အခန်း (၅-၆)

အပိုင်း (၅)

‘ငါ့မှာသာ ဒီထက်ပိုကောင်းတဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိခဲ့ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ...’

လင်းတုန်း တွေးလိုက်မိသည်။ ထို့နောက်... တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့်ပင် သူသည် ကျောပိုးအိတ်၏ ပိုးသားအိတ်ကပ်လေးထဲသို့ နှိုက်လိုက်ပြီး လက်သန်းလက်သည်းခွံ အရွယ်အစားခန့်ရှိ တောက်ပနေသော ကျောက်မျက်ရတနာ တစ်ပွင့်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဖန်ပုလင်းပိတ်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ အတွင်းဘက်တွင် ခေါင်းပွဖြစ်နေပြီး၊ ပုံဆောင်ခဲလေး၏ မျက်နှာပြင်များတစ်လျှောက် ကခုန်နေသော အပြာရောင် အလင်းစက် အနည်းငယ်ဖြင့် ပြည့်နေလေသည်။

ရှေ့ဆက်ရန် လမ်းတစ်လမ်းတည်းသာ ရှိတော့သည့်အခါ ထိုလမ်းကို အပြုံးဖြင့်သာ လျှောက်လှမ်းလိုက်ရုံပင်။ မာဒြာ များကို သိုလှောင်ပြီး သန့်စင်ပေးနိုင်သည့် ဤပုံဆောင်ခဲ ဖန်ပုလင်းလေးကို အပြည့်ဖြည့်ရန် သူ ရက်သတ္တပတ်များစွာ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။ သူ၏ သီတင်းပတ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ပေးခဲ့ရမှုများကို ဤနေရာတွင် မဖြုန်းတီးပစ်ချင်သော်လည်း၊ အကယ်၍ အိုးရပ်စ် အသီးကိုသာ ပြန်လည် အသက်သွင်းနိုင်မည်ဆိုလျှင် တစ်နှစ်တာလုံး ကျင့်ကြံရသည့် အကျိုးကျေးဇူးထက်ပင် ပို၍ တန်ဖိုးရှိပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူ ကျရှုံးသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင်တော့...။

ဝေ့ရှီလင်းတုန်းသည် အသက်ရှူနှုန်းကို နှေးချလိုက်ပြီး၊ ညီညာမှန်ကန်သော အသက်ရှူစည်းချက်နှင့်အတူ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို လှည့်ပတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခြေလက်အင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်းအားလုံးတွင် စွမ်းအားများ ပြည့်ဝလာကာ၊ အာရုံစူးစိုက်မှုများက ထက်ရှာလာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တစ်သားတည်း စုစည်းသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် သူ စတင် လှုပ်ရှားလိုက်တော့သည်။

လင်းတုန်းသည် အပြာရောင်သန်းသော အဖြူရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည့် ထိုဖန်ပုလင်းလေးကို ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန် လှမ်းမီနိုင်သည့် အစွန်ဆုံး နေရာ၌ ချထားလိုက်သည်။

တောအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားချိန်တွင် ခရမ်းရောင် သစ်ပင်ကြီးက စွမ်းအင်အနံ့ကို ရသွားသကဲ့သို့ သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။ လင်းတုန်းသည် ဘေးဘက်သို့ ကပျာကယာ ရှောင်ထွက်လိုက်သော်လည်း ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်၏ အာရုံများက ပုံဆောင်ခဲ ဖန်ပုလင်းလေးပေါ်တွင်သာ ရှိနေလေသည်။

၎င်းမှာ သူ၏ မိသားစုက ပုံဆောင်ခဲ ဖန်ပုလင်းများကို အသုံးပြုလေ့ရှိသည့် အဓိက နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။ အခြားသော အသုံးဝင်မှုများလည်း ရှိသေးသော်လည်း၊ ဝိညာဉ်ပန်းပဲဆရာ တစ်ဦးအတွက်မူ ဤအရာက လက်တွေ့အကျဆုံး ရည်ရွယ်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန် အားလုံးသည် မည်သည့်အရာအဖြစ်မဆို ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည့် လူသားများ၏ သန့်စင်သော မာဒြာ ကို အလွန်အမင်း ဆာလောင်မွတ်သိပ်ကြသည်။ ထိုသို့သော အစားအစာမျိုးကို စားသုံးရပါက၊ ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်တစ်ခုသည် ၎င်း၏ ဘဝဟောင်းတွင် မည်သို့ပင် ရှိခဲ့စေကာမူ လွတ်လပ်သော ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ်တစ်ခုကိုပင် ဖွံ့ဖြိုးလာစေနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

သစ်ပင်ကြီး ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လင်းတုန်းလည်း ထိုနည်းတူပင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူသည် အစီအရင် စက်ဝိုင်းဆီသို့ ပြေးသွားပြီး သစ်ပင်ကြီး အောက်သို့ ငုံ့ချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခုန်တက်လိုက်လေသည်။

သူသည် စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်၏ ခွန်အားမျိုး မရှိနိုင်သော်ငြားလည်း၊ ကလန်ရှိ အခြားသူများကဲ့သို့ပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လေ့ကျင့်ပေးထားသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး ၎င်း၏ သစ်ကိုင်းများကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

၎င်းသည် သစ်သားကို ကိုင်တွယ်ရသည်ထက် စေးကပ်ပြီး ဆီပြန်နေသော အရိုးတစ်ခုကို ဖက်တွယ်ထားရသည်နှင့် ပို၍ တူနေသော်လည်း၊ ထိုခံစားချက်ကို ဆန်းစစ်နေရန် သူ အချိန်မဖြုန်းတော့ပေ။ သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လပြည့်ဝန်းတစ်ခုကဲ့သို့ တွဲလောင်းကျကာ တောက်ပနေသော အဖြူရောင် အသီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

ထိုစဉ် သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းက မြင်းတစ်ကောင်၏ ကန်ချက်အင်အားဖြင့် သူ၏ လက်မောင်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ရာ၊ တစ်စုံတစ်ခု ကျိုးအက်သွားသံကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုရိုက်ချက်အရှိန်ကြောင့် သူသည် ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်၏ ကျောပေါ်မှ လွင့်စင်ကျသွားခဲ့ပြီး၊ ပြုတ်ကျသွားချိန်တွင် အစီအရင်နှင့် ဝေးရာသို့ လိမ့်ထွက်သွားရန် သတိကပ်ထားလိုက်နိုင်သေးသည်။ အကယ်၍ သူသာ အက္ခရာတစ်လုံးကို ကန်မိသွားပါက စက်ဝိုင်းသည် ပျက်စီးသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူလည်း သေချာပေါက် အသက်အန္တရာယ် ကြုံရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်သည် သူ့ကို သတိထားမိပုံ မပေါ်ပေ။ ၎င်းသည် ခေတ္တမျှ စားသောက်ခြင်း အမှု ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ အလွတ်ဖြစ်သွားသော ပုံဆောင်ခဲ ဖန်ပုလင်းကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားလေသည်။ ယခုအခါ လေတိုက်သံ တစ်ခုသာ ရှိတော့ပြီး၊ ဝိညာဉ်ကြီးမှာ မြေကြီးထဲတွင် စိုက်ပျိုးထားသော ပါးလွှာသည့် ခရမ်းရောင် သစ်ပင်တစ်ပင်မျှသာ ဖြစ်ပုံရလေတော့သည်။

လင်းတုန်းသည် နာကျင်မှုကြောင့် ထွက်ကျလာသော မျက်ရည်များကြားမှ ဤအရာအားလုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်၏ အာရုံစိုက်မှုကို သူ့ထံသို့ ပြန်ရောက်မလာစေရန်နှင့် မအော်ဟစ်မိစေရန်အတွက် သူ မေးရိုးများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ဖျံမှာ ကျိုးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး လက်တစ်ဖက်လုံး အားပျော့စွာ တွဲလောင်းကျနေကာ၊ ကိုယ်ပိုင် အသားစများ၏ အလေးချိန်ကပင် လက်မောင်းကို ဆွဲဖြဲပစ်တော့မည့်အလား ခံစားနေရသည်။ နာကျင်မှုကြောင့် သူ ဒူးထောက်ထားရပြီး အဆုတ်ထဲသို့ လေကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းနေရလေသည်။

ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများကြားမှပင် သူ အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်သည်။ ဒဏ်ရာ ရမထားသော သူ၏ လက်သီးဆုပ်ထဲတွင်တော့ တောက်ပနေသော အဖြူရောင် အသီးတစ်လုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ရှိနေလေသည်။

၎င်း၏ သစ်ပင်က သဘာဝသစ်ပင်တစ်ပင်နှင့် မတူသကဲ့သို့ပင်၊ ဤအရာသည်လည်း သဘာဝ အိုးရပ်စ် အသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ မခံစားရပေ။ ၎င်းသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ဂျယ်လီတစ်ခုကဲ့သို့ ပျော့အိနေပြီး သူ အားပြုဆုပ်ကိုင်ထားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားလေသည်။ ဤမာဒြာတွင် မည်သည့် စွမ်းအင်သဘာဝ ပါဝင်သည်၊ သို့မဟုတ် သူ၏ မိခင်က ၎င်းကို ပြန်လည် အသက်သွင်းပေးလိုက်သောအခါ မည်မျှ အစွမ်းထက်လာမည်ဆိုသည်ကိုတော့ သူ သေချာ မသိနိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း သူ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝေ့ရှီလင်းတုန်းသည် ဖန်တီးထားသော ထိုဝိညာဉ်အသီးကို ကျောပိုးအိတ်ထဲရှိ ရုပ်ခန္ဓာအသီးဘေးတွင် ထိုးထည့်လိုက်ပြီး၊ ကြည်လင်နေသော ပုံဆောင်ခဲ ဖန်ပုလင်းကိုလည်း ကောက်ယူကာ ဆက်ထည့်လိုက်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ သူသည် လက်တစ်ဖက် ကျိုးနေလျက်နှင့် ကြီးမားလေးလံသော ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ကာ၊ အရိုင်းဆန်သော တောအုပ်ကြီးထဲ၌ ခြေလျင်ဖြင့် မိုင်ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်ရမည့် တာဝန်ကြီးကိုသာ ရင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အောင်ပွဲခံနိုင်ခဲ့ခြင်းက ခရီးစဉ်ကို ပိုမို လွယ်ကူချောမွေ့သွားစေခဲ့လေသည်။

…

အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား တွင် လူဦးရေ တစ်သန်းနီးပါး မှီတင်းနေထိုင်ကြပြီး ဝေ့ ကလန် တစ်ခုတည်းမှာပင် လူဦးရေ တစ်သိန်းကျော် ရှိလေသည်။ သို့တိုင်အောင် ဤနေရာ၌ မည်သူမျှ မချို့တဲ့သော အရာတစ်ခုမှာ နေရာထိုင်ခင်းပင် ဖြစ်သည်။

မိသားစုတိုင်းသည် မြေနေရာ ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း ရရှိကြပြီး၊ မိသားစုဝင် တစ်ဦးချင်းစီအတွက် ပင်မအိမ်တော်ကြီးဘေးတွင် အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးစီ ထပ်မံ ဆောက်လုပ်ပေးထားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကလေးငယ်များသည် လွတ်လပ်ခြင်း၏ သင်္ကေတအဖြစ် သူတို့၏ သစ်သားတံဆိပ်ပြားနှင့်အတူ ကိုယ်ပိုင်အိမ်တစ်လုံးကိုပါ ရရှိကြသည်။ ကလန်အတွက် မည်သည့်အကျိုးမျှ မပြုနိုင်သော လင်းတုန်း ပင်လျှင် အခြားသူများထက် မနိမ့်ကျသော အိမ်ရာဝေစုကို ရရှိထားလေသည်။

သူ၏အိမ်ကို ချောမွေ့သော အိုးရပ်စ် သစ်သားများဖြင့် အသေအချာ ဆက်စပ်ဆောက်လုပ်ထားပြီး ခရမ်းရောင် အမိုးကြွပ်များ မိုးထားသည်။ သူ၏ ခုတင်သည် နွေဦးရာသီ၏ အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ရန် မီးတောက်များ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေသော မီးလင်းဖိုနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် နံရံဘေးတွင် ရှိသည်။ သူသည် ကျိုးနေသော လက်မောင်းကို ကျပ်စည်းထားလျက် ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး၊ နာကျင်မှုကို သက်သာစေရန် လက်မောင်းရင်းတွင် အစီအရင်များ ရေးဆွဲထားသော ဖဲကြိုးတစ်ချောင်းကို ပတ်ချည်ထားလေသည်။ နာရီအနည်းငယ်ကြာလျှင် ထိုအစီအရင်၏ အာနိသင် ပြယ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအခါ သူ၏ မိခင်က နောက်ထပ် ဖဲကြိုးတစ်ချောင်းဖြင့် လဲလှယ်ပေးမည် ဖြစ်သည်။

လတ်တလောတွင်တော့ လင်းတုန်းသည် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးလောက်အောင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေခဲ့သည်။ သူသည် လက်မောင်းကို မခံစားရသလို၊ မီးလင်းဖိုမှ အနွေးဓာတ်လည်း ရရှိနေကာ ခုတင်သည်လည်း တိမ်တိုက်တစ်ခုပေါ် လှဲလျောင်းနေရသကဲ့သို့ အလွန် နူးညံ့ပျော့အိနေသည်။ ဤအရာကို သူ ယဉ်ပါးနေပြီဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ မိခင်ဖြစ်သူက သူမ၏ အသိအကျွမ်းတစ်ဦးထံမှ ဝယ်ယူထားသော တိမ်တိုက်သဘာဝပါသည့် ဖန်တီးထားသော မာဒြာ များကို သူ၏ မွေ့ရာထဲတွင် ထည့်သွင်းပေးထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဝေ့ ကလန်၏ အကြီးအကဲချုပ်တွင်ပင် ဤမျှကောင်းမွန်သော ခုတင်မျိုး ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လင်းတုန်းသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ သာယာခံစား မနေနိုင်ပေ။ သူ၏ မိသားစုက ဤနေရာတွင် ရောက်ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအသီးသည် ယခုအခါ ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန် တစ်ခု၏ တောက်ပသော အရောင်အသွေးဖြင့် လင်းလက်နေသော်လည်း၊ ၎င်းသည် အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည့် တွန့်ခေါက်မှုများနှင့် အနာအဆာများ အားလုံး ပါရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏ မိခင်သည် မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း ထိုအသီးကို အပြည့်အဝ စွမ်းအားရှိလာစေရန် ပြန်လည် အသက်သွင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအသီးသည် လင်းတုန်း၏ စားပွဲအလယ်တည့်တည့်တွင် တည်ရှိနေပြီး ကျန်ရှိနေသော မိသားစုဝင် သုံးဦးက ဒဏ်ရာရနေသော သမင်တစ်ကောင်ကို ဝိုင်းရံထားသည့် ဝံပုလွေများကဲ့သို့ ထိုအသီးကို ဝိုင်းရံကြည့်ရှုနေကြသည်။

"ငါသာ ဒီအသီးကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက တွေ့ခဲ့ရင် ငါ ယူမိမှာပဲ..."

လင်းတုန်း၏ ဖခင်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ့အတွက် နောက်ကျသွားပြီ... ကယ်လ်ဆာ က ခုနစ်နှစ်ပြည့် ပွဲတော် မှာ ငါတို့အတွက် ဝင်ပြိုင်ရမှာဆိုတော့ သူက ဒီအသီးကို အလိုအပ်ဆုံးပဲ..."

ဝေ့ရှီဂျာရန်သည် လွန်ခဲ့သော ပွဲတော် မတိုင်မီက ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ဖူးပြီး၊ ထိုစဉ်က ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာကြောင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် ထာဝရ မဲ့ပြုံး ပြုံးနေသကဲ့သို့ အမာရွတ်တစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ၊ လမ်းလျှောက်လျှင် တုတ်ကောက် တစ်ချောင်း လိုအပ်လောက်အောင် ခြေဆွံ့သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူ မည်သည့်အခါမျှ ထပ်မံ မတိုက်ခိုက်ခဲ့တော့ပေ။

"ဒါက ရှင့်ကို အကူအညီပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

လင်းတုန်း၏ မိခင်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ရှည်လျားသော အညိုရောင် ဆံကေသာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် သူမသည် ဝေ့ ကလန်တွင် မျက်စိကျစရာ အကောင်းဆုံး သူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမ၏ သားသမီးများ အပါအဝင် အခြားသူများအားလုံးတွင် အနက်ရောင် ဆံပင်များသာ ရှိကြသည်။

"ဒီ ဝိညာဉ်သစ်သီး မှာ သက်စောင့်သဘာဝ မပါဝင်ဘူး... အဲဒါက စွမ်းအင်ကို သန့်စင်ပေးပြီး ရှင့်ရဲ့ လမ်းစဉ် မှာ အဆင့်တက်ဖို့ပဲ ကူညီပေးတာ... လချီ၊ နှစ်ချီပြီး ပုံမှန် ကျင့်ကြံလှည့်ပတ်ရင် ရလာနိုင်တဲ့ အကျိုးကျေးဇူးထက် ပိုပြီး ဘာမှ လုပ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

စီရှားသည် စကားပြောနေရင်း သူမ၏ ခရီးဆောင် မှတ်တမ်းသင်ပုန်းပေါ်တွင် မြေဖြူဖြင့် တရစပ် ရေးခြစ်နေပြီး၊ တစ်ခဏမျှသာ ရပ်တန့်လေ့ရှိသည်။ အစီအရင်များသည် သူတို့ဘာသာ အလိုအလျောက် စစ်ဆေးနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

မမြင်ရသော လှိုင်းတံပိုးများအထက်တွင် မျောပါနေသည့် သံချေးတက်နေသော အညိုရောင် စက်ရုပ်ငါး တစ်ကောင်ကဲ့သို့၊ သူမ၏ လက်ထောက် ယန္တရားလေးသည် သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ဝဲပျံနေလေသည်။

၎င်းသည် ဝိညာဉ်ပန်းပဲဆရာ ၏ ဖန်တီးမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ သီးခြား ပုံစံတစ်ခုအတိုင်း ဖန်တီးထားသော မာဒြာ များဖြင့် ပြုလုပ်ထားကာ လက်သမားတစ်ဦးအတွက် ကိရိယာသေတ္တာက အသုံးဝင်သကဲ့သို့ သူမအတွက် အသုံးဝင်လေသည်။

"ငါက ပြောရုံသက်သက်ပါ စီရှား ရယ်... တကယ်လို့ ငါသာ ဒါကို စောစောစီးစီး ရခဲ့မယ်ဆိုရင်... ဘယ်သူသိနိုင်မလဲလေ..."

"ကျွန်မ သိတယ်... အဲဒါက အဲဒီလို အလုပ်လုပ်တာမှ မဟုတ်တာ..."

"မင်းက ဝိညာဉ်နဲ့ ပတ်သက်သမျှ အကုန်လုံးကို သိနေတာလား... ကျင့်စဉ် ပညာရပ်တွေရဲ့ နက်နဲတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အားလုံးကိုရော... ငါသာ ငါ့ရဲ့ လမ်းစဉ် ကို ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး ရွက်ဝါကြွေ ကျောင်းတော် မှာ သင်ယူခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ သူတို့ရဲ့ သက်စောင့်သဘာဝ က ငါ့ကို ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်ကောင်း လုပ်ပေးနိုင်မှာပေါ့... ကျောက်စိမ်းအဆင့်ကို ရောက်သွားရင် ခန္ဓာကိုယ်က အသစ်ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းသွားတာပဲလေ..."

"တကယ်လို့ ရှင်သာ အဆင့်တက်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်... အခုချိန်လောက်ဆို အဆင့်တက်ပြီးလောက်ပြီပေါ့... ဘယ်လောက်ပဲ ထူးကဲတဲ့ ဆေးရည် တစ်ခုခုရှိနေပါစေ၊ တခြား လမ်းစဉ် တစ်ခုကို အစကနေ ပြန်ကျင့်မယ်ဆိုရင်တောင် ရှင် အဆင့်တက်နိုင်ဖို့ အလားအလာ သိပ်မရှိပါဘူး..."

သူမသည် မှတ်စုများထံမှ အကြည့်မလွှဲဘဲ သူမ၏ လက်ဖဝါးခြေရင်းဖြင့် မြေဖြူအချို့ကို ပွတ်ဖျက်လိုက်သည်။

ဂျာရန် ၏ အမာရွတ်ကြောင့်ဖြစ်နေသော မဲ့ပြုံးမှာ လှောင်ပြုံးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ စကားနာထိုးမည့် စကားတစ်ခွန်းကို ပြင်ဆင်နေသည့်အလား သူ၏ ရင်ဘတ်ကို မောက်လိုက်သည်။

***

အပိုင်း(၆)

အခြေအနေ ပိုမို ဆိုးရွားမသွားမီ လင်းတုန်း၏ အစ်မဖြစ်သူ ကယ်လ်ဆာ က စကားဝိုင်းကို ဝင်ထိန်းလိုက်သည်။

"သမီးက ကြေးအဆင့် မှာပဲ ရှိနေသေးရင် အကြီးအကဲချုပ် ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရလောက်တဲ့အထိ စွမ်းဆောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... သံမဏိအဆင့် ခွန်အား မရှိဘဲနဲ့ ဝေ့ဂျင်အေမွန် ဒါမှမဟုတ် လီတန်ဂျာနာ တို့ကို သမီး ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်တိုက်နိုင်မှာလဲ..."

သူတို့၏ ဖခင်က နှာမှုတ်လိုက်ပြီး လက်ပိုက်လိုက်သည်။

"ဒါမှန်တယ်... အဲဒီမှာ သံမဏိ တံဆိပ်ပြား ရပြီးသား ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် လူငယ် အနည်းဆုံး ခြောက်ယောက်လောက် ရှိနေလိမ့်မယ်... ကယ်လ်ဆာ လည်း သူတို့ထဲမှာ ပါဝင်သင့်တယ်... သူရဲ့ လမ်းစဉ် နဲ့ဆိုရင် သူတို့အားလုံးကို အံ့သြသွားအောင် လုပ်နိုင်မှာ သေချာတယ်... ငါလည်း အဲဒီလို လုပ်ခဲ့ဖူးတာပဲ၊ အဲဒီတုန်းက ငါက သူတို့ထက်တောင် ပိုငယ်သေးတယ်..."

ဖခင်ဖြစ်သူ စကားဆက်မရှည်စေရန် ကယ်လ်ဆာ က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကံကြမ္မာက မျက်နှာသာပေးမယ်ဆိုရင် သမီး လုပ်နိုင်မှာ သေချာပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သမီးတို့ဆီမှာ အချိန် နှစ်လ ကျန်သေးတယ်... သမီးရဲ့ သံမဏိ ခန္ဓာကိုယ်ကို စုစည်းနိုင်ဖို့ နီးစပ်နေပြီလေ... ပွဲတော် မစခင် သမီးဘာသာသမီး အဆင့်တက်နိုင်ဖို့ အလားအလာ ရှိပါတယ်..."

သူမသည် အဖြူရောင် အသီးကို သူမဆီသို့ လှိမ့်ယူလိုက်ပြီး ခါးပတ်မှ ဓားတစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ဒီအသီး တစ်လုံးလုံးကို သမီး တစ်ယောက်တည်း ယူထားဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှိပါဘူး... တကယ်လို့ အဖေတို့ အမေတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်သာ ကျောက်စိမ်းအဆင့် ကို ရောက်သွားခဲ့ရင်၊ ပွဲတော် စင်မြင့်ပေါ်မှာ သမီး ပြသနိုင်မယ့် အရာတွေထက် မိသားစုအတွက် ပိုပြီး အကျိုးကျေးဇူး ရှိစေမှာပါ... ဒါကြောင့် ဒီအသီးကို သုံးပုံ ပုံသင့်တယ်..."

နောက်ဆုံးတွင် စီရှား သည် သူမ၏ မှတ်တမ်း သင်ပုန်းထံမှ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ထောက်ယန္တရားလေးက အသုံးပြုခံရရန် အသင့်ဖြစ်နေကြောင်း စူးစမ်းလိုဟန်ဖြင့် လေချွန်သံလေး ပေးလိုက်သော်လည်း၊ သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးများကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဂျာရန်၏ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားမှုများ ပြေလျော့သွားပြီး၊ ဤရတနာ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ရယူလိုသော စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ကယ်လ်ဆာ ၏ ဓားသွားသည် အသီး၏ အခွံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေပြီ။

လင်းတုန်းသည် သူ၏ ခုတင်ဘောင် ကျွီခနဲ အသံမည်သွားသည်အထိ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မိသားစုဝင်များ လှည့်ကြည့်လာကြပြီး၊ သူ ဒီနေရာမှာ ရှိနေသေးကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ အံ့သြသွားကြသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေးထဲမှာပင်။

"နောက်ထပ် တစ်ပုံထပ်ပုံဖို့ အဲဒီလောက်တောင် ခက်ခဲနေလို့လား...”

…

လင်းတုန်းသည် ထုံကျင်နေသော လက်မောင်းကို ပုဝါဖြင့် သိုင်းကြိုးချည်ထားလျက် သူ၏ ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း သူ၏ မိသားစုကို ကြည့်နေလေသည်။ စားပွဲဝိုင်းတွင် သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အကဲခတ်ကာ အပြန်အလှန် ကြည့်နေကြသည်။

ကယ်လ်ဆာက လင်းတုန်း သွေးထွက်သံယိုခံကာ ရှာဖွေခဲ့ရသော ဝိညာဉ်သစ်သီးဖြစ်သည့် အဖြူရောင် အိုးရပ်စ် သစ်သီးကို မြှောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"အမေ... သမီးတို့ ဒါကို လေးပုံ ပုံလိုက်လို့ ရမလား..."

စီရှားသည် သူမ၏ လက်ထောက်ယန္တရားလေးကို မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ ထိုအညိုရောင် အရာလေးက ဖားအော်သံကဲ့သို့ အသံတစ်ချက်သာ တုံ့ပြန်လေသည်။ လတ်တလောတွင် ၎င်းသည် သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ဝဲပျံနေသော ကစားစရာ ငါးလေးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသော်လည်း၊ အခြားသော ပုံသဏ္ဍာန်များစွာသို့ ပြောင်းလဲဖြန့်ကျက်သွားသည်ကို လင်းတုန်း မြင်ဖူးထားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမက ပြောလိုက်သည်။

"သုံးပုံခွဲတာတောင်မှ အတော်လေး စွန့်စားရတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတာ... ဘယ်လို ဝိညာဉ်ဆေးရည် မျိုးမဆို ခွဲဝေသုံးစွဲလို့ရတဲ့ ကန့်သတ်ချက် တစ်ခုရှိတယ်... အဲဒီထက် ကျော်လွန်သွားရင် အလဟဿ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

ဂျာရန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်မှုများ ပြန်လည် နေရာယူလာပြန်သည်။

"ငါတို့ စွန့်စားလို့ မဖြစ်ဘူး... ဒီလိုအရာမျိုးကို နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့ ပြန်ရှာတွေ့မလဲဆိုတာ ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ... အဲဒါကို ကယ်လ်ဆာ့ကိုပဲ ပေးလိုက်ပါ..."

"မလုပ်ပါနဲ့"

သမီးဖြစ်သူက အသီးကို လှီးဖြတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သမီးတို့ စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ခွဲကြမယ်... မောင်လေး လင်းတုန်း... နင့်အတွက် တရားမျှတမှု မရှိဘူးဆိုပေမဲ့ မမက နင့်ကို ပြန်ပြီး လျော်ကြေးပေးပါ့မယ်... နောက်လာမယ့် နှစ်ဝက်စာအတွက် မမရမယ့် ကလန်ရဲ့ ထောက်ပံ့ကြေးတွေကို နင့်ကို ပေးမယ်လေ၊ ဘယ်လိုလဲ..."

ဂျာရန်က သမီးဖြစ်သူ၏ အကြံအစည်ကို ထောက်ခံပြသသည့်ဟန်ဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်ပြီး၊ စီရှားကတော့ သူမ၏ မှတ်တမ်းသင်ပုန်းဆီသို့ အာရုံပြန်လှည့်သွားသည်။ သူတို့အတွက်တော့ ဒီကိစ္စ ပြတ်စဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေလေသည်။

အစ်မဖြစ်သူဘက်မှ မျှမျှတတ တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင်... သူမ၏ ကမ်းလှမ်းမှုက တရားမျှတမှုရှိကြောင်း လင်းတုန်း ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ သူမအတွက် ကလန်မှပေးသော ခြောက်လစာ ထောက်ပံ့ကြေးဆိုသည်မှာ သူ့အတွက်တော့ ငွေစကြေးစ အမြောက်အမြားပင်ဖြစ်ပြီး၊ သူကိုယ်တိုင် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ဆေးရည်များ ဝယ်ယူရန်ပင် လုံလောက်လေသည်။ ကလန်၏ ထောက်ခံချက်မပါဘဲ ကျင့်စဉ်သိုင်းပညာရပ်များကို ဆက်လက် လေ့လာနိုင်ရန်အတွက် သိုင်းလမ်းစဉ် ကျမ်းစာအုပ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုပင် ဝယ်ယူနိုင်ကောင်း ဝယ်ယူနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုအရာများက ထူးထူးခြားခြား ရှားပါးသောအရာများ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့က ဘယ်ကိုမှ ထွက်ပြေးသွားမည့်အရာများလည်း မဟုတ်ချေ။ လျင်လျင်မြန်မြန် မဟုတ်တောင်မှ၊ သူကိုယ်တိုင် ငွေကြေးစုဆောင်းပြီး ဝယ်ယူနိုင်သေးသည်။

ဤအသီးကတော့ အလွန် ထူးခြားသည်။ သူသည် အခြားသူများအားလုံးထက် များစွာ နောက်ကျကျန်ရစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ အခြားသူများကို အမီလိုက်နိုင်ရန် သာမန်မဟုတ်သော အရာတစ်ခုကို အလွန်အမင်း လိုအပ်နေသည်။

အကယ်၍ သာမန်နည်းလမ်းများကိုသာ အားထားနေရမည်ဆိုလျှင်၊ သူသည် တစ်ဘဝလုံး နောက်ကောက်ကျနေတော့မည် ဖြစ်သည်။

သူက အစ်မဖြစ်သူကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မမ... ဒါပေမဲ့ ရိုသေလေးစားစွာနဲ့ပဲ ပြောပါရစေ... ကျွန်တော် အဲဒီအသီးကို သုံးရက်တိတိ အချိန်ယူပြီး တစ်ယောက်တည်း ရှာဖွေခဲ့ရတာပါ..."

"အမေ့ရဲ့ လမ်းညွှန်ချက်နဲ့လေ"

မိခင်ဖြစ်သူက ထောက်ပြလိုက်သည်။

"အဲဒီအတွက်လည်း ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့လည်း အလုပ်လုပ်ခဲ့ရတာ ကျွန်တော်ပါ။ အချိန်ပေးခဲ့ရတာ ကျွန်တော်ပါ... သစ်ပင်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာ၊ အသီးကို ခူးခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ အဲဒီအတွက် ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန် တစ်ခုနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရတာ ကျွန်တော်ပါ..."

သူက သိုင်းကြိုးချည်ထားသော သူ၏ လက်မောင်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"အဲဒီအတွက် ကျွန်တော့်မှာ တိုက်ပွဲဝင် အမာရွတ်တွေတောင် ကျန်ရစ်နေဦးမှာ... ကျွန်တော့်မှာလေ..."

ကယ်လ်ဆာသည် ဓားကို ကိုင်ထားလျက် မည်သည့်နေရာမှ စလှီးရမှန်း မသေချာသည့်အလား အသီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မမ နင့်ကို ရှစ်လစာ ထောက်ပံ့ကြေးအထိ ပေးနိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီထက်ပိုရင်တော့ မမရဲ့ စိုက်ခင်းကို ဆောင်းတွင်းကာလ တစ်လျှောက်လုံး ရှင်သန်အောင် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဖို့ မသေချာတော့ဘူး..."

"ကျွန်တော် ပိုက်ဆံ ပိုမလိုချင်ဘူး... အဲဒီအသီးရဲ့ တစ်ဝက်ကိုပဲ လိုချင်တာ..."

နှုတ်ခမ်းထောင့်ရှိ အမာရွတ်ကြောင့် ဂျာရန်၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုက တည်ကြည်ခက်ထန်မနေဘဲ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့်ဟန် ပေါက်နေလေသည်။

"မင်း ကိုယ်ကျိုးအတွက်ပဲ မတွေးစမ်းနဲ့... သမီးက ပွဲတော်မှာ ငါတို့ မိသားစုကို ကိုယ်စားပြုရမယ့်သူ... ငါတို့ ကလန်ကိုပါ ကိုယ်စားပြုရမှာ... အကြီးအကဲချုပ်က ကာဇန် ကလန်နဲ့ ကုန်သွယ်ရေး အခွင့်အရေးတွေ ဆွေးနွေးနေတာ... ငါတို့ဘက်က ပိုပြီး အင်အားကြီးကြောင်း ပြသနိုင်လေလေ၊ သူဆွေးနွေးရတာ ပိုအသာစီးရလေလေပဲ... ဒါက ဝေ့ ကလန်သားတိုင်း စိုးရိမ်ပူပန်ရမယ့် ကိစ္စကွ..."

"အဲဒါကလည်း ကျွန်တော် စိုးရိမ်ပူပန်နေတဲ့ ကိစ္စပါပဲ..."

လင်းတုန်းသည် ရိုးသားဖြူစင်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည့် အမူအရာဖြင့် ခုတင်စွန်းမှနေ၍ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က အသက် ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရမှာပါ... တကယ်လို့ ကျွန်တော်သာ ပထမနေရာ မရခဲ့ဘူးဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်ခံရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်လို့ရလား... ကယ်လ်ဆာ အနေနဲ့ သံမဏိအဆင့်တွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ပြီး ဘယ်လောက်ပဲ အောင်မြင်မှုတွေ ရခဲ့ပါစေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရှက်ကွဲမှုအောက်မှာ အကုန်လုံး ဖုံးကွယ်သွားလိမ့်မယ်..."

ဖခင်ဖြစ်သူမှာ နှုတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

"ရန်မဖြစ်ကြပါနဲ့..."

စီရှားက သူမ၏ မြေဖြူခဲကို လက်ထောက်ယန္တရားလေးထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ရင်း ပြောသည်။ ဝဲပျံနေသော ထိုစက်ရုပ်ငါးလေးက မြေဖြူခဲကို တစ်ချက်ကလေးမျှ လှုပ်ခတ်မသွားဘဲ စုပ်ယူသိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။

"အခြေခံအဆင့် သရုပ်ပြပွဲဆိုတာကလည်း ဟန်ပြသက်သက်ပါပဲ... အဲဒါက တကယ့် တိုက်ပွဲအစစ်တွေအတွက် လေ့ကျင့်ပေးရုံ သက်သက်ပါ။"

လင်းတုန်းသည် ဤသို့ တုံ့ပြန်လာမည်ကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီးဖြစ်ကာ၊ ချေပရန် စကားလုံးများကို ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

"ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ရသလဲဆိုတာကို လူတိုင်း သိသွားကြလိမ့်မယ်လေ... ကျွန်တော်က ကိုယ့်ထက် အသက်တစ်ဝက်လောက်ငယ်တဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေဆီကနေ ထွက်ပြေးတဲ့ ဝေ့ ကလန်ရဲ့ သူရဲဘောကြောင်သူ တစ်ယောက်အဖြစ် ထာဝရ သတ်မှတ်ခံရတော့မှာပေါ့..."

ဂျာရန်၏ ဒေါသများမှာ ထိန်းချုပ်မရနိုင်အောင် ဖြစ်လာပြီး သူ၏ တုတ်ကောက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကြားတွင် လှည့်ကစားနေလိုက်သည်။

"အဲဒါတွေ အရေးမကြီးဘူး... ငါသာ ကျောက်စိမ်းအဆင့် ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ရင်၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းအမေ အဆင့်တက်ခဲ့ရင်၊ ဒါမှမဟုတ်လည်း မင်းအစ်မသာ သံမဏိအဆင့်ကို ရောက်သွားခဲ့ရင်၊ ကလေးတွေရဲ့ တိုက်ပွဲမှာ ဘာတွေပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီအောင်မြင်မှုတွေက အကုန်လုံးကို ဆေးကြောဖုံးကွယ်သွားလိမ့်မယ်..."

ကိစ္စပြတ်သွားပြီဟူသောဟန်ဖြင့် သူက တုတ်ကောက်ကို အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်သည်။

ကယ်လ်ဆာက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဒါက သိပ်မကောင်းတဲ့ လောင်းကြေးတစ်ခုပဲ... သေချာပေါက် ကြုံရမယ့် အရှက်တကွဲဖြစ်မှုနဲ့၊ ရနိုင်ချေရှိတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို လဲလှယ်ပြီး လောင်းကြေးထပ်နေကြတာ..."

"သေချာပေါက် ကြုံရမယ့် အရှက်တကွဲဖြစ်မှု" ဟူသော စကားလုံးများက ဝေ့ရှီလင်းတုန်းကို ဆူးနှင့်ထိုးဆွလိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်စေသော်လည်း၊ ထိုနာကျင်မှုက သူ့ကို ထိခိုက်စေရန် ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ သူ ဘယ်တော့မှ ခွင့်မပြုခဲ့ချေ။

"အဖေ၊ အမေ... တကယ်လို့ ခုနစ်နှစ်ပြည့် ပွဲတော်မတိုင်ခင် အဖေတို့ အမေတို့ ကျောက်စိမ်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ အလားအလာ ရှိတယ်လို့ ပြောရင်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပါ့မယ်... ကယ်လ်ဆာ သံမဏိအဆင့် ဖြစ်ဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် မငြင်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက အဆင့်တက်ဖို့ အရမ်းနီးစပ်နေပြီဖြစ်လို့ ဒီအသီး တစ်လုံးလုံးကိုတော့ မလိုအပ်ပါဘူး... ကျွန်တော့်မှာက ဘာဆို ဘာမှကို မရှိတာပါ... သူတောင်းစား တစ်ယောက်အတွက်တော့ စားကြွင်းစားကျန်လေးကတောင် ပွဲတော်တည်စာ တစ်ခုပါပဲ..."

မိခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို ရှုံ့မဲ့မဲ့ အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဂျာရန်၏ မျက်နှာမှာလည်း နီမြန်းသွား၏။ သို့သော်လည်း... သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဘာမှ ဝင်မပြောကြပေ။ သူ သံသယရှိခဲ့သည့်အတိုင်းပင် သူတို့သည် ကျောက်စိမ်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန် နီးစပ်မနေခဲ့ကြပေ။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သူမှာ ကယ်လ်ဆာ ပင်ဖြစ်သည်။ သူမက အိုးရပ်စ် သစ်သီးကို အလယ်အဆန်မှနေ၍ ထက်ဝက်တိတိ ကွဲသွားစေရန် သေသပ်သော ဓားချက်တစ်ချက်ဖြင့် ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

"လူတစ်ယောက် ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားရှာဖွေထားတဲ့ အရာကို ငြင်းပယ်တာက ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်ပါဘူး... တကယ်လို့ အဖေသာ လိုချင်တယ်ဆိုရင်၊ သမီးရဲ့ တစ်ဝက်ကို အဖေ့ကို ပေးပါ့မယ်..."

***