အားကောင်းသော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် ပုံရိပ်နှစ်ခုကို မော့ကြည့်နေသည်။ ဓားကွက်များဖြင့်သာ တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း သူတို့ထံမှ ရည်ရွယ်ချက်မပါဘဲ ထွက်ပေါ်လာသော ဓားအရှိန်အဝါက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တောင့်တင်းသွားစေပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့၏။

ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဓားချီများက လူများကို တိုက်ရိုက် ကြည့်ရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်စေလေသည်။

သူတို့၏ အလွန် အန္တရာယ်များပြီး ပြောင်မြောက်လှသော တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရင်း ဟူထူက သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အတည်ပြုလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူမသာ သူတို့နှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် သူမ၏ မြေခွေးအမြီး ပြတ်ကျသွားရန် လုံလောက်ပေ၏။

ဤသည်မှာ ရွှေအမြုတေ ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့်လော။ အဘယ်ကြောင့် မိမိမျိုးနွယ်စုထဲက မိစ္ဆာကြီးများ ပေးသည့် ဖိအားထက်ပင် ပိုပြင်းထန်နေရသနည်း။

"သူတို့က ထူထူလိုပဲ ရွှေအမြုတေ ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့်မှာ ရှိနေတာ ရှင်းနေတာပဲ... အဘိုး... ဒါက ထူထူရဲ့ ရွှေအမြုတေ ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့်နဲ့ မတူဘူး..."

ဟူထူက သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချန်ချန်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ တောက်ပသော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်နေပြီး တောင်ထိပ်ငယ်လေး၏ ပတ်လည်ရှိ ဝင်္ကပါကြီးများကို ထိန်းသိမ်းထားရန် ရုန်းကန်နေရပေ၏။

သူတို့နှစ်ဦး၏ မမြင်ရသော ဓားဆန္ဒသည် တောင်ထိပ်ငယ်လေး၏ ပတ်လည်တွင် သူ အပင်ပန်းခံ၍ တည်ဆောက်ထားသော ဝင်္ကပါကြီးများအပေါ်သို့ တောင်များ ပြိုကျပြီး ပင်လယ်များ ဆူပွက်လာသကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်မှုမျိုးနှင့် မခြားနားချေ။

သို့သော် သတိကြီးစွာထားရန်အတွက် ချန်ချန်ရှန်းသည် တောင်ထိပ်ငယ်လေးပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို အခြားတောင်ထိပ်များမှ လူများ မြင်တွေ့သွားမည်ကို လုံးလုံးလျားလျား မလိုလားခဲ့ချေ။

"တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေကြစမ်းပါ... အလွန်အကျွံ မလုပ်ကြနဲ့... မင်းတို့ လူဆိုးကောင် နှစ်ကောင်..."

ချန်ချန်ရှန်းက ပုန်ကန်တတ်သော တပည့်နှစ်ဦးကို သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ဤဓားကျင့်ကြံသူများသည် စိတ်ကူးပေါက်တိုင်း သတိတရားကို အမြဲတမ်း လေထဲသို့ လွှင့်ပစ်တတ်ကြပေ၏။

ချန်ချန်ရှန်း လက်လျှော့တော့မည့်ဆဲဆဲတွင်...

အိုးယန်၏ အခန်းထဲမှ ရုတ်တရက် ဆဲရေးတိုင်းထွာသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မနက်စောစောစီးစီး လူကို အိပ်ခွင့် မပေးဘူးလား..."

အိုးယန်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တောင်ထိပ်ငယ်လေးပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်များ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ဆူနာမီတစ်ခုလို စစ်မှန်သောချီ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုသည် အိုးယန်၏ အခန်းထဲမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ ရွှမ်ဟွမ်ချီများကို တိုက်ရိုက် လူစုခွဲပစ်လိုက်လေ၏။

ကောင်းကင်ယံသည် ချက်ချင်း ရှင်းလင်းသွားပြီး မဟာတာအို၏ သင်္ကေတအသံများနှင့် ရွှမ်ဟွမ်ချီများ အားလုံးသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသော ပိုင်ယွီနှင့် လန်ချင်းဆုန့်တို့သည် ဆူနာမီလို စစ်မှန်သောချီများကြောင့် တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားကြ၏။

သူတို့သည် အနောက်သို့ လွင့်ပျံသွားပြီး တောင်ထိပ်ငယ်လေး၏ အပြင်ဘက်သို့ ကျဆင်းသွားကြသည်။

နီရဲနေသော မျက်လုံးများနှင့် ရှုပ်ပွနေသော အဝတ်အစားများဖြင့် အိုးယန်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူက လက်ထဲတွင် စက္ကူယပ်တောင်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ရင်း ညည်းညူနေပေ၏။

လန်ချင်းဆုန့်နှင့် ပိုင်ယွီတို့ တောင်ထိပ်ငယ်လေးဆီသို့ ပြန်လည်လွင့်ပျံလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...

မမြင်ရသော လက်ကြီးတစ်စုံက သူတို့ကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အချင်းချင်း ကြည့်ကာ နားလည်သဘောပေါက်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်ကြပြီး လေထဲမှ ချက်ချင်း ဆွဲချခံလိုက်ရပေ၏။

အိုးယန်က စက္ကူယပ်တောင်ကို မြှောက်ကာ သူတို့၏ ခေါင်းများကို ကျယ်လောင်သော 'ဖြန်း' အသံနှစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ပြီးနောက် သူတို့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ စတင် ဆုံးမလေတော့သည်။

"မင်းတို့ အားလုံးက တော်တော်လေး စွမ်းနိုင်ကြတယ်ပေါ့လေ... အိမ်ကို ဖျက်ဆီးတယ်... မင်းတို့ အိမ်ကို ဖြိုချပြီးတာတောင် မလောက်လို့ အခု တောင်ထိပ်ကိုပါ ဖြိုချတော့မလို့လား... တကယ်လို့ မင်းတို့မှာ နေစရာ အိမ်မရှိရင် ထွက်သွားပြီး လမ်းပေါ်မှာ သွားအိပ်ကြစမ်း..."

လန်ချင်းဆုန့်သည် သူ၏ စီနီယာအစ်ကို၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်ရာ အိုးယန် သူ့ကို တံတွေးထွေးသည်ကို ခံယူကာ နာခံမှုရှိစွာဖြင့် ရပ်နေလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ရွှေအမြုတေ ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့်သို့ ယခုလေးတင် ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ပြီးပြည့်စုံသော ဓားနှလုံးသားကို သန့်စင်နိုင်ခဲ့သည့် ပိုင်ယွီသည် အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားပြီး အိုးယန်၏ စကားများကို နားတစ်ဖက်မှ ဝင်ကာ အခြားတစ်ဖက်မှ ထွက်သွားစေပြီး အိုးယန် ပြောနေသမျှကို ဘာမှ မကြားသကဲ့သို့ နေလေ၏။

ဟူထူက ခါးထောက်ကာ သူတို့ကို ဆူပူနေသော စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို ကြည့်ရင်း သူမအပေါ်သို့ တောင်တစ်လုံးလို ဖိချလာပြီး အသက်ရှူမဝအောင် ဖြစ်စေခဲ့သော ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည့် စစ်မှန်သောချီများကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။

"စီနီယာအစ်ကို ပိုင်ယွီနဲ့ စီနီယာအစ်ကို လန်တို့ရဲ့ တိုက်ပွဲအောက်မှာ ငါ လှုပ်တောင် မလှုပ်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် စီနီယာအစ်ကိုက သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို လွင့်စင်သွားအောင် စစ်မှန်တဲ့ချီတွေကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်တာလား... ဒီလောက်များပြားလှတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ချီ ပမာဏကြီးက တကယ်ပဲ ချီစုဆောင်းခြင်းအဆင့် ကိုးမှာပဲ ရှိသေးတာ သေချာလို့လား..."

ခုနလေးတင် စစ်နတ်ဘုရားများလို ဖြစ်နေခဲ့သော သူတို့နှစ်ဦးသည် ယခုအခါ စီနီယာအစ်ကိုကြီး၏ ဆုံးမခြင်းကို ကြက်ပေါက်လေးများလို ခံယူနေရသည်။

သူမက အိုးယန်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။ စီနီယာအစ်ကိုကြီးက တကယ်ပင် ချီစုဆောင်းခြင်းအဆင့် ကိုး၌သာ ရှိသေးသည်မှာ သေချာပါ၏လော။

ဟူထူက အစောပိုင်းက ချန်ချန်ရှန်း ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။

"တကယ်လို့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးက ချင်းယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင်တောင်မှ ငါတို့ သုံးယောက်လုံးက ဘာကန့်ကွက်မှုမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"တကယ်လို့ ရှင်တို့မှာ ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူးဆိုရင် ထူထူ ငါလည်း ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူး..."

အခန်း ၈ - အချစ်ဆိုတာ လက်လှမ်းလိုက်ရုံနဲ့ ရနိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး

စည်းကမ်းဆိုသည်မှာ စည်းကမ်းပင် ဖြစ်ပြီး အစားအသောက်ဆိုသည်မှာ အစားအသောက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

မနက်ခင်း ဒေါသထွက်မှု ပြီးဆုံးသွားသော အိုးယန်သည် ဂရုမစိုက်သော ပုန်ကန်တတ်သည့် သားနှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် သူတို့ကို ထမင်းသွားစားရန် ပြောလိုက်သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် လန်ချင်းဆုန့်က သူ၏ ခေါင်မိုးကို ဆက်ပြင်နေပြီး ပိုင်ယွီက သူ၏ နယ်ပယ်ကို တည်ငြိမ်စေရန် သစ်ပင်ပေါ်သို့ ပြန်သွားကာ ချန်ချန်ရှန်းက သူ၏ ဝင်္ကပါကို အားဖြည့်ရန် တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွား၏။

အိုးယန်နှင့် ဟူထူသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပေသည်။

မနေ့က တောင်ပေါ်သို့ ရောက်လာကတည်းက ဟူထူသည် အံ့အားတသင့် ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင်မူ သူမ ထုံကျဉ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီ ဖြစ်၏။

အံ့မခန်းဖွယ်ကောင်းသော ဓားတာအိုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် လန်ချင်းဆုန့်နှင့် ပိုင်ယွီဖြစ်စေ၊ ရိုးသားပုံရသော ချန်ချန်ရှန်းဖြစ်စေ သူတို့အားလုံးက သူမကို အလွယ်တကူ ချေမှုန်းနိုင်ပေသည်။

ချီစုဆောင်းခြင်းအဆင့် ကိုးသာ ရှိသည်ဟု သူမ အမြဲတမ်း ထင်မှတ်ခဲ့သော သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုကြီးပင်လျှင် တိုက်ပွဲအတွင်း လန်ချင်းဆုန့်နှင့် ပိုင်ယွီတို့ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့လေ၏။

ရုတ်တရက် ချင်းချိုးတောင်မှ နှစ်သုံးထောင်မှာ တစ်ခေါက် ပေါ်ထွက်လာသည့် ပါရမီရှင်ဟု ဆိုကြသော လှပသည့် မိန်းကလေးငယ်လေးဖြစ်သည့် သူမသည် ရယ်စရာတစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဟူထူက သူမ၏ မျက်နှာလေးကို ငုံ့ထားပြီး အပြင်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေသော အိုးယန်၏ နံဘေးတွင် ရပ်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ငါက အရမ်း အရူးအမိုက်ဆန်ပြီး အသုံးမကျဘူးလား..."

သူ၏ ပေါက်ပြားကို အနောက်ရှိ ခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်နေသော အိုးယန်က မျက်နှာလေး ငုံ့ထားသော ဟူထူကို ဝေခွဲမရစွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဟူထူ၏ အမွေးပွ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"အရူးမလေး... မင်းက ဘယ်လိုလုပ် အရူးအမိုက်ဆန်ရမှာလဲ..."

"ဟီးဟီးဟီး... စီနီယာအစ်ကိုက အရမ်း သဘောကောင်းတာပဲ..."

ဟူထူက အရူးတစ်ယောက်လို တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး အိုးယန်ကို ဖက်ကာ သူ၏ ခြေထောက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

သူမ စီနီယာအစ်ကို့ကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ချိန်က သူ့ကို ကာမရူးသွပ်သူတစ်ဦးဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ စီနီယာအစ်ကိုက တကယ်ပင် သဘောကောင်းပုံရသည်။

သူ့ထံတွင် ရှင်းပြ၍မရသော ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေပြီး ချင်းချိုးတောင်ရှိ သူမ၏ အိမ်မှ ဝါးကုတင်လေးလိုပင် အလွန် သာယာသော ဝါးရနံ့တစ်ခု ရှိနေ၏။

"ထူထူ... ငါက စီနီယာအစ်ကို့ကို အချစ်ဆုံးပဲ..."

အိုးယန်က သေးငယ်သော ဟူထူကို ကောက်ချီလိုက်ပြီး သူ၏ အနောက်ရှိ ဝါးခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သွားကြစို့... ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက တောင်ထိပ်ငယ်လေးရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ... ဆေးမြစ်တွေ သွားကောက်ဖို့ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့..."

"အင်း အင်း အင်း... ထူထူက ဝိညာဉ်အပင်တွေကို ရှာတဲ့နေရာမှာ အတော်ဆုံးပဲ..."

ဟူထူက မူလချီ အပြည့်အဝဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

အိုးယန်က ဟူထူကို ကျောပိုးကာ နောက်ဘက်တောင်ဆီသို့ လျှောက်သွား၏။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသည် ချင်းယွင်မြင့်မြတ်နယ်မြေတွင် တည်ရှိပြီး တောင်ထိပ်ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ခု ရှိပေသည်။

သို့ရာတွင် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးရှိ အပြင်ဘက် တောင်ထိပ် ဆယ့်နှစ်ခုကိုသာ ဖွင့်လှစ်ထားပြီး ကျန်တောင်ထိပ် ခြောက်ဆယ်သည် ချင်းယွင်မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ အတွင်းဂိုဏ်းတွင် တည်ရှိလေသည်။

အဓိက တောင်ထိပ်ဖြစ်သော ချင်းယွင်တောင်ထိပ်ကို ဗဟိုပြု၍ ထိုတောင်ထိပ်များကို မျဉ်းတစ်ကြောင်းတည်း စီတန်းထားပြီး ချင်းယွင်မြင့်မြတ်နယ်မြေကို တင်းကျပ်စွာ ဝန်းရံထားပေ၏။

အခြား တောင်ထိပ်ဆယ့်တစ်ခုမှာ ဓားတောင်ထိပ်၊ ယွီနွီတောင်ထိပ်၊ သားရဲတောင်ထိပ်၊ ကျာရွှဲ့တောင်ထိပ်၊ ဒြပ်စင်ငါးပါးတောင်ထိပ်၊ ဆေးတောင်ထိပ်၊ မှော်ရတနာတောင်ထိပ်၊ ပြစ်ဒဏ်တောင်ထိပ်၊ သိုင်းတောင်ထိပ်၊ ထျန်းယန်တောင်ထိပ်နှင့် တောင်ထိပ်ငယ်လေးတို့ ဖြစ်ကြသည်။

တောင်ထိပ်တစ်ခုစီတိုင်းသည် ထိုတောင်ထိပ်က ကျွမ်းကျင်သော ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်းကို ကိုယ်စားပြုလေ၏။

အခြား တောင်ထိပ်ခြောက်ဆယ်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းတွင် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေသော အကြီးအကဲများ နေထိုင်ရာဖြစ်သဖြင့် ဂိုဏ်း၏ တားမြစ်နယ်မြေများ ဖြစ်ကြပေသည်။

တစ်ဖက်တွင် တပည့်များ၏ လုံခြုံရေးအတွက်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အကြီးအကဲများ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို မနှောင့်ယှက်စေရန်အတွက် အတွင်းဂိုဏ်းတပည့်များကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်ရောက်ခြင်းကို တင်းကျပ်စွာ တားမြစ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

အကယ်၍ ပြစ်ဒဏ်တောင်ထိပ်မှ ကြွက်သားအပြည့်နှင့် လူသန်ကြီးများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရပါက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်နစ်နာမှုများကို ခံစားရရန် ပြစ်ဒဏ်တောင်ထိပ်သို့ သေချာပေါက် ပြန်လည်ဆွဲခေါ်သွားခံရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် တောင်ထိပ်ငယ်လေးမှာမူ အနည်းငယ် အထူးခြားဆုံး ဖြစ်ပေ၏။ အခြား တောင်ထိပ်ဆယ့်တစ်ခုက အပြင်ဘက် ဧရိယာတွင် ရှိနေစဉ် အသစ်ဖွင့်လှစ်ထားသော တောင်ထိပ်ငယ်လေးမှာမူ အတော်လေး အတွင်းကျကျ နေရာတွင် တည်ရှိလေသည်။

ထို့ကြောင့် တောင်ထိပ်ငယ်လေးသည် မူလကတည်းက တားမြစ်နယ်မြေအတွင်းတွင် တည်ရှိနေသဖြင့် တားမြစ်နယ်မြေထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခြင်းဟူသော မေးခွန်းထုတ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ထို့ပြင် ဂိုဏ်း၏ တင်းကျပ်သော တားမြစ်ချက်က ငါ့ရဲ့ တောင်ထိပ်ငယ်လေးနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ...

အိုးယန်သည် တားမြစ်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးတွင် သောင်းကျန်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေ၏။

ဟူထူကို ကျောပိုးထားရင်း အိုးယန်က သူမအား တောင်ထိပ်ငယ်လေး၏ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို မိတ်ဆက်ပေးနေလေသည်။

တောင်ထိပ်တစ်ခုစီက ကျွမ်းကျင်သော ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် တောင်ထိပ်ငယ်လေး၏ သီးသန့် အထူးကျွမ်းကျင်မှုမှာ ဆေးပညာပင် ဖြစ်၏။

တောင်ထိပ်ငယ်လေးသည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံး၏ ဆေးခန်းငယ်လေး ဖြစ်ပေသည်။

အတိတ်က သူ၏ဆရာ ဟူယွမ်သည် 'မီးယပ်သူတော်စင်' နှင့် အမျိုးသမီးများအပေါ် ဂရုစိုက်တတ်သော အစ်ကိုကြီးတစ်ဦးအဖြစ် လူသိများခဲ့လေ၏။

သို့ရာတွင် ဟူယွမ် လက်ခံထားသော တပည့်များ အားလုံးသည် ပုန်ကန်တတ်သော အရိုးများဖြင့် မွေးဖွားလာကြသူများဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အသား ပေါင်တစ်ရာတွင် ကိုးဆယ့်ကိုးဒသမကိုးကိုးရာခိုင်နှုန်းမှာ ပုန်ကန်တတ်သော အရိုးများ ဖြစ်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် မည်သူကမျှ ဟူယွမ် ဂုဏ်အယူဆုံးဖြစ်သော ဆေးပညာကို မဆက်ခံလိုကြသဖြင့် သူ၏ အသိပညာကို ဆက်ခံမည့်သူ မရှိခြင်းကြောင့် ဟူယွမ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဝမ်းနည်းစေခဲ့၏။

အိုးယန်ကလည်း သူဆရာ၏ ဆေးပညာကို ဆက်ခံရန် အနည်းငယ် မလိုလားသော်လည်း စီနီယာအစ်ကိုကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ဆရာ၏ အတင်းအကျပ် သင်ကြားပေးမှုအောက်တွင် ဆက်တိုက် ထိတွေ့ရင်း အများစုကို သင်ယူတတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းက ကျင့်ကြံသူများဖြစ်ရာ သာမန် ရောဂါများက အလွယ်တကူ မဖြစ်ပွားနိုင်ချေ။ အအေးမိခြင်း သို့မဟုတ် ဖျားနာခြင်းမျိုး ဖြစ်လျှင်တောင်မှ စစ်မှန်သောချီ အနည်းငယ် လည်ပတ်လိုက်ရုံဖြင့် အရာအားလုံး ပျောက်ကင်းသွားမည် ဖြစ်၏။

အကယ်၍ အဆိပ်မိခြင်း သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာရရှိခြင်းမျိုး ဖြစ်ပါက ဆေးတောင်ထိပ်တွင် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများနှင့် အံ့ဖွယ်ဆေးဝါးများ အားလုံး ရှိနေပြီး ဆေးတစ်လုံးသောက်လိုက်ရုံဖြင့် အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမည်ကို အာမခံနိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ ဆေးတောင်ထိပ်ကပင် မဖြေရှင်းနိုင်ပါက သူတို့ကို တောင်ထိပ်ငယ်လေးသို့ ခေါ်လာရန် လုံးလုံးလျားလျား မလိုအပ်တော့ချေ။

ဈာပနကို ကြေညာရန် အချိန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် တောင်ထိပ်ငယ်လေးပေါ်ရှိ ဆေးပညာသည် အလွန် အသုံးမကျဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

ယခင်ဘဝက သူ သင်ယူခဲ့သမျှသည် ဤနေရာတွင် လုံးလုံးလျားလျား အသုံးမဝင်ချေ။

ရွှေအမြုတေ ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်ကာ သူက လေးနက်စွာဖြင့် ပြောဆို၍ မရနိုင်ချေ။

"အဲ့ဒါက ရွှေအမြုတေ မဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒါက ကျောက်ကပ်မှာ ကျောက်တည်နေတာ... သွားထုတ်ပစ်လိုက်..."

သို့မဟုတ် အခြေတည်စဝိညာဥ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ဆွဲခေါ်ကာ ပြောဆို၍ မရနိုင်ချေ။

"အခြေတည်စဝိညာဥ်... ဘာ အခြေတည်စဝိညာဥ်လဲ... မင်းမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာ... ဘာ... မင်းက ယောက်ျားလေးလား... ဒါဆိုရင် အဲ့ဒါက အကျိတ်ပဲ... မင်း ခွဲစိတ်ဖို့ လိုတယ်..."

"ကျင့်ကြံခြင်း... ဘာ ကျင့်ကြံခြင်းလဲ... သိပ္ပံပညာကို ယုံကြည်စမ်းပါ... မင်းတို့ အားလုံးက စိတ်ရောဂါသည်တွေပဲ... မင်းတို့ အားလုံး စိတ်ရောဂါကုဆေးရုံကို သွားဖို့ လိုတယ်..."

တောင်ထိပ်ငယ်လေး၏ ဆေးပညာမှာ သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်ခြင်း၊ အပ်စိုက်ကုသခြင်းနှင့် ဆေးညွှန်းပေးခြင်းတို့ထက် မပိုသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြံပေးခြင်းက ပိုများသည်။

မဟုတ်လျှင် သူ၏ဆရာကို 'မီးယပ်သူတော်စင်' ဟု မည်သို့ ခေါ်ဆိုနိုင်မည်နည်း။

ကျင့်ကြံနေသော စီနီယာအစ်မကြီးများ လိုအပ်သည်မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြံပေးခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ့ဆရာ၏ အလွန်မြင့်မားသော 'ခွေးတစ်ကောင်လို မျက်နှာချိုသွေးတတ်သည့်' စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို သူ မဆက်ခံခဲ့ချေ။

ဥပမာ - 'မညည်းညူပါနဲ့... ငါ့ကို ဖက်ထားပါ... ကတ္တရာစေးကို ထိတဲ့သူက ညစ်ပတ်သွားလိမ့်မယ်... မင်းကို ထိတဲ့သူက ချိုမြိန်သွားလိမ့်မယ်... ငါက ကိုး... မင်းက သုံး... မင်းအပြင်... မင်းပဲ ရှိသေးတယ်... ငါ့ရဲ့ အားနည်းချက်က ဘာလဲဆိုတာ မင်း သိလား... အဲ့ဒါက မင်း မရှိတာပဲ...'

အသက် ရာချီနေပြီဖြစ်သော လူတစ်ယောက်က ဤသို့သော စကားမျိုးများကို မည်သို့လျှင် ရှက်ရွံ့မှုမရှိဘဲ ပြောထွက်ရသနည်း။

စီနီယာအစ်မကြီးများကို ကုသပေးရန် ယွီနွီတောင်ထိပ်သို့ သူ၏ဆရာနှင့်အတူ သွားခဲ့ပြီး ပြန်လာတိုင်း သူ၏ဆရာက သူသည် ပြုပြင်၍မရနိုင်တော့ကြောင်း အထပ်ထပ်အခါခါ သက်ပြင်းချကာ ပြောဆိုလေ့ရှိပေသည်။

သို့သော် ဆရာ၏ ရွံစရာကောင်းသော တွဲခေါ်သည့် စကားများကို နားထောင်ရသည်မှာ အိုးယန်အတွက် အနည်းငယ် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသလို ခံစားရပြီး ထိုအရာများကိုပင် လှောင်ပြောင်ခဲ့၏။

ကျင့်ကြံခြင်းက ထိုမျှလောက်တောင် ပျင်းစရာကောင်းသလော။ ဤသို့ ရွံစရာကောင်းသော တွဲခေါ်သည့် စကားများက ကျင့်ကြံနေသော စီနီယာအစ်မကြီးများကို မခုခံနိုင်အောင် လုပ်နိုင်သည်လော။

သူက အဆိုပါ စကားများကို မပြောချင်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ယခင်ဘဝက အချက်အလက်ကြီးများဖြင့် ဆေးကြောခံထားရသော ဤသို့ ရွံစရာကောင်းသည့် တွဲခေါ်သည့် စကားများကို သူ လွယ်လွယ်ကူကူ ပြောထွက်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

အိုးယန်က ယခင်ဘဝမှ ရွံစရာကောင်းသော တွဲခေါ်သည့် စကားများကို သူ၏ဆရာအား ပြောပြလိုက်ချိန်တွင်...

သူ၏ဆရာ အမူအယာမှာ လှောင်ပြောင်မှုမှ အံ့အားတသင့်ဖြစ်မှုသို့၊ အံ့အားတသင့်ဖြစ်မှုမှ လေးနက်မှုသို့၊ လေးနက်မှုမှနေ၍ မှတ်စုတိုလေးတစ်အုပ် ထုတ်ကာ ဂရုတစိုက် မှတ်စုယူခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် တစ်ညတည်းဖြင့် သူ၏ အသိပညာကို ဆက်ခံမည့်သူ ရှိပြီဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့ပြီး ယခုလေးတင် ရရှိခဲ့သော သူ၏ 'ကျမ်းစာ' ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ယူဆောင်ကာ ခရီးရှည် ထွက်သွားလေတော့သည်။

တောင်တက်လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေစဉ် အိုးယန်က ချိုမြိန်သော မြက်မြစ်တစ်ခုကို ဆွဲနုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အနောက်ရှိ ဟူထူအတွက် အပိုင်းတစ်ပိုင်း ဖဲ့ပေးကာ ကျန်နေသော အပိုင်းကို သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ကိုက်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် ဆိုးယုတ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"ဒီကမ္ဘာလောကမှာ အချစ်ဆိုတာ မျှဝေခံစားရမယ့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ အိုးယန်က ဆယ့်နှစ်ပုံ ယူမယ်... ကျန်တဲ့ ကမ္ဘာလောကကြီးက ငါ့ကို နှစ်ပုံ အကြွေးတင်နေတယ်... ဟီးဟီးဟီး... ငါက ဒီခေတ်ရဲ့ အချစ်နတ်ဘုရားပဲ..."