အခန်း (၂၁-၂၂)

အခန်း ၂၁ - စုလင်းအာ

ဆောင်းဦးပေါက်စ လေပြေသည် လန်းဆန်းအေးမြနေပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်တိုက်တစ်စမျှပင် မရှိချေ။

အိုးယန်နှင့် ဟူထူတို့သည် တောင်တက်လမ်းတစ်လျှောက် ထပ်မံ၍ လျှောက်လှမ်းလာကြပြန်၏။

သူတို့၏ အစပိုင်းက စိမ်းသက်မှုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ယခုအခါတွင်မူ သူတို့သည် အလွန် ရင်းနှီးနေကြပြီဖြစ်ပြီး စကားစမြည်ပြောဆိုကာ ရယ်မောနေကြလေသည်။

ဟူထူက အရှေ့မှ လျှောက်သွားပြီး အိုးယန်က အနောက်မှ လိုက်ပါသွား၏။ အကယ်၍ အိုးယန်သာ ဤမျှ ငယ်ရွယ်ပုံမပေါ်ပါက လမ်းလျှောက်ထွက်လာကြသော သားအဖနှစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေမည် ဖြစ်သည်။

အိုးယန်က ဟူထူ၏ ကိုယ်ပိုင် သက်စောင့်မီးအိမ်ကို ထွန်းညှိပေးရန် ခေါ်ဆောင်သွားရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။ သက်စောင့်မီးအိမ်ကို ထွန်းညှိပြီးမှသာ ဟူထူသည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသို့ တရားဝင် ဝင်ရောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ချင်းယွင်တောင်ထိပ်သည် တပည့်အသစ်များကို ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာရန် ကြိုးကြာဖြူများကို စီးနင်းထားသော တပည့်များကို စေလွှတ်လေ့ရှိ၏။

သို့သော် မနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများပြီးနောက် ချင်းယွင်တောင်ထိပ်က မည်သည့် ကြိုးကြာဖြူကိုမှ ထပ်မံစေလွှတ်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း အိုးယန်က အလိုအလျောက် ခံစားသိရှိနေသဖြင့် သူက ဟူထူကို တောင်အောက်သို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်းယွင်တောင်ထိပ်နှင့် တောင်ထိပ်ငယ်လေးတို့သည် ကီလိုမီတာ ရာပေါင်းများစွာ ကွာဝေး၏။ အကယ်၍ သူတို့နှစ်ဦးသာ လမ်းလျှောက်သွားမည်ဆိုပါက အချိန်မည်မျှ ကြာမည်ကို မသိနိုင်ချေ။

လန်ချင်းဆုန့်၏ အသစ်ပြင်ဆင်ထားသော ခေါင်မိုးသည် မနေ့က သူ့ကြောင့် ထပ်မံ ပြိုကျသွားခဲ့ပြီး ဂျူနီယာညီလေးရှန်းမှာ ဒဏ်ရာများမှ နာလန်ထူနေကာ ပိုင်ယွီကလည်း သူ၏ နယ်ပယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ဆောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အိုးယန် တစ်ယောက်တည်းသာ ဟူထူကို မီးအိမ်ထွန်းရန် ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အိုးယန်သည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းတွင် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး အဆက်အသွယ်များစွာနှင့် သူငယ်ချင်းများစွာ ရှိပေသည်။ ယနေ့နံနက်ပိုင်းက ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုဖြင့် သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ဦးကို သူ ဆက်သွယ်ခဲ့သဖြင့် ဟူထူအား အကြိုအပို့ လုပ်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်၏။

အိုးယန်က ဟူထူကို တောင်ခြေသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး တောင်တံခါး၏ ကျောက်လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ ထိုင်နေကာ သူ ချက်လုပ်ထားသော စိတ်ဝိညာဉ်သစ်သီးအရက် တစ်အိုးကို ထုတ်ယူပြီး တစ်ယောက်တည်း ဖြည်းညင်းစွာ သောက်နေလေသည်။

ဟူထူမှာမူ တစ်ခဏမျှပင် ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်ချေ။ သူမက ပန်းများကို ခဏမျှ ခူးဆွတ်လိုက်၊ လိပ်ပြာများကို ခဏမျှ လိုက်ဖမ်းလိုက်ဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေ၏။

သူတို့ ထိုင်နေသည်မှာ မကြာသေးမီ အဝေးမှ ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု မြင့်တက်လာပြီး တောင်ထိပ်ငယ်လေးဆီသို့ ပျံသန်းလာသည်။

အလင်းတန်း မရောက်လာမီ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး သာယာသော အမျိုးသမီး အသံတစ်သံက အရင် ရောက်ရှိလာ၏။

"စီနီယာအစ်ကို အိုးယန်... ညီမလေး ရောက်လာပြီ..."

အသံကို ကြားချိန်တွင် အိုးယန်က အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး အလင်းတန်းကို ကြည့်နေလေသည်။

အလင်းတန်း ရောက်ရှိလာချိန်တွင် တိမ်ဖြူများကို နင်းလာသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် အလင်းရောင်ဝါ တစ်ခုအတွင်းမှ သူ့ကို ပြုံးပြနေ၏။

အိုးယန်သည် ထိုမိန်းကလေး၏ အသွင်အပြင်ကို မြင်ရတိုင်း သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အာမေဍိတ်သံပြုမိလေ့ရှိသည်။

သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များသည် ရေတံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ သူမ၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် ဖြာကျနေပြီး ကြိုးနီလေးတစ်ချောင်းဖြင့် ရိုးရှင်းစွာ စည်းနှောင်ထားသည်။

သူမ၏ ဖီးနစ် မျက်ခုံးများသည် လခြမ်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများသည် အချစ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ သူမ၏ နှာတံမှာ ပြေပြစ်ဖြောင့်တန်းနေပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ ဖျော့တော့စွာ နီရဲနေကာ သူမ၏ ချယ်ရီ နှုတ်ခမ်းများမှ သစ်ခွရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေ၏။ သူမ၏ ဘဲဥပုံ မျက်နှာလေးသည် အလွန်တရာ လှပနေပြီး သူမ၏ အသားအရေသည် နှင်းခဲများကဲ့သို့ နူးညံ့ကာ သူမ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ရေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော နတ်ဘုရားမလော့ကဲ့သို့ သွယ်လျနေသည်။

သူမ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုနှင့် အပြုံးတိုင်းတွင် မြင့်မြတ်သော ဟန်ပန်တစ်ခု သဘာဝကျကျ စီးဆင်းနေပြီး သူမ၏ သပ်ရပ်လှပကာ နတ်သမီးဆန်သော တောက်ပမှုကြောင့် လူများကို အံ့ဩမှင်တက်သွားစေ၏။

သူမသည် နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ ဤမိန်းကလေးသည် ကျယ်ပြန့်သော ရင်အုပ်နှင့် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းကာ ရှည်လျားဖြောင့်တန်းသော ခြေတံတစ်စုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဖြူစင်မှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှုတို့သည် သူမထံတွင် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်နေသည်။

အမည် - စုလင်းအာ (ယွီနွီတောင်ထွတ်၏ ခေါင်းဆောင်တပည့်)

ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် - အခြေတည်စဝိညာဥ်အဆင့် တစ်

အရိုးအမြစ် - ၇

ဆွဲဆောင်မှု - ၉

ကံကြမ္မာ - ၆

ဂီတပါရမီ - ၈

သီးသန့်စွမ်းရည် - အသက်မဝင်သေးပါ

အကဲဖြတ်ချက် - ပုလွေမှုတ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော ထိပ်တန်းအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

အတိတ်က အိုးယန်သည် စုလင်းအာအပေါ်တွင် ရွံစရာကောင်းသော တွဲခေါ်သည့် စကားများကို စမ်းသပ်ပြောဆိုရန် ဤစနစ်၏ အကဲဖြတ်ချက်ကို အကြောင်းပြချက်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ဖူး၏။

အစပိုင်းတွင် အရှက်မရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ရာမှ ယခုအခါ စီနီယာအစ်ကိုတစ်ဦး ဖြစ်လာသည်အထိ အိုးယန်သည် အမှန်တကယ်ပင် အားထုတ်မှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ရပေသည်။

သို့သော် အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ အတော်လေး ထင်ရှားလှ၏။ သူ၏ရှေ့ရှိ မိန်းကလေးငယ်သည် သူ့အပေါ် ယခင်ကလောက် ခုခံမှု မရှိတော့သည်မှာ သေချာပေသည်။

သူမထံသို့ သူ စာတိုလေးတစ်စောင် ပို့လိုက်ချိန်တွင် သူမက ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သော်လည်း သဘောတူခဲ့လေ၏။

အရင်ကဆိုလျှင် သူမက သူ့ကို အမြဲတမ်း ထွက်သွားရန်သာ ပြောလေ့ရှိသည်။

"ဂျူနီယာညီမလေး စုလင်းအာ... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်..."

အိုးယန်က ပြုံးကာ မိန်းကလေးကို လက်အုပ်ချီရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

မိန်းကလေးသည် အိုးယန်၏ အနည်းငယ် တရားဝင်ဆန်သော လေသံကို ကြားချိန်တွင် မကျေမနပ်ဖြင့် သူမ၏ ပါးစပ်လေးကို ဆူလိုက်၏။ စီနီယာအစ်ကို အိုးယန်ထံမှ စာတိုကို လက်ခံရရှိချိန်တွင် သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားချင်ခဲ့သော်လည်း သူမက မဆိုင်းမတွ အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စီနီယာအစ်ကို အိုးယန်က ဤမျှ ခပ်တန်းတန်း ပြုမူလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူမကို လင်းအာဟု ခေါ်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

" အေးတိအေးစက် နေပြလိုက်တာများ... အဲ့ဒီယောက်ျားတွေက အမြဲတမ်း ဟန်ဆောင်လွန်းတယ်..."

စုလင်းအာက တိမ်တိုက်များပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး အိုးယန်ကို ဖက်ကာ တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ကြည့်ရင်း ပြောဆိုလိုက်၏။

"စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်မကို မဆက်သွယ်တာ တော်တော်ကြာပြီနော်... စီနီယာအစ်ကိုက လင်းအာကို မေ့သွားပြီလို့တောင် ထင်နေတာ..."

မိန်းကလေး၏ နောက်ပြောင်သော ညည်းညူသံနှင့် သူ၏ လက်မောင်းမှ ခံစားမှုကို ကြားချိန်တွင် အိုးယန်မှာ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေး နံဘေးတွင် ရှိနေသဖြင့် အိုးယန်က သဘာဝကျကျပင် တည်ကြည်စွာ ပြုမူရမည် ဖြစ်၏။ သူက ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး လိမ်ညာမှုတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖန်တီးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ဂျူနီယာညီလေး ပိုင်ယွီ အဆင့်တက်သွားလို့... ငါက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးရင်း သူ့ရဲ့ နယ်ပယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကူညီပေးနေရတာ... အခုမှ အချိန်နည်းနည်း ရတော့ ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးကို ချင်းယွင်တောင်ထိပ်ဆီ သက်စောင့်မီးအိမ် သွားထွန်းပေးမလို့လေ... အဲ့ဒါနဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးကို ချက်ချင်း သတိရသွားတာပဲ..."

အိုးယန်က သူမကို ချက်ချင်း သတိရသွားသည်ဟု ပြောသည်ကို ကြားချိန်တွင် စုလင်းအာ၏ အပြုံးမှာ ပို၍ ကျယ်ပြန့်သွား၏။

"အို... စီနီယာအစ်ကို... ရှင့်ရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ ဆံပင်တစ်ချောင်း ရှိနေတယ်..."

စုလင်းအာက အိုးယန်၏ ပခုံးကို တမင်သက်သက် မတော်တဆ မှီလိုက်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ အိုးယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရနံ့ကို အပြင်းအထန် အနံ့ခံလိုက်လေသည်။

"ဟီးဟီးဟီး... စီနီယာအစ်ကို့ရဲ့ အနံ့က အရင်ကလိုပဲ ကောင်းတုန်းပဲ..."

စုလင်းအာက အနံ့ခံရင်း သူမဘာသာသူ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်၏။

ရုတ်တရက် စုလင်းအာ၏ ရှေ့တွင် မျက်နှာလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဟူထူက မျက်တောင်များ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်ဖြင့် သူမကို ကြည့်နေ၏။

စုလင်းအာက လန့်ဖြန့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အိုးယန်ထံမှ အလျင်အမြန် ခွာလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ဒီအစ်မကြီးက ငါတို့ကို ချင်းယွင်တောင်ထိပ်ဆီ ခေါ်သွားပေးမယ့် 'သာမန် သူငယ်ချင်း' လား..."

ဟူထူက စုလင်းအာကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ 'သာမန် သူငယ်ချင်း' ဟူသော စကားလုံးကို အလေးအနက်ထား၍ အိုးယန်ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဟူထူ၏ စကားကို ကြားချိန်မှသာ စုလင်းအာသည် အိုးယန်၏ အခြားပခုံးတစ်ဖက်ကို တွယ်ကပ်နေသော ဟူထူကို သေချာစွာ ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ ထက်မြက်သော အမြင်အာရုံဖြင့် ဤမိန်းကလေးငယ်သည် ကြီးလာလျှင် ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှလေးတစ်ဦး သေချာပေါက် ဖြစ်လာမည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိရှိနိုင်ပေသည်။

စုလင်းအာ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် သတိပေးခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ချက်ချင်း မြည်ဟည်းသွား၏။ ယွီနွီတောင်ထွတ်ပေါ်ရှိ မြေခွေးမလေးများကို လိမ္မာအောင် သူမ နောက်ဆုံး၌ အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အဘယ်ကြောင့် စီနီယာအစ်ကို၏ နံဘေးတွင် နောက်ထပ် လှပသော ဂျူနီယာညီမလေး တစ်ယောက် ရှိနေရသနည်း။

သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုက အလွန် ထူးချွန်လွန်းသဖြင့် ဤမြေခွေးမလေးများက သူ့ထံသို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အပြေးအလွှား ရောက်လာကြခြင်းလော။

စုလင်းအာက ဟူထူကို ဖော်ရွေသော အပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"စီနီယာအစ်ကို... ဒါက ဂျူနီယာစီနီယာဦးလေး ဟူယွမ်ရဲ့ တပည့်အသစ်လေးလား..."

စုလင်းအာသည်လည်း 'လေး' ဟူသော စကားလုံးကို အလေးအနက်ထားကာ ဟူထူမှာ ကလေးငယ်လေးသာ ဖြစ်သေးကြောင်း သွယ်ဝိုက်၍ ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

သူမသည် ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဟူထူသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ မျိုးနွယ်တူတစ်ဦး၏ လေသံထဲရှိ သွယ်ဝိုက်သော အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်နိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။

ဟူထူက ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုနှင့် အလွန် ရင်းနှီးနေသော ဤအမျိုးသမီးကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။

အလှတရားနှင့် ပတ်သက်လျှင် ဤအမျိုးသမီးသည် သူမထက် အနည်းငယ်သာ နိမ့်ကျကြောင်းကို သူမ ကိုယ်တိုင် ဝန်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အဓိကအချက်မှာ ဤအမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားသည် သူမ၏ လက်ရှိ အဝတ်လျှော်ပျဉ်ပြားကဲ့သို့သော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် လုံးလုံးလျားလျား နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဟူထူက သူမ၏ သွားစွယ်လေးများကို ကိုက်ကာ အပြစ်ကင်းဟန်ဆောင်လျက် ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် စီနီယာအစ်မ... ငါ့နာမည်က ဟူထူပါ... အခုကစပြီး ငါက စီနီယာအစ်ကိုတို့နဲ့အတူ တောင်ထိပ်ငယ်လေးမှာ နေ့ရောညပါ အတူတူ နေတော့မှာ..."

ဟူထူ၏ 'နေ့ရောညပါ' ဟူသော စကားစုက စုလင်းအာ၏ အားနည်းချက်ကို ချက်ချင်း ထိမှန်သွား၏။

သူမနှင့် စီနီယာအစ်ကို အိုးယန်တို့သည် နက်ရှိုင်းစွာ ချစ်ကြိုက်နေကြသော်လည်း သူတို့သည် နေ့ရောညပါ အတူတကွ မနေနိုင်ကြသဖြင့် ထိုအရာက သူမ၏ အကြီးမားဆုံးသော နာကျင်မှု အမြဲတမ်း ဖြစ်ခဲ့သည်။

မမြင်ရသော စစ်ပွဲတစ်ခုအတွင်း ပိတ်မိနေသော အိုးယန်သည် သူ၏ရှေ့ရှိ ကြီးမားသော မိန်းကလေးနှင့် သေးငယ်သော မိန်းကလေး နှစ်ဦးကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေမိ၏။

သူတို့၏ စကားလုံးများသည် ယဉ်ကျေးပျူငှာသော်လည်း အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် သူတို့ကြားတွင် ပြင်းထန်သော တင်းမာမှုတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

စုလင်းအာနှင့် ဟူထူတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြရာ သူတို့ကြားတွင် မီးပွားများ လွင့်စင်နေသကဲ့သို့ ထင်ရပေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းလှည့်ကာ အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကြသည်။

"တကယ်ကို ဒုက္ခပေးတဲ့ မိန်းမပဲ..."

အခန်း ၂၂ - ချင်းယွင်တောင်ထိပ်

အမျိုးသမီးများအကြား စစ်ပွဲသည် အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေတတ်သည်။

မိန်းကလေးနှစ်ဦးစလုံးက အပေါ်ယံတွင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပုံရသော်လည်း သူတို့၏ စကားလုံးများသည် ဖုံးကွယ်ထားသော ဓားမြှောင်များကဲ့သို့ အချင်းချင်း ကြမ်းတမ်းစွာ ထိုးနှက်နေကြ၏။

"ဂျူနီယာညီမလေးက တကယ်ကို သေးသွယ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းတာပဲ..."

"စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ ငါနဲ့က နေ့တိုင်း ညတိုင်း အတူတူ အချိန်ဖြုန်းကြတာလေ..."

"အချိန်ရရင် ယွီနွီတောင်ထွတ်ကို လာလည်ပါဦး... ကလေးတွေက တခြားကလေးတွေနဲ့ ပိုဆော့သင့်တယ်လေ..."

"စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ ငါနဲ့က နေ့တိုင်း ညတိုင်း အတူတူ အချိန်ဖြုန်းကြတာလေ..."

......

အိုးယန်က ထိုနှစ်ဦးကြားရှိ ရှင်းပြ၍မရသော ပြိုင်ဆိုင်မှုကို အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ စုလင်းအာကို ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဂျူနီယာညီမလေး... အချိန်လင့်နေပြီ... မြန်မြန် သွားကြစို့..."

စုလင်းအာက ကျောက်စိမ်းပုလွေတစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ အိုးယန်ကို နွေဦးရာသီလို မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်မ ရှင့်အတွက် ပုလွေမှုတ်ပြရမလား..."

"အဟမ်း... အဟမ်း... အဟမ်း... အဓိကကိစ္စကို အရင် အာရုံစိုက်ကြရအောင်... ငါတို့ လုပ်စရာရှိတာ ပြီးသွားရင် မင်း ငါ့အခန်းကို လာခဲ့လေ... ပြီးတော့မှ ငါတို့ အသေးစိတ် ဆွေးနွေးကြတာပေါ့..."

အိုးယန်က ချောင်းခြောက်ဟန့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

ဘယ်သူကများ ထိုအရာကို ခုခံနိုင်မည်နည်း။ စုလင်းအာ ပြောသည့် စကားသည် သူ နားလည်ထားသည့် အရာ မဟုတ်ကြောင်း သူ သိရှိသော်လည်း...

ထိုကဲ့သို့သော ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ဖြူစင်သော အလှလေးက မင်းရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကို စမ်းသပ်ဖို့ ဒီလို စကားမျိုးတွေ ပြောလာတဲ့အခါ ဘယ်သူ့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကများ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ...

"ငါရော ခံနိုင်ရည် ရှိပါ့မလား မသိဘူး..."

အိုးယန်က သူ့ဘာသာသူ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"ဘာပြောလိုက်တာလဲ စီနီယာအစ်ကို..."

စုလင်းအာက ခေါင်းလေးစောင်းကာ ဝေခွဲမရစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး... ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး..."

ဟူထူက ထိုနှစ်ဦး ပရောပရည် လုပ်နေကြသည်ကို ကြည့်ကာ ဒေါသများ ချက်ချင်း ထွက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ စီနီယာအစ်ကိုက တကယ်ကို လူဆိုးပဲ...

သူ့မှာ သူမလိုမျိုး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ဂျူနီယာညီမလေး တစ်ယောက် ရှိနေပြီဖြစ်ပေမယ့် ဘယ်ကပေါ်လာမှန်းမသိတဲ့ မြေခွေးမလေးနဲ့ အပြင်ထွက်ပြီး ပရောပရည် လုပ်နေသေးတယ်...

မြေခွေးမတွေအကြောင်း ပြောရရင် သူမလောက် စစ်မှန်တဲ့သူ ဘယ်သူရှိနိုင်မှာလဲ...

ဟူထူ၏ အစွယ်လေးများသည် အမှုန့်ဖြစ်မတတ် ကြိတ်ခံလိုက်ရသော်လည်း ကလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမက ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကလေးတစ်ယောက်လို ခန္ဓာကိုယ်မျိုးကို ဘယ်သူကများ စိတ်ဝင်စားမည်နည်း။

စုလင်းအာက သူမ၏ ကျောက်စိမ်းလက်လေးကို ဖွဖွလေး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူတို့၏ ခြေအောက်မှ မြူခိုးများ တက်လာလေသည်။

မြူခိုးများသည် တိမ်ဖြူတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့သုံးဦးစလုံးကို လေထဲသို့ တိုက်ရိုက် သယ်ဆောင်ကာ ချင်းယွင်တောင်ထိပ်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေတော့၏။

ကီလိုမီတာ ရာပေါင်းများစွာ ကွာဝေးသော အကွာအဝေးကို နာရီဝက်ပင် မကြာမီ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး ချင်းယွင်တောင်ထိပ်၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

တောင်ထိပ်ငယ်လေးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်ချင်းယွင်တောင်ထိပ်သည် ပို၍ပင် မြင့်မားပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှ၏။

ဧရာမ တောင်ထိပ်ကြီးသည် မြေကြီးပေါ်တွင် မတ်မတ်ရပ်နေပြီး ၎င်း၏ တောင်ခါးပန်းများတွင် အင်မော်တယ် တိမ်တိုက်များ လှည့်ပတ်နေကာ ကြိုးကြာဖြူများ တညီတညွတ်တည်း ပျံသန်းနေကြသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ကျောက်စိမ်းဖြူ လှေကားထစ်များသည် ကောင်းကင်လှေကားတစ်ခုကဲ့သို့ တောင်ထိပ်ဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ဦးတည်နေပြီး အဆုံးအစကို မမြင်ရချေ။

ကျင့်ကြံခြင်းလောကရှိ မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေ ကိုးခုအနက်မှ တစ်ခုဖြစ်သော ချင်းယွင်တောင်ကြားသည် ၎င်း၏ ပင်မတောင်ထိပ်ကို အလှဆင်ရာတွင် အတော်လေး စေ့စပ်သေချာလှ၏။

ချင်းယွင်တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရေတံခွန်များ၊ မြစ်များ၊ ရှားပါးသော ပန်းများနှင့် ထူးဆန်းသော အပင်များ၊ အဖိုးတန် ငှက်များနှင့် ထူးဆန်းသော သားရဲများ ရှိနေပြီး အလွန် သေသပ်လှပစွာ စီစဉ်ထားသော အိမ်များကို နေရာအနှံ့ တွေ့ရသည်။

၎င်းသည် ကြော့ရှင်းလှပသော အင်မော်တယ် တောင်တစ်လုံး ဖြစ်ပေ၏။

အိုးယန်က အရှေ့မှ လျှောက်သွားပြီး စုလင်းအာနှင့် ဟူထူတို့က သူ၏ အနောက်တွင် အနည်းငယ် ကွာ၍ တစ်ဦးက ဘယ်ဘက်၊ တစ်ဦးက ညာဘက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။

တောင်တံခါးသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နီမောင်းသော ဆေးသုတ်ထားသည့် တိုင်များပေါ်တွင် ငိုက်မျဉ်းနေသော ကျောက်ခြင်္သေ့ နှစ်ကောင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

လူတစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာသည်ကို သတိပြုမိသွားပုံရသဖြင့် ကျောက်ခြင်္သေ့ နှစ်ကောင်သည် အိပ်ရာမှ နိုးလာကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ကျောက်မှုန့်များကို ခါချလိုက်ကာ ဆေးသုတ်ထားသော တိုင်များပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလျက် အိုးယန်ကို မာနကြီးစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဘယ်သူလဲ... တောင်တံခါး စကားဝှက်ကို ပြောစမ်း..."

အိုးယန်က မျက်လုံးများကိုပင် မဖွင့်ချင်လောက်အောင် ပျင်းရိနေသော ကျောက်ခြင်္သေ့ နှစ်ကောင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဒေါသများ ချက်ချင်း ထွက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူက လှောင်ပြောင်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"လာခဲ့... ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်... မင်းတို့ကို စကားဝှက် ငါ ပြောပြမယ်..."

ကျောက်ခြင်္သေ့ နှစ်ကောင်က နားရွက်များကို စောင်းကာ ငုံ့လိုက်ချိန်တွင် အိုးယန်၏ လှောင်ပြောင်နေသော မျက်နှာကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူတို့ ချက်ချင်း အေးခဲသွားကြတော့၏။

သို့သော် အိုးယန်က သူ၏ရှေ့ရှိ ကျောက်ခြင်္သေ့ နှစ်ကောင်ကို အလိုလိုက်မနေခဲ့ချေ။ သူက ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ကျောက်ခြင်္သေ့ တစ်ကောင်စီကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ကို ငါ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထုဆစ်ခဲ့တာလေ... မင်းတို့က ငါ့ကို စကားဝှက် တောင်းဖို့ ရဲသေးတယ်ပေါ့... သေချာနားထောင်... စကားဝှက်က မင်းတို့ရဲ့ အဖေ ဒီကိုလာဖို့ စကားဝှက် ဘယ်တော့မှ မလိုဘူး ဆိုတာပဲ..."

ပြင်းထန်သော ရိုက်ချက်ကြောင့် နိုးကြားသွားသော ကျောက်ခြင်္သေ့ နှစ်ကောင်သည် လမ်းဖယ်ပေးရန် အလျင်အမြန် ဘေးသို့ ရှောင်သွားကြပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ခွေးပုလေး နှစ်ကောင်လို နာခံမှုရှိစွာဖြင့် အိုးယန်ကို အမြှီးပင် လှုပ်ပြနေကြ၏။

ဤကျောက်ခြင်္သေ့ နှစ်ကောင်သည် သူ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်ကာ မြေကြီးဒြပ်စင် လွတ်မြောက်ခြင်း နည်းစနစ်များကို လေ့ကျင့်နေစဉ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုဆစ်ခဲ့သော သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြသည်။ သူက သူ၏ စစ်မှန်သောချီများကို ရုပ်သိမ်းရန် မေ့သွားခဲ့သဖြင့် ထိုသတ္တဝါနှစ်ကောင်သည် ဝိညာဉ်ချီများကို ရရှိသွားခဲ့ပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အိုးယန်၏ စစ်မှန်သောချီများ အကူအညီဖြင့် သူတို့၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး နိုးကြားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

နောက်ဆုံးတွင် ဤနေရာ၌ တံခါးစောင့်ရန် ဂိုဏ်းချုပ် အဘိုးကြီး၏ လှည့်စားခြင်းကို အမှတ်မထင် ခံလိုက်ရသည်။

ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး နိုးကြားနိုင်သော ကျောက်တုံးများသည် အလွန်တရာ ရှားပါးလှပြီး အနှစ်တစ်သောင်းတွင် တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ရနိုင်၏။ ပြီးတော့ ကျောက်တုံးတစ်တုံးက ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး နိုးကြားလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တောင်တစ်လုံး၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေမည်ဖြစ်ရာ ကျောက်တုံးဝိညာဉ်များကို ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် လုံးလုံးလျားလျား မတွေ့ရသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤကျောက်တုံးဝိညာဉ် နှစ်ကောင်ကို တံခါးစောင့်အဖြစ် အသုံးပြုခြင်းသည် လုံးဝကို အလွန်အကျွံ ဖြစ်ပေ၏။

ချင်းယွင်တောင်ထိပ်တွင် တံခါးစောင့်နေရင်း ဤကျောက်တုံးဝိညာဉ် နှစ်ကောင်က သူ့ကိုပင် မျက်လုံးထဲ မထည့်လောက်အောင် မာနကြီးလာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။

အိုးယန်က အမျိုးသမီး နှစ်ဦးကို ကျောက်လှေကားထစ်များပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ခြေနှစ်လှမ်းခန့် လှမ်းပြီးနောက် နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်လာခဲ့၏။

ချင်းယွင်တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ပျံသန်းခြင်းနှင့် မန္တန်များကို အသုံးပြုခြင်းကို တားမြစ်ထားပြီး တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိရန် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် ခြေထောက်များကိုသာ အားကိုးရမည် ဖြစ်သည်။

ဤမျှ ရှည်လျားသော ကျောက်လှေကားထစ်များဖြင့် သူသည် အပေါ်အထိ လမ်းလျှောက်မသွားချင်သည်မှာ သေချာပေ၏။

သက်ပြင်းချလိုက်ခါစရှိသေးသော ကျောက်ခြင်္သေ့ နှစ်ကောင်သည် အိုးယန် ပြန်လာသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ချက်ချင်း မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ကြသည်။

အိုးယန်က သူတို့ကို ကြည့်ကာ ကျောက်ခြင်္သေ့ တစ်ကောင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"မင်း... ငါတို့ကို အပေါ်ကို သယ်သွား..."

"သခင်... ချင်းယွင်တောင်ထိပ်ကို လမ်းလျှောက်ပြီးပဲ တက်ခွင့်ပြုထားပါတယ်... အဲ့ဒါက စည်းမျဉ်းပါ..."

အိုးယန် လက်ညှိုးထိုးပြသော ကျောက်ခြင်္သေ့က လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ မျက်နှာချိုသွေးသော အပြုံးဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

အိုးယန်က ကျောက်ခြင်္သေ့ကို ကြည့်ကာ နားကို ကလော်ရင်း ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါ သေချာ မကြားလိုက်ဘူး... အဲ့ဒါကို ထပ်ပြောပြလို့ ရမလား..."

ကျောက်ခြင်္သေ့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုကျောက်ခြင်္သေ့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အိုးယန်၏ စစ်မှန်သောချီ အငွေ့အသက်သည် ၎င်းထံမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာသွား၏။

ကျောက်ခြင်္သေ့က အလျင်အမြန် ဝပ်တွားကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက... သခင့်ရဲ့ စည်းမျဉ်းကမှ စည်းမျဉ်းပါ... လာပါ... သခင် ခြေထောက်မြှောက်တဲ့အခါ ဖြည်းဖြည်းချင်း နင်းပါ... ကျွန်တော် နည်းနည်း ထပ်နှိမ့်ပေးရမလား..."

အိုးယန်က အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် အမျိုးသမီး နှစ်ဦးကို ကျောက်ခြင်္သေ့ပေါ်သို့ တက်ရန် ခေါ်ဆောင်သွား၏။ ခုန်ပေါက်မှု အနည်းငယ်ဖြင့် ကျောက်ခြင်္သေ့သည် ကျောက်စိမ်းဖြူ လှေကားထစ်များပေါ်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

အိုးယန်က နာမည် မခေါ်ခဲ့သော ကျောက်ခြင်္သေ့သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လူငယ်တစ်ဦးက အိုးယန်၏ အနောက်မှ တောင်တံခါးဆီသို့ လိုက်လာချင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ကျောက်ခြင်္သေ့သည် တက်ကြွသွားပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ... စကားဝှက်..."

လူငယ်မှာ လန့်ဖြန့်သွားပြီး အိုးယန်၏ ခုနက ဒေါသပေါက်ကွဲမှုကို ပြန်လည်သတိရသွားကာ စမ်းသပ်သည့် လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"စကားဝှက်က မင်းရဲ့ အဖေ..."

လူငယ် စကားမဆုံးမီမှာပင် ကျောက်ခြင်္သေ့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖောင်းကားလာပြီး ထိုကျောက်ခြင်္သေ့၏ မူလ ငါးမီတာ သို့မဟုတ် ခြောက်မီတာ အမြင့်မှ မီတာ နှစ်ဆယ်ကျော်အထိ ချက်ချင်း ကြီးထွားလာ၏။ ဧရာမ ကျောက်ခြင်္သေ့ကြီးသည် လက်သည်းကို မြှောက်ကာ လူငယ်အပေါ်သို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ဖိချလိုက်သည်။

အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသော လူငယ်သည် လက်သင်္ကေတတစ်ခုကို အလျင်အမြန် ဖန်တီးကာ မြေကြီးဒြပ်စင် လွတ်မြောက်ခြင်း နည်းစနစ်ကို အသုံးပြု၍ ထွက်ပြေးလေ၏။

"ဒီမှာ ဉာဏ်များဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... မင်းက သေချင်နေတာပဲ..."

ကျောက်ခြင်္သေ့က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ ကျောက်တုံးဝိညာဉ်တစ်ကောင်အနေဖြင့် ထိုကျောက်ခြင်္သေ့သည် မြေကြီးဒြပ်စင် မန္တန်များနှင့် သဘာဝကျကျ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိပေ၏။

ကျောက်ခြင်္သေ့၏ မြှောက်ထားသော လက်သည်းသည် မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာသည်။ မြေအောက်တွင် ထွက်ပြေးနေသော လူငယ်သည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မြေကြီးထဲမှ တွားသွားထွက်လာကာ သူ၏ ခေါင်းကို ကိုင်ထား၏။

သူ တစ်ဝက်ခန့် ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေကြီးက သူ့ကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်လိုက်သည်။

"စကားဝှက် မှားယွင်းတယ်... မတ်တတ်ရပ် ပြစ်ဒဏ် ဆယ်နာရီ..."

ကျောက်ခြင်္သေ့က ဆေးသုတ်ထားသော တိုင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်သွားပြီး သမ်းဝေရင်း ပြောဆိုလိုက်၏။

လူငယ်က ကျောက်ခြင်္သေ့ကို ငိုလုမတတ် မျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။ စီနီယာအစ်ကို လင်းဖုန်းက သူ့ကို ဟွမ်ထင်ကျမ်းစာ ကူးရေးရန် ခေါ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် တိုက်ရိုက် ဖိချခံရလောက်အောင် သူ ဘယ်လိုလုပ် ကံဆိုးနေရသနည်း။